Δε μιλάω σε σένα παιδί μου. Σε σένα μιλάω γονιέ...

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου

Δε μιλάω σε σένα παιδί μου. Δε φταις εσύ. 

Δε φταις που δε σ’ έμαθαν να αγαπάς, να σέβεσαι και να απλώνεις το χέρι σου για να σηκώσεις κάποιον, για να δώσεις, για να χαϊδέψεις, ακόμα και για να πάρεις αυτά που σου ανήκουν. 

Δε φταις εσύ για το θυμό σου που σαν μανιασμένος άνεμος τα ξεριζώνει όλα στο πέρασμά του. 

Δε φταις εσύ…

Σε σένα μιλάω! Σε σένα άνθρωπε. 

Σε σένα που ξέχασες τι πάει να πει ανθρωπιά. 

Σε σένα γονιέ! Σε σένα που μέσα στη ζάλη της καθημερινότητας σου θυμήθηκες να πάρεις το παιδί σου στο “καλύτερο” σχολείο, να του αγοράσεις τα ωραιότερα παπούτσια που μπόρεσες να βρεις.

Να το στείλεις στο πιάνο, τα γαλλικά, το τένις, το κολύμπι, το χορό…. 

Σε σένα που στερήθηκες πολλά για να δώσεις στο παιδί σου ακόμα περισσότερα. Σε σένα μιλάω σήμερα γονιέ. Που σκέφτηκες να φροντίσεις για τα “πάντα” στο περιβάλλον του, μα που ξέχασες να του δώσεις εσένα.

Που προνόησες για το κόστος των σπουδών του, μα δε λογάριασες το κόστος της απουσίας σου….

Που το πήρες να γνωρίσει σπουδαία μέρη, μα δεν πέταξες μια χάρτινη βαρκούλα στο ποταμάκι έξω από το σπίτι μαζί του -να δεις τη λαχτάρα μες στα μάτια του όταν την περίμενε να φτάσει στην απέναντι όχθη. Που τον χειροκρότησες, όταν πήρε το χρυσό μετάλλιο στους αγώνες, μα δεν έτρεξες μαζί του στην αυλή, κυνηγώντας τον μια μέρα.

Που του έδειξες να κυνηγά τα όνειρά του, να πετυχαίνει τους στόχους του, μα ξέχασες να του χαϊδέψεις τα μαλλιά και να τον γαργαλήσεις. Που τον έμαθες να προσέχει την εμφάνισή του μα φοβήθηκες να του μιλήσεις για τη ψυχή του.

Σε σένα μιλάω γονιέ. Που χρειαζόσουν αυτές τις δύο ώρες για να ηρεμήσεις από την τρέλα της ημέρας σου και του έδωσες το tablet για να παίξει. Και σε καταλαβαίνω…. 

Και δε γράφω για να σε κρίνω. Κι εγώ ένας γονιός είμαι. Τίποτα σπουδαίο και διαφορετικό…

Μα γράφω για να σου θυμίσω γονιέ. Αυτά που ένιωσες όταν το πρωτοπήρες αγκαλιά.

Την πρώτη του ματιά και το πρώτο του χαμόγελο. Τα πρώτα σας αγγίγματα. Τα νανουρίσματα που του τραγουδούσες. Τα χάδια και τις αγκαλιές. Το τύλιγμα του στην κουβέρτα για να μην κρυώσει. Τα πρώτα του βήματα… Εσύ του κρατούσες το χέρι, θυμάσαι;

Κι αυτό τώρα μεγάλωσε. Και περπατάει μόνο του, αυτοεξυπηρετείται, αράζει με φίλους, ίσως να βγαίνει και να ξενυχτά, απομονώνεται, μιλά και γράφει στο κινητό του. 

Δε σε έχει ανάγκη πια! 

ΔΕ σε χρειάζεται να του κρατάς το χέρι. Δε θέλει ούτε να το αγγίξεις! Πολλές φορές θυμώνει κιόλας. Θυμώνει πολύ. 

Με όλους και όλα. Και όλα του φαίνονται ψεύτικα, μάταια και θολά.

Σε σένα μιλάω γονιέ. Πάρε του ξανά το χέρι και δείξε του και πάλι τα βήματα. Αυτά τα πιο σημαντικά βήματα στη ζωή του. Βγείτε μαζί στην ταράτσα και χαζέψτε τον ουρανό ένα βράδυ. Δείξε του ξανά πώς να περπατά στο δρόμο της αγάπης. Να κοιτά γύρω του. Να σκέφτεται. Να νοιάζεται…

Χάιδεψέ του τον ώμο και σκάσε του ένα φιλί στο μάγουλο. Και συνέχισε να του κρατάς το χέρι κι ας νομίζει πως δεν το χρειάζεται. Με σεβασμό. Όχι πολύ σφιχτά.

