«Τα προβλήματα και οι ανησυχίες στη ζωή μας είναι σαν αυτό το ποτήρι με νερό.»

Ένας ψυχολόγος διδάσκει μια τάξη περί διαχείρισης στρες και άγχους.

Σηκώνει ένα ποτήρι νερό γεμισμένο μέχρι τη μέση. 

Όλοι περιμένουν την ερώτηση: 

«Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;» 

Αντί γι’ αυτό, ο ψυχολόγος ρωτάει: 

«Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με νερό;» 

Ακούστηκαν διάφορες απαντήσεις που όλες είχαν να κάνουν με γραμμάρια.

Ο ψυχολόγος απάντησε: 
«Το απόλυτο βάρος, δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόση ώρα το κρατάω. 

Αν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι πρόβλημα. 

Αν το κρατήσω για μια ώρα, θα πονέσει λίγο το χέρι μου. 

Αν το κρατήσω για μια μέρα, θα νοιώσω το χέρι μου μουδιασμένο και παράλυτο. 

Σε όλες τις περιπτώσεις, το απόλυτο βάρους του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο το κρατάω τόσο πιο βαρύ γίνεται. 

Τα προβλήματα και οι ανησυχίες στη ζωή μας είναι σαν αυτό το ποτήρι. Αν τα σκεφτούμε για λίγο, όλα είναι μια χαρά. Όταν τα σκεφτόμαστε λίγο παραπάνω, αρχίζουν να μας πονάνε. Αν τα σκεφτόμαστε όλη μέρα παραλύουμε και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο.»

Μην ξεχνάτε να αφήνετε το ποτήρι κάτω!

Ευχαριστούμε την Ελένη Τ., που μας το έστειλε
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί τα Κορίτσια Έχουν Περισσότερο Άγχος από τα Αγόρια, στην εποχή των Social Media;

Φανταστείτε λίγο την εικόνα: Το χαλαρό αγόρι που δεν πετυχαίνει τους στόχους τους και το ανήσυχο κορίτσι με τα υπερβολικά επιτεύγματα. 

Κατά τη διάρκεια των τριών δεκαετιών από τότε που αποφοίτησα από την ιατρική σχολή και ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 10 χρόνια, αυτό το μοτίβο παρουσιάζεται όλο και συχνότερα στις οικογένειες που με επισκέπτονται στο ιατρείο μου.

Σε μία περίπτωση, η οποία είναι αρκετά χαρακτηριστική, οι γονείς του θεραπευόμενού μου, ανησυχούσαν για τον γιο τους. Δεν δουλεύει σκληρά στο σχολείο και οι βαθμοί του πέφτουν. Στα 16 του, ο ίδιος περνά τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο του παίζοντας video games όπως το Grand Theft Auto ή το Call of Duty ή σερφάρει στο διαδίκτυο αναζητώντας φωτογραφίες κοριτσιών. Δείχνει υπερβολικά ευτυχής.

Και οι δύο γονείς παράλληλα, είναι πολύ περήφανοι για την 14χρονη κόρη τους, η οποία είναι μία άριστη μαθήτρια, αθλήτρια και έχει και πολλούς φίλους. 

Αλλά όταν την γνώρισα, μου είπε ότι δεν κοιμάται καλά. Ξυπνάει μέσα στη νύχτα, νιώθοντας τύψεις επειδή έφαγε ένα ολόκληρο κομμάτι πίτσα για δείπνο. 

Συχνά δυσκολεύεται να αναπνεύσει. Πρόσφατα έχει αρχίσει να αυτοτραυματίζεται με ξυραφάκια, στο άνω εσωτερικό των μηρών της, όπου οι γονείς της δεν θα το δούν. Δεν έχει πει στους γονείς της τίποτα από όλα αυτά. Στην επιφάνεια, είναι το τέλειο κορίτσι. Εσωτερικά όμως, καταρρέει.

Γιατί τα κορίτσια τείνουν να είναι πιο αγχωτικά από τα αγόρια;
Το φαινόμενο αυτό ενδέχεται να ξεκινά από τα συναισθήματα που έχουν οι έφηβοι για την εμφάνισή τους. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι στην εφηβεία, τα κορίτσια τείνουν να είναι περισσότερο δυσαρεστημένα με το σώμα τους, ενώ τα αγόρια τείνουν να είναι περισσότερο ικανοποιημένα.

Ένας άλλος παράγοντας έχει να κάνει με τις διαφορές διαχείρισης των κοινωνικών δικτύων από τα αγόρια και τα κορίτσια. 

Ένα κορίτσι είναι πολύ πιο πιθανό, από ό,τι ένα αγόρι, να δημοσιεύσει μια φωτογραφία του εαυτού της φορώντας ένα μαγιό, ενώ το αγόρι είναι πιο πιθανό να δημοσιεύσει μια φωτογραφία, όπου δίνει έμφαση σε κάτι που κάνει και όχι στην εμφάνισή του. Αν η selfie του Δημήτρη που επιδεικνύει ένα μεγάλο τρόπαιό δεν πάρει πολλά like, μπορεί να μη τον νοιάξει. Αλλά αν η φωτογραφία της Σόνιας, στην οποία φοράει το μπικίνι της δεν πάρει πολλά like, είναι πιο πιθανό να το πάρει προσωπικά.

