Showing posts with label Ανεξάρτητο και υπεύθυνο παιδί. Show all posts
Showing posts with label Ανεξάρτητο και υπεύθυνο παιδί. Show all posts

Thursday, 26 September 2019

Αφήστε τα Παιδιά να κάνουν κάποια πράγματα Μόνα τους

Καλό είναι να ξέρουμε πότε είναι σκόπιμο να κάνουμε ένα βήμα πίσω!
Αντίθετα από ό,τι θεωρούμε οι περισσότεροι, δεν είναι δουλειά ενός γονιού να προσπαθεί ανά πάσα στιγμή να προστατέψει το παιδί του από οποιοδήποτε κίνδυνο. 
Τουλάχιστον όχι όταν αυτό είναι σε ηλικία να προστατέψει μόνο του τον εαυτό του. 
Αντίθετα, δουλειά του γονιού είναι να βοηθήσει το παιδί του να αποκτήσει εκείνες τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να γίνει ανεξάρτητο. 
Πώς θα μάθει όμως το παιδί να είναι ανεξάρτητο όταν βρίσκεται πάντα δίπλα του ένας ενήλικας για να του πει τι είναι σωστό και τι όχι ή πώς να διορθώσει τα λάθη του;
Για να ξεκινήσετε να το βάζετε στο δρόμο προς την ανεξαρτησία, καλό είναι να επιτρέψετε στο παιδί...

...Να παίζει έξω μόνο του
Όταν το παιδί είναι σε ηλικία που μπορεί να ακολουθεί κανόνες (χωρίς να φοβόμαστε ότι θα κάνει το δικό του μόλις γυρίσουμε την πλάτη), μπορεί να βγαίνει μόνο του στην αυλή και να απολαμβάνει μια αίσθηση ελευθερίας. 
Εάν δεν υπάρχει αυλή στο σπίτι, ας προσπαθήσουμε όταν πηγαίνουμε μαζί στο πάρκο ή στην παιδική χαρά να το παρακολουθούμε από απόσταση και να μην βρισκόμαστε συνεχώς κοντά του για να το προφυλάξουμε.

...Να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του
Οι γονείς που θέλουν να ελέγχουν το καθετί στη ζωή των παιδιών τους και που επεμβαίνουν διαρκώς ώστε να εξασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα του φερθεί άδικα, παρά τις καλές προθέσεις τους, μόνο κακό κάνουν. 
Γιατί ένα παιδί που έχει μάθει ότι κάποιος άλλος θα δικαιολογήσει τα λάθη του ή θα εξασφαλίσει να έχει διακριτική μεταχείριση, θα τα βρει σκούρα όταν κάποτε διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να έχει αυτό το πλεονέκτημα στην «αληθινή» ζωή.

...Να εκφράζει την άποψή του
Προσπαθήστε να μη μιλάτε εκ μέρους του παιδιού σου, όταν αυτό είναι σε ηλικία να μιλήσει μόνο του (από τότε δηλαδή που αρχίζει να λέει τις πρώτες κουβεντούλες). 
Όταν εκφράζουμε στο παιδί την πεποίθησή μας ότι μπορεί να απαντήσει μόνο του σε μια ερώτηση, να εξηγήσει ή να ζητήσει αυτό που θέλει, αυξάνεται η αυτοπεποίθησή του.

...Να διορθώνει τα λάθη του
Είναι σκληρό για το παιδί να πρέπει να έρθει αντιμέτωπο με τις συνέπειες μιας συμπεριφοράς που ήταν η ενδεδειγμένη, όμως είναι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής -κι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην επαναλάβει το ίδιο λάθος στο μέλλον.
Γι' αυτό, ένα για παράδειγμα το παιδί πήρε κάτι από το σπίτι ενός φίλου του χωρίς να ρωτήσει ή εάν χτύπησε κάποιο άλλο παιδάκι στο σχολείο, δεν αρκεί να ζητήσετε εσείς συγνώμη εκ μέρους του, αλλά πρέπει να το κάνει μόνο του.

mamamia
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Sunday, 7 July 2019

Πίσω από ένα "κουρασμένο" παιδί
κρύβεται ένας κουρασμένος γονιός

Πίσω από ένα κουρασμένο παιδί κρύβεται ένας κουρασμένος ενήλικας (αυτά τα παιδιά κουρασμένα γεννήθηκαν).

Το κείμενο που ακολουθεί από το post του «Σχολείο της Φύσης» με συγκλόνισε. Με βρήκε συμπαραστάτη στην ανάγκη να αλλάξει οπωσδήποτε όλο αυτό που συμβαίνει. Οι νέοι γονείς κερδίσαμε πολλά, αλλά χάσαμε τα πιο σημαντικά στον αγώνα της ανατροφής των παιδιών μας. Να το αλλάξουμε λοιπόν!
Διαβάστε το κείμενο:

Η παιδική ηλικία ντύθηκε από λέξεις και περιεχόμενα που δεν συνάδουν με τη φύση του παιδιού.
Ακούς πολλές φορές το καημένο το παιδί κουράστηκε επειδή περπάτησε μια απόσταση που εμείς την κρίνουμε μεγάλη. Επειδή έπαιξε, επειδή πήγε σχολείο, επειδή πήγε στην παιδική χαρά, επειδή ανέβηκε μια ανηφόρα επειδή, επειδή…
Πολλές φορές έρχονται στο σχολείο γονείς ή παππούδες-γιαγιάδες να πάρουν παιδιά τους. Και τα βλέπουν να σκουπίζουν ή να καθαρίζουν τα τραπέζια που φάγανε. Τους ακούς να λένε τα «καημένα» (τους βγαίνει έτσι αυθόρμητα). Και πραγματικά εντυπωσιάζομαι στο πόσο διαφορετικά βλέπει ο καθένας τα πράγματα σε σχέση με τα παιδιά. Στο πόσο άλλαξε η εικόνα που φτιάξαμε για το παιδί από την πραγματικότητα της παιδικής φύσης και ηλικίας.
Θα έπρεπε να βλέπεις την εικόνα ενός παιδιού που αυτονομείται, τα καταφέρνει, φροντίζει το χώρο του. Που ικανοποιεί την ανάγκη του να τρέξει, να σκαρφαλώσει και να νιώσει δυνατό. Που μοιράζεται τις ανάγκες του με συνομηλίκους του και χαίρεται. 
Αντ’ αυτού παρατηρείς μια κοινωνία γύρω από το παιδί να το βαφτίζει «ταλαιπωρία».
Και μετά αυτό το παιδί μεγαλώνει και θεωρεί ότι πραγματικά είναι ταλαιπωρία να δουλεύεις για κάτι που έχει νόημα. Νιώθει ότι κουράζεται εύκολα και θέλει και δυο τρεις γύρω του να του τακτοποιούν τα πράγματα. Στην κυτταρική του μνήμη δεν έχει εγγραφεί το «μπορώ να τα καταφέρω». Το να υπακούει το σώμα και να μην κουράζεται εύκολα.
Να έχει βιώσει το πεινάω και διψάω και μπορώ να περιμένω. 
Και δε θα πεθάνω εάν δεν ικανοποιηθεί άμεσα η ανάγκη μου. Σήμερα μόλις πει ένα παιδί πείνασα, κινητοποιείται ένα σύστημα γύρω του. «Το παιδί πείνασε πρέπει να φάει αμέσως. Δεν μπορεί να περιμένει το πότε θα στρωθεί το τραπέζι.»

Όποιος έζησε τη δεκαετία του ‘60 και ‘70 και πριν από αυτές το βίωσε σαν παιδί. 
Ότι μπορεί να είναι έξω όλη μέρα, να τρέχει, να σκαρφαλώνει. Να παίζει ποδόσφαιρο από το πρωί ίσαμε το βράδυ και να μην κουράζεται. 
Έζησε το ότι όλοι έπρεπε να συνδράμουν, ο καθένας στο βαθμό που μπορούσε, στις δουλειές της οικογένειας. 
Και άντεχαν. 
Και ενώ το πρωί μπορεί τα παιδιά να πήγαιναν στα χωράφια, το απόγευμα έβγαιναν έξω να παίξουν στις γειτονιές.