Τόσο όσο να καταφέρει μόνος του να κάνει τα πρώτα του βήματα. Έτσι, όπως τότε.

Δείξε του να χαμογελά και να χαίρεται τις στιγμές του. Να ανοίγει κάθε πρωί τα παράθυρα και να δέχεται τη ζεστασιά του ήλιου στο σώμα του σαν ευλογία..

Μάθε του πώς να μιλά μα πάνω απ' όλα πώς να ακούει. Δείξε του πως όλοι είμαστε απλά άνθρωποι. Δείξε του πώς να δέχεται τα όμορφα και τα άσχημα της ζωής του. Τα ροζ και τα μαύρα του σύννεφα.
Και σε λίγο καιρό, όταν πια θα περπατά στο δρόμο της αγάπης, θα’ ναι έτοιμος να απλώσει κι αυτός το δικό του χέρι για να κρατήσει ένα άλλο -ίσως πιο μικρό, ίσως πιο αδύναμο- και να το παρασύρει κι αυτό μαζί του στην αγάπη.
Σε σένα μιλάω γονιέ..

Θυμήσου μέσα σε όλα αυτά που περνάς να φέρεις κι άλλους σ’αυτό τον όμορφο δρόμο.
Να γίνουμε πολλοί...

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μεγαλώνοντας χωρίς πατέρα

Οι περισσότεροι πατεράδες είναι -άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο- παρόντες στη ζωή των παιδιών τους, ενώ κάποιοι άλλοι ελάχιστα. 

Υπάρχουν, όμως, κι αυτοί που, για διάφορους λόγους, επιλέγουν να μην έχουν καμία επαφή ή επικοινωνία με αυτά.

Η ακατανόητη αυτή απουσία γεννά πάντα διάφορα σοβαρά ερωτήματα και ερωτηματικά στο παιδί, που συνήθως δεν βρίσκουν απάντηση, δημιουργώντας εντός του ένα αίσθημα προσωπικής αμφισβήτησης και κενού, συχνά δυσαναπλήρωτο. 

Δεν είναι μόνο το πρόσωπο, δηλαδή ο πατέρας, που εξαφανίζεται, μαζί με αυτόν χάνεται και ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής ιστορίας του παιδιού.

Ένα δίχρονο κοριτσάκι του οποίου ο πατέρας εξαφανίστηκε από τη ζωή του, όταν αυτό ήταν ενάμιση έτους, άρχισε, μετά από μερικές εβδομάδες αφότου ο πατέρας του έφυγε, να κρατά σχεδόν εμμονικά στην αγκαλιά του ένα κουκλάκι που το είχε ξεχασμένο, αλλά που της το είχε κάνει δώρο ο πατέρας της λίγο πριν την εξαφάνισή του…

Ένα αγοράκι, πέντε χρονών, που ποτέ δεν συνάντησε τον πατέρα του, το μόνο που ήξερε για αυτόν ήταν πως το είχε επισκεφθεί μία και μοναδική φορά -όταν αυτό ήταν βρέφος μερικών μηνών- και είπε, κοιτάζοντάς το, πως είναι το πιο γλυκό μωρό που είδε ποτέ στη ζωή του. Από την ηλικία των τριών χρόνων, όταν και έμαθε τη λεπτομέρεια αυτή, άρχισε να κουβαλά πάντα μαζί του τις δύο μοναδικές φωτογραφίες που υπήρχαν όλο κι όλο με τον πατέρα του, χωρίς όμως να αποκαλύπτει στη μητέρα του το λόγο που το έκανε. Μόνο 2 χρόνια μετά, δηλαδή στην ηλικία των πέντε χρόνων, είπε στη μητέρα του πως είχε πάντα μαζί του τις φωτογραφίες αυτές, γιατί έψαχνε τριγύρω του, όταν βρισκόταν έξω, μήπως τυχόν και αναγνωρίσει τον πατέρα του στο πρόσωπο κάποιου περαστικού…

Ένας νεαρός άνδρας που παρακολουθούσα ψυχοθεραπευτικά, πριν από μερικά χρόνια, και του οποίου ο πατέρας εξαφανίστηκε από τη ζωή του όταν ο ίδιος ήταν ενός έτους, περιέγραψε την απουσία του πατέρα του ως εξής: 

«Το να μεγαλώνεις χωρίς πατέρα είναι σαν να ζεις με ένα μόνιμο ερώτημα που ποτέ δεν βρίσκει απάντηση. Είναι ένα εσωτερικό κενό που ποτέ δεν καλύπτεται. Κάθε προσπάθειά μου έως τώρα να ζήσω κάτι έντονο, που να καταφέρει να μειώσει αυτήν την τρομακτική αίσθηση κενού και να μπορέσω να βρω τα όριά μου, έχει να κάνει με την απουσία του πατέρα στη ζωή μου, δηλαδή με την απουσία ασφάλειας που μόνιμα αισθάνομαι».

Η θεώρηση της πατρότητας ιστορικά
Πριν από όχι και τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ρόλοι των δύο γονιών ήταν αυστηρά καθορισμένοι, με τον πατέρα να ευθύνεται για τη συντήρηση και τον έλεγχο της οικογένειάς του, ενώ η μητέρα για τη φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών. 

Με άλλα λόγια, ο άνδρας ήταν αυτός που είχε το κύρος και την εξουσία, και, ως εκ τούτου, δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία για το ποιος είχε την πρώτη και τελευταία λέξη στην οικογένεια. 

Επίσης, ένας πατέρας της εποχής εκείνης δεν έδειχνε σχεδόν ποτέ συναισθήματα και όλα αυτά τα στοιχεία του ρόλου του θεωρούνταν ταυτόχρονα και ως απαραίτητα συστατικά του ανδρισμού του. Επειδή, όμως, οι ρόλοι αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά κοινωνικές κατασκευές, αυτό σημαίνει πως δεν είναι στατικοί και αλλάζουν σύμφωνα με το ρυθμό και το βαθμό των εκάστοτε κοινωνικών αλλαγών και ανακατατάξεων.

Η πατριαρχία, όμως, είχε και θετικές πλευρές καθώς αντιπροσώπευε ασφάλεια, συγκρότηση και σταθερότητα. Ο πατέρας δεν θεωρούνταν κάποιος με τον οποίο το παιδί θα δημιουργούσε σχέση, επικοινωνία και εγγύτητα, αλλά κάποιος που αποτελούσε μέρος του περίγυρου. Λειτουργούσε ως φορέας και εγγυητής συγκεκριμένων αξιών, δομών και στάσεων ζωής. Αυτού του είδους η θεώρηση για τον πατρικό ρόλο και τον ανδρισμό μπορεί να αντιπροσώπευε, στην καλύτερη περίπτωση, ασφάλεια, προστασία και συνέχεια για το παιδί, εμπόδιζε, όμως, τον άνδρα να συμμετέχει από κοντά στην καθημερινή ζωή της οικογένειάς του.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν πως η πατρότητα βρίσκεται εκτός των ορίων του ανδρισμού, το αντίθετο μάλιστα. Απλά καταδεικνύει την απόσταση που υπήρχε ανάμεσα σε πατέρα και παιδί, και πως, σε περίπτωση χωρισμού των γονιών, ο πατέρας ήταν αυτός που, συνήθως, έχανε την επαφή με τα παιδιά του.

Τις τελευταίες δεκαετίες, γίνεται -ολοένα και περισσότερο- αναφορά στη γονεϊκότητα, αντί στη μητρότητα ή την πατρότητα, την ίδια στιγμή που γίνονται μεγάλες αλλαγές και στο περιεχόμενο των γονικών ρόλων. Η παραδοσιακή μορφή της πυρηνικής οικογένειας αποδυναμώνεται και αλλάζει μορφή, ενώ νέες μορφές οικογένειας δημιουργούνται.

Παρ' όλες, όμως, τις αλλαγές στους γονικούς ρόλους και στη δομή της οικογένειας, στις περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες, η μητέρα είναι αυτή που εξακολουθεί να έχει την κύρια ευθύνη της φροντίδας του παιδιού, ανεξάρτητα από το αν εργάζεται, ενώ, ταυτόχρονα, θεωρείται δεδομένο πως, σε περίπτωση χωρισμού των γονιών, η μητέρα θα είναι αυτή που θα αναλάβει τη φροντίδα των παιδιών και πως ο πατέρας θα πρέπει να εγκαταλείψει το σπίτι, χωρίς να έχει ιδιαίτερα νομικά δικαιώματα και με την υποχρέωση να δίνει διατροφή. Συχνά, συνέπεια αυτού είναι η απώλεια της καθημερινής, τουλάχιστον, επαφής του πατέρα με τα παιδιά του.

Αν και το μεγάλωμα του παιδιού, με έναν μόνο γονιό, δεν θεωρείται πως αποτελεί παράγοντα κινδύνου, επηρεάζει, όμως, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το παιδί.

Η σημασία του πατρικού ρόλου σήμερα
Ο ρόλος κάθε πατέρα είναι μοναδικός και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλυφθεί από τη μητέρα. Μπορεί ο αγώνας .....

..............

Dr. Σάββας Ν. Σαλπιστής

η συνέχεια εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι