Μαμά με άγχος; Το μωρό στην τσίτα!

Οι μέλλουσες μαμάδες με ιστορικό διαταραχής άγχους ενδέχεται να γεννήσουν μωρά τα οποία θα κλαίνε περισσότερο, όπως υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο «Archives Of Disease In Childhood».

Mothers who experience stress or worry before pregnancy 'more likely to have babies who cry for longer'

Σύμφωνα με αυτήν, οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες, ανησυχία ή κρίσεις πανικού προτού μείνουν έγκυες έχουν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά που… κλαίνε «υπερβολικά».

Όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, δεν είναι γνωστό για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η σχέση, ωστόσο οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι μητέρες που υποφέρουν από άγχος ίσως έχουν ένα πιο «παρεμβατικό» γονεϊκό ύφος, το οποίο θα μπορούσε να προκαλεί το «επιπλέον» κλάμα στα μωρά.

Οι ερευνητές αναφέρουν ακόμη, ότι το υπερβολικό κλάμα ενός μωρού θα μπορούσε να οφείλεται στην παραγωγή των ορμονών του στρες στον οργανισμό της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι οποίες θα μπορούσαν να περάσουν στο έμβρυο μέσω του πλακούντα και να επηρεάσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου του παιδιού.

Οι ειδικοί συνιστούν στις γυναίκες, που υποφέρουν από άγχος στην εγκυμοσύνη τους, να λαμβάνουν ειδική υποστήριξη από κατά τα πρώτα στάδια της μητρότητας.

«Οι γυναίκες μπορεί να μπουν σε ένα τραυματικό, αρνητικό φαύλο κύκλο όταν ανησυχούν για ένα νεογέννητο. Όσο περισσότερο ανησυχούν και αγχώνονται, τόσο λιγότερο κοιμούνται με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ηρεμήσουν και να χαλαρώσουν και να αγχώνονται ακόμη πιο πολύ» εξηγεί η Dr Clare Bailey.

Στην έρευνα συμμετείχαν 300 γυναίκες, οι οποίες είχαν αποκτήσει πρόσφατα παιδί. Η έρευνα ξεκίνησε ενώ ήταν ακόμη έγκυες και συνεχίστηκε μέχρι που το παιδί τους έγινε 16 μηνών.

Το 10% των γυναικών ανέφερε ότι το παιδί τους έκλαιγε υπερβολικά μετά τη γέννα. Περαιτέρω μελέτες αποκάλυψαν, ότι τα μωρά που είχαν γεννηθεί από γυναίκες που υπέφεραν από κάποια διαταραχή άγχους είχαν σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να κλαίνε περισσότερο, συγκριτικά με τα υπόλοιπα.

nooz

«Λανθασμένες» πεποιθήσεις που δημιουργούν παράλογο άγχος στη ζωή μας

Οι «λανθασμένες» πεποιθήσεις δημιουργούνται συχνά από γνωστικές διαστρεβλώσεις. 

Οι τελευταίες αποτελούν τρόπους με τους οποίους ο νους μας πείθει ότι κάτι είναι αληθινό ενώ δεν είναι. Πολλές φορές ονομάζεται και σφάλμα σκέψης και τείνει να κυριαρχεί σε άτομα που παλεύουν με το άγχος και την κατάθλιψη. 

Ποιες είναι όμως οι βασικότερες γνωστικές διαστρεβλώσεις που επηρεάζουν τον τρόπο που βιώνουμε τη ζωή μας;

10 «λανθασμένες» πεποιθήσεις που δημιουργούν 

παράλογο άγχος στη ζωή μας

1. Νομίζουμε ότι όλα όσα νιώθουμε είναι αληθινά
Η συναισθηματική συλλογιστική είναι το να πιστεύουμε ότι όλα όσα νιώθουμε είναι αληθινά. Με αυτό τον τρόπο βλέπουμε τα πάντα γύρω μας μέσα από το πρίσμα των συναισθημάτων. Δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από το πώς νιώθουμε για την πραγματικότητα. 

Τα συναισθήματά όμως πολλές φορές δεν ενημερώνονται πλήρως από την πραγματικότητα: δημιουργούνται από έναν συνονθύλευμα ερεθισμάτων, τόσο εξωτερικών, όσο και εσωτερικών. 

Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα φόβων, προβολών και τραυμάτων. Τα συναισθήματα είναι πάντα αποδεκτά και έγκυρα, αλλά μπορεί να μην αποτελούν αντανάκλαση της πραγματικότητας.

2. Υποθέτουμε ότι οι προκλήσεις σημαίνει πως κάποιος μας «τεστάρει»
Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν επαναλαμβανόμενες ή απρόβλεπτες δυσκολίες, κάποιοι πιστεύουν ότι «τεστάρονται», σαν κάποια εξωτερική συνειδητή δύναμη να δημιουργεί εμπόδια για να δει πώς θα αντιδράσουν. Αυτός αποτελεί έναν τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτούμε το τι μας συμβαίνει, αλλά σημαίνει ότι προσπαθούμε να αποποιηθούμε των ευθυνών.

3. Ψευδής συσχέτιση ανάμεσα στην ευτυχία και στην αδυναμία
Πολλές φορές φοβόμαστε πως αν γίνουμε πολύ ευτυχισμένοι, όλα θα καταρρεύσουν ξαφνικά. Αυτό μας κάνει να πιστεύουμε ασυνείδητα ότι αν και όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, τότε είναι που κάνει την εμφάνισή του το χειρότερο. 

Αρχικά, τέτοιες ιστορίες είναι προϊόν προβολής: όλα φαίνονταν τέλεια εκ των υστέρων, όταν η δυσκολία δεν υπάρχει. Επίσης, οι δυσκολίες δεν έρχονται ξαφνικά από το πουθενά, μπορούμε αν το θέλουμε να κρατήσουμε μια ισορροπία.

4. Πιστεύουμε ότι τα προβλήματα μας κάνουν πιο συμπαθητικούς
Δεν έχουμε συνεχώς προβλήματα στη ζωή μας επειδή δεν μπορούμε να τα λύσουμε, αλλά επειδή το θέλουμε. Αν συνδέεστε με άλλους ανθρώπου, «κερδίζοντας» τη συμπάθειά τους επειδή συνεχώς μοιράζεστε τα προβλήματά σας, στο τέλος καταλήγετε να τα ενισχύετε.

5. Σκεπτόμαστε με όρους μαύρου – άσπρου ή βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα
Το όλα ή τίποτα σαν γενικότερη αντίληψη δεν μας κάνει καλό στις περισσότερες των περιπτώσεων. 

Αν κάποιος μας κάνει μια κριτική στη δουλειά μας και εμείς αποφασίσουμε γι’ αυτό ότι χρειάζεται να παραιτηθούμε, φτάνουμε στα άκρα και εμποδίζουμε την εξέλιξή μας. 

Το ίδιο συμβαίνει όταν κάνουμε βιαστικές γενικεύσεις ή υπεραπλουστεύσεις για τα πράγματα γύρω μας.

6. Προσδίδουμε ηθικές ιδιότητες σε ουδέτερα πράγματα
Κάποιοι άνθρωποι «ντύνουν» ακόμα και τη διατροφή με ηθικές ιδιότητες. Όταν τρώνε υγιεινά, λένε στον εαυτό τους «Ήμουν τόσο καλός τελευταία». 

Όμως, το είδος της διατροφής μας δεν επηρεάζει το αν είμαστε η όχι καλοί και αυτή η γνωστική διαστρέβλωση μπορεί να μας επιβαρύνει συναισθηματικά και ακόμα και η κατανάλωση μιας σοκολάτας να μας προκαλεί τρομερές τύψεις και άγχος.

7. Το χειρότερο είναι και αυτό που ισχύει
Η καταστροφολογία είναι όταν σε κάθε δοσμένη συνθήκη και κατάσταση, εμείς υποθέτουμε ότι αυτό που θα συμβεί είναι το χειρότερο σενάριο. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν αρχίζουμε ασυνείδητα να υποθέτουμε ότι τα πιο έντονα συναισθήματα είναι και τα πιο αληθινά. 

Τυπικά, τα αρνητικά συναισθήματα είναι τα ισχυρότερα, γι’ αυτό, βγάζουμε αυθαίρετα συμπεράσματα για το πώς θα εξελιχθεί η ζωή μας.