Φανταστείτε μια άλλη κοπέλα που κάθεται στην κρεβατοκάμαρά της, μόνη της. Κάνει scroll down στο Instagram και βλέπει τις φωτογραφίες άλλων κοριτσιών. 

Βλέπει τη Σόνια να δείχνει το νέο μπικίνι της και να φαίνεται όμορφη. 

Βλέπει τη Μαίρη σε ένα πάρτι, να περνάει τέλεια. 

Βλέπει τη Βανέσσα με το αξιολάτρευτο νέο κουτάβι της. 

Και σκέφτεται: Εγώ απλά κάθομαι εδώ στην κρεβατοκάμαρά μου και δεν κάνω τίποτα. Η ζωή μου είναι χάλια.

Τα αγόρια διατρέχουν χαμηλότερο κίνδυνο να επηρεαστούν από τις αρνητικές επιδράσεις των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης από ό,τι τα κορίτσια, για τρεις τουλάχιστον λόγους.

Κατ’ αρχάς, τα αγόρια είναι λιγότερο πιθανό να επηρεαστούν από τη γνώμη των άλλων για τις selfie τους. «Μήπως αυτό το μαγιό με κάνει να φαίνομαι χοντρή;» είναι ένα ερώτημα που τίθεται από τα κορίτσια πιο συχνά από ό,τι από τα αγόρια. 

Δεύτερον, τα αγόρια τείνουν να υπερεκτιμούν το πόσο ενδιαφέρουσα είναι η ζωή τους. 

Τρίτον, το μέσο αγόρι είναι πιθανόν να περνά περισσότερο χρόνο παίζοντας βιντεοπαιχνίδια από το να κάνει Photoshop τις selfie του για το Instagram. Και στα video games, σε αντίθεση με τα social media, ο καθένας πραγματικά μπορεί να είναι ο νικητής, στο τέλος. Εάν παίζετε το Grand Theft Auto ή το Call of Duty για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, αργά ή γρήγορα, θα ολοκληρώσετε όλες τις αποστολές, απλά και μόνο αν είστε συνεπείς στο παιχνίδι.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για το άγχος των παιδιών τους
Οι γονείς δεν μπορούν να αλλάξουν εύκολα οποιονδήποτε από αυτούς τους παράγοντες. Δεν μπορείτε να κάνετε εύκολα ένα κορίτσι να ανησυχεί λιγότερο για την εμφάνισή της ή να υπερεκτιμήσει το πόσο ενδιαφέρουσα είναι η ζωή της ή να ενδιαφέρεται περισσότερο για την ολοκλήρωση όλων των αποστολών στο Grand Theft Auto από τα πόσα likes παίρνει στο Instagram (ούτε είναι σαφές ότι αυτή η τελευταία αλλαγή, ακόμα και αν επιτευχθεί, θα ήταν μια αλλαγή προς το καλύτερο). Οπότε, τι μπορείτε να κάνετε, για να βελτιώσετε τις πιθανότητες για την κόρη σας;

Εάν η κόρη σας είναι η κοπέλα που κάθεται στην κρεβατοκάμαρά της μπαίνοντας στα social media άλλων κοριτσιών, ίσως δεν θα έπρεπε να είναι στην κρεβατοκάμαρά της καθόλου. 

Σε μία τυπική οικογένεια, όταν τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι, πηγαίνουν στα υπνοδωμάτια τους και δεν βγαίνουν ξανά έξω, εκτός ίσως για να φάνε. 

Αυτό είναι τρελό.

 

Μια οικογένεια δεν μπορεί να είναι μια οικογένεια, αν τα παιδιά περνούν περισσότερο χρόνο μόνα στα δωμάτιά τους από ό,τι με τα μέλη της οικογένειάς τους. Χρειάζεται να επιμείνετε ώστε η κόρη σας ή ο γιος σας, να κάνουν ό,τι κάνουν στο διαδίκτυο, σε δημόσιο χώρο: στην κουζίνα ή στο καθιστικό. 

Δεν θα πρέπει να υπάρχει τίποτα στην κρεβατοκάμαρα, εκτός από ένα κρεβάτι: ούτε τηλεόραση, ούτε PlayStation, ούτε οθόνες. Αυτή είναι η επίσημη σύσταση της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής.

Μια άλλη πρόταση: η διαμάχη στο τραπέζι του φαγητού. 

Μην επιτρέπετε τα κινητά τηλέφωνα στο τραπέζι. Σε μία έρευνα του 2013 παιδιών ενός ευρέος φάσματος υποβάθρων, εκείνα τα παιδιά που έτρωγαν περισσότερα γεύματα με τους γονείς τους, ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να έχουν αισθήματα θλίψης, άγχους ή μοναξιάς. Ήταν πιο πιθανό να βοηθήσουν τους άλλους και να αναφέρουν ότι ήταν ικανοποιημένοι με τη ζωή τους. 