Κανένας δεν τα έλεγε «καημένα» και το θεωρούσαν μάλιστα πολύ φυσικό να γίνεται. Δεν ωραιοποιούμε καμιά κατάσταση και καμιά συνθήκη. Και εκείνες είχαν τα προβλήματα τους. Ωστόσο, ό,τι έχει να κάνει με το παιδί και τις αντοχές του, είναι σημαντικό να το βάλουμε σε μια σωστή βάση. Για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους μέσα από την εκπαίδευση της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας να τα καταφέρνουν.

Καταρχήν να νιώθουν ότι μπορούν. Γιατί όταν ένα παιδί μεγαλώνει και τα κάνουν όλα οι άλλοι αντί για αυτό, το μήνυμα είναι «Εσύ δεν μπορείς! Μπορώ όμως εγώ για σένα!» 
Άρα χτίζω μια σχέση εξάρτησης που θα με χρειάζεσαι.

Εδώ στην εκπαίδευση στο Καζαβήτι όλα αυτά τα παρατηρούμε πολύ ξεκάθαρα εμείς οι δάσκαλοι. Τα παιδιά είναι ο ορισμός της ενέργειας. Βλέπουμε ότι μπορεί ένα παιδί να περπατάει όλη μέρα σε ένα δάσος! Και να μη χρειάζεται να ξαπλώσει σε ένα κρεβάτι για να ξεκουραστεί. Και είναι ικανό να ξαναγυρίσει στο δάσος, αρκεί αυτό που κάνει εκεί να έχει νόημα γι αυτό.

Και σκέφτεσαι ότι ίσως κάπου εδώ θα «σβήσουν». 
Αλλά δε συμβαίνει αυτό και παρόλο που κοιμόμαστε το βράδυ εκεί σε ξαπλώστρες και όχι στο άνετο το κρεβατάκι μας. Και παρόλο που όταν φεύγουμε χρειάζεται να περπατήσουμε μια πραγματικά μεγάλη ανηφορική απόσταση για το λεωφορείο. Με τους σάκους στις πλάτες, τα βλέπεις να τα καταφέρνουν μια χαρά.

Ακόμα και η πιο λεπτεπίλεπτη μικρούλα φέτος από την ομάδα των τρίχρονων, κάποια στιγμή φάνηκε στα μάτια των δασκάλων κουρασμένη. Όμως μόλις άκουσε το «Κοίτα τι κατάφερες. Κοίτα πόσο δρόμο περπάτησες και πόσο πιο δυνατή έγινες» άρχισε να τρέχει και να μη σταματά.
Το παιδί σέβεται, αγαπά και εμπιστεύεται όποιον από το περιβάλλον του, του δίνει αυτή την ευκαιρία της ανάπτυξης του. Όποιον πιστεύει σ΄ αυτό.
Οι μεγάλοι κουράζονται, όχι τα παιδιά. Όμως δεν το παραδέχονται για τον εαυτό τους. Είναι πραγματικά δύσκολο στις συνθήκες που δημιουργήσαμε στα αστικά περιβάλλοντα που ζούμε. Να δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να αναπτύσσονται έτσι όπως το χρειάζονται. Σωματικά συναισθηματικά και ψυχικά. Τα βάζουμε σε ένα πλαίσιο που βολεύει εμάς, αλλά όχι αυτά.
Μέσα σε μια συνθήκη όπου τα παιδιά νομίζουμε ότι δεν μπορούν να περπατάνε και τα βάζουμε σε καρότσια. Και ας είναι 3 και 4 χρονών. 
Όπου στις παιδικές χαρές δεν τα αφήνουμε μόνα τους, αλλά τρέχουμε από πίσω τους. Να τα ανεβάζουμε και να τα κατεβάζουμε από τις τσουλήθρες. 
Όπου τα θεωρούμε ανίκανα να λύνουν μόνα τους τα προβλήματα τους και «χωνόμαστε» στις σχέσεις τους. 
Όπου κουβαλάμε τις τσάντες τους στα σχολεία και ρωτάμε εμείς για τις υποχρεώσεις τους. 
Όπου όταν γίνεται μια φασαρία ή τα μαλώνουν οι άλλοι, σχεδόν πάντα φταίνε οι άλλοι.

Δε μας εμπιστεύονται, δε νιώθουν ασφάλεια μέχρι να χάσουν τον εαυτό τους και να πειστούν ότι αυτό μόνο μπορούν. Και έτσι γίνονται οι ενήλικες που πιστεύουν, ότι έτσι είναι τα πράγματα. 
Που, όταν ρωτάς 22 χρόνων παιδί «Τι ονειρεύεσαι;», η απάντηση είναι μια δουλειά όσο γίνεται πιο μόνιμη και ένα μισθό που να μπορεί να τους συντηρεί. Και ψάχνεις με αγωνία για μια σπίθα στο βλέμμα. Για έναν άνθρωπο με ενέργεια, για μια χειραψία ζεστή, δυνατή, συνειδητή και όχι αδιάφορη. Και εκεί που λες τι κρίμα, πεισμώνεις και λες αλλάζει. Μέσα από τον πιο ασφαλή δρόμο: την Παιδεία και την εκπαίδευση όλων μας. Έτσι ώστε να δούμε τα δικά μας για να μπορέσουμε να ξανα-ορίσουμε τι είναι το παιδί, τι είναι ο άνθρωπος.

Επιμέλεια κειμένου: Λίζα Καβακοπούλου

e-mama
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Friday, 24 May 2019

Σκοπός της ανάθεσης εργασιών στα παιδιά - Η μεγάλη σημασία του να πηγαίνεις το πιάτο σου στο νεροχύτη

Πόσο σημαντικό είναι να ζητάμε από τα παιδιά μας να πηγαίνουν το πιάτο τους στο νεροχύτη, αφού τελειώσουν το φαγητό τους; 
Και γιατί (σχεδόν) κανένας γονιός δεν το κάνει;
Το δεύτερο, ειδικά, σκέλος του ερωτήματος, ήταν αυτό που μας είχε απασχολήσει πολύ στο παρελθόν και εξακολουθεί να μας απασχολεί κάθε φορά που βλέπουμε μητέρες ή πατεράδες να αναλαμβάνουν όλες τις ευθύνες του σπιτιού, μαθαίνοντας στα τέκνα τους πως μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και μια ζωή άλλοι θα καθαρίζουν γι’ αυτούς.

Μια εξήγηση υπεραπλουστευμένη που περιγράφει ωστόσο τα δεδομένα ως έχουν, καθώς στην πλειοψηφία τους οι νέοι γονείς συνεχίζουν την τακτική παλαιότερων γενεών, αποκλείοντας τα παιδιά τους από τη συμμετοχή στις ευθύνες του σπιτιού για να έρθουν μερικά χρόνια αργότερα -στην εφηβεία- να απορούν που τα παιδιά τους τα περιμένουν όλα έτοιμα στο πιάτο.

Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα; 
Όχι φυσικά τα ανυπάκουα και κακομαθημένα παιδιά, αλλά οι γονείς οι οποίοι είτε θεωρούν ότι δεν πρέπει να επιβαρύνουν τα παιδιά τους με τέτοιου είδους υποχρεώσεις είτε δεν τους ζητάνε ποτέ να συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού, επειδή θεωρούν αυτονόητο πως αυτό είναι αποκλειστικά δική τους ευθύνη.
Δεν μπορούμε ξαφνικά να απαιτούμε από έναν έφηβο να μαζεύει τα ρούχα του και να μην τα πετά στο πάτωμα, εάν του μαζεύαμε τα παιχνίδια όταν ήταν μικρός.
Η ψυχολόγος Στέλλα Μυριάνθους MSc, αναλύει την πρακτική αυτή και εξηγεί στη CITY πόσο σημαντικό είναι για την μετέπειτα εξέλιξη και συμπεριφορά των παιδιών μας, να μαθαίνουν από πολύ νωρίς –από τη στιγμή που κάθονται στο τραπέζι μαζί μας- να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, όπως το να πηγαίνουν το πιάτο τους στο νεροχύτη, αφότου τελειώσουν τα φαγητό τους.

Γράφει η Στέλλα Μυριάνθους

Οι γονείς, πολλές φορές, διερωτώνται για το κατά πόσο πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τα παιδιά τους στις δουλειές του σπιτιού ή αν είναι προτιμότερο να τα κάνουν όλα γι’ αυτά. Συνήθως, αυτή η πρακτική δικαιολογείται με το επιχείρημα ότι τα παιδιά πρέπει να είναι αφοσιωμένα στο παιχνίδι και αργότερα στα μαθήματά τους.

Και ναι, εν μέρει αυτό είναι αλήθεια καθώς δεν πρέπει να φορτώνουμε επιπλέον, το ήδη φορτωμένο πρόγραμμα των παιδιών, με πράγματα που δεν θέλουμε ή δεν προλαβαίνουμε εμείς –οι γονείς- να κάνουμε.
Αν από τις μικρές ηλικίες αναθέτουμε απλές δουλειές στα παιδιά μας, τότε θα επιτύχουμε σωστή συνεργασία μεγαλώνοντας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό από πολύ νωρίς να γνωρίζουν ότι είναι ισότιμα μέλη της οικογένειας και έχουν ευθύνες μέσα σ’ αυτήν όπως και δικαιώματα, ανάλογα –πάντα- με την ηλικία τους.
Αν δώσουμε από νωρίς στα παιδιά μας ευθύνες μέσα στο σπίτι, τότε μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα και να σέβονται τους κόπους του άλλου και αυτά που του προσφέρουν, ενώ νιώθουν ικανά και χτίζουν αυτοπεποίθηση.
Τι μπορούν οι γονείς να κάνουν;
Στα παιδιά μικρής ηλικίας, οι γονείς μπορούν να αναθέσουν δουλειές όπως το μάζεμα των παιχνιδιών τους ή ακόμη και να βάλουν τα άπλυτά τους ρούχα, στο καλάθι με τα υπόλοιπα.

Κάπως έτσι χτίζεται μια κουλτούρα υπευθυνότητας και μεγαλώνοντας θα μπορούν να αναλάβουν ένα κατοικίδιο ή την ετοιμασία του μεσημεριανού γεύματος κ.ο.κ.

Αν από τις μικρές ηλικίες αναθέτουμε απλές δουλειές στα παιδιά μας, τότε θα επιτύχουμε σωστή συνεργασία μεγαλώνοντας. Δεν μπορούμε ξαφνικά να απαιτούμε από έναν έφηβο να μαζεύει τα ρούχα του και να μην τα πετά στο πάτωμα, εάν του μαζεύαμε τα παιχνίδια όταν ήταν μικρός.
Σκοπός της ανάθεσης εργασιών σε ένα παιδί, δεν είναι για να εξετάσουμε εάν το κάνει σωστά κι αν έχει ταλέντο στο μάζεμα των ρούχων, λόγου χάρη
Αναθέτοντας δουλειές του σπιτιού, λοιπόν, στα παιδιά μας -πάντα στα πλαίσια των ικανοτήτων τους- τα διδάσκουμε τη σημασία της βοήθειας και της συμμετοχής και τα προετοιμάζουμε για μια πιο ανεξάρτητη ζωή. 
Επίσης τα παιδιά, νοούμενου ότι δεν τα κατακρίνουμε συνεχώς, νοιώθουν περήφανα που τα κατάφεραν και μας βοήθησαν. 
Παράλληλα, εάν οι δουλειές του σπιτιού μοιράζονται, τότε όλη η οικογένεια έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο για παιχνίδι και κοινές δραστηριότητες.
Η ανάθεση εργασιών και ευθυνών δεν γίνεται για αξιολόγηση ικανοτήτων
Σκοπός της ανάθεσης εργασιών σε ένα παιδί, δεν είναι για να εξετάσουμε εάν το κάνει σωστά κι αν έχει ταλέντο στο μάζεμα των ρούχων, λόγου χάρη. Οι δουλειές του σπιτιού δεν πρέπει να γίνουν ακόμη μια αφορμή για καυγάδες.

