«Οι Γονείς-Ελικόπτερα εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους σε βαθμό που ξεπερνά κατά πολύ το γονεϊκό τους καθήκον»

«Δεν θέλω να πηγαίνω με τα παιδιά στην πλατεία, φοβάμαι ότι θα χτυπήσουν», 

«μη χοροπηδάς, μπορεί να πέσεις», 
«δεν αφήνω τους γιους μου να κάνουν ποδήλατο, διότι μπορεί να τραυματιστούν», 
«σήμερα πήραμε μπράβο από τη δασκάλα», 
«δεν ξέρεις εσύ τι είναι καλό για σένα, εγώ ξέρω», 
«όπως ο μπαμπάς έπαιζε μπάσκετ, έτσι θα παίζεις κι εσύ». 

Σας θυμίζουν κάτι αυτές οι φράσεις; Έχετε ακούσει φίλους γονείς να τις λένε στα παιδιά τους ή μήπως κάποιες λέτε και εσείς στα δικά σας; 
Πολλοί είναι οι γονείς που θα ήθελαν να «σκεπάσουν» τα παιδιά τους με μια προστατευτική ομπρέλα, περίτρανη απόδειξη της αγάπης τους και ασπίδα ενάντια σε κάθε κακό, ή να «περιπολούν» τον χώρο τους, για να απομακρύνουν εχθρούς και κινδύνους, αλλά η ζωή έχει αποδείξει ότι αυτό είναι αδύνατο και η ψυχολογία έχει διαπιστώσει ότι είναι ταυτόχρονα επιβλαβές για την ψυχική τους υγεία και ανάπτυξη.

Ο όρος helicopter parents (γονείς-ελικόπτερα) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Dr Haim Ginott το 1969 στο βιβλίο του «Parents & Teenagers» και προήλθε από εφήβους που είπαν πως νιώθουν ότι οι γονείς τους «αιωρούνταν» από πάνω τους σαν ένα ελικόπτερο. 
«Πρόκειται για γονείς υπερβολικά εμπλεκόμενους στη ζωή των παιδιών τους, υπερκαθοδηγητικούς, υπερεπικεντρωμένους σε αυτά, υπερπροστατευτικούς και συχνά τελειομανείς. 
Ο τρόπος με τον οποίο εμπλέκονται στη ζωή των παιδιών τους ξεπερνά κατά πολύ το γονεϊκό τους καθήκον» μας δίνει το προφίλ τους η Εύα Τορνάρη, σύμβουλος ψυχικής υγείας. 
Οι γονείς αυτοί ανησυχούν και φοβούνται υπερβολικά για το παιδί τους και προσπαθούν να καλύψουν κάθε επιθυμία του πριν ακόμα αυτή εκφραστεί. 
«Βέβαια», διευκρινίζει, «η υπερπροστασία δεν ικανοποιεί κάποια πραγματική ανάγκη των παιδιών, αλλά την ανάγκη, την ανασφάλεια και τον φόβο των ίδιων των γονιών». 
Έτσι καταλήγουν να υποκαθιστούν τα παιδιά τους στις υποχρεώσεις τους, κάνουν γι’ αυτά όσα θα μπορούσαν να καταφέρουν αν προσπαθούσαν μόνα τους και παίρνουν αποφάσεις βασισμένες στο «εγώ» τους.

Καταπιεσμένα παιδιά
Αυτού του είδους η γονεϊκή συμπεριφορά μπορεί να ναρκοθετήσει την ομαλή ψυχική και πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού. 
«Η τακτική των καταπιεστικών γονιών είναι να καταπνίγουν τις επιθυμίες των παιδιών· δεν τους δίνουν τα περιθώρια για πρωτοβουλία και αυτονομία και καταλήγουν στο μέλλον να διαμορφώσουν σχέσεις και χαρακτήρες εξαρτητικού τύπου» διευκρινίζει η παιδοψυχίατρος Βασιλική Θεμελή και προσθέτει, 

«επίσης οι καταπιεστικοί γονείς συχνά αποξενώνουν το παιδί από τον εξωτερικό κόσμο, κάνοντάς το αρκετά ντροπαλό, εσωστρεφές, μοναχικό, αυξάνοντας τις πιθανότητες στο μέλλον να γίνει ένας ενήλικας με δυσκολίες στην κοινωνική του συμπεριφορά ή να πέσει σε μια καταθλιπτικόμορφη κατάσταση».

Μήπως λοιπόν οι σημερινοί καταπιεστικοί-υπερπροστατευτικοί γονείς μεγαλώνουν τους αυριανούς καταθλιπτικούς ενηλίκους; Η παιδοψυχολόγος Ειρήνη Γρίβα θεωρεί ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην καταπίεση στην παιδική ηλικία και στην εμφάνιση κατάθλιψης στην ενήλικη ζωή. 
«Η κατάθλιψη μπορεί να έρθει», σημειώνει, «όταν τα παιδιά δεν ζουν τη ζωή τους και δεν αποφασίζουν γι’ αυτή». 
Πότε μπορεί να συμβεί αυτό; Η κ. Γρίβα ξεχωρίζει τρεις περιπτώσεις: 
Όταν υπάρχουν γονείς αγχώδεις που καλλιεργούν τον φόβο και την ανασφάλεια στα παιδιά τους μέσα από τη δική τους υπερπροστατευτική συμπεριφορά και εμπλέκονται στη ζωή τους με σκοπό να τα προφυλάξουν και να τα κάνουν ευτυχισμένα, αποδυναμώνοντας έτσι τις επιθυμίες και σαμποτάροντας την οποιαδήποτε προσπάθεια του παιδιού για ανεξαρτησία. 

Με τον τρόπο αυτό το παιδί νιώθει αδύναμο και ανήμπορο και εκεί υπάρχει κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί η κατάθλιψη. Επίσης, όταν τα παιδιά βιώνουν συναισθηματική απαξίωση και καταπίεση. Εδώ έχουμε να κάνουμε με γονείς που μονοπωλούν με την αγάπη τους το ενδιαφέρον του παιδιού τους, επενδύοντας στις εξαρτητικές σχέσεις και περιμένουν τα παιδιά τους να τους την ανταποδώσουν, με αποτέλεσμα να τα εμποδίζουν να δημιουργήσουν οποιαδήποτε άλλη σχέση με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.

Εχθρικοί γονείς
Τέλος, είναι οι γονείς που είναι εχθρικοί, κρίνουν αυστηρά τα παιδιά τους, δεν είναι ικανοποιημένοι με την απόδοσή τους και τα επαινούν πολύ σπάνια ή σχεδόν ποτέ. 
Οι γονείς αυτοί μεγαλώνουν μοναχικούς ενηλίκους με σοβαρά προβλήματα κοινωνικής και συναισθηματικής συμπεριφοράς, παιδιά που δεν ωριμάζουν, δεν αυτονομούνται, δεν νιώθουν σημαντικά και δεν διαθέτουν κοινωνικές δεξιότητες, έχουν μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον.

Έρευνα σε 100.000 Αμερικανούς φοιτητές διαπίστωσε ότι το 84% των ερωτηθέντων ένιωθε να μην αντέχει το βάρος των ευθυνών του, το 60,5% ήταν λυπημένο και το 57% μόνο. 
Άλλες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τουλάχιστον το 10% των γονέων των πρωτοετών αναμειγνύεται ενεργά στην πανεπιστημιακή τους καθημερινότητα.

Συνηθισμένα λάθη γονέων
Δυστυχώς, το ποσοστό των καταπιεστικών/υπερπροστατευτικών γονιών είναι μεγάλο και ανάλογα συχνά είναι τα λάθη στα οποία υποπίπτουν. 
«Σε πολλές περιπτώσεις δεν σέβονται την προσωπικότητα του παιδιού και το θεωρούν κτήμα τους», εξηγεί η κ. Θεμελή. «Εξασκούν υπερβολική επίβλεψη, του στερούν τα δικαιώματά του, ταπεινώνουν τον εγωισμό του, με αποτέλεσμα το παιδί να νιώθει ανίκανο να κάνει οτιδήποτε. 
Μεγάλο λάθος είναι και η επιθυμία των γονιών το παιδί τους να είναι τέλειο, λόγω των μεγάλων προσωπικών ναρκισσιστικών αναγκών τους, με αποτέλεσμα να μη βλέπουν τις επιθυμίες του παιδιού, αλλά τις δικές τους», καταλήγει. 
«Οι γονείς αυτοί συχνά αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις των παιδιών τους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τα αποκλείουν από το αυθεντικό βίωμα της εμπειρίας τους. Με αυτό τον τρόπο αναστέλλουν την ωρίμανσή τους και αποδυναμώνουν την αυτοπεποίθησή τους», συμπληρώνει η κ. Τορνάρη.

Όσο για το θέμα της προστασίας είναι προφανές ότι κανείς δεν μπορεί να προφυλάξει το παιδί του από κάθε κίνδυνο. Μάλιστα, η προσπάθεια να το κάνει αυτό κρύβει παγίδες, «μπορεί να ευνουχίσει το παιδί», επισημαίνει η κ. Γρίβα. «Ο φόβος του κινδύνου υπάρχει, όλοι οι γονείς αγχώνονται και φοβούνται για τα παιδιά τους. Το θέμα είναι πως εκφράζουν την ανησυχία τους. Αν είναι συνεχώς από πίσω τους και, για να διαχειριστούν το άγχος τους, φωνάζουν συνεχώς παρατηρήσεις, μην κάνεις αυτό, πρόσεχε εκεί, θα χτυπήσεις, όλο αυτό περνά στο παιδί ως μια μορφή καταπίεσης. Εναλλακτικά, μπορούμε να παρατηρούμε τα παιδιά, να είμαστε σε εγρήγορση και να τα καθοδηγούμε με ψυχραιμία».

Μεγαλώνοντας χαρούμενα παιδιά
«Θα προτιμούσα να σταματούσαμε να λέγαμε “θέλω το καλύτερο για το παιδί μου” και να δίναμε προτεραιότητα στο “θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο, να χαίρεται τη ζωή του”», συμβουλεύει η Βασιλική Θεμελή, όταν της ζητάμε απάντηση στο ερώτημα πώς μπορούμε να μεγαλώσουμε παιδιά αυτόνομα, χαρούμενα, αυτάρκη. 
Η Ειρήνη Γρίβα προκρίνει «ένα σταθερό, χαρούμενο και υγιές οικογενειακό περιβάλλον για να “ανθίσουν” τα παιδιά». Προτού οι γονείς διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους, πρέπει να χτίσουν μια καλή σχέση μαζί τους, μια γόνιμη επικοινωνία. 
«Όταν το παιδί νιώθει ότι οι γονείς του το εμπιστεύονται, αναπτύσσει δεξιότητες που του επιτρέπουν να χειρίζεται τις καταστάσεις με σιγουριά και αισιοδοξία», προσθέτει. 
«Τα χαρούμενα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση. Για τον λόγο αυτό, οι γονείς πρέπει να οπλιστούν με υπομονή, να γελούν και να παίζουν με το παιδί τους και να μην ξεχνούν να το αγαπούν γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να είναι».

kathimerini.gr

Το Χαμομηλάκι

Τα «χειρότερα» πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στο παιδί μας!!

Σίγουρα νιώθετε για το παιδί σας την απόλυτη αγάπη. 
Τι σημαίνει, όμως, αγάπη για εσάς; 
Να ανταποκρίνεστε σε κάθε του απαίτηση, ακόμη και στην πιο παράλογη; 
Οι ειδικοί στον τομέα της παιδικής ανάπτυξης μας λένε ποια είναι τα πιο κοινά και τα χειρότερα λάθη που κάνουμε στην ανατροφή του παιδιού μας.

1. Υποκύπτουμε σε όλες του τις απαιτήσεις
Σίγουρα χαίρεστε απεριόριστα, όταν βλέπετε πόσο χαίρεται το παιδάκι σας όταν παίρνει ένα νέο παιχνίδι ή τρώει το παγωτό που τόσο επιθυμεί. Όμως, το παιδί εκτός από την απεριόριστη αγάπη μας, χρειάζεται και το «όχι».
Ο Edward Hallowell, ψυχίατρος και συγγραφέας του βιβλίου «The Childhood Roots of Adult Happiness» («Οι Παιδικές Ρίζες της Ευτυχίας των Ενηλίκων»), μας λέει πως τα παιδιά που τα έχουν όλα σε αφθονία (είτε δηλαδή διαθέτουν πληθώρα παιχνιδιών είτε είναι καλά προστατευμένα από καθετί που μπορεί να τους διαταράξει τη βολή τους), έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταντήσουν έφηβοι γεμάτοι πλήξη, κυνικότητα και καθόλου χαρά.
«Τα στοιχεία που βάσιμα προοιωνίζουν ευτυχισμένη ζωή είναι εσωτερικά και όχι εξωτερικά», λέει ο Hollowell, ο οποίος τονίζει πως έχει μεγάλη σπουδαιότητα να βοηθάμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν εσωτερικά «εργαλεία» στα οποία θα μπορούν να βασίζονται σε ολόκληρη τη ζωή τους.

2. Δεν του «επιτρέπουμε» να είναι λυπημένο
«Μα δεν είναι ο ρόλος μου να κάνω το παιδί μου ευτυχισμένο; Αν δείχνει στεναχωρημένο ή κακόκεφο, δεν θα πρέπει να επέμβω άμεσα και να βελτιώσω την κατάσταση;», 
αναρωτιέστε συχνά.
Το αντίθετο, μας λέει η Carrie Masia-Warner, παιδοψυχολόγος και διευθύντρια του Ινστιτούτου για το Άγχος και τις Διαταραχές Ψυχικής Διάθεσης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοί «καλοπροαίρετοι» γονείς.
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ανέχονται κάποιο βαθμό στενοχώριας και κάποιο επίπεδο δυστυχίας. 
Αφήστε τα να το παλέψουν, να ψάξουν για λύσεις από μόνα τους. Με τον τρόπο αυτό, θα μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή. 
Και η λύπη είναι μέρος της ζωής.
Αν προσπαθούμε να καταπνίξουμε κάθε λυπηρή κατάσταση από τη ζωή του παιδιού μας, αυτό που θα πετύχουμε τελικά είναι να το κάνουμε να πιστέψει πως είναι κακό να αισθάνεται λύπη.

3. Δεν το μαθαίνουμε να αγαπά τους άλλους
Καθώς το νήπιο μεγαλώνει, αρχίζουμε κι εμείς να έχουμε τη δυνατότητα να του διδάξουμε πόση ικανοποίηση αντλεί κανείς βοηθώντας τους άλλους. 
Οι έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι που ασχολούνται με πράγματα που έχουν νόημα και σκοπό είναι πιο δύσκολο να πέσουν θύματα της κατάθλιψης.
Η κατανόηση, η συμπόνια, η βοήθεια, η δοτικότητα, είναι αξίες που θα το βοηθήσουν να εξελιχθεί σε έναν χρήσιμο και αυτάρκη ενήλικο. Ακόμη και η απλή βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού (π.χ. να βάζει τα λερωμένα ρούχα στο καλάθι με τα άπλυτα) μπορεί να βοηθήσει το νήπιο να νιώθει πως προσφέρει κάτι σημαντικό.

4. Δεν δίνουμε σημασία στα ταλέντα του
Η συνταγή του Hallowell για την ευτυχία στηρίζεται σε κάτι απλό: Στο πόσο ευτυχισμένοι είναι οι άνθρωποι που έχουν αποκτήσει κάποια σημαντική δεξιότητα.
Για παράδειγμα, όταν το νήπιο προσπαθεί να μάθει πώς να πετάει την μπάλα, μαθαίνει από τις αποτυχημένες απόπειρες – και βέβαια εκπαιδεύεται στην επιμονή και την πειθαρχημένη προσπάθεια. Τελικά, διδάσκεται τη χαρά της επιτυχίας, που είναι αποτέλεσμα των δικών του αγώνων.
Παράλληλα, όμως, κερδίζει την ανταμοιβή της αναγνώρισης των άλλων για τα κατορθώματά του. Και το πιο σημαντικό; ανακαλύπτει πως έχει (σε κάποιο βαθμό) τον έλεγχο της ζωής του. 
Οι έρευνες δείχνουν πως αυτή η αίσθηση ελέγχου είναι σημαντικός παράγοντας που θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην ευτυχία του ως ενήλικο.

5. Το έχουμε πάντα κάτω από τα φτερά μας
Για κάποιους γονείς, τα όρια μεταξύ φροντίδας και υπερπροστασίας είναι τόσο δυσδιάκριτα που δεν μπορούν καν να δουν πότε το παιδί τους έχει πια μεγαλώσει.
Η υπερπροστασία μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα βλαβερή για τη σωματική και ψυχική υγεία του παιδιού, μιας που οι υπερπροστατευτικοί γονείς τείνουν να εμποδίζουν δραστηριότητες ή παιχνίδια, από φόβο μήπως το παιδί τους χτυπήσει ή πονέσει, και αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η παιδική ηλικία συνοδεύεται από γρατσουνιές, άτσαλα χτυπήματα κι ατυχήματα.
Εμποδίζοντας το παιδί να συμμετέχει σε τέτοιες δραστηριότητες, του στερούν την ανάπτυξη των κοινωνικών του δεξιοτήτων και εμποδίζουν την ομαλή και σταδιακή κοινωνικοποίησή του. Τα παιδιά αυτά ως ενήλικοι συνήθως θα έχουν χαμηλή κοινωνική δραστηριότητα και θα είναι πιο δύσκολο να αναπτύξουν κοινωνικές σχέσεις.
Μακροπρόθεσμα είναι πιθανό θα βρουν ένα σύντροφο εξίσου υπερπροστατευτικό με τους γονείς τους, μιας και θα είναι πραγματικά αδύνατο για αυτούς να υπάρξουν μόνοι τους χωρίς τη συνεχή παρέμβαση και φροντίδα των άλλων, και να εξελιχθούν σε ενηλίκους με χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

6. Το υποχρεώνουμε να γίνει το παιδί που εμείς ονειρευόμαστε
Όλοι οι γονείς εύχονται, ελπίζουν ή πιστεύουν πως το παιδί τους διαθέτει όλα αυτά τα «ιδιαίτερα χαρίσματα». Συχνά, όμως, αυτή τους η επιθυμία πηγάζει από τις προσωπικές τους ανεπάρκειες και τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.
Είναι αδύνατον να είμαστε «ουδέτεροι» απέναντι στα παιδιά μας, να μην έχουμε καμιά προσδοκία για το μέλλον τους. Υπάρχει, όμως, μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να προσπαθούμε να καθοδηγήσουμε το μέλλον τους, και στο να τα αναγκάσουμε να γίνουν αυτό που θέλουμε.
Οι πολύ απαιτητικοί γονείς συχνά είναι αυστηροί και με τον εαυτό τους. Θέλουν να μεγαλώσουν σούπερ παιδιά, για να αποδείξουν ότι είναι με τη σειρά τους τέλειοι γονείς. Είναι σημαντικό να μην τους επιβάλλετε τις δικές σας προσδοκίες, αλλά να είστε δίπλα τους και να τα στηρίζετε σε κάθε τους επιλογή, ακόμα κι αν είναι αντίθετη από τη δική σας.

7. Δεν το αφήνουμε να κάνει λάθη
Σύμφωνα με τον δρ Edward Hallowell, όταν δίνουμε στα παιδιά το περιθώριο να αποκτήσουν ένα ευρύ φάσμα εμπειριών, (ακόμη και αν είναι δύσκολες ή απογοητευτικές), τα βοηθάμε να αποκτήσουν ένα απόθεμα εσωτερικής-ψυχικής δύναμης που οδηγεί στο δρόμο της ευτυχίας.
Είτε πρόκειται για ένα μωρό 7 μηνών που προσπαθεί να μπουσουλήσει είτε για ένα παιδί 7 χρόνων που παλεύει με ένα πρόβλημα αφαίρεσης, θα τα πάει καλύτερα στην αντιμετώπιση κάθε είδους δυσκολιών όταν το παλέψει μόνο του ξανά και ξανά και φέρει θετικά αποτελέσματα.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως τα παιδιά δεν θα πρέπει να ζητούν βοήθεια όταν τη χρειάζονται, όμως ο δικός μας ρόλος δεν είναι να τους προσφέρουμε έτοιμες λύσεις, αλλά να τα βοηθήσουμε να μάθουν να αναζητούν και να βρίσκουν τη λύση μόνα τους.

Έχει μεγάλη σημασία για τη μελλοντική ευτυχία του παιδιού να μάθει να χειρίζεται τις αναπόφευκτες απογοητεύσεις και τα εμπόδια της ζωής.

Με τη συνεργασία της Κατερίνας Θεοδωρίδου (ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια).
adoptedingr
Το βρήκαμε στο daddy-cool

Πίσω από ένα "κουρασμένο" παιδί κρύβεται ένας κουρασμένος γονιός

Πίσω από ένα κουρασμένο παιδί κρύβεται ένας κουρασμένος ενήλικας (αυτά τα παιδιά κουρασμένα γεννήθηκαν).

Το κείμενο που ακολουθεί από το post του «Σχολείο της Φύσης» με συγκλόνισε. Με βρήκε συμπαραστάτη στην ανάγκη να αλλάξει οπωσδήποτε όλο αυτό που συμβαίνει. Οι νέοι γονείς κερδίσαμε πολλά, αλλά χάσαμε τα πιο σημαντικά στον αγώνα της ανατροφής των παιδιών μας. Να το αλλάξουμε λοιπόν!

Διαβάστε το κείμενο:

Η παιδική ηλικία ντύθηκε από λέξεις και περιεχόμενα που δεν συνάδουν με τη φύση του παιδιού.

Ακούς πολλές φορές το καημένο το παιδί κουράστηκε επειδή περπάτησε μια απόσταση που εμείς την κρίνουμε μεγάλη. Επειδή έπαιξε, επειδή πήγε σχολείο, επειδή πήγε στην παιδική χαρά, επειδή ανέβηκε μια ανηφόρα επειδή, επειδή…

Πολλές φορές έρχονται στο σχολείο γονείς ή παππούδες-γιαγιάδες να πάρουν παιδιά τους. Και τα βλέπουν να σκουπίζουν ή να καθαρίζουν τα τραπέζια που φάγανε. Τους ακούς να λένε τα «καημένα» (τους βγαίνει έτσι αυθόρμητα). Και πραγματικά εντυπωσιάζομαι στο πόσο διαφορετικά βλέπει ο καθένας τα πράγματα σε σχέση με τα παιδιά. Στο πόσο άλλαξε η εικόνα που φτιάξαμε για το παιδί από την πραγματικότητα της παιδικής φύσης και ηλικίας.

Θα έπρεπε να βλέπεις την εικόνα ενός παιδιού που αυτονομείται, τα καταφέρνει, φροντίζει το χώρο του. Που ικανοποιεί την ανάγκη του να τρέξει, να σκαρφαλώσει και να νιώσει δυνατό. Που μοιράζεται τις ανάγκες του με συνομηλίκους του και χαίρεται. 

Αντ’ αυτού παρατηρείς μια κοινωνία γύρω από το παιδί να το βαφτίζει «ταλαιπωρία».

Και μετά αυτό το παιδί μεγαλώνει και θεωρεί ότι πραγματικά είναι ταλαιπωρία να δουλεύεις για κάτι που έχει νόημα. Νιώθει ότι κουράζεται εύκολα και θέλει και δυο τρεις γύρω του να του τακτοποιούν τα πράγματα. Στην κυτταρική του μνήμη δεν έχει εγγραφεί το «μπορώ να τα καταφέρω». Το να υπακούει το σώμα και να μην κουράζεται εύκολα.

Να έχει βιώσει το πεινάω και διψάω και μπορώ να περιμένω. 

Και δε θα πεθάνω εάν δεν ικανοποιηθεί άμεσα η ανάγκη μου. Σήμερα μόλις πει ένα παιδί πείνασα, κινητοποιείται ένα σύστημα γύρω του. «Το παιδί πείνασε πρέπει να φάει αμέσως. Δεν μπορεί να περιμένει το πότε θα στρωθεί το τραπέζι.»

Όποιος έζησε τη δεκαετία του ‘60 και ‘70 και πριν από αυτές το βίωσε σαν παιδί. 

Ότι μπορεί να είναι έξω όλη μέρα, να τρέχει, να σκαρφαλώνει. Να παίζει ποδόσφαιρο από το πρωί ίσαμε το βράδυ και να μην κουράζεται. 

Έζησε το ότι όλοι έπρεπε να συνδράμουν, ο καθένας στο βαθμό που μπορούσε, στις δουλειές της οικογένειας. 

Και άντεχαν. 

Και ενώ το πρωί μπορεί τα παιδιά να πήγαιναν στα χωράφια, το απόγευμα έβγαιναν έξω να παίξουν στις γειτονιές.

Κανένας δεν τα έλεγε «καημένα» και το θεωρούσαν μάλιστα πολύ φυσικό να γίνεται. Δεν ωραιοποιούμε καμιά κατάσταση και καμιά συνθήκη. Και εκείνες είχαν τα προβλήματα τους. Ωστόσο, ό,τι έχει να κάνει με το παιδί και τις αντοχές του, είναι σημαντικό να το βάλουμε σε μια σωστή βάση. Για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους μέσα από την εκπαίδευση της οικογένειας, του σχολείου, της κοινωνίας να τα καταφέρνουν.

Καταρχήν να νιώθουν ότι μπορούν. Γιατί όταν ένα παιδί μεγαλώνει και τα κάνουν όλα οι άλλοι αντί για αυτό, το μήνυμα είναι «Εσύ δεν μπορείς! Μπορώ όμως εγώ για σένα!» 

Άρα χτίζω μια σχέση εξάρτησης που θα με χρειάζεσαι.

Εδώ στην εκπαίδευση στο Καζαβήτι όλα αυτά τα παρατηρούμε πολύ ξεκάθαρα εμείς οι δάσκαλοι. Τα παιδιά είναι ο ορισμός της ενέργειας. Βλέπουμε ότι μπορεί ένα παιδί να περπατάει όλη μέρα σε ένα δάσος! Και να μη χρειάζεται να ξαπλώσει σε ένα κρεβάτι για να ξεκουραστεί. Και είναι ικανό να ξαναγυρίσει στο δάσος, αρκεί αυτό που κάνει εκεί να έχει νόημα γι αυτό.

Και σκέφτεσαι ότι ίσως κάπου εδώ θα «σβήσουν». 

Αλλά δε συμβαίνει αυτό και παρόλο που κοιμόμαστε το βράδυ εκεί σε ξαπλώστρες και όχι στο άνετο το κρεβατάκι μας. Και παρόλο που όταν φεύγουμε χρειάζεται να περπατήσουμε μια πραγματικά μεγάλη ανηφορική απόσταση για το λεωφορείο. Με τους σάκους στις πλάτες, τα βλέπεις να τα καταφέρνουν μια χαρά.

Ακόμα και η πιο λεπτεπίλεπτη μικρούλα φέτος από την ομάδα των τρίχρονων, κάποια στιγμή φάνηκε στα μάτια των δασκάλων κουρασμένη. Όμως μόλις άκουσε το «Κοίτα τι κατάφερες. Κοίτα πόσο δρόμο περπάτησες και πόσο πιο δυνατή έγινες» άρχισε να τρέχει και να μη σταματά.

Το παιδί σέβεται, αγαπά και εμπιστεύεται όποιον από το περιβάλλον του, του δίνει αυτή την ευκαιρία της ανάπτυξης του. Όποιον πιστεύει σ΄ αυτό.

Οι μεγάλοι κουράζονται, όχι τα παιδιά. Όμως δεν το παραδέχονται για τον εαυτό τους. Είναι πραγματικά δύσκολο στις συνθήκες που δημιουργήσαμε στα αστικά περιβάλλοντα που ζούμε. Να δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να αναπτύσσονται έτσι όπως το χρειάζονται. Σωματικά συναισθηματικά και ψυχικά. Τα βάζουμε σε ένα πλαίσιο που βολεύει εμάς, αλλά όχι αυτά.

Μέσα σε μια συνθήκη όπου τα παιδιά νομίζουμε ότι δεν μπορούν να περπατάνε και τα βάζουμε σε καρότσια. Και ας είναι 3 και 4 χρονών. 

Όπου στις παιδικές χαρές δεν τα αφήνουμε μόνα τους, αλλά τρέχουμε από πίσω τους. Να τα ανεβάζουμε και να τα κατεβάζουμε από τις τσουλήθρες. 

Όπου τα θεωρούμε ανίκανα να λύνουν μόνα τους τα προβλήματα τους και «χωνόμαστε» στις σχέσεις τους. 

Όπου κουβαλάμε τις τσάντες τους στα σχολεία και ρωτάμε εμείς για τις υποχρεώσεις τους. 

Όπου όταν γίνεται μια φασαρία ή τα μαλώνουν οι άλλοι, σχεδόν πάντα φταίνε οι άλλοι.

Δε μας εμπιστεύονται, δε νιώθουν ασφάλεια μέχρι να χάσουν τον εαυτό τους και να πειστούν ότι αυτό μόνο μπορούν. Και έτσι γίνονται οι ενήλικες που πιστεύουν, ότι έτσι είναι τα πράγματα. 

Που, όταν ρωτάς 22 χρόνων παιδί «Τι ονειρεύεσαι;», η απάντηση είναι μια δουλειά όσο γίνεται πιο μόνιμη και ένα μισθό που να μπορεί να τους συντηρεί. Και ψάχνεις με αγωνία για μια σπίθα στο βλέμμα. Για έναν άνθρωπο με ενέργεια, για μια χειραψία ζεστή, δυνατή, συνειδητή και όχι αδιάφορη. Και εκεί που λες τι κρίμα, πεισμώνεις και λες αλλάζει. Μέσα από τον πιο ασφαλή δρόμο: την Παιδεία και την εκπαίδευση όλων μας. Έτσι ώστε να δούμε τα δικά μας για να μπορέσουμε να ξανα-ορίσουμε τι είναι το παιδί, τι είναι ο άνθρωπος.

Επιμέλεια κειμένου: Λίζα Καβακοπούλου

e-mama
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μη σκαρφαλώνεις… μην τρέχεις… πρόσεχε θα πέσεις…» Το ριψοκίνδυνο παιχνίδι και η σημασία του.

The Risks of NOT Letting Your Kids Do Risky Things

Η εμπλοκή των παιδιών με δραστηριότητες που εμπεριέχουν ένα βαθμό κινδύνου ξεκινάει από πολύ νωρίς. 

Τα πρώτα βήματα, το τρέξιμο, το σκαρφάλωμα, το ποδήλατο, η πάλη όλα ενέχουν έναν κίνδυνο τραυματισμού και ταυτόχρονα, όλα είναι απαραίτητα για την ομαλή ανάπτυξη!

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως δεν είναι μόνο τα παιδιά που απολαμβάνουν αυτό το είδος παιχνιδιού. Τα περισσότερα νεαρά θηλαστικά έχουν τις ίδιες προτιμήσεις όταν παίζουν! 

Τα κατσικάκια σκαρφαλώνουν σε απότομες πλαγιές κάνοντας αδέξια άλματα προκειμένου να κάνουν την προσγείωση πιο δύσκολη, τα πιθηκάκια πηδάνε απά κλαδί σε κλαδί αρκετά μακριά από τους γονείς για να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους, οι μικροί χιμπατζήδες κάνουν πτώσεις από ψηλά κλαδιά και πιάνονται λίγο πριν χτυπήσουν στο έδαφος, και σχεδόν όλα τα είδη των νεαρών θηλαστικών έχουν την πάλη ψηλά στις προτιμήσεις τους!

Από εξελεκτικής άποψης το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί να υπάρχει αυτό το είδος παιχνιδιού από τη στιγμή που μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό (αν και σπάνια, ακόμα και σοβαρό); Επιστήμονες απαντούν πως ο λόγος που εμφανίζεται στα περισσότερα είδη θηλαστικών με συνέπεια και χωρίς να εξαλείφεται είναι γιατί τα οφέλη αντισταθμίζουν τους κινδύνους. 

Μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες του παιχνιδιού για παράδειγμα, είναι να διδάξει στα νεαρά θηλαστικά πώς να διαχειρίζονται το φόβο τους έτσι ώστε να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους κινδύνους της αληθινής ζωής!

Η σημασία του ριψοκίνδυνου παιχνιδιού…

Το “επικίνδυνο” και ο ελεγχόμενος φόβος που προκαλεί το ριψοκίνδυνο παιχνίδι, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να ανακαλύψουν τα όριά τους και να τα ξεπεράσουν, να μάθουν δεξιότητες ζωής, να επιτύχουν, να αποτύχουν, να δοκιμάσουν ξανά, να βρουν νέους τρόπους να κάνουν πράγματα.

Για παράδειγμα, όταν το παιδί δοκιμάσει να κάνει ποδήλατο για πρώτη φορά, μπορεί να νιώσει φόβο αλλά την ίδια στιγμή μαθαίνει να τον ξεπερνά για να επιτύχει έναν στόχο. Κατά τη διαδικασία μάθησης του ποδηλάτου, μαθαίνει ταυτόχρονα την υπομονή, την επιμονή, να μην τα παρατά.

Η διασκέδαση, η απόλαυση, ο ενθουσιασμός, η συγκίνηση, η υπερηφάνεια και η επίτευξη είναι όλα συναισθήματα που δίνουν ώθηση στα παιδιά να κάνουν πράγματα που έχουν ρίσκο και πρόκληση.

Πέρα όμως από τα παραπάνω συναισθήματα, το ριψοκίνδυνο παιχνίδι είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων, την ισορροπία, τον συντονισμό και την επίγνωση του σώματος. Τα παιδιά που δεν συμμετέχουν σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, είναι πιο πιθανό να είναι αδέξια, να έχουν κακή ισορρόπία, να φοβούνται την κίνηση και να αισθάνονται άβολα με το σώμα τους.

Ο ρόλος των γονιών…

Αν δεν πέσει δεν θα μάθει λέγανε οι παλιοί και ως ένα βαθμό αυτό επιβεβαιώνεται στην πράξη. Όσες φορές πει ο γονιός “μη” γιατί υπάρχει κίνδυνος να συμβεί το ένα ή το άλλο, αν το παιδί δεν βιώσει μέσα από δική του εμπειρία και μάθηση τι είναι αυτός ο κίνδυνος δεν θα τον κατανοήσει ποτέ πλήρως.

Φράσεις όπως: “Μη σκαρφαλώνεις… μην τρέχεις… όχι τόσο ψηλά στην κούνια… πρόσεχε παιδί μου θα πέσεις…” ακούγονται πολύ πιο συχνά σήμερα από τους γονείς από ότι παλιότερα όπου τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα στις γειτονιές χωρίς να υπάρχει επίβλεψη ενήλικα.

Προκειμένου να αντισταθμιστεί αυτή η διαφορά, οι σημερινοί γονείς συχνά επιλέγουν ελεγχόμενες δραστηριότητες ή φυλασσώμενους χώρους. Αυτό που δεν υπολογίζουν όμως είναι πως ο κίνδυνος τραυματισμού αντί να μειωθεί αυξάνεται. 

Από έρευνα που έγινε στην Αμερική βρέθηκε πως πάνω από 3.5 εκατομμύρια παιδιά τον χρόνο λαμβάνουν ιατρική βοήθεια από τραυματισμούς που συμβαίνουν στη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων.

Ειδικοί στον χώρο της παιδοψυχολογίας θέλοντας να ενθαρρύνουν το μη δομημένο παιχνίδι, τονίζουν πως η μείωση του ελεύθερου παιχνιδιού τις τελευταίες δεκαετίες, έφερε ταυτόχρονη αύξηση των παιδικών ψυχικών διαταραχών και ιδιαίτερα των συναισθηματικών διαταραχών.

Τα παιδιά είναι σχεδιασμένα από τη φύση να αγαπούν το ρίσκο, να τολμούν, να δοκιμάζουν γιατί έτσι μαθαίνουν. 

Το νευρολογικό τους σύστημα αναζητά εκείνες τις αισθητηριακές πληροφορίες που χρειάζεται, και το παιδί με τη σειρά του καθορίζει το πόσο ψηλά θα πάει, το πόσο γρήγορα θα τρέξει χωρίς καν να το σκεφτεί. 

Πηδάει από ψηλά γιατί έτσι πρέπει να κάνει, σκαρφαλώνει ξανά και ξανά γιατί λαχταρά αυτό το αισθητηριακό ερέθισμα.

Από τα παραπάνω φαίνεται πως τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τους γονείς τις ικανότητές τους και τι πρέπει να αποφύγουν γιατί δεν είναι έτοιμα σωματικά ή συναισθηματικά να δοκιμάσουν. Ακόμα και όταν πέφτουν έξω στους υπολογισμούς τους, και η προσπάθεια καταλήξει σε πτώση ή τραυματισμό, σπάνια προκαλεί μόνιμη βλάβη σωματική ή συναισθηματική.

Οι γονείς μπορεί να νιώθουμε τρόμο όταν βλέπουμε τα παιδιά μας να κάνουν κάτι ριψοκίνδυνο αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή η φάση είναι ένα ουσιαστικό μέρος της ανάπτυξής τους. 

Επιτρέποντας την ανάληψη ενός λογικού βαθμού κινδύνου, τα παιδιά μαθαίνουν να ξεπερνούν φυσικές προκλήσεις και ταυτόχρονα ενισχύουν τις αισθήσεις τους.

Επομένως την επόμενη φορά που θα δούμε το μικρό μας να δοκιμάζει κάτι ριψοκίνδυνο, ας αξιολογήσουμε το κατά πόσο ο κίνδυνος αντισταθμίζει τα οφέλη και ας θυμηθούμε πως αυτή η εμπειρία είναι που θα το κάνει τελικά πιο ασφαλές και προσεκτικό!

περισσότερα εδώ: parentshelp

Μάθε στο παιδί σου να περπατάει, όχι να στηρίζεται

Υπάρχουν γονείς προστατευτικοί, αδιάφοροι, υπερβολικοί, 
γονείς κατ’ επιλογήν, γονείς κατά λάθος, γονείς από λάθος. 
Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουμε δεν παύουμε πρώτα απ’ όλα να είμαστε γονείς. 
Και για σένα που δεν έχεις ακόμη γίνει, τότε μάλλον οι δικοί σου γονείς σε μία απ’ τις παραπάνω κατηγορίες ανήκουν. Το θέμα μας, βέβαια, δεν είναι η κατηγοριοποίηση των γονέων.

Το να είσαι γονιός δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Κυρίως, δύσκολη κι επίπονη, θα την έλεγα. 

Ναι, χίλιες χαρές θα λάβεις απ’ τα παιδιά σου κι άλλα χίλια δυο πράγματα θα διδαχθείς από αυτά μα αυτό είναι το εύκολο και το ευχάριστο κομμάτι.

Το δυσκολάκι είναι το να μπορέσεις να ανταποκριθείς στις όλο κι αυξημένες απαιτήσεις τους δίχως να χάσεις κάτι από σένα ή, το σημαντικότερο, εσένα. Και δε φταίνε τα παιδιά που καμιά φορά τα χάνουμε ή χανόμαστε, αλλά εμείς που μας έφαγε η ενηλικίωση και ξεχάσαμε τι σημαίνει να είσαι παιδί.

Δεν απαιτούν παράλογα πράγματα τα παιδιά. Το μόνο που έχουν ανάγκη πραγματικά είναι αγάπη, εμπιστοσύνη, υπομονή και στοργή. 

Πόσο συχνά είμαστε όμως εμείς οι ίδιοι ικανοί να προσφέρουμε τέτοια συναισθήματα;

Λάθη των γονιών μας, της κοινωνίας, του σχολείου καταντήσαμε να μιλάμε με εκφράσεις κλισέ και ντεμοντέ. «Μην τα κακομαθαίνεις, θα σε καβαλικέψουν», «Μην το αφήνεις να σε κάνει ό,τι θέλει», «’Aστο να κλάψει, καλό του κάνει» κι άλλα τέτοια πολλά που μας καθοδηγούν να μεγαλώσουμε παιδιά κλειστά σαν στρείδια κι ανελεύθερα.

Όχι, όχι. Αρνήθηκα να μπω σε αυτό το τριπάκι, συνεχίζω να αρνούμαι και θα εξακολουθώ μέχρι να μπορώ. Θα αγωνίζομαι ενάντια σε θεωρίες «baby crying» και θα αρνούμαι να διαβάζω άρθρα για κακομαθημένα και γκρινιάρικα παιδιά. Αυτά μονάχα μιμούνται. 

Αν θέλω να πάψει η γκρίνια του παιδιού μου, ας πάψω πρώτη εγώ να γκρινιάζω. Αν θέλω να μην απαιτεί, ας πάψω πρώτη εγώ να επιθυμώ.

Δε φταίνε τα παιδιά μας σε τίποτα μα δε φταίμε κι εμείς γι’ αυτό που έχουμε γίνει. Κι εμάς, κάποιοι άλλοι μας μεγάλωσαν και τους γονείς μας άλλοι γονείς κι έχουμε πια αφομοιώσει στερεότυπα γενεών και γενεών. Κανένας δε φταίει μα κάποιος πρέπει κάποια στιγμή να προσπαθήσει.

Ως γονείς φοβόμαστε. Φοβόμαστε μην πάθει κάτι το παιδί μας, αγωνιούμε για το αν το μεγαλώνουμε σωστά, ανησυχούμε για το αν του δίνουμε τα σωστά εφόδια και ντρεπόμαστε όταν τα βλέπουμε να μιμούνται τις λάθος συμπεριφορές μας.

Μα τι θέλει στ’ αλήθεια ένα παιδί, αναρωτιόμαστε. Κι όμως, η απάντηση κρύβεται μέσα μας. Κρύβεται μέσα σε αυτά που εμείς λαμβάνουμε ως λάθη των γονέων μας, σε αυτά που μας δυσαρεστούν, μας ευχαριστούν, μας απογοητεύουν ή μας επιβεβαιώνουν. Κρύβεται μέσα στα χαμόγελα που τους χαρίζουμε και στα δάκρυα που τρέχουν απ’ τα μάτια μας.

Δε θέλει πολλά ένα παιδί. Ήδη απ’ τη στιγμή της γέννησής του προσπαθεί να ανεξαρτητοποιηθεί. 

Το προσπαθεί τις στιγμές που προσπαθεί μόνο του να βρει τη θηλή της μητέρας του ή να πιάσει το μπιμπερό του. Το προσπαθεί τις στιγμές που δυνατά χτυπάει τα ποδαράκια του και παλεύει μονάχο του να στηριχτεί επάνω τους. 

Κι αυτός είναι κι ο ουσιαστικός μας ρόλος. 

Να το γαλουχήσουμε ώστε να γίνει αυτόνομο, δυνατό κι ανεξάρτητο. Να του μάθουμε να δίνει μα και να παίρνει. Να το επιβεβαιώσουμε πως όλα τα μπορεί και τίποτα δε θα είναι αδύνατον αν το θελήσει πραγματικά.

Να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να περπατάνε κι όχι να στηρίζονται, αυτό είναι το χρέος μας. 

Κι ας φοβόμαστε πως μια μέρα θα πετάξουν μακριά μας, ας τους δημιουργήσουμε μια ζεστή φωλιά για να μπορούν να γιατρεύουν τα φτερά τους κάθε φορά που θα τσακίζονται. Μα να τους τα δώσουμε τα φτερά εκείνα. Μην τους τα στερήσουμε από ανάγκη ή εγωισμό.

Είναι συγκινητική η στιγμή που ένα παιδί μόνο του διαγράφει τα πρώτα του βήματα, δίχως βοήθεια, δίχως φόβους. Απλά, ανοίγει χέρια, σηκώνει μύτες και τρεχάτο πάει κι όπου φτάσει. Δεν το ενδιαφέρει το μέχρι πού. Ξέρει πως ακόμη κι αν πέσει θα έχει συνέχεια. Θα σηκωθεί ξανά και με βήματα σιγουρότερα και σταθερότερα θα συνεχίσει να βαδίζει. 

Ώσπου να γίνει το περπάτημά του απόλυτα σταθερό και να εξελιχθεί σε τρέξιμο, πηδήματα, χορούς κι ακροβατικά. Θα τρέχει πάνω-κάτω σαν τρελό, θα σκαρφαλώνει και δε θα παύει στιγμή να θέλει να ανακαλύπτει.

Μην του στερήσεις τον ενθουσιασμό με διδαχές και «μη». Άστο ελεύθερο μόνο του να χαράξει την πορεία του και κάθε βήμα του να του ανήκει. Να είσαι εκεί τις στιγμές που θα πέφτει μα μην του απλώνεις το χέρι πριν στο ζητήσει. Άστο να προσπαθήσει, να γευτεί την ήττα και την επιτυχία. Άστο, κι αν χτυπήσει, φρόντισέ το.

Εξάλλου, τα ωραιότερα σημάδια μας πάνω στο σώμα μας, είναι αυτά που αποκτήσαμε παιδιά. Κουβαλούν αναμνήσεις γεμάτες γέλια, τρέλα, τόλμη και ξεγνοιασιά.

Συντάκτης: Κωνσταντίνα Χνάρη

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

olympia

Το σύνδρομο του ευάλωτου παιδιού Η παροχή αγάπης, «ασπίδα» για το ευάλωτο παιδί

«Το ευάλωτο παιδί και η προσέγγισή του από τους γονείς», 

ήταν το θέμα ομιλίας του καθηγητή Παιδοχειρουργικής του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης Γεωργίου Τσικόπουλου, στη Σχολή Γονέων Κατερίνης, το απόγευμα της Δευτέρας

Ως ευάλωτο θεωρείται το παιδί με ασυνήθιστα υπερβολική ευαισθησία σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες. 

Καλείται επίσης σύνδρομο του ευάλωτου παιδιού λόγω των πολλών παραγόντων της ευπάθειας , είναι ευαίσθητο και «μη μου άπτου». Μερικές φορές οι γονείς νομίζουν ότι είναι ευπαθές και κινδυνεύει η υγεία του, ενώ δε συμβαίνει κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα. 

Οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση του συνδρόμου εξαρτώνται από τη γέννησή του, από το ίδιο το παιδί και από τους γονείς του.

Κατά τη γέννηση του παιδιού καθοριστικοί παράγοντες είναι το ιστορικό στειρότητας, οι θνησιγενείς κυήσεις, η αδυναμία απόκτησης άλλου τέκνου, η στείρωση, η επαπειλούμενη αποβολή, η υστερεκτομή, ο κίνδυνος της ζωής της μητέρας, τα κληρονομικά νοσήματα. 

Βοηθάει στη δημιουργία του συνδρόμου η προωρότητα της γέννησης (θερμοκοιτίδα), κάποιο ατύχημα ή ασθένεια, αναπηρίες, καρδιοπάθειες, ίκτερος, γενικά δύσκολα παιδιά. 

Από πλευράς γονέων ο ψυχολογικός παράγοντας επιδρά στη δημιουργία του συνδρόμου του ευάλωτου παιδιού, όπως λοχειακή κατάθλιψη, αρνητικά συναισθήματα προς το παιδί (αμφιθυμία) και μεταβίβαση φόβων και κατάθλιψης σ’αυτό.

Θεωρούνται συμπτώματα της κλινικής εικόνας η υπερβολική γονική ανησυχία, οι συχνές επισκέψεις στους γιατρούς, η υπερεπιείκια και υπερπροστασία, η ανικανότητα να τίθενται όρια, η υπερκινητικότητα και οι μαθησιακές δυσκολίες.

Επιτυχημένες θεωρούνται οι παρεμβάσεις όταν το πρόβλημα αφορά και απασχολεί όλη την οικογένεια, η οποία αντιδρά φυσιολογικά όταν το παιδί είναι υγιές, με μέτρο αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα του παιδιού, όχι όμως τόσο σοβαρό και με εμπιστοσύνη στο γιατρό επιλογής τους όταν δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Επιδρά στην όλη δύσκολη κατάσταση η παροχή συμβουλών και ιατρικής αγωγής από εξειδικευμένο γιατρό και όχι επίδραση από γνώμη μη ειδικών, η συναναστροφή με οικογένειες με ίδιο πρόβλημα και η προσφορά σε εθελοντικούς συλλόγους π.χ. σύλλογος γονέων με ινοκυστική νόσο.

Γενικά η καταφυγή σε ιατρικές υπηρεσίες να γίνεται με περίσκεψη, να μην υπενθυμίζουμε στο παιδί τους κινδύνους του παρελθόντος, κάτι που μπορεί να γίνει αργότερα με υπευθυνότητα και αγάπη. 

Η παροχή αγάπης πραγματικής-όχι ανταποδοτικής- το αίσθημα ασφάλειας και ανοικτής επικοινωνίας, μακριά από συγκρούσεις και έντασης των γονέων είναι η ασπίδα προστασίας και η καλύτερη προσφορά προς τα παιδιά. 

Άλλωστε εφόσον ο Θεός επέτρεψε τη σύλληψη και τη γέννησή του δείχνοντας έτσι την αγάπη Του, μας οδηγεί να συμπεριφερόμαστε προς Αυτόν με απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του.

..............

dionolympos.gr

Έτσι εμποδίζουμε τα παιδιά μας από το να γίνουν επιτυχημένα - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

8 συμπεριφορές γονιών που εμποδίζουν τα παιδιά
από το να γίνουν επιτυχημένα

Οι γονείς εργάζονται σκληρά για να αναθρέψουν παιδιά που θα γίνουν επιτυχημένα, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε κάποιες πιθανές γονεϊκές συμπεριφορές που μπορεί να εμποδίσουν τα παιδιά από το να προσεγγίσουν την πλήρη δυναμική τους. 

Στο παρόν άρθρο αναφέρονται οκτώ ακούσιες συμπεριφορές από γονείς, που μπορεί να δυσκολέψουν τα παιδιά από το να γίνουν πλήρως ανεπτυγμένοι και παραγωγικοί ενήλικες.

Γονείς όλων των τύπων μπορούν να μεγαλώσουν επιτυχημένα παιδιά, είναι αληθινά ένα «παιχνίδι» επί ίσοις όροις και πολλές ιστορίες το έχουν αποδείξει. Ακόμα και τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε σπίτια με κακοποίηση μπορούν να γίνουν καταπληκτικοί ενήλικες, εξαιρετικοί καλλιτέχνες, συγγραφείς, εκπαιδευτικοί, αθλητές, επιστήμονες, φιλόσοφοι ή και να ξεχωρίσουν σε οποιοδήποτε πεδίο αυτοί επιλέξουν.

Ο επιτυχημένος τρόπος ανατροφής ενός παιδιού είναι συζητήσιμος και αμφισβητήσιμος, αλλά γνωρίζουμε ότι η ανθεκτικότητα είναι ένας βασικός παράγοντας για τους υγιείς ενήλικες και μπορεί να μαθευτεί στην παιδική ηλικία. 

Οτιδήποτε διδάξετε ή όχι στα παιδιά σας, σιγουρευτείτε ότι τα βοηθάτε να μάθουν πώς να ανακάμπτουν από μικρότερες ή μεγαλύτερες αναποδιές, αφού είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής.

Οι γονείς έχουν καλές προθέσεις, αλλά κάνουν και λάθη, όπως όλοι μας. 

Να είστε επιεικείς με τον εαυτό σας σε περίπτωση λάθους. Το βασικότερο όμως είναι να μιλήσετε με τα παιδιά σας γι’ αυτό, ώστε να το χρησιμοποιήσετε ως μια ευκαιρία μάθησης. 

Πολλοί άνθρωποι μπορούν να θυμηθούν τρόπους με τους οποίους οι δικοί τους γονείς τους δυσκόλεψαν ύστερα στην ενήλικη ζωή να αναπτυχθούν και να επιτύχουν. 

Μπορεί να εύχονται να είχαν μια διαφορετική παιδική ηλικία, αλλά η ενοχή ή η ντροπή που μπορεί τα παιδιά να νιώθουν, σίγουρα δεν είναι κάτι που οι γονείς θα ήθελαν να έχουν μεταδώσει.

8 πιθανά λάθη στην γονεϊκή συμπεριφορά που μπορεί να δυσκολέψουν τα παιδιά από το να επιτύχουν

1. Αποθάρρυνση από το να δοκιμάζουν νέα πράγματα
Μια γονεϊκή συμπεριφορά που μπορεί να δυσκολεύει τα παιδιά είναι το να τα αποθαρρύνετε από το να δοκιμάζουν μια νέα δεξιότητα. 

Ορισμένες φορές, οι γονείς έχουν τις καλύτερες των προθέσεων όταν περιορίζουν, καθώς έχουν μια δικαιολογημένη πεποίθηση ότι τα παιδιά τους μπορεί να αποτύχουν. 

Ωστόσο, η αποτυχία είναι μέρος της ζωής και η αντιμετώπιση της με θετικό τρόπο είναι σημαντική για την μετέπειτα επιτυχία.

2. Υπερβολική φροντίδα
Το να κάνετε κάθε δουλειά του σπιτιού για τα παιδιά σας, δουλειές που είναι ικανά και μόνα τους να κάνουν και θα έπρεπε να κάνουν, ώστε να εξελιχθούν σε λειτουργικούς ενήλικες, είναι μια προβληματική γονεϊκή συμπεριφορά. 

Ένα παράδειγμα υπερβολικής φροντίδας θα ήταν να πλένετε τα ρούχα των παιδιών σας, όταν είναι έφηβοι (ή φοιτητές).

3. Υπερβολική επιδοκιμασία
Κι όμως, η υπερβολικά συχνή επιδοκιμασία αποτελεί πρόβλημα. Το να επιδοκιμάζετε μικρά κατορθώματα που έχουν καταφέρει δεν πρόκειται να τους δημιουργήσει κίνητρα ώστε να προσπαθούν περισσότερο για να επιτύχουν κι άλλα. 

Για παράδειγμα, η επιδοκιμασία σε ένα παιδί 8 χρονών επειδή ντύθηκε μόνο του, δεν το ενθαρρύνει να επαναλάβει αυτή τη συμπεριφορά μόνο του χωρίς την ανάγκη επαίνου. 

Ωστόσο, η εστίαση στο να επιδοκιμάζετε σημαντικά επιτεύγματα, όπως για παράδειγμα στην επίδοση στο σχολείο δεν παύει να είναι άκρως σημαντική.

4. Απομάκρυνση από φιλίες
Ερευνητές επανεξέτασαν πρότερες έρευνες σχετικά με δυσλειτουργικές γονεϊκές συμπεριφορές και βρήκαν ότι τα επιτυχημένα παιδιά είχαν γονείς που τα βοηθούσαν να δημιουργήσουν κοινωνικά δίκτυα. 

Ένα δυνατό, κοινωνικό σύστημα στήριξης είναι άκρως βοηθητικό για τα παιδιά, ώστε να βασίζονται κάπου σε περιόδους αβεβαιότητας ή στρες.

5. Συνεχής επίβλεψη
Το να επιβλέπετε κάθε κίνηση του παιδιού δεν είναι μόνο ενοχλητικό, αλλά επίσης μπορεί να το οδηγήσει σε ένα ατυχές συμπέρασμα· η μαμά ή ο μπαμπάς δεν πιστεύουν στην ικανότητα μου να επιτύχω μόνος μου. 

Δυστυχώς, αυτή η συμπεριφορά οδηγεί τα παιδιά να μην εμπιστεύονται τελικά τις δικές τους ικανότητες και να λαμβάνουν λιγότερα ρίσκα, ακόμα και όταν είναι πλήρως ικανά να κάνουν κάτι μόνα τους.

6. Υπερβολικά αυστηρή συμπεριφορά
Έρευνα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου συμπέρανε ότι η σκληρή γονεϊκή συμπεριφορά είχε επιδράσεις στα επίπεδα του αυτοελέγχου για τα παιδιά και ότι αυτές οι επιδράσεις συσχετίζονταν επίσης με προβλήματα συμπεριφοράς αργότερα στην ενήλικη ζωή. 

Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι «Οι σκληρές πρακτικές αποτελούσαν δείκτη πρόβλεψης προβλημάτων συμπεριφοράς και για αγόρια και για κορίτσια. Ο προβληματικός αυτοέλεγχος στην ηλικία των 9 συσχετιζόταν με προβλήματα συμπεριφοράς και συναισθηματικές δυσκολίες στα 12».

Τα χαμηλότερα επίπεδα αυτοελέγχου ήταν το αποτέλεσμα αυστηρής επίβλεψης της συμπεριφοράς των παιδιών και υπερβολικού περιορισμού τους. Επιτρέποντας στα παιδιά, ειδικά όσο μαθαίνουν να διαχειρίζονται την συμπεριφορά τους μέσα σε λογικά όρια που έχουν ήδη καταφέρει, να βιώνουν όλο και μεγαλύτερη ελευθερία είναι υψίστης σημασίας για την επιτυχία τους.

7. Αποθάρρυνση συναισθηματικής έκφρασης
Μια υγιής σχέση ανάμεσα σε γονέα και παιδιά αποδεικνύεται ευεργετική και για τα δύο μέρη. 

Η ισορροπία του δούναι και λαβείν από νωρίς σε μια σχέση είναι ένας από τους καλύτερους προβλεπτικούς παράγοντες επιτυχίας ενός παιδιού. 

Για να χτίσετε αυτή τη σύνδεση, η ειλικρινής συζήτηση σχετικά με ενοχλήσεις, άγχη και πράγματα που σας απασχολούν, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν για τα αρνητικά συναισθήματα και πώς να τα χειριστούν χωρίς να τα καταπιέζουν.

8. Ασυμφωνία λόγων και πράξεων
Σε όλη την διαδικασία καθοδήγησης που οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους, αυτά ακόμα ψάχνουν να βρουν αν οι συμπεριφορές των γονιών τους ταιριάζουν με αυτά που τους μαθαίνουν. 

Αν δεν μοιράζεστε με τους άλλους, αλλά παρόλα αυτά μαθαίνετε τα παιδιά σας να το κάνουν, αυτά λαμβάνουν ένα μπερδεμένο μήνυμα και μπορεί να βιώσουν σύγχυση για το τι τελικά είναι σωστό.
enallaktikidrasi

Τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή. Αφήστε τα παιδιά σας να «ταλαιπωρηθούν»

Αφήστε τα παιδιά σας να «ταλαιπωρηθούν», 

γιατί τίποτα δεν χαρίζεται στη ζωή

Η μητέρα μου ξέσπασε σε αναφιλητά, όταν ένα πρωινό, γύρω στα είκοσί μου χρόνια, της ανακοίνωσα την απόφασή μου να φύγω από το σπίτι και να μείνω μόνος. Ο πατέρας μου με σκυθρωπό ύφος μου έδωσε να καταλάβω πως δε θα με δεχόταν πίσω αν το έκανα. 
Δεν ενέδωσα στον πλάγιο εκβιασμό, ήμουν αποφασισμένος να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλαμένο βλέμμα της μάνας, το πρωινό που μετακόμιζα. Από τη μία ήξερα πως έκανα το σωστό. Από την άλλη όμως μούδιαζα στην ιδέα της νέας προοπτικής. 

Εκείνο που δεν κατάλαβα ποτέ, ήταν γιατί η μητέρα έκανε τόσο μεγάλο θέμα το γεγονός πως μετακόμιζα στο δεύτερο σπίτι του κτήματος που βρισκόταν 20 μέτρα μακριά.

Για εκείνη, είτε πήγαινα στο διπλανό σπίτι, είτε σε διπλανό πλανήτη, η θλίψη ήταν ίδια. Έβλεπε ξεκάθαρα πλέον πως έκανα το πρώτο δειλό βήμα να ανοίξω τα φτερά μου και δε μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως δεν θα την είχα πλέον ανάγκη. Ένας ανεξάρτητος άνδρας, θα έπαιρνε τη θέση του μικρού της που φρόντιζε και προστάτευε τόσα χρόνια. Κι αυτό την αποκαθήλωνε, εν μέρει, ως μητέρα, μηδένιζε το ρόλο της.
Ή έτσι νόμιζε.

Την πραγματική αλλαγή την ένιωσα όταν, μετά από λίγο καιρό, άφησα το νησί για να κυνηγήσω τα όνειρά μου. Στη μεγάλη πόλη που πήγα και που δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ, δεν θα μου έπλενε τα ρούχα η μαμά, ούτε θα μου είχε το φαγητό στο τραπέζι. Θα έπρεπε να ρυθμίζω μόνος μου την καθημερινότητά μου, όσα θεωρούσα δεδομένα. Εκείνοι θα έπαυαν να με φροντίζουν, να με συμβουλεύουν, να μου λένε τι να κάνω…

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ; 

Αυτή ήταν η μαγική φράση: 

Είτε ευθέως είτε πλαγίως, οι γονείς μου, πάντα με καλή πρόθεση, έλεγχαν τη συμπεριφορά μου με λέξεις, εκφράσεις, αλλά και πλάγιες επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες. Ακόμα και με το βλέμμα με έκαναν να σταματάω, όταν υπήρχε κίνδυνος να πληγωθώ, όταν έκανα κάτι που δεν θα επιδοκίμαζε ο νησιώτικος μικρόκοσμος. Μου παρείχαν μια αρρωστημένη ασφάλεια που δεν με αντιπροσώπευε.

Σε αρκετά μέρη της επαρχίας, πολλά «σόγια» λαϊκών κυρίως στρωμάτων, καταλαμβάνουν ολόκληρες συνοικίες. 

Στην Αθήνα, αντίστοιχα, οι «οικογενειακές πολυκατοικίες» δίνουν και παίρνουν. Λόγω της ανεπάρκειας κοινωνικών παροχών του ελληνικού κράτους, τα μέλη αυτών των οικογενειών αλληλοπροστατεύονταν και εξακολουθούν, δυστυχώς, να το κάνουν μέχρι και σήμερα από ανάγκη. 

Έτσι, εκτός από τους παραδοσιακούς ρόλους, καλούνται να παίξουν κι εκείνους του νοσοκόμου, του γηροκόμου, του νηπιαγωγού, του ψυχολόγου.
Αλλά δυστυχώς, μαζί με τους δυνατούς δεσμούς, φουντώνει και η εξάρτηση.

Έτσι, παράλληλα με αυτό το αξιέπαινο φαινόμενο, καλλιεργήθηκε κι εκείνο της καταπιεσμένης σκέψης και κοινωνικής συμπεριφοράς, που σε συνδυασμό με τις κακώς εννοούμενες παραδόσεις, δεν αφήνει πολλά νεότερα μέλη των οικογενειών αυτών να ανοίξουν τα φτερά τους και να τολμήσουν ή να υιοθετήσουν εύκολα οτιδήποτε νέο. 
.......................
Η υπερπροστασία των παιδιών, τα καταδικάζει σε μελλοντικό διανοητικό μαρασμό. 

Οι γονείς εξασφαλίζοντάς τους ένα αποστειρωμένο από μικρόβια περιβάλλον, δεν λαμβάνουν υπόψιν πως τα παιδιά τους δεν θα χρησιμοποιήσουν χειρουργική μάσκα βγαίνοντας εκεί έξω. Το απαίδευτο μυαλό τους δεν θα τους βοηθήσει να διακρίνουν τα εχθρικά από τα ωφέλιμα και απαραίτητα «μικρόβια» που ολοκληρώνουν την προσωπικότητα. 

Και οι αμήχανοι γονείς που το γνωρίζουν καλά αυτό, δεν τολμούν να αφήσουν τα παιδιά τους, επειδή ξέρουν μέσα τους πως δεν μπορούν να σταθούν μόνα, ακόμα και με διακριτική επίβλεψη. Ακόμα και όταν φεύγουν για σπουδές για λίγα χρόνια, σε άλλη πόλη, η επιρροή τους εξακολουθεί να κάνει ζημιά.

Οι κακουχίες των περασμένων δεκαετιών, έκανε πολλούς Έλληνες να θεωρήσουν ιερό καθήκον και απόδειξη αγάπης, να μην λείψει τίποτα στα παιδιά τους. Όμως αυτή η αγάπη-μπούμερανγκ τα πνίγει, μεταλλάσσοντας τα, μελλοντικά, σε ανώριμους πολίτες, που μαθαίνουν στην ακάματη επιβίωση.

Σε κάποιες περιπτώσεις εύπορων οικογενειών, τα παιδιά σπαταλούν το πατρικό χρήμα χωρίς να κοπιάζουν για την απόκτησή του, αφού δεν τα ενθάρρυναν ποτέ οι γονείς τους να δουλέψουν, έστω έναν από τους μήνες των θερινών διακοπών του σχολείου, ώστε να μάθουν να κολυμπούν στα ρηχά, με ασφάλεια. Και να πηγαίνουν σε πιο βαθιά νερά από μόνα τους, σαν πρόκληση.

Δυστυχώς τα περισσότερα ελληνόπουλα πνίγονται από τα πολλά σωσίβια που τους τυλίγουν οι γονείς τους και περιφέρονται σαν ζόμπι διεκδικώντας δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις. Και που πολύ σύντομα θα βρεθούν αδύναμοι και θλιβεροί σε κάποια διαδήλωση για την αδικία που τους επιβάλλει ο νέος πατερούλης, που λέγεται κράτος.

Το κακό όμως, δεν σταματάει εδώ.
Έχοντας μάθει να λειτουργούν με αδύναμη κρίση, θα κληθούν να αποφασίσουν για τη χώρα τους πληγώνοντας ανεπανόρθωτα το συμπολίτη τους, με την ψήφο τους. 
........................
Όπου δεν υπάρχει χώρος για προσωπικά επιτεύγματα, που δεν τους επιτρέπουν να ταλαιπωρηθούν στη ζωή τους, να αγωνιστούν. Που οι γονείς τους κλείνουν γλυκά την πόρτα κρατώντας τα, όμως, μέσα. Που δεν τα αφήνουν να μάθουν από τα λάθη τους. Που τα αναγκάζουν να δημιουργήσουν δικούς τους δαίμονες ώστε να μπορέσουν να διοχετεύσουν την νεανική τους ενέργεια πολεμώντας τους.

Κάντε ένα δώρο ζωής στα παιδιά σας. Επικοινωνήστε μαζί τους, δείτε τις ανάγκες τους, βάλτε τα να δουλέψουν κάπου από νωρίς, δώστε τους τροφή για σκέψη.

Στείλτε τα να μείνουν για λίγο σε άλλες χώρες. 

Όχι για να γυρνάνε και να κοιτάζουν τα αξιοθέατα, αλλά να μείνουν σε οικογένειες, να δουν πως ζουν οι άνθρωποι, πώς σκέφτονται. Να καταλάβουν μια απλή αλήθεια. Πως η ανθρώπινη φύση είναι ίδια, πως υπάρχουν άπειρες νοοτροπίες, χιλιάδες απόψεις, δεκάδες όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αφήστε τα να τσαλακωθούν, να ταλαιπωρηθούν, να μάθουν πως η ευτυχία αποκτιέται με καθημερινό αγώνα. Πως το χρήμα έχει ουσιαστική αξία όταν κερδίζεται κι όχι όταν χαρίζεται.

Δώστε τους ένα μάθημα ζωής. Και όταν επιστρέψουν διώχτε τα από το σπίτι, αλλά όχι από τη ζωή σας. Βοηθήστε τα να γίνουν ώριμοι και υπεύθυνοι άνθρωποι, να είναι κύριοι του εαυτού τους και όχι να περιμένουν από εσάς τα πάντα και κατά συνέπεια αργότερα από το κράτος, κυνηγώντας τη χίμαιρα του δημοσίου.
Μην τους στερείτε το πιο όμορφο παιχνίδι που έχουν πραγματικά ανάγκη, αλλά δεν το γνωρίζουν.

Γράφει ο Γιάννης Τζίτζης, o-klooun.com

______________
antikleidi

Το σύνδρομο του «αιώνιου παιδιού» Tα Σύνδρομα Πίτερ Παν και Γουέντι. Peter Pan Syndrome and Wendy Syndrome

Η Γουέντι στηρίζει τον Πίτερ Παν και λύνει όλα τα προβλήματα που αυτός δεν μπορεί. Χωρίς τη Γουέντι δεν μπορεί να υπάρξει Πίτερ Παν.

Peter Pan Syndrome and Wendy Syndrome

Του Θωμά Μερσινιά, κλινικού ψυχολόγου, Msc
Tο Σύνδρομο του Πίτερ Παν

Αναφέρεται σε άτομα που δεν θέλουν ή νιώθουν ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν. Άτομα που ουσιαστικά νοιώθουν παιδιά φυλακισμένα στο σώμα ενός ενήλικα. Έμβλημά τους είναι η ανεμελιά, η αδιαφορία κι ο έντονος ναρκισσισμός, κι έτσι...μαγικά λύνονται τα προβλήματά τους, χωρίς υποχωρήσεις και κόπο απο τους ίδιους.

Τα άτομα αυτά δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται σαν παιδιά και δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωπα με τι θλιβερή πραγματικότητα ότι μεγαλώνουν και επιβάλλεται να αλλάξουν.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το σύνδρομο, που περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1983 από τον ψυχολόγο Dan Kiley δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένο ως ψυχοπαθολογική κατάσταση, δεδομένου ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν το κατατάσσει , ακόμα τουλάχιστον, επίσημα στις ψυχολογικές διαταραχές.

Ωστόσο, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ενηλίκων σε δυτικού τύπου κοινωνίες ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο ανώριμης συμπεριφοράς. Τα άτομα αυτά δεν θέλουν-δεν μπορούν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις που αντιστοιχούν τυπικά στην ηλικία τους. Μπορεί ακόμη και να ζουν σαν έφηβοι, σε θέμα υποχρεώσεων-δικαιωμάτων- διασκέδασης, και ας έχουν περάσει τα 30...

Σύμφωνα με όλες τις ψυχολογικές έρευνες στο σύμπλεγμα αυτό, οι υπερπροστατευτικοί γονείς (που όμως υποτιμούν και παράλληλα έχουν υπερβολικές προσδοκίες από το παιδί), δείχνει να είναι βασική αιτία που ένα άτομο εκδηλώνει το συγκεκριμένο σύνδρομο.

Συνήθως το σύνδρομο αφορά σε άτομα εξαρτημένα από άλλους, άτομα που δεν έχουν αναπτύξει τις απαιτούμενες δεξιότητες για να αντιμετωπίσουν την ενήλικη ζωή.

Οι απανταχού Πίτερ Παν της σύγχρονης κοινωνίας θεωρούν τον έξω κόσμο τρομακτικά προβληματικό και εξωραΐζουν την εφηβεία, γι' αυτό και θέλουν να παραμείνουν σε αυτήν την «προνομιακή» κατάσταση για πάντα.

Τυπικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι η αδυναμία λήψης ευθυνών, η αδυναμία δέσμευσης και τήρησης υποσχέσεων, η υπερβολική φροντίδα για την εξωτερική εμφάνιση, η έμφαση στην καλοπέραση, οι ανησυχίες για τα επίπεδα αυτοεκτίμησης (το οποίο όμως δε γίνεται αντιληπτό, καθώς φαινομενικά το άτομο δείχνει υπερβολικά «ανεξάρτητο») ο φόβος για τη μοναξιά, που είναι πολύ ισχυρός, και η έλλειψη ανοχής στην κριτική που είναι ουσιαστικά μηδαμινή.

Όσον αφορά τις ερωτικές του σχέσεις, ένας Πίτερ Παν αλλάζει συνεχώς συντρόφους, καθώς αναζητά πάντα, είτε κάποιον νεότερο σε ηλικία ή μια πιο ενθουσιώδη κατάσταση ή μια πιο εύκολα διαχειρίσιμη κατάσταση, οτιδήποτε γενικά μπορεί να έχει ενθουσιασμό και έλλειψη προβληματισμού. Όταν μια σχέση φτάνει σε σημείο που απαιτεί δεσμεύσεις και ανάληψη ευθυνών, είναι ώρα για τον Πίτερ Παν να... επιστρέψει στη Χώρα του Ποτέ!

Μεγαλύτερο πλήγμα στις ερωτικές τους σχέσεις αποτελεί το «κόμπλεξ της υποταγής», το οποίο ιδιαίτερα στις νέες γυναίκες παίρνει διαστάσεις μάστιγας και τις δυσκολεύει ιδιαίτερα στη δημιουργία σταθερών και ποιοτικών σχέσεων με το άλλο φύλο. Σε μια κοινωνία ατομικιστών, στην οποία ως παιδιά μεγαλώνουν σαν μικροί βασιλιάδες, όπου όλα στρέφονται γύρω από αυτά, χωρίς εκείνα να χρειάζεται πολλές φορές να αναλάβουν την παραμικρή ευθύνη είτε για τον εαυτό τους είτε για τους άλλους, είναι πολύ δύσκολο να συμβιβαστούν αργότερα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες κάποιου άλλου. 

Πολλοί νέοι άνθρωποι λοιπόν αντιδρούν με ένταση, με πανικό σχεδόν, όταν βρεθούν σε μια προσωπική σχέση υγιούς εξάρτησης. Ειδικά για τις νέες κοπέλες, η σχέση αγάπης με έναν άντρα, τις κάνει να φοβούνται ότι τους ζητείται να υποταχθούν και ότι θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Συμπληρωματικά προς το Σύνδρομο του Πίτερ Παν υπάρχει και το Σύνδρομο της Γουέντι. 

Το δεύτερο αφορά σε γυναίκες που φέρονται σαν μαμάδες στο σύντροφό τους ή σε ανθρώπους που βρίσκονται στο κοντινό τους περιβάλλον. Η Γουέντι στηρίζει τον Πίτερ Παν και λύνει όλα τα προβλήματα που αυτός δεν μπορεί. Χωρίς τη Γουέντι δεν μπορεί να υπάρξει Πίτερ Παν.

Η Γουέντι είναι αυτή που παίρνει όλες τις αποφάσεις και αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες του συντρόφου της, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό την αναξιοπιστία του. Υπάρχουν Γουέντι παντού γύρω μας και κυρίως στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον: πρόκειται για την υπερπροστατευτική μητέρα.

Το μεγαλύτερο αγκάθι των δύο αυτών διαταραχών είναι η άγνοια του ατόμου για την ύπαρξη του προβλήματος.

Ο Πίτερ Παν και η Γουέντι δεν αναγνωρίζουν ότι είναι μέρος οι ίδιοι αυτής της νοσηρής κατάστασης κι έτσι δεν μπορούν να βοηθηθούν μόνοι τους. Η μόνη λύση είναι η σωστή ψυχολογική διαχείριση μέσω της ψυχοθεραπείας, όχι μόνο για το άτομο που εκδηλώνει τα σημάδια του συνδρόμου αλλά και για τον οικογενειακό περίγυρο.

stogiatro