Να βρεις Aνθρώπους Όμορφους

Να βρεις ανθρώπους που σε σέβονται και σε εκτιμούν πραγματικά γι’ αυτό που είσαι.
Να βρεις ανθρώπους που σου κάνουν χώρο στη ζωή τους και δε σε βάζουν να στριμωχτείς.
Να βρεις ανθρώπους που δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν για να μοιάσεις σε αυτό που εκείνοι έχουν ονειρευτεί.
Να βρεις ανθρώπους που σε κοιτάνε λες και είσαι κάτι το μαγικό.
Να βρεις ανθρώπους που δεν κουτσομπολεύουν, που δε θέλουν το κακό κανενός, που δε χαίρονται με τα προβλήματα των άλλων.
Να βρεις ανθρώπους που στις σχέσεις τους έχουν μόνο σκηνή και ποτέ παρασκήνιο.
Να βρεις ανθρώπους διάφανους. Που λένε αυτό που νιώθουν και που νιώθουν αυτό ακριβώς που λένε.
Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου και τα καταφέρνουν.
Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν ακόμα να κάνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους καλύτερο.
Να βρεις ανθρώπους που δε σταματάνε να ονειρεύονται και δε συμβιβάζονται με το άσχημο και το άδικο.
Να βρεις ανθρώπους που δεν τους αρέσει να κρίνουν και να λογοκρίνουν του άλλους.
Να βρεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να παραμένεις σιωπηλός, χωρίς να νιώθει κανείς αμηχανία.
Να βρεις ανθρώπους που επιμένουν να βλέπουν πάντα το καλό στους άλλους. Πάντα. Ακόμα και αν θα έπρεπε να ξέρουν πια καλύτερα.
Να βρεις ανθρώπους που ποτέ δε θα σε πληγώσουν επίτηδες.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι σπίτι σου.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μέσα σου ζέστη.
Να βρεις ανθρώπους όμορφους. Από μέσα.

Αν δεν τους έχεις βρει, συνέχισε να ψάχνεις.Βρίσκονται ανάμεσά μας. Ναι. Είμαι σίγουρη.

Και, όταν τους βρεις, να κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις στη ζωή σου και για να είναι ευτυχισμένοι.Και να μην τους αφήσεις ποτέ να νιώσουν μόνοι. (Ξέρεις, οι άνθρωποι που περιγράφω νιώθουν εύκολα μόνοι).

Να τους θαυμάζεις, γιατί το αξίζουν. Όχι, όμως, μόνο αυτό. Από σκέτο θαυμασμό δεν ευτύχησε ποτέ κανείς. Όταν τους βρεις, να τους αγαπάς και να τους το δείχνεις κάθε στιγμή. Να τους το δείχνεις, γιατί δεν το θεωρούν δεδομένο, γιατί δεν το ξέρουν. Να τους το λες αλλά, κυρίως, να τους το δείχνεις.

Και πάντα να θυμάσαι τι έχουν περάσει οι άνθρωποι αυτοί: Οι άνθρωποι αυτοί είναι μειονότητα. Και είναι δύσκολο να ζεις πάντα ως μειονότητα.

istologio

Ο Ιδανικός Άνθρωπος βρίσκεται μέσα μας / Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου. »

Κ.Π. Καβάφης

W. Eugene Smith - The walk to paradise garden

Μέσα μας βρίσκονται οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες 
όταν ξεκινάμε για την Ιθάκη μας, 
όταν ξεκινάμε για το θαυμάσιο ταξίδι της ζωής. 
Μέσα από τη δική μας ψυχή ξεπηδούν τα εμπόδια 
που ανυπέρβλητα φαντάζουν 
και μας τρομοκρατούν.

Λαιστρυγόνες ανθρωποφάγοι 
οι ανασφάλειές μας,
Κύκλωπες απειλητικοί τα αρνητικά μας 
συναισθήματα που απαξιώνουν
τη μέρα μας.

Ναι, τη μέρα μας, αφού το ταξίδι αυτήν αφορά.
Την κάθε μας μέρα που είναι μοναδική 
και ανεπανάληπτη.
Την κάθε στιγμή της ζωής μας 
που μας καλεί να την απολαύσουμε,
με τη χαρά ή τη λύπη της,
με τις αντιξοότητες ή τις ευκολίες.
Κάθε στιγμή που είναι δική μας,
μας καλεί να τη ζήσουμε αληθινά
και ουσιαστικά να την απολαύσουμε.

Σαν βγαίνουμε στον πηγαιμό προς τη δική μας Ιθάκη,
τα μόνα εμπόδια που θα συναντήσουμε 
είναι αυτά που εμείς γεννάμε.

Έχουν τη θλιβερή μορφή του φθόνου,
την ασχήμια της μιζέριας,
το γκρίζο χρώμα της απαισιοδοξίας,
την εφιαλτική φιγούρα της απελπισίας.
Μέσα μας βρίσκονται τα μυθικά τέρατα 
που μαυρίζουν τη ζωή μας.
Μέσα μας όμως είναι και η δύναμη 
να τα αντιμετωπίσουμε.

Μια απόφαση χρειάζεται.
Ένα πλατύ χαμόγελο και μια απόφαση.

Θα χαρώ της ζωής μου το ταξίδι,
θα πετάξω από μέσα μου φοβίες,
συμπλέγματα, ανασφάλειες και θα χαρώ.
Στα δύσκολα θα αντιτάσσω τη θέλησή μου,
στα άδικα τον ανθρωπισμό μου,
στα άτιμα την καθαρή μου σκέψη,
στα άσχημα την ομορφιά του ιδανικού ανθρώπου,
που σταθερά όλο και σχηματοποιείται μέσα μου.

Ναι, μέσα μας βρίσκεται ο άνθρωπος αυτός,
μόνο που τον κρατά σε ύπνωση το τραγούδι 
των σειρήνων,
των δικών μας απατηλών σειρήνων.
Μέσα μας βρίσκεται, μόνο που στη λήθη 
τον αφήσαμε,
τον ξεχάσαμε,
επιτρέψαμε να τον σκεπάσουν οι θόρυβοι
και οι απόηχοι του ανερμάτιστου περίγυρου,
τον καλύψαμε με γυαλιστερά κουρέλια 
του συρμού
και κάπου σε μια γωνιά χωμένο 
τον κοιμίσαμε.

Και είναι αυτός που γνωρίζει 
το δίκιο,
είναι αυτός που προστατεύει 
τους αδύνατους,
είναι αυτός που ξέρει 
να αγαπά,
που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα,
που κάνει κάθε δύσκολο αγώνα πανηγύρι,
που θέλγεται από τα ουσιώδη,
που ερωτεύεται το καλό και το όμορφο,
που σταθερή κρατά την πορεία 
με πυξίδα αλάνθαστη το μυαλό 
και την καρδιά του.

Εμείς γι αλλού κινήσαμε και ακριβώς εκεί 
σκοπεύουμε να πάμε.
Βάλαμε πλώρη για μια Ιθάκη και εκεί κάποτε 
θα φτάσουμε,
και, πιστέψτε με αξίζει τον κόπο,
αφού εκεί θα φτάσει ένας άλλος εαυτός μας,
ο ιδανικός μας εαυτός,
όπως αποκαλύφθηκε και, κατά το δυνατόν,
τελειώθηκε στη διάρκεια 
της θαυμάσιας διαδρομής.

Βασιλική Π. Δεδούση

πρώτη ανάρτηση χαμομηλάκι - Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Αν θέλεις να επικοινωνήσεις, σταμάτα να γαβγίζεις!

Στην σύγχρονη κοινωνία που μαστίζεται από παντός είδους αμφισβητήσεις, καλείται ο άνθρωπος να βρει διεξόδους μέσα από την επικοινωνία και φυσικά τη συνεννόηση. 

Για όσους τείνουν να το ξεχνούν, είμαστε μια κοινωνία ανθρώπων.

Υπάρχουν δύο εκφράσεις στο επικοινωνείν. Η πρώτη είναι η λεκτική, η δεύτερη είναι η σωματική, που αποτελεί σύμφωνα με έρευνες το 80% της επικοινωνίας. 

Στη λεκτική υπάρχουν υπάρχουν τρείς τάσεις ή εντάσεις. 

Η πρώτη είναι αυτή της λεγόμενης επιθετικής επικοινωνίας. 

Η δεύτερη της ήπιας και αποτελεσματικής και τέλος
η τρίτη που είναι η σιωπή.

Αυτό σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην σύγχρονη επικοινωνία που είναι αναγκαία.
Αυτή της ήπιας επικοινωνίας με ουσία και χαμηλούς τόνους, ώστε να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από την επίτευξη συμφωνίας.

Ο άνθρωπος που γαβγίζει πλέον χαρακτηρίζεται ως ισχυρογνώμων, ξερόλας και αποκλείεται αυτόματα από τους περισσότερους που καταλαβαίνουν ότι η λύση βρίσκεται μέσα στην κοινωνία των θέσεων, απόψεων, και διαφωνιών που τελικά οδηγούν στην επιθυμητή σύνθεση των πραγμάτων. 

Η χρήση από μέρους τους υψηλής έντασης, χρησιμοποιείται από τους ειδικούς και ως σημείο απόρριψης της γνώμης των άλλων πριν καν εκφραστεί και παραπέμπει σε αρχέγονες κοινωνίες και πρακτικές. 

Μάλιστα το γαβγίζειν οδηγεί και σε μια σειρά σοβαρών προβλημάτων υγείας.

Ποιος άλλωστε δεν έχει την εικόνα στο μυαλό του, ανθρώπων που ενώ γάβγιζαν για να ακουστούν και πιθανός να τρομάξουν, να έχουν υποστεί κάποιο εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο, για να μην ξεχάσουμε ότι είναι βασικός παράγοντας στην ραγδαία αύξηση των ανθρώπων που υποφέρουν από μη κλινική υπέρταση και πολλά άλλα.

Πάνος Τσινόπουλος

enallaktikidrasi.com

«Η πηγή είναι το πρότυπό μας» Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Τρεις πεζοπόροι βρέθηκαν μπροστά σε μια πηγή που ανέβλυζε μέσα από το βράχο. Πάνω του υπήρχε επιγραφή που έγραφε: 
«Η πηγή είναι το πρότυπό μας». 
Αυτό έγινε αφορμή ν’ αρχίζουν μια συζήτηση μεταξύ τους, δίνοντας ο καθένας τη δική του ερμηνεία.

Ο πρώτος είπε:

«Η πηγή στην πορεία της συγκεντρώνει όλα τα νερά για να μετατραπεί σ’ ένα μεγάλο ποτάμι. Έτσι κι ο άνθρωπος πρέπει στη διάρκεια της ζωής του να συγκεντρώνει το χρήμα για να γίνεται όλο και πιο πλούσιος».

Ο δεύτερος είπε:

«Για μένα η λέξη σημαίνει ότι ο άνθρωπος στον λόγο του πρέπει να είναι καθαρός σαν το νερό αυτής της πηγής».

Ο τρίτος που ήταν σοφός άνθρωπος είπε:

«Η πηγή πρέπει να είναι το πρότυπο του ανθρώπου. Δίνει το νερό της σε όλους για να το πιούν, χωρίς να απαιτεί τίποτα. Κάνει σε όλους το καλό, χωρίς να περιμένει οποιαδήποτε ανταμοιβή».

_______________

Σημείωση: Η αναφορά που γίνεται στον Tολστόι είναι μ’ επιφύλαξη γιατί δεν έχουμε εντοπίσει το παραπάνω απόσπασμα σε κάποιο κειμενό του.

isagiastriados

antikleidi

Η ζωή είναι σαν το καρδιογράφημα... Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

η ευθεία γραμμή ποτέ δε συνεπάγεται με κάτι «καλό», 

τουλάχιστον απ’ όσο ξέρω!

Ζωή σαν καρδιογράφημα

Δε θα το άντεχες, ούτε εσύ, ούτε εγώ. Κανείς δε θα το άντεχε. Ζωή χωρίς στροφές, δρόμος δίχως ανηφόρες, παζλ με κομμάτια λειψά. Δε θα το άντεχε κανένας, ακούς; 

Όλα φλατ, μια ζωή φλατ, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας, σχέσεις φλατ, στην τρίχα, μην πονέσει κανείς, μην πληγωθεί, δουλειές να αγγίζουν την τελειότητα με άψογες εργασιακές συνθήκες και διασυνδέσεις, φιλίες που ποτέ δε σπάνε, καρδιές που ποτέ δε ραγίζουν.

Δεν είναι έτσι η ζωή και το ξέρεις.

Δεν είναι έτσι η ζωή και καταβάθος όσο κι αν σε πονάει ώρες ώρες, σου αρέσει. Σου αρέσει φίλε μου, γιατί μόνο έτσι αισθάνεσαι πραγματικά ζωντανός. Στον πόνο. Και την ένταση. Και το πάθος. Τέρμα τα γκάζια λοιπόν; Όχι όχι… κανείς δε μίλησε για διακυμάνσεις απιστεύτου, ούτε ένας δε σε ώθησε στα άκρα, κανένας απολύτως δε σε «έριξε» στα βαριά. Μόνο ο εαυτός σου.

Εσύ, που τόσες φορές στα δύσκολα έπεσες στα γόνατα κι ευλαβικά άρχισες προσευχές, που υγροί πράσινοι τοίχοι νοσοκομείων σε αποκαρδίωσαν και βρέθηκες να ζητάς απελπισμένα οξυγόνο, που τόσες κι άλλες τόσες βγήκες εκτός εαυτού και κατηγόρησες θεούς και δαίμονες όταν φαντάσματα ξυπνούσαν μέσα σου, την ίδια στιγμή που τα δάκρυα σου έκαιγαν το πρόσωπο και το μόνο που ήθελες ήταν να «ζήσεις», που έμαθες να λες «σ’ αγαπώ» και να το εννοείς, που έζησες τα πρώτα βήματα του παιδιού σου και άντεξες ένα κάρο λόγια ανεπιθύμητα, χιλιοειπωμένα, ψεύτικα.

Εσύ που ακόμα κι απ’ αυτά τα λόγια σκλήρυνες, χωρίς να κάνεις πέτρα την καρδιά σου και οπλίστηκες με θάρρος, υπομονή και δύναμη κι έφαγες τόση διπροσωπία κι απανωτά πισώπλατα χτυπήματα. Εσύ τώρα ζητάς φλατ καταστάσεις;

Δεν είναι δυνατόν να αποζητάς κάτι τέτοιο. Δεν το βίωσες ποτέ. Δε ξέρεις καν τι είναι. Ούτε εγώ. Υποθέτω όμως πως είναι κάτι βαρετό. Άγευστο, άοσμο, ανέραστο. Θες κάποια στιγμή να «ηρεμήσεις» λες, ίσως κουράστηκες πολύ, ίσως αισθάνεσαι πως δεν έχεις άλλες δυνάμεις και έχεις την ανάγκη λίγο να καλμάρεις, όμως αλήθεια πρόσεχε τι εύχεσαι, γιατί αν εύχεσαι μια ζωή στην εν τέλεια, οφείλω να σου πω πως μάλλον είσαι ήδη πεθαμένος.

Η ζωή είναι σαν το καρδιογράφημα. Η ευθεία γραμμή ποτέ δε συνεπάγεται με κάτι «καλό», τουλάχιστον απ’ όσο ξέρω! Μια πάνω, μια κάτω, μια στο πολύ και μια στο λίγο, γιατί αλλιώς δεν έχει νοστιμάδα. Να τη ζεις, μπορείς; Απλά, ή και έντονα; 

Ο καθένας έχει τον τρόπο του άλλωστε…

Η ζωή είναι για να τη ζούμε φίλοι μου. Για αύριο δε ξέρουμε τίποτα, μόνο το χτες γνωρίζουμε κι αυτό με αμφιβολία. Το παρόν, είναι δώρο και το παράπονο ανθρώπινο. Για όλα όσα πέρασαν και χάθηκαν, για όλα όσα ποτέ δε ζήσαμε, για το «γαμώτο» ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, για μιαν εκδίκηση που δεν πήραμε ποτέ. Δεν πειράζει. Κρατήσαμε τους εαυτούς μας και το πιο ουσιαστικό μας «εγώ» και με αυτό πορευόμαστε. Με αυτό και τις ιδέες μας. Και τους ανθρώπους μας. Την οικογένειά μας. Τους φίλους μας.

Μην τα υποτιμάτε όλα αυτά σε κάθε «στραβή» και να θυμάστε πάντα πως είστε πραγματικά ευτυχισμένοι. Στον επόμενο λαβύρινθο, σκεφτείτε το σύντροφό σας, ή τον υπέροχο πατέρα σας, το κατοικίδιό σας, ή μια αδερφική σας φίλη. Να είστε ευγνώμονες για όλα αυτά. Μόνο έτσι αισθάνεστε ζωντανοί. Και είστε!

Μάρη Γαργαλιάνου

enallaktikidrasi

Έτσι εμποδίζουμε τα παιδιά μας από το να γίνουν επιτυχημένα - Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

8 συμπεριφορές γονιών που εμποδίζουν τα παιδιά
από το να γίνουν επιτυχημένα

Οι γονείς εργάζονται σκληρά για να αναθρέψουν παιδιά που θα γίνουν επιτυχημένα, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε κάποιες πιθανές γονεϊκές συμπεριφορές που μπορεί να εμποδίσουν τα παιδιά από το να προσεγγίσουν την πλήρη δυναμική τους. 

Στο παρόν άρθρο αναφέρονται οκτώ ακούσιες συμπεριφορές από γονείς, που μπορεί να δυσκολέψουν τα παιδιά από το να γίνουν πλήρως ανεπτυγμένοι και παραγωγικοί ενήλικες.

Γονείς όλων των τύπων μπορούν να μεγαλώσουν επιτυχημένα παιδιά, είναι αληθινά ένα «παιχνίδι» επί ίσοις όροις και πολλές ιστορίες το έχουν αποδείξει. Ακόμα και τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε σπίτια με κακοποίηση μπορούν να γίνουν καταπληκτικοί ενήλικες, εξαιρετικοί καλλιτέχνες, συγγραφείς, εκπαιδευτικοί, αθλητές, επιστήμονες, φιλόσοφοι ή και να ξεχωρίσουν σε οποιοδήποτε πεδίο αυτοί επιλέξουν.

Ο επιτυχημένος τρόπος ανατροφής ενός παιδιού είναι συζητήσιμος και αμφισβητήσιμος, αλλά γνωρίζουμε ότι η ανθεκτικότητα είναι ένας βασικός παράγοντας για τους υγιείς ενήλικες και μπορεί να μαθευτεί στην παιδική ηλικία. 

Οτιδήποτε διδάξετε ή όχι στα παιδιά σας, σιγουρευτείτε ότι τα βοηθάτε να μάθουν πώς να ανακάμπτουν από μικρότερες ή μεγαλύτερες αναποδιές, αφού είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ζωής.

Οι γονείς έχουν καλές προθέσεις, αλλά κάνουν και λάθη, όπως όλοι μας. 

Να είστε επιεικείς με τον εαυτό σας σε περίπτωση λάθους. Το βασικότερο όμως είναι να μιλήσετε με τα παιδιά σας γι’ αυτό, ώστε να το χρησιμοποιήσετε ως μια ευκαιρία μάθησης. 

Πολλοί άνθρωποι μπορούν να θυμηθούν τρόπους με τους οποίους οι δικοί τους γονείς τους δυσκόλεψαν ύστερα στην ενήλικη ζωή να αναπτυχθούν και να επιτύχουν. 

Μπορεί να εύχονται να είχαν μια διαφορετική παιδική ηλικία, αλλά η ενοχή ή η ντροπή που μπορεί τα παιδιά να νιώθουν, σίγουρα δεν είναι κάτι που οι γονείς θα ήθελαν να έχουν μεταδώσει.

8 πιθανά λάθη στην γονεϊκή συμπεριφορά που μπορεί να δυσκολέψουν τα παιδιά από το να επιτύχουν

1. Αποθάρρυνση από το να δοκιμάζουν νέα πράγματα
Μια γονεϊκή συμπεριφορά που μπορεί να δυσκολεύει τα παιδιά είναι το να τα αποθαρρύνετε από το να δοκιμάζουν μια νέα δεξιότητα. 

Ορισμένες φορές, οι γονείς έχουν τις καλύτερες των προθέσεων όταν περιορίζουν, καθώς έχουν μια δικαιολογημένη πεποίθηση ότι τα παιδιά τους μπορεί να αποτύχουν. 

Ωστόσο, η αποτυχία είναι μέρος της ζωής και η αντιμετώπιση της με θετικό τρόπο είναι σημαντική για την μετέπειτα επιτυχία.

2. Υπερβολική φροντίδα
Το να κάνετε κάθε δουλειά του σπιτιού για τα παιδιά σας, δουλειές που είναι ικανά και μόνα τους να κάνουν και θα έπρεπε να κάνουν, ώστε να εξελιχθούν σε λειτουργικούς ενήλικες, είναι μια προβληματική γονεϊκή συμπεριφορά. 

Ένα παράδειγμα υπερβολικής φροντίδας θα ήταν να πλένετε τα ρούχα των παιδιών σας, όταν είναι έφηβοι (ή φοιτητές).

3. Υπερβολική επιδοκιμασία
Κι όμως, η υπερβολικά συχνή επιδοκιμασία αποτελεί πρόβλημα. Το να επιδοκιμάζετε μικρά κατορθώματα που έχουν καταφέρει δεν πρόκειται να τους δημιουργήσει κίνητρα ώστε να προσπαθούν περισσότερο για να επιτύχουν κι άλλα. 

Για παράδειγμα, η επιδοκιμασία σε ένα παιδί 8 χρονών επειδή ντύθηκε μόνο του, δεν το ενθαρρύνει να επαναλάβει αυτή τη συμπεριφορά μόνο του χωρίς την ανάγκη επαίνου. 

Ωστόσο, η εστίαση στο να επιδοκιμάζετε σημαντικά επιτεύγματα, όπως για παράδειγμα στην επίδοση στο σχολείο δεν παύει να είναι άκρως σημαντική.

4. Απομάκρυνση από φιλίες
Ερευνητές επανεξέτασαν πρότερες έρευνες σχετικά με δυσλειτουργικές γονεϊκές συμπεριφορές και βρήκαν ότι τα επιτυχημένα παιδιά είχαν γονείς που τα βοηθούσαν να δημιουργήσουν κοινωνικά δίκτυα. 

Ένα δυνατό, κοινωνικό σύστημα στήριξης είναι άκρως βοηθητικό για τα παιδιά, ώστε να βασίζονται κάπου σε περιόδους αβεβαιότητας ή στρες.

5. Συνεχής επίβλεψη
Το να επιβλέπετε κάθε κίνηση του παιδιού δεν είναι μόνο ενοχλητικό, αλλά επίσης μπορεί να το οδηγήσει σε ένα ατυχές συμπέρασμα· η μαμά ή ο μπαμπάς δεν πιστεύουν στην ικανότητα μου να επιτύχω μόνος μου. 

Δυστυχώς, αυτή η συμπεριφορά οδηγεί τα παιδιά να μην εμπιστεύονται τελικά τις δικές τους ικανότητες και να λαμβάνουν λιγότερα ρίσκα, ακόμα και όταν είναι πλήρως ικανά να κάνουν κάτι μόνα τους.

6. Υπερβολικά αυστηρή συμπεριφορά
Έρευνα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου συμπέρανε ότι η σκληρή γονεϊκή συμπεριφορά είχε επιδράσεις στα επίπεδα του αυτοελέγχου για τα παιδιά και ότι αυτές οι επιδράσεις συσχετίζονταν επίσης με προβλήματα συμπεριφοράς αργότερα στην ενήλικη ζωή. 

Οι ερευνητές ισχυρίζονται ότι «Οι σκληρές πρακτικές αποτελούσαν δείκτη πρόβλεψης προβλημάτων συμπεριφοράς και για αγόρια και για κορίτσια. Ο προβληματικός αυτοέλεγχος στην ηλικία των 9 συσχετιζόταν με προβλήματα συμπεριφοράς και συναισθηματικές δυσκολίες στα 12».

Τα χαμηλότερα επίπεδα αυτοελέγχου ήταν το αποτέλεσμα αυστηρής επίβλεψης της συμπεριφοράς των παιδιών και υπερβολικού περιορισμού τους. Επιτρέποντας στα παιδιά, ειδικά όσο μαθαίνουν να διαχειρίζονται την συμπεριφορά τους μέσα σε λογικά όρια που έχουν ήδη καταφέρει, να βιώνουν όλο και μεγαλύτερη ελευθερία είναι υψίστης σημασίας για την επιτυχία τους.

7. Αποθάρρυνση συναισθηματικής έκφρασης
Μια υγιής σχέση ανάμεσα σε γονέα και παιδιά αποδεικνύεται ευεργετική και για τα δύο μέρη. 

Η ισορροπία του δούναι και λαβείν από νωρίς σε μια σχέση είναι ένας από τους καλύτερους προβλεπτικούς παράγοντες επιτυχίας ενός παιδιού. 

Για να χτίσετε αυτή τη σύνδεση, η ειλικρινής συζήτηση σχετικά με ενοχλήσεις, άγχη και πράγματα που σας απασχολούν, μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν για τα αρνητικά συναισθήματα και πώς να τα χειριστούν χωρίς να τα καταπιέζουν.

8. Ασυμφωνία λόγων και πράξεων
Σε όλη την διαδικασία καθοδήγησης που οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους, αυτά ακόμα ψάχνουν να βρουν αν οι συμπεριφορές των γονιών τους ταιριάζουν με αυτά που τους μαθαίνουν. 

Αν δεν μοιράζεστε με τους άλλους, αλλά παρόλα αυτά μαθαίνετε τα παιδιά σας να το κάνουν, αυτά λαμβάνουν ένα μπερδεμένο μήνυμα και μπορεί να βιώσουν σύγχυση για το τι τελικά είναι σωστό.
enallaktikidrasi

Έτσι σπαταλάμε τη ζωή μας. Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας,

Οχτώ τρόποι με τους οποίους σπαταλάτε τη ζωή σας

Μια από τις πιο δύσκολες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή είναι απλά να την ζούμε στο έπακρο – να είμαστε παρόντες, εκείνη ακριβώς την στιγμή, ασχέτως του πού βρισκόμαστε. 

Πολλές φορές αποσπόμαστε άσκοπα με οτιδήποτε: φαγητό, ποτό, ψώνια, τηλεόραση, κίτρινο τύπο, κοινωνικά δίκτυα, βιντεοπαιχνίδια, κινητά τηλέφωνα, iPod κλπ.- στην ουσία όσα μας κρατούν από το να είμαστε πλήρως παρόντες την δεδομένη στιγμή.

Εργαζόμαστε ψυχαναγκαστικά, κάνουμε αναγκαστική άσκηση και αναγκαστικές σχέσεις, για να δραπετεύσουμε από τους εαυτούς μας και από την πραγματικότητα του να ζεις. Πολλοί από εμάς θα έφταναν πολύ μακριά μέσα σε σχέσεις, μόνο για να αποφύγουν το συναίσθημα της μοναξιάς σε ένα περιβάλλον χωρίς περισπασμούς. 

Έτσι, υποκύπτουμε στο να συναναστρεφόμαστε με οποιονδήποτε, ώστε να αποφύγουμε να νιώσουμε απομονωμένοι. 

Γιατί το να μείνουμε μόνοι σημαίνει ότι πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με τα αληθινά μας συναισθήματα: φόβο, άγχος, ευτυχία, θυμό, χαρά, πικρία, απογοήτευση, προσδοκία, λύπη, ενθουσιασμό, απόγνωση κλπ.

Και δεν έχει καμία σημασία αν τα συναισθήματα μας είναι θετικά ή αρνητικά- είναι έντονα και εξουθενωτικά, και γι’ αυτό προτιμάμε να νιώθουμε περισσότερο μουδιασμένοι. Το συμπέρασμα είναι ότι κάθε ένας από εμάς είναι εθισμένος, είμαστε εθισμένοι στο να αποφεύγουμε τους εαυτούς μας. Η αναγνώριση αυτής της εξάρτησης είναι το πρώτο βήμα για την θεραπεία της. Συνεπώς, ξεκινήστε σήμερα με το να παρατηρείτε απλά με περιέργεια και χωρίς επικριτική διάθεση, όλους τους τρόπους με τους οποίους αποφεύγετε να είστε απόλυτα παρόντες την κάθε μικρή στιγμή που αποκαλούμε απλά ζωή.

Οκτώ λόγοι για τους οποίους χάνετε την ευκαιρία να ζήσετε πραγματικά

1. Φοβάστε ότι χάνετε κάτι
Αν νιώθετε αγχωμένοι και νευρικοί, επειδή συνεχώς πιστεύετε ότι χάνετε κάτι που συμβαίνει κάπου αλλού, να ξέρετε ότι δεν είστε οι μόνοι. 

Όλοι νιώθουμε το ίδιο ορισμένες φορές. Αλλά πρέπει να σας διαβεβαιώσω ότι ακόμα και αν τρέχατε παντού για να κάνετε τα πάντα, ακόμα και αν ταξιδεύατε σε όλο τον κόσμο και ήσασταν συνέχεια διαθέσιμος, εργαζόσασταν και διασκεδάζατε όλο το βράδυ χωρίς ύπνο, και πάλι δεν θα μπορούσατε να τα κάνετε όλα.

Πάντα θα υπάρχει κάτι που θα χάνετε. Επομένως, θα ήταν καλό να απελευθερωθείτε από αυτή την σκέψη και να συνειδητοποιήσετε ότι έχετε ο,τι χρειάζεστε την δεδομένη στιγμή. Το καλύτερο στη ζωή δεν βρίσκεται συνεχώς κάπου αλλού· είναι ακριβώς εκεί που βρίσκεστε, αυτή τη στιγμή. 

Γιορτάστε το ίσως όχι και τόσο ασήμαντο γεγονός ότι είστε ζωντανός αυτή τη στιγμή και ότι αυτό που είστε είναι απολύτως τέλειο. Πάρτε μια βαθιά ανάσα, χαμογελάστε και παρατηρήστε πόσο υπέροχο είναι αυτό.

2. Αποφεύγετε τον πόνο και την ήττα
Χωρίς να θέλουμε να σας μαρτυρήσουμε το τέλος, όλα θα πάνε καλά- απλά πρέπει να μάθετε πρώτα ένα ή δύο μαθήματα. Μην τρέχετε μακριά από τις πραγματικότητες της παρούσας στιγμής. 

Ο πόνος και η ήττα που περιλαμβάνονται σε αυτή είναι απαραίτητα στοιχεία για την μακροχρόνια εξέλιξη. Θυμηθείτε, υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο να συναντάμε ήττες στον δρόμο μας και στο να νικηθούμε εξ ολοκλήρου. 

Τίποτα δεν θα μας αφήσει, μέχρι να μας διδάξει αυτό που χρειάζεται να μάθουμε, ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα.

3. Αρνείστε να αφήσετε κάτι που έχει τελειώσει
Κάποιοι από εμάς ξοδεύουμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας, ανακαλώντας συνεχώς παρελθοντικές αναμνήσεις, τις οποίες αφήνουμε να κατευθύνουν την πορεία του παρόντος μας. 

Μην χάνετε τον καιρό σας, προσπαθώντας να ζήσετε σε άλλο χρόνο και τόπο. Αφήστε το παρελθόν να φύγει. Πρέπει να αποδεχτείτε το τέλος, ώστε να ξεκινήσετε το χτίσιμο κάτι νέου. 

Γι’ αυτό κλείστε κάποιες παλιές ανοιχτές πόρτες σήμερα. Όχι λόγω περηφάνιας, ανικανότητας ή εγωισμού, αλλά απλά επειδή έχετε περάσει το κατώφλι τους ήδη μια φορά στο παρελθόν και συνειδητοποιήσατε ότι δεν οδηγούν πουθενά.

4. Επαναλαμβάνετε στον εαυτό σας μια αυτό-αυτοκαταστροφική ιστορία
Αν επαναλαμβάνουμε συνεχώς μια ιστορία στο κεφάλι μας, στο τέλος καταλήγουμε να πιστεύουμε αυτή την ιστορία και να την ενστερνιζόμαστε- ασχέτως του αν μας ενδυναμώνει ή όχι. 

Οπότε πρέπει να αναρωτηθείτε: τελικά η ιστορία αυτή σας βοηθά να προχωρήσετε; Μην στριφογυρνάτε επίμονα στο μυαλό σας τα λάθη, το βάρος τους μπορεί να συντρίψει τις δυνατότητες του παρόντος σας. 

Αντιθέτως, τοποθετείστε τα ως βάση και χρησιμοποιήστε τα για να βλέπετε από πιο ψηλά τον ορίζοντα. Θυμηθείτε, όλα τα πράγματα είναι δύσκολα πριν γίνουν εύκολα. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι αυτό που ξεκινάτε τώρα, στο παρόν.

5. Προσπαθείτε να προσαρμοστείτε με το να γίνεστε κάποιοι άλλοι
Η πιο σκληρή μάχη που πρόκειται ποτέ να δώσετε είναι η μάχη του να είστε ο εαυτός σας, ακριβώς όπως είστε αυτή τη στιγμή. Δεν θα μπορέσουμε να βρούμε τους εαυτούς μας, αν πάντα ψάχνουμε ή μεταμορφωνόμαστε σε κάποιον άλλο. 

Σε αυτό τον τρελό κόσμο, που προσπαθεί να μας κάνει όλους ίδιους, βρείτε το κουράγιο να συνεχίσετε να είστε ο υπέροχος εαυτός σας. 

Κρατείστε τον δικό σας τύπο ομορφιάς, με τον τρόπο που μόνο εσείς ξέρετε.

6. Η εικόνα στο κεφάλι σας για το πώς θα έπρεπε να είναι
Αυτό που συνήθως μας καταστρέφει περισσότερο στη ζωή είναι η εικόνα στο κεφάλι μας για το πώς θα έπρεπε να είναι τα πράγματα. 

Παρόλο που κάθε καλό πράγμα έχει ένα τέλος, στη ζωή κάθε τέτοιο τέλος είναι απλά μια νέα αρχή. Η ζωή συνεχίζεται- όχι πάντα με τον τρόπο που την έχουμε οραματιστεί. 

Θυμηθείτε, συνήθως δεν μπορούμε να επιλέξουμε την μουσική που η ζωή παίζει για εμάς, αλλά μπορούμε να επιλέξουμε πώς θα την χορέψουμε.

7. Επιπλήττετε τον εαυτό σας για το ότι δεν είστε τέλειοι
Μην είστε τόσο σκληροί με τον εαυτό σας. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πρόθυμοι να κάνουν αυτό αντί για εσάς. Βάλτε τα δυνατά σας και αφήστε τα υπόλοιπα. 

Πείτε στον εαυτό σας: «Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με αυτό που έχω την δεδομένη στιγμή. Και αυτό είναι ο,τι μπορώ να προσδοκώ από κάποιον, συμπεριλαμβανομένου και εμένα». 

Αγαπήστε τον εαυτό σας και να είστε περήφανοι για τις πράξεις σας, ακόμα και για τα λάθη σας. Επειδή ακόμα και τα λάθη σημαίνουν ότι προσπαθείτε.

8. Περιμένετε, και μετά περιμένετε κι άλλο
Σταματήστε την αναμονή για το αύριο, το σήμερα δεν θα επιστρέψει. Δεν έχει σημασία τι έχετε κάνει στο παρελθόν. 

Δεν έχει σημασία πόσο πεσμένος ή ανάξιος νιώθετε τώρα. Το απλό γεγονός ότι ζείτε σας κάνει άξιους. Η ζωή είναι πολύ σύντομη για δικαιολογίες. Μην συμβιβάζεστε. Μην είστε αναβλητικοί. 

Ξεκινήστε σήμερα κάνοντας ένα θαρραλέο βήμα μπροστά. Αν δεν είστε απολύτως σίγουροι για το ποιο δρόμο να πάρετε, είναι πάντα σοφό να ακολουθήσετε την καρδιά σας.

enallaktikidrasi

Οι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή ... Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους έχουν μία αποστολή: να ζήσουν τη ζωή τους με τον πιο «πλούσιο», ποιοτικό, θετικό τρόπο, ώστε η κάθε μέρα να είναι όμορφη, γεμάτη και να συμβάλει στην προσωπική τους ανάπτυξη και ευεξία. 

Μου αρέσει ιδιαίτερα η έννοια της «αποστολής» στη ζωή, γιατί έτσι μας επιτρέπει να δούμε και τον δικό μας ρόλο, που πρέπει να είναι θετικός και ενεργητικός, ώστε να πετύχουμε μια όμορφη ζωή, την οποία να αγαπάμε.

Αυτά κάνουν οι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή τους:

Δημιουργούν υγιείς σχέσεις: με θετικούς ανθρώπους και υγιή όρια
Οι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή τους ξεκινάνε από μία βασική παραδοχή: οι σχέσεις είναι σημαντικές για την προσωπική ευτυχία και ανάπτυξη του καθενός. Πρέπει όμως να είναι θετικές σχέσεις, που εμπλουτίζουν τη ζωή και τον ψυχικό μας κόσμο. Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους όχι απλώς διαλέγουν θετικούς ανθρώπους γύρω τους, αλλά και ενεργητικά βγάζουν απ’ έξω τα αρνητικά άτομα, ακόμα και αν είναι συγγενείς τους. 

Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους βάζουν όρια στους άλλους, και ξέρουν ότι δεν πρέπει διαρκώς να υποκύπτουν στις πιέσεις ή τις προσταγές των άλλων για να διατηρούν τις σχέσεις τους ή την καλή γνώμη που οι άλλοι έχουν για αυτούς. Τέλος, ξέρουν να λένε «όχι» και να υπερασπίζονται τη γνώμη τους. 

 Με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους είναι ξεκάθαροι, δεν αμφιβάλλουν, δε φοβούνται, δεν καταπιέζονται και ορίζουν τον εαυτό τους, την ποιότητα των σχέσεών τους και την ποιότητα της ζωής τους.
Συνειδητοποιούν ότι έχουν πολλούς ρόλους

Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους συνειδητοποιούν ότι έχουν πολλούς διαφορετικούς ρόλους, 

οι οποίο μπορεί και να είναι αντικρουόμενοι, να χρειάζονται διαφορετικές ικανότητες και διαφορετικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους. Αυτή η συνειδητοποίηση ανοίγει μια μεγάλη πόρτα κατανόησης στους ανθρώπους που αγαπάνε τη ζωή τους: 

τους επιτρέπει να μην φοβούνται την αλλαγή, να μην είναι στατικοί, να προσπαθούν να βελτιώνονται κάθε μέρα, να αποδέχονται τον εαυτό τους και να καλλιεργούν τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους και να παίρνουν χαρά από τον κάθε ρόλο. 

 Οι πολλαπλοί αυτοί ρόλοι μπορεί να είναι «μητέρα, κόρη, εργαζόμενη, φίλη, συνάδελφος, συγγραφέας, αναγνώστρια, ταξιδιώτισσα, πολίτης…» κλπ. Κάθε ρόλος ανοίγει νέες προοπτικές, είναι μία πρό(σ)κληση για κάτι νέο, για μια μικρή δημιουργία, για αυτοβελτίωση. Η πολλαπλότητα των ρόλων ενέχει μια διαρκή αλλαγή, και οι αλλαγές είναι το αντίδοτο στις τύψεις, τους φόβους, την αδράνεια, τη θλίψη.

Αναγνωρίζουν και διαχωρίζουν το σημαντικό από το ασήμαντο
Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους πολύ γρήγορα αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να επενδύουν το χρόνο και την ενέργειά τους στα σημαντικά πράγματα, πρόσωπα, καταστάσεις και απλώς να αφήνουν απ’ έξω οτιδήποτε ασήμαντο. Όσο απλό ακούγεται αυτό στη θεωρία, τόσο δύσκολο είναι στην πράξη. 

Ωστόσο, αποτελεί ένα από τα κλειδιά της καλής ζωής: να μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι είναι σημαντικό για τον ίδιο, όχι για τους άλλους, και να αφιερώσει χρόνο και ενέργεια σε αυτό. Μπορεί να είναι η οικογένεια, η εργασία του, το χόμπι του, κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. 

 Σημασία έχει να μπορεί κανείς να στρέψει την προσοχή του σε αυτό το σημαντικό πράγμα και να επενδύσει σε αυτό εδώ-και-τώρα, να μην το αναβάλει για αργότερα. Όταν κανείς βάζει σημαντικά για τον ίδιο πρόσωπα και πράγματα στη ζωή του, γίνεται πιο ήρεμος, πιο χαρούμενος, πιο ευχαριστημένος.

Βάζουν τους κανόνες και τις προτεραιότητες στη ζωή τους μόνοι τους.
Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους δεν είναι ετερόφωτοι, δεν περιμένουν από κάποιους άλλους να τους πούνε τι πρέπει να κάνουν, πώς να το κάνουν τι είναι το σωστό ή τι είναι το καλό. 

Όταν οι άνθρωποι ζητάνε συμβουλές και αρχίζουν να τις υιοθετούν στα τυφλά, είτε τις πιστεύουν είτε όχι, το πιθανότερο είναι ότι δε θα πετύχουν, επειδή δεν έχουν προσωπικό στόχο και προσωπική ανάμιξη σε αυτό που κάνουν. 

 Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους καθορίζουν τι είναι σημαντικό για τους ίδιους και προσηλώνονται σε αυτό, ακολουθούν αυτή την κατεύθυνση που δίνει νόημα και χαρά στη ζωή τους.
Αναγνωρίζουν ότι οι μικρές χαρές είναι σημαντικές

Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους δεν περιμένουν να τους έρθει μία μεγάλη χαρά (γάμος, γέννηση παιδιού, προαγωγή, επαγγελματική επιτυχία, χρήματα, κλπ) για να αισθανθούν ευτυχισμένοι. 

Γνωρίζουν ότι η ευτυχία και η χαρά βρίσκονται στα μικρά καθημερινά πράγματα, τα οποία δρουν προσθετικά και στο τέλος της ημέρας κάνουν τον άνθρωπο να πει «σήμερα ήταν μια καλή ημέρα, νιώθω όμορφα». 

Έτσι, οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους φροντίζουν να βάζουν στην καθημερινότητά τους πράγματα που τους ευχαριστούν, να ασχολούνται με όσα τους δίνουν χαρά και να τα προγραμματίζουν, ώστε να είναι μέρος της ζωής τους. 

 Παράλληλα, ξέρουν ότι δεν πρέπει να αφήνουν μικρά, ασήμαντα αρνητικά πράγματα να τους χαλάνε την καλή διάθεση, και μαθαίνουν να τα προσπερνούν για να επικεντρωθούν στα θετικά.

Δίνουν νόημα στη ζωή τους
Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους δε περνάνε την κάθε τους μέρα στον αυτόματο πιλότο, κάνοντας όσα πρέπει και γυρίζοντας γύρω-γύρω στο προσωπικό τους μαγγανοπήγαδο, τυφλοί στα όσα υπάρχουν στη ζωή τους. Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους δίνουν το προσωπικό νόημα στη ζωή τους και φροντίζουν οι πράξεις τους να συμβαδίζουν με το νόημα που θέλουν να δώσουν στη ζωή τους. 

Παρόλο που πρόκειται για μια απλή αλήθεια, για πολλούς είναι δύσκολο να εφαρμόσουν κάτι τέτοιο, επειδή δεν έχουν συνειδητοποιήσει τη σύνδεση ανάμεσα στο προσωπικό νόημα και τις πράξεις τους. 

 Ένα παράδειγμα είναι οι άνθρωποι που επιθυμούν να έχουν φίλους (ένα σημαντικό νόημα της ζωής τους είναι η φιλία), αλλά δεν αφιερώνουν χρόνο στους φίλους, δεν ξέρουν να τους ακούνε, τσακώνονται, κλπ (οι πράξεις τους δε συμβαδίζουν με το νόημα). Όταν ευθυγραμμίσει κανείς το νόημα της ζωής του με τις πράξεις του, τότε αγαπάει τη ζωή του.

Επικεντρώνονται στο παρόν και το μέλλον και δεν αναμηρυκάζουν το παρελθόν
Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους δεν κολλάνε στο παρελθόν τους, δε ζουν στη σκιά του τι έγινε και τους στεναχώρησε, τους θύμωσε, τους αδίκησε, στο παρελθόν. 

Αναγνωρίζουν την επίδραση και τις επιρροές που είχε η πατρική τους οικογένεια ή κάποιο άλλο πρόσωπο στη ζωή τους, αλλά δεν κολλάνε σε αυτές τις σκέψεις και δεν αναλώνονται στο να σκέφτονται «γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα..» και «τι θα είχε γίνει αν..». 

 Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους και επικεντρώνονται στο να αλλάξουν όσα μπορούν, ενώ αποδέχονται και αφήνουν πίσω τους όσα δεν αλλάζουν. Οι άνθρωποι αυτοί δε τελματώνουν σε αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, γιατί ξέρουν ότι αυτό δεν θα τους οδηγήσει πουθενά. Προσηλώνοντας την προσοχή τους στο παρόν, φτιάχνουν τη ζωή τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με βάση τις δικές τους προδιαγραφές και επιθυμίες.

Βάζουν στόχους και κάνουν προσωπικές επιλογές
Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους βάζουν στόχους και κάνουν τις επιλογές τους, γνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν θα πρέπει πρώτα να δούνε τα αποτελέσματα ώστε στη συνέχεια να είναι ικανοποιημένοι. 

 Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους επενδύουν στην πορεία και δίνουν αξία στη διαδικασία, στη διαδρομή για την προσωπική τους Ιθάκη. Επίσης γνωρίζουν ότι η κάθε επιλογή έχει ένα τίμημα: για κάθε τι που διαλέγουμε, υπάρχει κάτι άλλο το οποίο δεν επιλέξαμε, και δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων αν αυτό το κάτι άλλο θα ήταν καλύτερο. 

 Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους δε μετανιώνουν, δε νιώθουν τύψεις όλη την ώρα και δεν κατηγορούν τον εαυτό τους για κάθε μικρό ή μεγάλο λάθος. Αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, προσπαθούν να μάθουν από τα λάθη τους και να διορθώσουν τα πράγματα, αλλά δεν είναι ανελέητοι με τον εαυτό τους και τις επιλογές τους, επειδή γνωρίζουν ότι αυτό είναι μονόδρομος και δεν θα τους οδηγήσει κάπου.

Νιώθουν ευγνωμοσύνη για τα προτερήματά τους και τη ζωή τους
Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους ξέρουν ποια είναι τα προτερήματά τους και τα αξιοποιούν. 

 Δεν αυτομαστιγώνονται για τα όποια ελαττώματά τους ή λανθασμένες επιλογές τους, αλλά συνειδητά επικεντρώνονται στα θετικά τους στοιχεία και προσπαθούν να τα αξιοποιούν σε καθημερινή βάση. Οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους αξιολογούν θετικά και αναγνωρίζουν τα όσα καλά έχουν στη ζωή τους και δε κινούνται με ζήλεια και πίκρα για όσα δεν έχουν. 

 Αυτό δε σημαίνει ότι δεν προσπαθούν για το καλύτερο. Ίσα-ίσα, οι άνθρωποι που αγαπάνε τη ζωή τους ξεκινούν από μία βάση ευγνωμοσύνης και αυτοεκτίμησης και στη συνέχεια προσπαθούν να βελτιώσουν τον εαυτό τους και την ποιότητα της ζωής τους, πάντα σε ένα θετικό πλαίσιο αναγνώρισης ότι η ζωή τους είναι «πλούσια», όμορφη και θετική.
________________________

Πηγή: greekpsychologypages.blogspot.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Μην περιμένεις από τους άλλους να ... Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Από την προσδοκία έρχεται η απογοήτευση λένε, και έχουν απόλυτο δίκιο. 

Πολλές φορές, έχουμε υπερβολικές ή παράλογες απαιτήσεις από τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μας, με αποτέλεσμα στο τέλος να απογοητεύομαστε, επειδή τα πράγματα δεν πήγαν όπως εμείς θέλαμε. 

Και πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς;

Δεν μπορούμε να ελέγχουμε τις ζωές και τις πράξεις των άλλων, γι’ αυτό σταμάτα να περιμένεις από τους άλλους τα εξής πράγματα και άσε τη ζωή να κυλήσει μόνη της.

1. Μην περιμένεις να σε εγκρίνουν πάντα
Οι φίλοι σου, η οικογένειά σου και γενικά οι κοντινοί σου άνθρωποι, δεν είναι αναγκασμένοι να συμφωνούν πάντα με ό,τι λες και κάνεις. 
Αν έχουν διαφορετική άποψη και οπτική για τα πράγματα θα πρέπει να το δηλώνουν και να υποστηρίζουν την άποψη αυτή.

2. Μην περιμένεις να κάνουν συνέχεια το σωστό
Κανένας δεν είναι τέλειος. Το έχουμε ακούσει τόσες φορές, κι όμως, δεν το έχουμε κάνει κτήμα μας. 
Σταμάτα να έχει συνεχώς προσδοκίες από τους άλλους και να περιμένεις να πράττουν πάντα με το σωστό τρόπο ή με τον τρόπο που εσύ θες. Μερικές φορές, ως άνθρωποι, κάνουν, απλώς, λάθη.

3. Μην περιμένεις να γνωρίζουν τι σκέφτεσαι
Πολλές φορές εκνευριζόμαστε με τους ανθρώπους για ένα λόγο που στην πραγματικότητα δεν έχει καμία λογική. 
Έχουμε την προσδοκία να γνωρίζουν οι άλλοι τι σκεφτόμαστε και τι θέλουμε χωρίς να το επικοινωνήσουμε με σαφή τρόπο, σαν να έχουν την υποχρέωση να το γνωρίζουν. 
Πολύ απλά μιλήστε για αυτό που θέλετε και γνωστοποιήστε το, έχουν και οι άλλοι τις δικές τους ζωές και σκέψεις.

4. Μην περιμένεις να μένουν ίδιοι με τα χρόνια
Με την πάροδο των ετών, οι κοντινοί σου άνθρωποι αλλάζουν, όπως κι εσύ, και είναι κάτι το απόλυτα λογικό. Το αν σου αρέσει αυτή η αλλαγή ή όχι είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα. 
Η αλλαγή όμως είναι αναπόφευκτη.

5. Μην περιμένεις να σε καταλάβουν
Πρέπει να είσαι αυτό που είσαι και να πορεύεσαι σύμφωνα με το πώς ορίζεις εσύ τον εαυτό σου και πώς αντιλαμβάνεσαι την πορεία και την εξέλιξή σου. 
Κανένας άλλος δεν πρόκειται να σε κατανοήσει καλύτερα από σένα, και ούτε έχει και την υποχρέωση.

6. Μην περιμένεις να τα πηγαίνουν πάντα καλά με τη ζωή τους
Προφανώς όλοι θέλουμε εμείς οι ίδιοι, αλλά και τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να ευημερούμε και να εξελισσόμαστε. 
Όμως, δεν είναι για όλους τόσο εύκολο. 
Μερικοί θα τα βρουν σκούρα στη ζωή τους, θα κάνουν λάθη και θα μείνουν στάσιμοι. Αν δεν μπορείς να τους βοηθήσεις, τουλάχιστον μην είσαι αυστηρός μαζί τους.

enallaktikidrasi

Απόψε ΠΡΕΠΕΙ να ΒΓΩ και να διασκεδάσω... Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία, ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Καβάφης [1913] 

Για τις παρακάτω σκέψεις αφορμή στάθηκε αυτό το υπέροχο ποίημα του μεγάλου Αλεξανδρινού, μιας και γενικά έχουμε χάσει το μπούσουλα στις μέρες μας.

Ήρθαμε στον κόσμο αυτό για να ευτυχήσουμε, σκοπός της ζωής μας η ευδαιμονία.

Πολλές φορές όμως μπερδεύουμε τον σκοπό μας. Χάνουμε τον στόχο. Αλλάζουμε τον προορισμό μας, βάζοντας όπου ευτυχία διασκέδαση. 

Υιοθετούμε την προσδοκία διασκέδασης ως προσμονή ευτυχίας. 

Η διασκέδαση είναι παράγωγο, δεν είναι ζητούμενο. Η διασκέδαση δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Η διασκέδαση πρέπει να προκύψει από τον κύριο σκοπό μας, από την αναζήτηση της ευτυχίας και όχι να μπει μπροστά ως αποκλειστική μας επιδίωξη.

Μη βγεις για καφέ με την παρέα που δε σε γεμίζει. 
Μη βγεις για να σκοτώσεις την ώρα σου με άτομα του ιδίου ή του άλλου φύλου μόνο και μόνο για να καλύπτεις τις ανασφάλειές σου. Το τίμημα αυτής της άγρας είναι η μοναξιά. Αυτός που θα σε κάνει να νιώσεις ασφαλής, αυτός που θα σε καταξιώσει, είναι ο μεγάλος άγνωστος, ο εαυτός σου.

Έχεις σημαντικά πράγματα να κάνεις την κάθε στιγμή της μέρας σου.

Αξιολόγησε πρόσωπα και καταστάσεις μα πάνω απ’ όλα χτίσε τη μοναδικότητά σου, ανακαλύπτοντας τον εαυτό σου. Ντύσου για σένα, στολίσου για σένα. Είσαι μοναδικός. Δεν είσαι αντίτυπο, πόσο μάλλον κακέκτυπο, κανενός. Έχεις το δικό σου στυλ και με αυτό δεν έχει να κάνει κανένας συρμός, καμιά μόδα.

Αποκάλυψε σταδιακά τον εαυτό σου και αυτό που θα προκύψει θα είναι υπέροχο. Θα είσαι ΣΥ.
Θα είσαι το ευτυχισμένο άτομο που θα μπορεί να επιλέγει. Να επιλέγει τις παρέες του, διαγράφοντας μικρούς ανθρώπους με ανάρμοστες συμπεριφορές.

Μη χαλιέσαι. Μη σπαταλάς συναισθήματα και χρόνο για να ερμηνεύσεις, να κατανοήσεις τις προθέσεις, τις συμπεριφορές.

Η ευτυχία δεν χαρίζεται, η ευτυχία κερδίζεται. Δημιουργώντας έρχεται η ευτυχία. Όταν νοιώθω ωφέλιμος από το έργο μου, τότε πλησιάζω την ευτυχία.

Μέσα από τη χαρά της δημιουργίας, μέσα από την ανείπωτη χαρά της χρήσιμης παραγωγής, ολοένα και αυξάνεται η αυτοπεποίθησή μου, η σοβαρή ενασχόληση με την επιστήμη μου, με τα μαθήματα μου, με καταξιώνει πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους.

Η διασκέδαση δεν είναι αυτοσκοπός, δεν πηγάζει από εξωτερικούς παράγοντας, δεν μπορείς να την επιβάλεις στον εαυτό σου.

Σκέψου, παιδί μου.
Απόψε πρέπει να βγω και να περάσω καλά, να διασκεδάσω...
Αλλά, όταν λείπουν οι προϋποθέσεις, πώς θα περάσω καλά; 
Η διασκέδαση είναι το δώρο του κόπου μου, όχι η αναγκαιότητα στη ζωή μου.

Όταν θα βγεις με την παρέα που επέλεξες και δεν σε επέλεξε, τότε έχει νόημα η αναψυχή, η ανάταση της ψυχής μου. Και επιλέγω παρέα, όταν έχει να μου προσφέρει, όταν μπορεί να μου ανατάξει την ψυχή μου, να την εξυψώσει. Όταν μπορεί να μου δώσει συναισθήματα χαράς, αγάπης, έρωτα, δημιουργίας, σοφίας, υποστήριξης και αλληλεγγύης.

Όταν περιμένεις πότε θα ‘ρθει η μέρα που όρισες για αναγκαστική διασκέδαση, χάνεις όλες τις προηγούμενες μέρες (και τις επόμενες), και ζεις μέσα στο άγχος και την προσμονή της αμφίβολης επόμενης διασκέδασης.

Δεν κυνηγάμε την ευδαιμονία, τα θεμέλιά της θέτουμε, τη χτίζουμε κάθε μέρα και κάθε μέρα τη γευόμαστε. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Απόλαυσε αυτό που επέλεξες να κάνεις. Τοποθέτησέ το μέσα σου ψηλά.

Είτε πρόκειται για σπουδές, είτε πρόκειται για τη δουλειά σου.
Εξάλλου, αν το καλοσκεφτείς, το ίδιο είναι. Πρόκειται για τη διαδικασία της μάθησης.

Και καμιά, μα καμιά απόλαυση δεν μπορεί να συγκριθεί με το πλατύ ευτυχισμένο σου χαμόγελο όταν διαπιστώνεις ότι πέτυχες κάτι που ΣΥ το αξιολογείς ως σπουδαίο.

Δε βγαίνω να διασκεδάσω για να μου φτιάξει το κέφι. Βγαίνω επειδή το κάνω κέφι.

Βγαίνω για να δω τους καλούς μου φίλους, για να δώσω και να πάρω.
Να ανταλλάξω μαζί τους απόψεις , εμπειρίες.

Βγαίνω με όποιους πρέπει, όταν πρέπει, για όσο πρέπει, και με τον τρόπο που μας πρέπει. Βγαίνω για να ψυχαγωγηθώ, να βελτιωθώ, να αποκομίσω.

Όχι στη σαχλαμάρα, ναι στη χαλάρωση, ναι στο ανάλαφρο.

Διασκεδάζω σημαίνει διασκορπίζω. Κάτι καλό που έχουμε δεν το διασκορπίζουμε, δεν το απαξιώνουμε εξανεμίζοντάς το.

Διασκεδάζω τους φόβους μου, τις ανασφάλειές μου ή ακόμα προσπαθώ να ξεφύγω από την ανία και την πλήξη μου διασκεδάζοντάς τες.

Όταν ψυχαγωγείσαι μέσα στη βδομάδα σου δε θα αναζητάς αγχωτικά τη διασκέδαση του Π.Σ.Κ.

Μια παραγωγική βδομάδα θα ανεβάσει την ψυχαγωγία σου σε άλλο επίπεδο, για να σε χαλαρώσει και να απολαύσεις με άλλο τρόπο, τους καρπούς της πολύτιμης βδομάδας σου που θέλεις με τους αγαπημένους σου φίλους ή οικείους να μοιραστείς.

Οι καρποί αυτοί χαρά δίνουν, και τη χαρά που αποκομίσαμε μελετώντας, εμβαθύνοντας και εφαρμόζοντας τις γνώσεις μας, δεν τη διασκεδάζουμε. Είναι πολύτιμη. Τη μοιραζόμαστε στα πλαίσια της ψυχαγωγίας μας και αυτή διπλασιάζεται.

το χαμομηλάκι

πρώτη ανάρτηση:
Ψυχαγωγία – Διασκέδαση. Σκόρπιες σκέψεις από καρδιάς

Αναδείξαμε το «σχολιάζειν» σε «φιλοσοφείν» Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Αναδείξαμε το «σχολιάζειν» (το κουτσομπολεύειν), 

σε «φιλοσοφείν»

από τη Μάρη Γαργαλιάνου

Δεν πάει καιρός που το μάτι μου έπεσε πάνω σε μια καταπληκτική έρευνα στα ιντερνετικά μου τεφτέρια, η οποία υποστήριζε πως «το κουτσομπολιό κάνει καλό στην υγεία». Ξέρετε, αυτές οι μικρές, ανούσιες χαζομάρες που λέμε με τους περισσότερο οικείους μας για τους «απέναντι», τα σενάρια που κάνουμε σε βάρος των άλλων προκειμένου να πάρουμε μιαν ικανοποίηση οτι εμείς είμαστε καλύτεροι.

Όλες αυτές οι χοντράδες που ξεστομίζονται σα βατράχια απο τα άγουρα χειλάκια μας με σκοπό και μόνο ένα, να εκπληρώσουμε τα καπρίτσια του «εγώ» μας, όλοι αυτοί οι σχολιασμοί που στάζουν χολή, τη στιγμή που δεν έχουμε ιδέα τι σταυρό μπορεί να κουβαλάει ο άλλος. Όλα αυτά μαζί, σε ένα. Τόσο απλά. 

Μαζευόμαστε λοιπόν τρεις τέσσερις μάγκες, ή μάγκισσες και δώστου το φτυάρι και δώστου το άνοιγμα του λάκκου και δώστου η κακία να πηγαίνει σύννεφο. Και μακάρι να ‘ταν μόνο αυτή!

Ειλικρινά, στο παραπάνω φαινόμενο δείχνω κατανόηση. Όχι, το εννοώ. Είναι πολύ πιο εύκολο άλλωστε να σκιτσάρουμε καμπούρες στις πλάτες των άλλων, από το να κοιτάμε τη δική μας. Εμείς είμαστε αλάνθαστοι, εμείς είμαστε θεοί! Καταφέραμε τόσα κι άλλα τόσα, μοχθήσαμε σκληρά για όσα πετύχαμε με όποιους τρόπους και όποια μέσα και τώρα που σα σωστοί καθηγητάδες στρογγυλοκαθόμαστε στις αναπαυτικές μας καρέκλες κρίνουμε, κρίνουμε, κρίνουμε. Ξεπερνάμε τα όρια, δημιουργούμε εντυπώσεις παραπλανώντας λόγια και στιγμές, κάνουμε εικασίες σεναριολογώντας και βασικά γούστο μας, καπέλο μας. Έτσι δεν πάει; Άλλωστε είπαμε, εμείς είμαστε θεοί.

Αναδείξαμε το «σχολιάζειν», σε «φιλοσοφείν» κύριοι και αυτό γιατί απλά τρέμουμε να ρίξουμε ένα βλέφαρο στη μίζερη ζωή μας. Στις ουσιαστικές σχέσεις που ΔΕΝ έχουμε γιατί σχεδόν όλα πλέον έχουν θυσιαστεί στο βωμό του «φαίνεσθαι», στα ιδανικά που κάποτε σα σωστά παιδιά ονειροπόλα ΕΙΧΑΜΕ, αλλά κάπου στα μέσα της διαδρομής αφήσαμε πίσω γιατί παραήταν «ιδανικά» για εμάς, στους ανθρώπους που θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι κοντά μας, αλλά μας έχουν ήδη πουλήσει γιατί μαντέψτε… Έχουν την ίδια ηλίθια νοοτροπία με εμάς. Την πάρτη τους. Κι εμείς τη δική μας.

Ενώνονται λοιπόν η πάρτη μου, η πάρτη σου και η πάρτη του και κάνουν πάρτυ. Και περνάμε τρομερά για μια ώρα; Για δύο; Πόσες κακίες να αντέξουμε να πούμε πια. Και μετά πάλι μόνοι. Βουτηγμένοι στην τραγική μας ματαιοδοξία. Για λύπηση είμαστε… Φοβόμαστε τόσο το μέσα μας, μας πιάνει κρίση στην ιδέα της όψης του είναι μας στον καθρέφτη, που προτιμούμε χίλιες φορές να «μιλήσουμε» για οποιονδήποτε άλλο γνωστό, ή μη προκειμένου να μην ασχοληθούμε καθόλου με εμάς.

Για ακόμα μια φορά δεν επιλέγουμε μόνο τον εύκολο δρόμο, αλλά και τον πιο «κακό» για τη ψυχολογία μας. Στιγμιαία, το κουτσομπολιό λειτουργεί σαν ένεση ζωής στη γεμάτη τίποτα καθημερινότητά σου. Μετά όμως; Πως αισθάνεσαι; Καλύτερα, χειρότερα; Μήπως μίζερα ξανά; Λυπάμαι, το επέλεξες. Άνθρωπος που φοβάται να δει το μέσα του, που αρνείται τον ίδιο τον εαυτό του και επιλέγει παυσίπονα στιγμής για να γεμίσει αστερόσκονη την προσωπικότητα που δεν έχει, είναι άνθρωπος προβληματικός.

Οι απλές κουβέντες, οι υγιείς, οι ουσιαστικές, του φαίνονται εξωγήινες. 

Τρώγεται διαρκώς. Με τα ρούχα του, με την ταυτότητά του, με τους γύρω του, με τα πάντα. Φιλοσοφεί όμως. Βέβαια! Βγάζει πορίσματα μέσω των κρίσεών του. Βεβαίως. Τα αναγάγει σε κοσμοθεωρίες και έπειτα με αυτές σαν παραμύθια κάνει όνειρα γλυκά ώσπου να ξυπνήσει στον πραγματικό εφιάλτη της ζωής του. 

Μην πλανάστε φίλοι μου. Εδώ, περιγράφεται η πλειοψηφία. Σκιαγραφείται ένας μέσος άνθρωπος, που δυστυχώς μπορεί να είμαστε εμείς –δε βγάζω απ’ έξω την ουρά μου-, ή ο απέναντι, ή η γειτόνισσα που απλώνει ρούχα. Δεν έχει σημασία αυτό.

Σημασία έχει να μας δούμε κάποια στιγμή ουσιαστικά. Μπορούμε; 

Να αφήσουμε στην ησυχία του τον χ και τον ψ και να μας αντέξουμε με όλα τα κακά, τα καλά και τα παράδοξά μας. Να μας αγαπήσουμε. Μπορούμε; Διότι μόνο όταν συμβεί αυτό ειλικρινά, τότε μόνο θα καταλάβουμε πως τα λόγια τα άσχημα, τα πονηρά, τα δεύτερα που άλλους αφορούν, μόνο κακή ενέργεια μπορούν να προσθέσουν σε εμάς και λίγο «μάτι» σε εκείνους. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

enallaktikidrasi