Γι’ αυτό είναι σημαντικό οι γονείς να αναθέτουν τις σωστές ευθύνες, ανάλογα με την ηλικία αλλά και τα ενδιαφέροντα του παιδιού. 
Αν, δηλαδή, ένα παιδί αρέσκεται να βγαίνει στο κήπο και να παίζει, τότε τι καλύτερο από την ανάθεση της φροντίδας του κήπου. Μπορεί να ξεκινά από το πότισμα, έως και την περιποίηση των λουλουδιών, πάντα με τη σωστή επίβλεψη.

Τα παιδιά είναι καθρέφτες
Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά είναι η πικρή αλήθεια. 
Αν σε ένα σπίτι η μητέρα έχει την αποκλειστική ευθύνη του νοικοκυριού, τότε το παιδί είναι λογικό να θεωρεί πως αυτό είναι το φυσιολογικό. 
Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να απαιτούμε από το παιδί μας να πάει το πιάτο του στο νεροχύτη την ίδια ώρα που εμείς περιμένουμε κάποιον άλλον να το πάει για εμάς.

Να επιβραβεύετε στις προσπάθειές τους
Η επιβράβευση και η αναγνώριση των προσπαθειών τους, είναι εξίσου σημαντική με την ανάθεση των εργασιών. 
Και αυτό πρέπει να εκφράζεται λεκτικά. 
Πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν ότι οι γονείς του αναγνώρισαν την προσπάθειά τους και την εκτίμησαν. Ενώ οι λέξεις όπως «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» αντίστοιχα, αποτελούν βασικά στοιχεία στην επικοινωνία των δύο πλευρών, που δείχνει σεβασμό στον κόπο του παιδιού.

Εν κατακλείδι, το να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν το πιάτο τους στο νεροχύτη από πολύ νωρίς, είναι η αφετηρία για τη δημιουργία ισορροπημένων οικογενειακών σχέσεων και φυσικά το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ανεξάρτητων παιδιών και εν συνεχεία ανεξάρτητων ενηλίκων.

city.sigmalive
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Wednesday, 10 May 2017

Ευθύνες που μπορεί να αναλάβει ένα παιδί
που μπαίνει στην εφηβεία

Αν θέλουμε πραγματικά να μεγαλώσουμε υπεύθυνα και ανεξάρτητα παιδιά, η εφηβεία είναι μια καλή στιγμή για να ξεκινήσουμε, αναθέτοντάς τους κάποιες προσωπικές ευθύνες. 

Αυτό υποστηρίζει η κοινωνική λειτουργός με ειδίκευση στη μελέτη των παιδιών, Amy Carney παρουσιάζοντας, σύμφωνα με το mama365, όλα αυτά που μπορεί – και πρέπει – να αναλάβει ένα παιδί σε αυτή την ηλικία ώστε να γίνει ένας υπεύθυνος ενήλικας.

🙌 Να ξυπνάει μόνο του το πρωί, βάζοντας ξυπνητήρι.
🙌 Να ετοιμάζει το πρωινό του, 
π.χ. να βάζει δημητριακά και γάλα μέσα στο μπολ ή να ετοιμάζει ένα τοστ με την προϋπόθεση να υπάρχουν όλα τα υλικά στο σπίτι.
🙌 Να αναλαμβάνει την ευθύνη αν ξεχάσει κάτι, 
από τα κλειδιά μέχρι το τετράδιό του, ώστε να είναι πιο υπεύθυνο την επόμενη φορά χωρίς να σκέφτεται ότι πάντα θα υπάρχει από πίσω κάποιος να το βγάλει από τη δύσκολη θέση.
🙌 Να φτιάχνει το πρόγραμμά του και να λαμβάνει υπόψη του και το πρόγραμμα των υπολοίπων μελών της οικογένειας.
🙌 Να τακτοποιεί το δωμάτιό του.
🙌 Να κάνει μόνο του τα μαθήματά του και να λύνει τα θέματα του σχολείου με τους γονείς να έχουν υποστηρικτικό και όχι πρωταγωνιστικό ρόλο.

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki