Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε το Παιδί να διαχειριστεί την Απογοήτευση;;

Παιδί και απογοήτευση: 

Η απογοήτευση είναι ένα σύνηθες συναίσθημα που όλοι οι άνθρωποι θα κληθούν να αντιμετωπίσουν κάποια στιγμή της ζωής τους. 

Όσο και αν θέλουν οι γονείς το παιδί τους να βιώνει μόνο θετικά συναισθήματα και εμπειρίες, η απογοήτευση είναι αναπόφευκτο συναίσθημα.

Όσο κοινό είναι αυτό το αίσθημα τόσο διαφέρουν τα αποτελέσματα του από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μερικοί άνθρωποι βγαίνουν γρήγορα από αυτή την κατάσταση χωρίς να επηρεαστεί ιδιαίτερα η ζωή τους, σε αντίθεση με κάποιους άλλους οι οποίοι βιώνουν τα ψυχοφθόρα αποτελέσματα της απογοήτευσης για αρκετό καιρό αδυνατώντας να τη διαχειριστούν.

Καίριο ρόλο στη διαχείριση της απογοήτευσης διαδραματίζουν οι πρώιμες εμπειρίες ενός παιδιού γύρω από αυτό το θέμα. 

Επομένως, οι γονείς το πιο χρήσιμο που μπορούν να κάνουν είναι να διδάξουν στα παιδιά αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης της απογοήτευσης.

Πως μπορεί να απογοητευτεί ένα παιδί;

Όπως για έναν ενήλικα υπάρχουν πολλές περιπτώσεις απογοήτευσης και για πολλούς λόγους το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. 

Ας δούμε μερικά παραδείγματα απογοήτευσης στην παιδική ηλικία.

😔 Το διαγώνισμα στο σχολείο δεν είχε τα αποτελέσματα που περίμενε το παιδί.

😔 Το παιδί περίμενε ότι στο σχολείο θα είχε αρκετούς φίλους αλλά δυσκολεύεται με τις κοινωνικές επαφές και τα άλλα παιδιά δεν το ευκολύνουν με τη συμπεριφορά τους.

😔 Ξεκίνησε πρόσφατα μαθήματα καλαθόσφαιρας (ή όποια άλλη νέα δραστηριότητα) και φαίνεται ότι δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά.

😔 Οι φίλοι του κάποια απογεύματα παίζουν χωρίς να τον/την καλέσουν.

😔 Στα μαθηματικά (ή όποιο άλλο μάθημα) φαίνεται ότι το παιδί δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά.

😔 Αυτός ο συμμαθητής που του άρεσε να κάνουν παρέα δεν τον κάλεσε στα γενέθλια του.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;

Ένα μικρό παιδί δεν ξέρει να διαχειριστεί αυτό το αρνητικό συναίσθημα, δεν μπορεί να εκλογικεύσει καταστάσεις, ούτε το άγχος που βιώνει σχετικά με την απογοήτευση. 

Χρειάζεται τα απαραίτητα εφόδια που θα το συντροφεύουν όλη του τη ζωή όταν θα έρχεται αντιμέτωπο με τέτοιες καταστάσεις. 

Οι κατάλληλοι καθοδηγητές για τέτοιες καταστάσεις είναι οι γονείς, τα άτομα που εμπιστεύονται και που αγαπούν περισσότερο τα παιδιά. 

Ας δούμε τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν τα παιδιά τους.

Να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα των παιδιών τους, πότε είναι θυμωμένα, λυπημένα, χαρούμενα και απογοητευμένα.

Να διδάξουν στα παιδιά τη σημαντικότητα της συζήτησης και της έκφρασης (όχι καταπίεσης) των συναισθημάτων και να τους δείξουν ότι είναι πάντα πρόθυμοι να τα ακούσουν (είναι σημαντικό τα παιδιά να γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνα τους).

Να δίνουν την ευκαιρία και το «χώρο» στο παιδί να είναι ανεξάρτητο. Όταν υπάρχει ένα πρόβλημα προτιμότερο να μην τρέξουν οι γονείς να το λύσουν αλλά να βοηθήσουν το παιδί να σκεφτεί πιθανές λύσεις και χειρισμό της κατάστασης.

Να του τονίζουν τη σημασία της προσπάθειας, αναφέροντας ότι όταν γίνει κάτι αρνητικό δεν είναι το τέλος του κόσμου. 

Η προσπάθεια ανατρέπει πολλές καταστάσεις.

Όταν η απογοήτευση εκφράζεται επιθετικά (θυμός, φωνές) δεν πρέπει να τιμωρούν το παιδί. Αντιθέτως πρέπει να προσπαθούν να το ηρεμήσουν με μια αγκαλιά, ένα χάδι ή με ασκήσεις χαλάρωσης.

Να δίνουν στο παιδί το καλό παράδειγμα. Τα παιδιά πάντα μιμούνται τις συμπεριφορές των ενηλίκων. Δείξτε στα παιδιά ότι μέσα από κάθε αρνητική κατάσταση πάντα υπάρχει κάτι θετικό. Εξηγήστε ότι δεν σταματούμε ποτέ την προσπάθεια και αντιμετωπίστε τέτοιες καταστάσεις με ψυχραιμία και ηρεμία.

Χαρίκλεια Πολυνίκη, Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος

Πηγή

Το Χαμομηλάκι

Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας Πώς ξεπερνάμε την απογοήτευση των προσδοκιών μας;

Το νόημα της ζωής λένε είναι η ελπίδα και τα όνειρα. Όλοι μας κάνουμε σχέδια για το μέλλον, μικρά ή μεγάλα. 
Οραματιζόμαστε ότι έχουμε πετύχει ένα στόχο μας, ότι καταφέραμε να κερδίσουμε την καρδιά του ανθρώπου που μας ενδιαφέρει ή ότι αυτή τη φορά θα περάσουμε με επιτυχία τη δοκιμασία της συνέντευξης και η θέση εργασίας, που τόσο επιθυμούμε, θα γίνει δική μας. 

Αρχίζουμε λοιπόν και ήδη μπαίνουμε στην ψυχολογία του νικητή και δεν μπορούμε να περιμένουμε ως τη μέρα που αυτό το όραμα θα γίνει πραγματικότητα.

Τι γίνεται όμως όταν τα πράγματα δεν πάνε έτσι ακριβώς όπως τα περιμέναμε; Τότε αρχίζουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο στη μοίρα μας, στη ζωή, στους άλλους, ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό και στη συνέχεια μας καταβάλλει η απογοήτευση. «Καλά κάνω και δεν ενθουσιάζομαι ποτέ, με ότι περιμένω να συμβεί. Αφού ξέρω πως ποτέ δεν μου πάει τίποτα καλά». Είναι μερικές από τις κοινότυπες φράσεις, τις οποίες όλοι μονολογούμε, σε αυτή την περίπτωση.

Τότε είναι λοιπόν η στιγμή, που θα πρέπει να καθίσουμε παρέα με τον καλύτερο φίλο μας, τον εαυτό μας, και να δούμε πώς θα ξεπεράσουμε το γεγονός ότι άλλα περιμέναμε και αλλιώς μας βγήκαν και πόσο τελικά σημαντικό ήταν αυτό που προσδοκούσαμε. Και να μερικές από τις σκέψεις, που καλό θα ήταν να θέσουμε σε αυτή τη συζήτηση:

Στη ζωή δεν παίρνουμε πάντα αυτό που θέλουμε. Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο και εξοργιστικό, ιδιαίτερα τη στιγμή που κάποιος νιώθει απογοητευμένος, όμως πραγματικά αυτό είναι κάτι που συμβαίνει καθημερινά. Εμείς μπορεί να έχουμε κάνει την καλύτερη προετοιμασία και να έχουμε δουλέψει σκληρά για να πετύχουμε το στόχο μας, όμως πάντα υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες, που αλλάζουν, και στους οποίους μπορεί εμείς να μην έχουμε τη δυνατότητα να παρέμβουμε. 

Και τι κάνουμε, όταν δεν μπορούμε να επηρεάσουμε ή να αλλάξουμε μία κατάσταση; 
Το παίρνουμε απόφαση και πάμε παρακάτω. Γιατί αυτή είναι η ζωή. Και σίγουρα, κάτι κερδίσαμε από όλη τη διαδικασία της προσπάθειας και της προσμονής.
Είναι αλήθεια πως ποτέ δεν μου πάει τίποτα καλά; Τις στιγμές της απογοήτευσης, έχουμε όλοι την τάση να γενικεύουμε ότι μας συμβαίνει. Λέμε «Πάντα με κυνηγάει η ατυχία», «Δεν πρέπει να περιμένω τίποτα θετικό στη ζωή μου, αφού πάντα καταλήγει σε αποτυχία», κτλ. 
Πόσο λογική βάση έχουν όμως όλες αυτές οι σκέψεις; 
Εσείς, δεν αισθανθήκατε ποτέ να σας χαμογελάει η τύχη; Δεν υπήρξαν φορές στη ζωή σας που κάποια προσπάθεια κατέληξε σε θετικά αποτελέσματα; Κάντε λοιπόν τον «δικηγόρο του διαβόλου» στις αρνητικές σας σκέψεις και θυμηθείτε όσα περισσότερα παραδείγματα περιπτώσεων, όπου οι προσδοκίες σας δικαιώθηκαν, και διαψεύστε τες.

Θα μπορούσα καλύτερα; Αν πιστεύουμε ότι τα τελικά γεγονότα δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μας, επειδή εμείς κάναμε κάτι λάθος ή δεν προσπαθήσαμε αρκετά, τότε θα πρέπει να εστιάσουμε στο τι πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε διαφορετικά, τώρα πλέον που έχουμε και μία πιο ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης. Θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε με διαφορετικό τρόπο, να προετοιμαστούμε καλύτερα ή να δουλέψουμε πάνω στη βελτίωση των δεξιοτήτων μας; Τι θα κάναμε διαφορετικά τώρα που βλέπουμε το αποτέλεσμα και δεν είναι αυτό που θέλαμε; Πολλές φορές η επιτυχία δεν έρχεται με την πρώτη προσπάθεια. Αν λοιπόν η απογοήτευσή σας συνδέεται με μία προσδοκία επίτευξης ενός στόχου, ο οποίος επιδέχεται παραπάνω προσπαθειών, απλώς βελτιώστε τον τρόπο ή δοκιμάστε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο «δουλειάς» πάνω στο στόχο σας. Αν όχι, τότε την επόμενη φορά που θα βιώσετε μία αντίστοιχη εμπειρία, θα ξέρετε να τη χειριστείτε καλύτερα, αν αυτή τη φορά, η αποτυχία σας έγινε μάθημα.

Για ποιο λόγο το ήθελα πραγματικά; Μερικές φορές θέλουμε να πετύχουμε κάποια πράγματα στη ζωή μας, χωρίς να έχουμε ψάξει αληθινά πώς αυτά που θέλουμε εξυπηρετούν το γενικότερο όραμα που έχουμε για τη ζωή μας και ποιες ανάγκες μας καλύπτουν. Δεν ξέρω μάλιστα, αν συχνά η απογοήτευση δεν έχει να κάνει τόσο με τον στόχο ή το γεγονός που προσδοκούσαμε να συμβεί, και δεν συνέβη, όσο με το ότι δεν συνέβη. Με το ότι νιώθουμε δηλαδή ότι αυτό που θέλαμε, δεν έγινε και ας μην είναι στην πραγματικότητα τόσο σημαντικό για εμάς.

Έτσι, για παράδειγμα, μπορεί να επιδιώκαμε να κάνουμε μία σχέση με κάποιον άνθρωπο και επειδή δεν πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μας, να νιώσουμε απογοήτευση. Τι είναι όμως αυτό που θα μας φέρει αυτό το συναίσθημα;Είναι το ίδιο το πρόσωπο που πραγματικά θέλαμε να γίνει κομμάτι της ζωής μας ή είναι απλώς η ανάγκη για επιβεβαίωση ή η ανάγκη να νιώσουμε σημαντικοί, η οποία δεν εκπληρώθηκε, που μας απογοητεύει; Στη δεύτερη περίπτωση, το συναίσθημα αυτό δεν συνδέεται με το ίδιο το άτομο, αλλά με τη μη κάλυψη της δικής μας ανάγκης.

Εσείς, γιατί πραγματικά νιώθετε απογοήτευση που οι προσδοκίες σας δεν βγήκαν αληθινές; Πώς επηρεάζει αυτό τις πραγματικές σας ανάγκες; Ή μήπως τελικά δεν τις επηρεάζει και τόσο;
Η ζωή είναι ένα συνεχόμενο test drive. Συνεχώς βάζουμε στόχους και δοκιμάζουμε. Άλλους τους πετυχαίνουμε και άλλους όχι. Αυτό όμως μας δίνει τη δύναμη να προσπαθούμε ξανά, να εξελισσόμαστε και να μαθαίνουμε. Και η απογοήτευση είναι μέσα στο παιχνίδι. Την αισθανόμαστε, την αμφισβητούμε και προχωράμε παρακάτω για νέους στόχους που θα κάνουν τη ζωή μας γεμάτη και θα της δώσουν νόημα.
_____________
Πηγή: huffingtonpost.gr
από το Αντικλείδι, http://antikleidi.com

Πώς να μάθετε στο παιδί σας να μην απογοητεύεται εύκολα Teach your child to deal with disappointment

Ζωή χωρίς αναποδιές και απογοητεύσεις δεν υπάρχει.
Αυτό το ξέρετε καλά όλοι οι γονείς από την προσωπική σας εμπειρία, αναφέρει η Αλεξάνδρα Καππάτου, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος – Συγγραφέας. 

Δυστυχώς, πρέπει και τα παιδιά να συνηθίσουν στην έννοια της αναποδιάς.

Teach your child to deal with disappointment

Όσο πιο μικρά μάθουν να τα βγάζουν πέρα με τις απρογραμμάτιστες αλλαγές και τις ατυχίες που τα αφορούν, τόσο πιο εύκολα θα επιβιώσουν αργότερα ως ενήλικοι.
Τι πρέπει να κάνετε
– Aν το παιδί έχει ήδη κάποια απογοήτευση ή του έτυχε μια αναποδιά, το πρώτο βήμα είναι να δείτε το πρόβλημα του παιδιού με τα δικά του μάτια.
– Ακούστε το με μεγάλη προσοχή. Αφήστε το να μιλήσει όσο θέλει χωρίς διακοπές.
– Mετά μπορείτε να αναφέρετε κάποιο δικό σας ανάλογο πρόβλημα που ξεπεράστηκε, λ.χ. πώς τα βγάλατε πέρα στο γυμνάσιο όταν τα άλλα παιδιά είχαν «συμμαχήσει εναντίον σας» κ.λπ.
– Tονίζετε γενικά στο παιδί ότι η αναποδιά είναι ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής. Eίναι κάτι που συμβαίνει. Η ζωή έχει συνήθως δύο όψεις. Άλλοτε τυχαίνει να είμαστε εμείς από τη μία πλευρά και να ευτυχούμε και άλλοτε από την άλλη και να δυστυχούμε.
– Πολλοί άνθρωποι -ακόμα και μεγάλοι- τα χάνουν με τις αναποδιές. Πόσο μάλλον τα παιδιά. Kατά συνέπεια, μην έχετε την απαίτηση από το παιδί σας να δείχνει υπερβολική ψυχραιμία στις αναποδιές.
– Πολλά παιδιά τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες τους, αλλά νιώθουν άσχημα μέχρι να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Eπιτρέψτε στο παιδί να εκδηλώσει αυτό το συναίσθημα και μην το αποπαίρνετε με σχόλια του τύπου: «Πάλι αυτό σκέφτεσαι; Αμάν πια!». Aν το παιδί αισθανθεί ότι η απογοήτευση είναι «απαγορευμένο αίσθημα», δεν θα την εκφράζει, θα την καταπνίγει και θα πάψει να σας εμπιστεύεται.
– Oι αναποδιές μερικές φορές ορθώνονται σαν τεράστιο βουνό μπροστά στο παιδί. Σε αυτές τις περιπτώσεις, καλό είναι να έχει ήδη εκπαιδευτεί στον «τυφλοσούρτη» του «να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά» ή «να πιάσουμε τα πράγματα ένα-ένα».
– Bοηθήστε το παιδί να μη διαταράξει απολύτως τη ρουτίνα του εξαιτίας της ψυχικής του αναστάτωσης. H ρουτίνα λειτουργεί πολλές φορές σαν φάρμακο, γιατί μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς, μας δίνει την εντύπωση ότι εξακολουθούμε να ελέγχουμε την κατάσταση.
– Aν το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το παιδί φαίνεται δυσβάσταχτο, πρέπει να ξέρει να το βάζει πότε πότε «στο συρτάρι».
– Μπορεί να εκτονώνεται με κάτι που δεν σας αρέσει. Eπιτρέψτε το σε στιγμές κρίσης. Aν του αρέσει να ακούει δυνατά μουσική, αφήστε το να ακούσει τη μουσική του με την ησυχία του.
– Eξηγήστε του ότι στη ζωή όλα είναι περαστικά. Σε αυτό μπορεί να σας βοηθήσει και το μάθημα της Iστορίας. Λαοί ολόκληροι πέρασαν από καταστροφές και μετά ορθοπόδησαν. Πάντα υπάρχει μέλλον, όσο δύσκολο κι αν είναι τώρα για το παιδί σας να το πιστέψει.

 

Προληπτικά μέτρα

Για να γίνει το παιδί σας πιο «ανθεκτικό» στις δοκιμασίες της ζωής, να του δίνετε τη δυνατότητα να παίρνει αποφάσεις:
– Aναθέστε του όσο πιο συχνά μπορείτε προβλήματα που η λύση τους είναι στα μέτρα του. Aυτό ουσιαστικά είναι «εκπαίδευση στην επίλυση προβλημάτων». Aπό τα εύκολα θα βρει αύριο το κουράγιο και για τα δύσκολα.
– Δείχνετε με το δικό σας παράδειγμα ότι βλέπετε τις ατυχίες μάλλον σαν «άθλημα» που σας κρατάει σε φόρμα, παρά σαν μια σειρά από καταστροφές που μοιραία αντιμετωπίζετε στωικά κατεβάζοντας το κεφάλι. Για να διδάξετε αυτό στο παιδί, πρέπει να αντιδράτε με ευελιξία στις δικές σας δυσκολίες.
– Στις δύσκολες στιγμές το παιδί πρέπει να μάθει να στρέφεται σε ανθρώπους που το αγαπούν και είναι σε θέση να βοηθήσουν. Aυτοί είναι οι συγγενείς και οι φίλοι του.
– Μάθετε στο παιδί να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες που να είναι στα μέτρα του. Bοηθήστε το να καταλάβει ότι όλα χτίζονται με πολλή προσπάθεια.
– Συνηθίστε το παιδί σε έναν έστω στοιχειώδη προγραμματισμό στην καθημερινή του ζωή. H ρουτίνα κατά βάθος αρέσει πολύ στα περισσότερα παιδιά, την έχουν ανάγκη γιατί νιώθουν σιγουριά. Aν δηλαδή συναντήσει μια αναποδιά, η συνήθειά του να έχει μια ρουτίνα -όσο ασήμαντη κι αν είναι- θα το κάνει να νιώσει ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά.
– Μάθετε στο παιδί να ξεφεύγει απ ό,τι το στρεσάρει, αναζητώντας καταφύγιο στις μικρές απολαύσεις του εαυτού του. Για να το κάνει όμως τότε, θα πρέπει να το έχει «μάθει» σε ψύχραιμες στιγμές.
– Tο χιούμορ είναι εξαιρετικό «όπλο» για τις δύσκολες στιγμές.
– Mην κακολογείτε όσους παίρνουν τη ζωή ανάλαφρα. Δεν είναι αναγκαστικά όλοι τους ελαφρόμυαλοι.
infokids