8. Κάνουμε υποθέσεις για τον κόσμο βασισμένοι στις δικές μας και μόνο εμπειρίες
Αυτή η γνωστική διαστρέβλωση είναι και η πιο συχνή, σχεδόν όλοι πέφτουμε στην παγίδα της. Λαμβάνουμε υπόψη μόνο τις δικές μας εμπειρίες και πεποιθήσεις και θεωρούμε αυτονόητο ότι και οι άλλοι γύρω μας θα έχουν τις ίδιες. 

Και όταν απορρίπτουμε κάτι, θεωρούμε ότι εμείς και μόνο εμείς έχουμε δίκιο. Αυτό όμως δεν είναι απλά αυτο-περιοριστικό, αλλά μας δημιουργεί και άγχος όταν κάποιος ή κάτι απειλεί να το αποδομήσει.

9. Προσπαθούμε να προβλέψουμε το μέλλον μας
Είναι όταν προσπαθούμε να δούμε τα «σημάδια» για να κάνουμε μια επιλογή ή όχι στη ζωή μας, πιστεύοντας ότι η μία επιλογή θα μας οδηγήσει στην ευτυχία ενώ η άλλη στον πόνο. 

Αυτός ο τρόπος όμως προδίδει έλλειψη αυτοπεποίθησης και σιγουριάς για τις ικανότητές μας. Βασιζόμαστε σε κάποια εξωτερική δύναμη, σε κάτι «υπερφυσικό», για να πάρουμε αποφάσεις για τη ζωή μας. 

Όταν πιστεύουμε πως όλα όσα νιώθουμε είναι «διαισθητικά», αρχίζουμε να πράττουμε έτσι που τελικά καταλήγουμε σε λάθη, ακόμα και επικίνδυνα, αφού παύουν να περιλαμβάνουν λογική.

10. Θεωρούμε ότι ένα λάθος μας είναι και ελάττωμά μας
Αυτό συμβαίνει όταν παίρνουμε μια απόφαση που μετανιώνουμε και ύστερα θεωρούμε ότι αποτελεί ένα γενικό αρνητικό μας χαρακτηριστικό, το οποίο προσδιορίζει πόσο «ανίκανοι» είμαστε. 

Για παράδειγμα, αν δεν ήσαστε καλοί στα μαθηματικά στο σχολείο ως παιδί, επειδή ο δάσκαλός σας δεν σας βοηθούσε, εσείς μπορεί να έχετε εσωτερικεύσει αυτή την αδυναμία και να νομίζετε ότι δεν είστε γενικά καλοί στα μαθηματικά και ότι το λάθος είναι αποκλειστικά και μόνο δικό σας.

Brianna Wiest

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το βάσανο για τρυφερές ψυχές Όταν το άγχος γίνεται τελικά πρόβλημα

Το άγχος είναι ένα συνηθισμένο και φυσιολογικό συναίσθημα τόσο στους ενήλικες, όσο και στα παιδιά. Στις περισσότερες περιπτώσεις το άγχος είναι προσωρινό και μπορεί να προκαλείται από ένα συγκεκριμένο στρεσογόνο ερέθισμα ή μία κατάσταση. 

Βάσανο για τρυφερές ψυχές

Στην περίπτωση των παιδιών για παράδειγμα, μπορεί να βιώσουν άγχος μετά από μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή τους όπως μία μετακόμιση ή όταν χρειαστεί να αποχωριστούν τη μαμά στο ξεκίνημα του σχολείου. 

Σε άλλες περιπτώσεις όμως το άγχος μπορεί να υπάρξει σε μια πιο γενικευμένη μορφή, να είναι επίμονο και έντονο, και να παρεμποδίζει την καθημερινή λειτουργία και τις δραστηριότητες του παιδιού όπως το σχολείο, τη δημιουργία φίλων, ή τον ύπνο. 

Σε αυτήν την περίπτωση το άγχος χάνει το φυσιολογικό του στοιχείο και αποτελεί ένδειξη κάποιας αγχώδους διαταραχής. Δυστυχώς, η συχνότητα εμφάνισης των διαταραχών άγχους γίνεται όλο και πιο υψηλή στα παιδιά και δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα τόσο στη διάγνωση όσο και στην αντιμετώπισή τους. 

Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι τα συμπτώματα των διαταραχών αυτών δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά διότι δεν προκαλούν ενόχληση στο περιβάλλον του παιδιού και δεν είναι επιβλαβή για τους άλλους παρά μόνο για το ίδιο το παιδί. Ακόμα όμως και αν γίνονται αντιληπτά από τους γονείς, δυσκολεύονται να διακρίνουν αν πρόκειται για φυσιολογικές ή παθολογικές εκδηλώσεις άγχους και φόβου. 

Ποιες είναι οι διαταραχές άγχους στα παιδιά; 

Διαταραχή άγχους αποχωρισμού. 
Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι φυσιολογικό να βιώνουν κάποιο βαθμό άγχους σε περιπτώσεις απομάκρυνσης από τους γονείς ή από τα άτομα με τα οποία είναι προσκολλημένα. 

Όταν όμως το άγχος που βιώνει το παιδί έχει υπερβολική ένταση και εκδηλώνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες, τότε ενδέχεται να αποτελεί ένδειξη της διαταραχής άγχους του αποχωρισμού. 

Παιδιά σχολικής ηλικίας μπορεί να μην θέλουν να πάνε σχολείο ή να κοιμηθούν μόνα τους ή μπορεί να διακατέχονται από φοβίες ότι κάτι κακό θα συμβεί στα αγαπημένα τους πρόσωπα ή ότι τα ίδια χαθούν και δεν θα μπορέσουν να ξαναβρεθούν με τους γονείς τους. 

Κοινωνική αγχώδης διαταραχή. 
Βασικό χαρακτηριστικό της κοινωνικής φοβίας είναι ο έντονος και επίμονος φόβος που βιώνει το παιδί σε μία ή περισσότερες κοινωνικές καταστάσεις. Η κοινωνική κατάσταση μπορεί να προκαλεί τόσο έντονο άγχος, που ενδέχεται να οδηγήσει σε κρίση πανικού. 

Τα παιδιά και οι έφηβοι με κοινωνική φοβία έχουν συνήθως πολύ λίγους φίλους, δεν θέλουν να συμμετέχουν σε ομαδικές δραστηριότητες, στο σχολείο μπορεί να δείχνουν ιδιαίτερα φοβισμένα σε πολλές καταστάσεις (να διαβάσουν φωναχτά, να σηκώσουν χέρι, να πάρουν το λόγο) και μπορεί να αποφεύγουν σχολικές εκδρομές και ομαδικές εκδηλώσεις. 

Στο σπίτι μπορεί να μην απαντούν στο τηλέφωνο και να απομονώνονται όταν έρχονται επισκέπτες. Γενικά τα παιδιά αυτά έχουν αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους και συχνά βιώνουν την απόρριψη από το περιβάλλον τους. 

Γενικευμένη αγχώδης διαταραχή. 
Βασικό χαρακτηριστικό της διαταραχής αυτής είναι το υπερβολικό και ανεξέλεγκτο άγχος το οποίο προκαλείται από μια σειρά γεγονότων και δραστηριοτήτων τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας για διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών. 

Το παιδί μπορεί να βιώνει άγχος και έντονη φοβία για τους βαθμούς, για οικογενειακά θέματα, για τις γενικότερες επιδόσεις του κ.α. Τα παιδιά αυτά είναι πιο πιθανό να είναι τελειομανή και συχνά αδυνατούν να χαλαρώσουν λόγω της πολύ μεγάλης τους ανησυχίας. 

Τα συμπτώματα της διαταραχής μπορεί να εκδηλώνονται με νευρικότητα ή έντονο αίσθημα αγωνίας, με τεντωμένα νεύρα, με εύκολη κόπωση, με δυσκολία συγκέντρωσης ή με ένα αίσθημα ότι το μυαλό είναι άδειο, με ευερεθιστότητα και διαταραχή ύπνου. 

Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. 
Τα βασικά χαρακτηριστικά της διαταραχής αυτής είναι οι έμμονες σκέψεις και οι ψυχαναγκασμοί με τους οποίους το άτομο ασχολείται τουλάχιστον για μια ώρα την ημέρα και οι οποίο το καταπονούν και του δημιουργούν πρόβλημα στη λειτουργικότητά του. 

Οι εμμονές επαναλαμβάνονται ακόμα και χωρίς τη θέληση του παιδιού και τις βιώνει ως ιδιαίτερα στρεσογόνες. Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες πράξεις τις οποίες αισθάνεται ως υποχρέωσή του να τις εκτελέσει για να μειώσει το άγχος που βιώνει. Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί ασχολείται σε υπερβολικό βαθμό με την καθαριότητα (85% των περιπτώσεων), τον έλεγχο και την τακτοποίηση πραγμάτων. 

Ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να γίνεται διάκριση των παθολογικών ψυχαναγκασμών από τις τελετουργίες που κάνουν τα παιδιά στο πλαίσιο της φυτολογικής τους ανάπτυξης. Για παράδειγμα, είναι σύνηθες για κάποια παιδιά να τακτοποιούν τα παιχνίδια τους με έναν ορισμένο τρόπο και συγκεκριμένες στιγμές. Όταν το παιδί καταπονείται και υποφέρει, τότε οι συμπεριφορές αυτές ξεφεύγουν από τα όρια της φυσιολογικής συμπεριφοράς και αποτελούν ενδείξεις ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής. 

Ειδική φοβία. 
Βασικά χαρακτηριστικά της ειδικής φοβίας είναι ο έκδηλος και επίμονος φόβος ο οποίος είναι υπερβολικός και παράλογος και ενεργοποιείται από την παρουσία ή την πρόβλεψη παρουσίας ενός αντικειμένου ή κατάστασης (ασανσέρ, αεροπλάνο, ζώο, ύψος, αίμα, νερό). 

Η έκθεση στο ερέθισμα του φόβου προκαλεί σχεδόν πάντα μια άμεση αντίδραση άγχους ή πανικού. Στα παιδιά το άγχος αυτό εκδηλώνεται συχνά με κλάμα και νευρικότητα. Τα παιδιά είναι πιθανό να μην αντιλαμβάνονται πότε οι φόβοι τους είναι υπερβολικοί ή αδικαιολόγητοι. 

Μπορεί να διακατέχονται από το άγχος που τους δημιουργεί η σκέψη για το τι μπορεί να συμβεί αν εκτεθούν στο φοβικό αντικείμενο ή την κατάσταση που προκαλεί το φόβο. 

Διαταραχή μετά από τραυματικό στρες. 
Τα χαρακτηριστικά της διαταραχής αυτής είναι το επίμονο άγχος ως επακόλουθο ενός τραυματικού γεγονότος. Τέτοιου είδους γεγονότα μπορεί να είναι φυσικές καταστροφές ή καταστάσεις όπου το παιδί γίνεται αυτόπτης μάρτυρας κάποιου εγκλήματος, ληστείας, βιασμού, βασανισμού ή άλλης βίαιης ενέργειας. 

Το παιδί μπορεί να νιώθει έντονο και επίμονο φόβο, αβοήθητο ή τρόμο. Το τραυματικό γεγονός μπορεί να αναβιώνεται από το παιδί ξανά και ξανά. Μπορεί να βλέπει εφιάλτες ή να χάσει τελείως τον ύπνο του, να έχει εκρήξεις θυμού, μπορεί να αποσυρθεί και να αποφεύγει τους ανθρώπους μήνες μετά το τραυματικό γεγονός. Το άγχος αποτελεί ένα γνώριμο και οικείο συναίσθημα για όλους τους ανθρώπους και σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί λειτουργικό γιατί συχνά διευκολύνει να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις θέτοντας τον οργανισμό μας σε κατάσταση ετοιμότητας. 

Αν όμως οι γονείς παρατηρήσουν ότι το άγχος του παιδιού είναι υπερβολικό σε ένταση, επίμονο στο χρόνο και δεν εξαλείφεται με τη σιγουριά και την ασφάλεια που του παρέχουν, τότε ίσως υπάρχει ένδειξη κάποιας αγχώδους διαταραχής. Σε αυτήν την περίπτωση η γνώμη ειδικού κρίνεται απαραίτητη. Η πρώιμη διάγνωση και αντιμετώπιση είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την υγιή ανάπτυξη και εξέλιξη του παιδιού. 

Parentshelp

Βιβλιογραφία: 
Κάκουρος, Ε. & Μανιαδάκη, Κ. (2006). Ψυχοπαθολογία παιδιών και εφήβων. Αναπτυξιακή προσέγγιση. Τυπωθήτω, Αθήνα. 
Borlow, D. H. (1988). Anxiety and its disorders: The nature and treatment of anxiety and panic. 
New York: Guilford Press. Kashani, J. H. & Orvaschell, H. (1990). A community study of anxiety in children and adolescents.
 American Journal of Psychiatry, 31, 595-559.

Όταν ένα παιδί πάσχει από διαταραχή γενικευμένου άγχους - Generalized anxiety disorder

Καλησπέρα σας. Ο γιος μου, 6 1/2 ετών, διεγνώσθη από το Παίδων με Διαταραχή Γενικευμένου Άγχους.
Τα αίτια: πίεση και άγχος από το οικογενειακό περιβάλλον.
Τώρα πώς πρέπει να συμπεριφερθούμε ώστε να αποβληθεί το άγχος, αλλά να μη γίνει και κακομαθημένο το παιδί;

Παρακαλώ βοηθήστε με.
Το παιδί μου είναι αρκετά πιεσμένο και δεν παίρνει άλλο. Δώστε μου κάποιες συμβουλές.
Μένουμε εκτός Αθηνών και οι παιδοψυχίατροι είναι πολυτέλεια!

Generalized anxiety disorder

Η σκέψη σας και η αγωνία σας μην γίνει το παιδί σας “κακομαθημένο” μοιάζει να είναι “η πηγή του κακού”. Η νοοτροπία αυτή συνήθως συνοδεύεται από στερητική και τιμωρητικά βιωμένη συμπεριφορά προς το παιδί.
Η “λογική” αυτή οδηγεί το παιδί να αναπτύξει αγωνία διότι βίωσε συναισθήματα και καταστάσεις που μόνο του δεν μπορούσε να διαχειριστεί. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αγκαλιά -αν πηγαίνατε όταν έκλαιγε στην κούνια ή όχι, και άλλες κακώς εννοούμενες διαχειρίσεις για την αποφυγή “κακομαθειάς”.

Το παιδί για να μεγαλώσει από βρέφος χρειάζεται πολλή σωματική επαφή, χρειάζεται να πηγαίνετε όταν κλαίει γιατί είναι ο μόνος τρόπος να σας επικοινωνήσει ότι κάτι του συμβαίνει είτε είναι πόνος είτε είναι φόβος είτε είναι δίψα. Τα μωρά κλαίνε διότι δεν έχουν άλλο τρόπο να επικοινωνήσουν μαζί σας την αγωνία τους. 

Ξεχάστε τον φόβο σας μην “κακομάθετε” το παιδί σας διότι ειδικά στο συγκεκριμένο παιδί δεν μπορεί να συμβεί. Το παιδί σας βιώνει ανασφάλεια και αγωνία ως αποτέλεσμα της συμπεριφοράς σας και του συζύγου. Αγαπήστε το, αγκαλιάστε το, να είστε ήρεμοι μαζί του και οι δυο, μην του στερείτε την προσοχή σας, μην του στερείτε πράγματα, μην το μαλώνετε. Εξηγείτε του τι θέλετε κάθε φορά, δείξτε του συναίσθημα και αποδοχή, “μαλακώστε” γιατί μάλλον είστε σκληρή με τα συναισθήματά του.

Φροντίστε το περιβάλλον στο σπίτι να είναι ήρεμο και ευχάριστο. Ενισχύστε του την αυτοπεποίθηση και μην απειλείτε καθόλου το παιδί σας συναισθηματικά. Μπείτε στην θέση του και σκεφτείτε αυτό που εσείς πραγματικά θα χρειαζόσασταν αν νιώθατε έτσι. Τα παιδιά  για να  “κακομάθουν” σημαίνει παντελής απουσία ορίων κάτι που στην περίπτωση σας είμαι σίγουρη ότι δεν ισχύει. 

Αγαπήστε το παιδί σας και φροντίστε το με τα συναισθήματά σας. Η αγάπη και η επιτρεπτικότητα είναι γόνιμο έδαφος για την ψυχοσυναισθηματική κατάσταση ενός παιδιού. Να είστε ζεστή και τρυφερή μαζί του γιατί μάλλον το έχετε φοβίσει πολύ.

Μαρία Σαράντη, Κλινική Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια.
mama365