Όμως γονείς, προσέξτε τί λέτε στο τραπέζι. Οι συζητήσεις για τους χαμηλούς βαθμούς των παιδιών ή οι αποτυχίες τους στα διαγωνίσματα, είναι εκτός συζήτησης. Θέλετε να μιλήσετε για ένα θέμα κοινωνικά ευχάριστο; Φυσικά και επιτρέπεται στο τραπέζι. Για την προέλευση του σύμπαντος και το νόημα της ζωής; Σίγουρα. Αλλά οι προσωπικές αδυναμίες του παιδιού σας δεν είναι, κατά κανόνα, κατάλληλες να συζητιούνται κατά το φαγητό σε μια αγαπημένη οικογένεια.

Μια τρίτη πρόταση: Όχι ακουστικά μέσα στο αυτοκίνητο. Όταν το παιδί σας είναι στο αυτοκίνητο μαζί σας, θα πρέπει να το ακούτε και να σας ακούει και όχι να ακούει μουσική χωρίς να σας δίνει σημασία. Διδάξτε την τέχνη της συνομιλίας πρόσωπο με πρόσωπο. Ή παίξτε ένα παιχνίδι λέξεων. Ή όλη η οικογένεια μπορεί να τραγουδήσει ένα τραγούδι. Ακούγεται κοινότοπο, αλλά βοηθάει.

Αν η κόρη σας δεν κοιμάται τη νύχτα ή τραυματίζει τον εαυτό της με ξυραφάκια, τότε οι χαλαρές συζητήσεις στο τραπέζι του φαγητού, δεν είναι επαρκής θεραπεία. Χρειάζεται θεραπευτική παρέμβαση από έναν ειδικό ψυχικής υγείας για το κορίτσι με κλινικά συμπτώματα άγχους, είτε υποστηρικτικά-θεραπευτικά, είτε αν χρειαστεί με φαρμακευτική αγωγή. Ανεξάρτητα από τα συμπτώματα, το φάρμακο δεν πρέπει ποτέ να είναι το πιο σημαντικό μέρος της θεραπείας. Το πιο σημαντικό μέρος της θεραπείας είναι να δοθεί προτεραιότητα στην οικογένεια, για να δώσετε στο παιδί σας ένα ασφαλές καταφύγιο σε ένα στοργικό σπίτι.

Πηγή: nytimes.com
psychologynow

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το παιδί δεν θα σου πει «έχω άγχος», θα σου πει «πονάει η κοιλιά μου»

«Μαμά, πονάει το στομάχι μου…». Μία φράση που έχουμε ακούσει σχεδόν όλες οι μαμάδες είτε νωρίς το πρωί πριν το σχολείο, είτε πριν το διάβασμα και τις δραστηριότητες, είτε το βράδυ πριν τον ύπνο. Γενικά, όταν τα παιδιά αγχώνονται ή ανησυχούν για κάτι, νιώθουν την κοιλιά τους να πονάει!

Αφού λοιπόν βεβαιωθείτε πως το πρόβλημα δεν είναι παθολογικό, διαβάστε γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά και πώς να το διαχειριστείτε, από μία μαμά που το έχει βιώσει και με τα δύο της παιδιά:

Πότε βιώνουν άγχος τα παιδιά;
«H κόρη μου παραπονιέται σχεδόν κάθε βράδυ για το στομάχι της. Όλη την υπόλοιπη μέρα αισθάνεται καλά, αλλά, όταν έρχεται η ώρα να πέσει για ύπνο και κλείνω τα φώτα, την πιάνει στομαχόπονος.
Συνήθως, τις βραδινές ώρες γίνονται πιο έντονες οι ανησυχίες των παιδιών, αφού δεν υπάρχουν αντιπερισπασμοί και σκέφτονται όλα όσα τα αγχώνουν. Ωστόσο, έχω δουλέψει πολύ με την κόρη μου και το άγχος της, και συχνά της υπενθυμίζω πως το στομάχι της είναι στην πραγματικότητα μια χαρά και πως ο πόνος είναι αποτέλεσμα της ανησυχίας της.
Ο γιος μου, από την άλλη, βιώνει το άγχος του αποχωρισμού κάθε πρωί πριν το σχολείο και δυσκολεύεται να το διαχειριστεί. Φυσικά, αντί να μου πει πως αγχώνεται, παραπονιέται για το στομάχι του.

Γιατί τα παιδιά λένε ότι πονάει το στομάχι τους;
Τα παιδιά δεν λένε ψέματα! Η κοιλιά τους πονάει πραγματικά, αλλά δεν καταλαβαίνουν την αιτία. Το στομάχι είναι το κέντρο του εντερικού νευρικού συστήματος και συχνά χαρακτηρίζεται ως  «ο δεύτερος εγκέφαλος». Η αγωνία, η ανησυχία και τα νεύρα έχουν πραγματικό αντίκτυπο στην περιοχή της κοιλιάς και δημιουργούν ενόχληση και πόνο. Μία κυκλική διαδικασία που συνεχίζεται για ώρα, αφού το άγχος δημιουργεί πόνο και ο πόνος άγχος…
Μάλιστα, σύμφωνα με μια μελέτη, το 51% των ανθρώπων που ως παιδιά πονούσε το στομάχι τους όταν είχαν άγχος, πέρασαν κάποια διαταραχή άγχους κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Τα παιδιά δε λένε ψέματα ότι πονάει η κοιλιά τους!
Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε για τα παιδιά που συχνά παραπονιούνται για πόνους στο στομάχι (υποθέτοντας ότι έχετε αποκλείσει οποιαδήποτε παθολογικά αίτια) είναι ότι δεν το κάνουν στα ψέματα, ούτε για να τραβήξουν την προσοχή.»

Πώς να διαχειριστείτε το άγχος των παιδιών
Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές προσεγγίσεις για να διαχειριστείτε το άγχος των παιδιών. Καταρχάς, προσπαθήστε να ελέγξετε το δικό σας γιατί το μεταδίδετε. Επίσης, μάθετε στο παιδί να διαχειρίζεται τα αρνητικά συναισθήματα και φυσικά διαχωρίστε εάν το παιδί έχει απλό άγχος ή κάποια αγχώδη διαταραχή.
Τέλος, και με τη βοήθεια ενός παιδοψυχολόγου, μπορείτε να βρείτε παιχνίδια, βιβλία ή δραστηριότητες που αποφορτίζουν το παιδί και το βοηθούν να ξεσπά δημιουργικά το άγχος του. Και φυσικά, να είστε όσο πιο κοντά του μπορείτε, ώστε να μπορεί να σας μιλάει για όλα όσα το βασανίζουν.

ΠΗΓΗ:
mama365.gr
loveandmarriageblog.com

newsitamea.gr

Εμπόδια στη Ζωή σας; Μη τα φοβάστε! Αγκαλιάστε τα!

Τα πράγματα είναι δύσκολα αυτή την εποχή, για πολύ κόσμο.  

Κάτι οι συνηθισμένες δυσκολίες της ζωής, κάτι οι κάθε είδους κρίσεις, καθένας έχει να αντιμετωπίσει πολλά.  

    Η άμεση αντίδραση των περισσότερων ανθρώπων είναι να στρεσαριστούν, να αγχωθούν, να στεναχωρηθούν, να εκνευριστούν, να φοβηθούν, να αμφισβητήσουν την ικανότητά τους ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν στη δύσκολη αυτή κατάσταση.

    Συνήθως βλέπουμε το πρόβλημα μπροστά μας ως ένα εμπόδιο στο μονοπάτι της ευτυχίας μας, οπότε θέλουμε να το κλωτσήσουμε και να το παραμερίσουμε το δυνατόν συντομότερο.  Με αυτό τον τρόπο, όμως, εμπλεκόμαστε ακόμα περισσότερο με το πρόβλημα, γινόμαστε ένα με αυτό και, τελικά, καταλήγουμε να παλεύουμε περισσότερο με την ιδέα ότι υπάρχει ένα πρόβλημα παρά με το ίδιο το πρόβλημα.

Τι θα συνέβαινε αν, αντί να παλεύουμε εναντίον του προβλήματος το αποδεχόμασταν, το αγκαλιάζαμε και αρχίζαμε να το επεξεργαζόμαστε και να δουλεύουμε με αυτό;

    Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι ή χαρούμενοι που έχουμε πρόβλημα!  (αν και, πολλές φορές, αφού έχει λυθεί ένα πρόβλημα που είχαμε, θεωρούμε ότι καλά που προέκυψε, γιατί μας έδειξε έναν δρόμο ή μια εξέλιξη που ούτε καν τη φανταζόμασταν!).

Η ιδέα είναι απλή: καθόμαστε ήρεμα, δεχόμαστε ότι υπάρχει το συγκεκριμένο πρόβλημα, αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε δυνατότητα να το αντιμετωπίσουμε με κάποιον τρόπο (μπορεί να μην είναι εμφανής άμεσα), αρχίζουμε να εξετάζουμε τρόπους διαχείρισης του προβλήματος, και ΔΕΝ πελαγοδρομούμε θρηνώντας την ύπαρξη του προβλήματος.

    Βέβαια, οι περισσότεροι από εμάς τελικά φτάνουν στην επίλυση του προβλήματος, οπότε αυτό που προτείνω είναι να προσπεράσουμε το στάδιο της γκρίνιας και της μιζέριας πριν φτάσουμε στη λύση και να προχωρήσουμε κατευθείαν στο στάδιο της σκέψης για τη διαχείριση του προβλήματος.  Έπειτα, καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι κάποια προβλήματα, ενώ μπορεί να μην έχουν άμεση ή οριστική λύση, μπορούν όμως να φτάσουν σε ένα καλό σημείο διαχείρισης-εξισορρόπησης.

Πόση στεναχώρια, άγχος, και προβλήματα υγείας γλιτώνουμε όταν απλώς δεχτούμε την ύπαρξη του προβλήματος και διαβεβαιώσουμε τον εαυτό μας ότι, όσο και αν φοβόμαστε ή ανησυχούμε αυτή τη στιγμή μπορούμε να διαχειριστούμε το πρόβλημα, ό,τι και να είναι, ακόμα και αν δεν είμαστε προς στιγμήν σίγουροι.

    Η αλήθεια είναι ότι όσο περισσότερο εμπλεκόμαστε με την ιδέα του «πω, πω, τι φοβερό είναι αυτό το πρόβλημα» τόσο πιο πιθανό είναι να υποστούμε τις συνέπειες της πίεσης αυτής στην ψυχική και σωματική μας υγεία.  

    Όταν όμως πούμε στον εαυτό μας «Δεν το θέλω αυτό το πρόβλημα.  Δεν το δέχομαι» ήδη μπαίνουμε στη διαδικασία να το σμικρύνουμε και αποποιούμαστε τη διαδικασία αντιπαράθεσης απέναντι στο πρόβλημα.  Με άλλα λόγια, όταν παύουμε να το αναμασάμε και να κλαιγόμαστε, ανοίγει ο δρόμος για να βρούμε απαντήσεις και λύσεις.

    Και ας μη ξεχνάμε, βέβαια, ότι το να εθελοτυφλούμε ή να αναβάλουμε την αντιμετώπιση ενός προβλήματος που μας απασχολεί, δεν ωφελεί σε τίποτα, αλλά, αντίθετα, συμβάλλει στην επιδείνωση ή μεγέθυνση του προβλήματος.

Τι ακριβώς να κάνετε….

• Φανταστείτε το πρόβλημά σας.  Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι είστε δυνατό και ικανό άτομο και ότι έχετε την υποστήριξη συγγενών, φίλων και μιας ανώτερης δύναμης στην προσπάθειά σας να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα.

Τι είναι προτιμότερο; Να πείτε «αδύνατο, είναι πολύ άσχημα τα πράγματα, ακατόρθωτο» ή «όντως, τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά μπορώ να τα αντιμετωπίσω και σιγά-σιγά θα βρω τη λύση»;

• Αλλάξτε τον τρόπο σκέψης σας. Διαβάστε βιβλία και άρθρα αυτοβοήθειας, αναζητήστε τις συμβουλές ειδικών κοκ.  Αυτές οι πηγές θα σας βοηθήσουν να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας, διδάσκοντάς σας να εντοπίζετε τις αιτίες και τα αποτελέσματα του τρόπου σκέψης σας και δείχνοντάς σας πώς να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας. 
• Εστιάστε σε λύσεις και όχι σε προβλήματα.  Αντί να αναλώνεστε σε περιγραφή του προβλήματος, εντοπίστε πιθανές λύσεις ή τρόπους διαχείρισής του, καθώς και τα οφέλη που θα έχετε όταν το ξεπεράσετε.  
• Εμπιστευθείτε τις ικανότητες και τις δυνάμεις σας να ξεπεράσετε τις δυσκολίες, την αρνητική κριτική ή τα αρνητικά σχόλια των άλλων.  Μάθετε να λέτε θετικά πράγματα στον εαυτό σας και εντρυφείστε στη δύναμη των θετικών επιβεβαιώσεων.
• Δείξτε επιμονή και υπομονή στην υπερπήδηση εμποδίων και μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια.
• Επιδείξτε αυτοπειθαρχία και συγκέντρωση.  Αυτές είναι δύο ιδιαίτερα σημαντικές αρετές για την πραγμάτωση της επιτυχίας.  Όλοι θέλουν να τα επιτύχουν, αλλά λίγοι τα καταφέρνουν, διότι λίγοι καλλιεργούν την αυτοπειθαρχία και τη συγκέντρωση που απαιτούνται για την επιτυχία.  Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά άνθρωποι έξυπνοι, ταλαντούχοι, ικανοί δεν τα καταφέρνουν, αν δεν έχουν αυτοπειθαρχία και συγκέντρωση

Αναρτήθηκε από Δρ. Λίζα Βάρβογλη
greekpsychologypages
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα καταλάβεις ότι το Παιδί έχει Άγχος / Signs of an Anxious Toddler

Αν το παιδί διαμαρτύρεται συχνά ότι δεν αισθάνεται καλά, ακόμα και αν ο γιατρός του δεν έχει διαπιστώσει κάτι μη φυσιολογικό, τότε θα μπορούσε να αποτελεί την εκδήλωση του άγχους, ειδικά στα νήπια.

Signs of an Anxious Toddler

Το άγχος στα νήπια μπορεί να εκδηλωθεί μέσω προφανών σημείων όπως ο συνεχής φόβος.

Άγχος και παιδιά
Άγνωστο, όμως παραμένει στους περισσότερους γονείς ότι το άγχος στα παιδιά δεν είναι πάντα εμφανές.

Όταν το παιδί ανησυχεί, είναι πιθανό οι λειτουργίες του σώματος να ενεργοποιηθούν απότομα και να είναι ιδιαίτερα έντονες.

Το μυαλό μπορεί να αναγνωρίσει την απειλή ενός κινδύνου, ωστόσο δεν ισχύει το ίδιο για το σώμα. Όταν νιώθουμε ότι απειλούμαστε, ακόμα και ψυχολογικά, το σώμα μπαίνει στην λειτουργία «πάλης ή φυγής», πράγμα που ισχύει και για τα παιδιά, ήδη από την νηπιακή ηλικία.

Συμπτώματα στα παιδιά
Αν και αυτή η «πάλη» είναι φανταστική, το παιδί μπορεί να εκδηλώσει σαφή συμπτώματα, όπως ο πόνος ενώ τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

Ναυτία
Το πρώτο μέρος του σώματος που «χτυπά» το άγχος είναι το στομάχι. Όταν το παιδί φοβάται, το σώμα του απελευθερώνει αδρεναλίνη, η οποία επηρεάζει την λειτουργία του εντέρου για να προειδοποιήσει το σώμα ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.

Αυτό αναγκάζει το σώμα να τεντώνεται, τους κοιλιακούς μυς να σφίγγουν με αποτέλεσμα την ναυτία ή την ενόχληση στο στομάχι.

Πονοκέφαλοι που δεν υποχωρούν
Οι ενήλικες παραπονιούνται για πονοκεφάλους, όταν νιώθουν πίεση ή στρες. Τα μικρά παιδιά βιώνουν το ίδιο. Οι μύες γύρω από το κεφάλι, το λαιμό και τα μάτια τους είναι τεταμένοι όταν ανησυχούν και μπορούν να προκαλέσουν πίεση και πόνο.

Την επόμενη φορά που το παιδί σας παραπονιέται για πονοκέφαλο, θα μπορούσε να είναι συνέπεια άγχους.

Καθαρίζει πιο συχνά το λαιμό του και βήχει
Όταν ένα παιδί βιώνει έντονη ανησυχία, το σώμα του μπορεί να παράγει επιπλέον σάλια.

Αυτά μένουν στο πίσω μέρος του λαιμού του, για αυτό και μπορεί το παιδί να νιώθει την ανάγκη να τον καθαρίζει πιο συχνά ή ακόμα και να βήχει για να τα απομακρύνει.

Ζαλάδα
Σε περίπτωση εκτεταμένης ανησυχίας και άγχους, το παιδί θα μπορούσε να βιώσει ζάλη, καθώς είναι πιθανό να αυξηθούν απότομα οι καρδιακοί του παλμοί και να αντιμετωπίσει δυσκολία στην αναπνοή.

thrakitoday

Οι περισσότεροι νιώθουμε ανασφαλείς ορισμένες φορές

Οι περισσότεροι νιώθουμε ανασφαλείς ορισμένες φορές, αλλά κάποιοι από εμάς έχουμε αυτή την αίσθηση συνεχώς.

Έχετε αντιληφθεί ότι πλημμυρίζετε από αμφιβολίες για τον εαυτό σας και έχετε χαμηλή ή και καθόλου αυτοπεποίθηση; Παρά τα επιτεύγματά σας, φοβάστε ότι είστε «κάλπικοι» και ότι με κάποιο τρόπο θα εκτεθείτε; 

Μήπως επίσης νιώθετε ότι δεν αξίζετε την αγάπη της/του συντρόφου σας και ότι σύντομα θα σας αφήσει; 

Προτιμάτε να μένετε σπίτι και φοβάστε να κάνετε νέες γνωριμίες;

    Οι περισσότεροι νιώθουμε ανασφαλείς ορισμένες φορές, αλλά κάποιοι από εμάς έχουμε αυτή την αίσθηση συνεχώς. Η παιδική μας ηλικία, τα παρελθοντικά μας τραύματα, οι πρόσφατες εμπειρίες, αποτυχίες ή απορρίψεις, η μοναξιά, το κοινωνικό άγχος, οι αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μας, η τελειότητα ή ένας έντονα επικριτικός γονέας ή σύντροφος συνεισφέρουν στην ανασφάλεια. Παρακάτω, παρουσιάζονται οι 3 πιο συχνές μορφές της και πώς να αρχίσουμε τη διαχείρισή τους.

1ος τύπος: Ανασφάλεια λόγω μιας πρόσφατης αποτυχίας ή απόρριψης

    Πρόσφατα γεγονότα στη ζωή μας επιδρούν τόσο στη διάθεση όσο και στον τρόπο που νιώθουμε για εμάς. Συγκεκριμένα, έρευνα έδειξε ότι το 40% της αίσθησης ευτυχίας μας βασίζεται σε πρόσφατα γεγονότα ζωής. Ο μεγαλύτερος αρνητικός παράγοντας είναι η λήψη μιας σχέσης, ο θάνατος ενός συντρόφου, η απώλεια εργασίας και τα προβλήματα υγείας.

    Καθώς η έλλειψη ευτυχίας επηρεάζει επίσης την αυτοπεποίθησή μας, η αποτυχία και η απόρριψη καταφέρνουν ένα διπλό χτύπημα σε αυτή. Η απόρριψη μας οδηγεί σε μια αρνητική θέαση του εαυτού και των άλλων γύρω μας, τουλάχιστον για λίγο καιρό. Είναι σαν για παράδειγμα μια απόλυση να προσδένεται σε αρνητικές πεποιθήσεις για την αυταξία μας και να τις ενεργοποιεί. Ορισμένα εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να ξεπεράσουμε την ανασφάλεια που βασίζονται στην απόρριψη είναι:

– Να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να αναρρώσει και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες.

– Να βγούμε έξω και να συνεχίσουμε να ικανοποιούμαστε από τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μας.

– Να στραφούμε σε φίλους και οικογένεια

– Να λάβουμε ανατροφοδότηση από εκείνους που εμπιστευόμαστε

– Να πεισμώσουμε και να συνεχίσουμε να κυνηγάμε τους στόχους μας

– Να είμαστε πρόθυμοι να ακολουθήσουμε μια διαφορετική στρατηγική.

2ος τύπος: Έλλειψη αυτοπεποίθησης λόγω κοινωνικού άγχους

    Πολλοί νιώθουμε ανασφαλείς σε κοινωνικές καταστάσεις, όπως σε πάρτι, σε οικογενειακές συναντήσεις, σε συνεντεύξεις και σε ραντεβού. Φοβόμαστε να κριθούμε από άλλους και να βγούμε χαμένοι. Ως εκ τούτου, μπορεί να αποφεύγουμε τέτοιες καταστάσεις. Παρελθοντικές εμπειρίες τρέφουν συνήθως τέτοιες ανασφάλειες. Πολλοί έχουν υποστεί bullying παλαιότερα ή έχουν απορριφθεί ως παιδιά.

    Αυτός ο τύπος ανασφάλειας βασίζεται γενικά σε διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις για την αυταξία μας – αλλά και στην λανθασμένη αντίληψή μας ότι οι άλλοι συνεχώς μας κρίνουν. Κάποια εργαλεία για να καταπολεμήσουμε την ανασφάλεια σε κοινωνικές καταστάσεις:

– Αντιμιλήστε στον εσωτερικό κριτή σας

– Προετοιμάστε εκ των προτέρων: Σκεφτείτε ορισμένα πράγματα για τα οποία μπορείτε να μιλήσετε – χόμπι, αγαπημένες ταινίες, την οικογένεια, τους φίλους σας.

– Η αποφυγή των κοινωνικών καταστάσεων απλά επιδεινώνει τα πράγματα: Οπότε πηγαίνετε σε ένα πάρτι ή ένα ραντεβού, ακόμα κι αν είστε αγχωμένοι. Το άγχος σας σταδιακά θα μειωθεί καθώς αλληλεπιδράτε όλο και συχνότερα.

– Εστιάστε στους άλλους ώστε να καταπολεμήσετε την έντονη συγκέντρωση σε ό,τι νιώθετε

3ος τύπος: Ανασφάλεια λόγω τελειομανίας

    Υπάρχει μια μεγάλη εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά. Μπορεί να θέλουμε την καλύτερη θέση εργασίας, τους υψηλότερους βαθμούς, το ομορφότερο σώμα, το πιο πολυτελές σπίτι. Δυστυχώς, η ζωή δεν μας κάνει πάντα τα χατίρια, ακόμα κι αν εργαζόμαστε σκληρά γι’ αυτά. Υπάρχει ένα μέρος του αποτελέσματος που σε κάποιο βαθμό βρίσκεται εκτός του ελέγχου μας.

    Αν συνεχώς απογοητεύεστε και αυτοκατηγορείστε για τις συνέπειες, θα αρχίσετε να νιώθετε ανασφαλείς. Πολλές φορές μάλιστα αυτή η σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει κατάθλιψη και άγχος, διατροφικές διαταραχές ή χρόνια κόπωση. Κάποιοι τρόποι να καταπολεμήσουμε την τελειότητα:

– Δοκιμάστε να αξιολογείτε τον εαυτό σας βασισμένοι στο πόση προσπάθεια κάνατε, ένας παράγοντας ελέγξιμος από εσάς παρά το αποτέλεσμα, το οποίο επηρεάζεται και από εξωτερικούς παράγοντες.

– Η τελειομανία συχνά βασίζεται στη νοοτροπία «όλα ή τίποτα», οπότε μπορείτε να βρείτε τις γκρι περιοχές. Υπάρχει ένας πιο κατανοητός ή ένας ενσυναισθητικός τρόπος να δείτε την κατάσταση;

– Οι τελειομανείς συχνά έχουν εναλλασσόμενη αυτοπεποίθηση: Τους αρέσει ο εαυτός τους όταν βρίσκονται στην κορυφή και τον απεχθάνονται όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν. Μπορείτε να μάθετε να σας αποδέχεστε ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά; Εστιάστε σε εσωτερικές ποιότητες, όπως στον χαρακτήρα, την ειλικρίνεια ή τις καλές σας αξίες, αντί για τους βαθμούς που πήρατε, το πόσο πληρώνεστε ή πόσοι άνθρωποι σας έκαναν like στη φωτογραφία.

Melanie Greenberg, κλινική ψυχολόγος και life coach

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαμά με άγχος; Το μωρό στην τσίτα!

Οι μέλλουσες μαμάδες με ιστορικό διαταραχής άγχους ενδέχεται να γεννήσουν μωρά τα οποία θα κλαίνε περισσότερο, όπως υποστηρίζει πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο «Archives Of Disease In Childhood».

Mothers who experience stress or worry before pregnancy 'more likely to have babies who cry for longer'

Σύμφωνα με αυτήν, οι γυναίκες που υποφέρουν από στρες, ανησυχία ή κρίσεις πανικού προτού μείνουν έγκυες έχουν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες να αποκτήσουν παιδιά που… κλαίνε «υπερβολικά».

Όπως αναφέρει δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail, δεν είναι γνωστό για ποιο λόγο υπάρχει αυτή η σχέση, ωστόσο οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι μητέρες που υποφέρουν από άγχος ίσως έχουν ένα πιο «παρεμβατικό» γονεϊκό ύφος, το οποίο θα μπορούσε να προκαλεί το «επιπλέον» κλάμα στα μωρά.

Οι ερευνητές αναφέρουν ακόμη, ότι το υπερβολικό κλάμα ενός μωρού θα μπορούσε να οφείλεται στην παραγωγή των ορμονών του στρες στον οργανισμό της μητέρας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι οποίες θα μπορούσαν να περάσουν στο έμβρυο μέσω του πλακούντα και να επηρεάσουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου του παιδιού.

Οι ειδικοί συνιστούν στις γυναίκες, που υποφέρουν από άγχος στην εγκυμοσύνη τους, να λαμβάνουν ειδική υποστήριξη από κατά τα πρώτα στάδια της μητρότητας.

«Οι γυναίκες μπορεί να μπουν σε ένα τραυματικό, αρνητικό φαύλο κύκλο όταν ανησυχούν για ένα νεογέννητο. Όσο περισσότερο ανησυχούν και αγχώνονται, τόσο λιγότερο κοιμούνται με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ηρεμήσουν και να χαλαρώσουν και να αγχώνονται ακόμη πιο πολύ» εξηγεί η Dr Clare Bailey.

Στην έρευνα συμμετείχαν 300 γυναίκες, οι οποίες είχαν αποκτήσει πρόσφατα παιδί. Η έρευνα ξεκίνησε ενώ ήταν ακόμη έγκυες και συνεχίστηκε μέχρι που το παιδί τους έγινε 16 μηνών.

Το 10% των γυναικών ανέφερε ότι το παιδί τους έκλαιγε υπερβολικά μετά τη γέννα. Περαιτέρω μελέτες αποκάλυψαν, ότι τα μωρά που είχαν γεννηθεί από γυναίκες που υπέφεραν από κάποια διαταραχή άγχους είχαν σημαντικά μεγαλύτερες πιθανότητες να κλαίνε περισσότερο, συγκριτικά με τα υπόλοιπα.

nooz

Τα προβλήματα... / Καληνύχτα

Ποτέ μην κουβαλάτε πάνω από ένα είδος προβλημάτων τη φορά.

Μερικοί άνθρωποι κουβαλάνε τρία, όλα όσα είχαν, όλα όσα έχουν
κι όλα όσα περιμένουν να έχουν.

Edward E. Hale

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Κοινωνική Φοβία στους Ενήλικες

..............
Ως φοβία θεωρείται η κάθε μη ρεαλιστική και συνήθως ακραία αντίδραση φόβου που προκαλείται αυτόματα, δεν μπορεί να ελεγχθεί με τη θέλησή μας και οδηγεί σε μια αποφευκτική συμπεριφορά. 

Τα άτομα που υποφέρουν από φοβίες έχουν επίγνωση της υπερβολής τους, άσχετα αν δεν μπορούν να την ελέγξουν.

Social anxiety (social phobia)

        Το κοινωνικό άγχος μπορεί να περιορίζεται σε ένα μόνο είδος κοινωνικών καταστάσεων (π.χ. μόνο όταν απαιτείται από το άτομο να αναλάβει δραστηριότητα μπροστά σε κοινό) ή να εμφανίζεται σε κάθε είδους κοινωνική συναναστροφή. 

        Η κοινωνική φοβία αναφέρεται στο φόβο του ατόμου ότι θα γίνει αντικείμενο παρατήρησης και κριτικής από τους γύρω του. Το άτομο που υποφέρει από κοινωνική φοβία αισθάνεται ότι στις κοινωνικές του συναναστροφές αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής, ότι οι γύρω του παρατηρούν και σχολιάζουν αρνητικά τα λόγια, τις πράξεις του και γενικά την παρουσία του, γεγονός που του προκαλεί άγχος και ντροπή.
        Η κοινωνική φοβία συγκαταλέγεται στις αγχώδης διαταραχές. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα αυτά είναι τόσο έντονα που μας απασχολούν πάντα σε καταστάσεις στις οποίες θεωρούμε ότι γινόμαστε αντικείμενο κριτικής και παρατήρησης από τους άλλους και τις οποίες οι άλλοι αντιμετωπίζουν με λιγότερο άγχος. Το άτομο ταράζεται πολύ στην ιδέα και φοβάται ότι θα βρεθεί σε αμηχανία από κάτι που δεν κάνει σωστά το ίδιο ή επειδή θα το σχολιάσουν οι άλλοι ακόμα κι όταν κάνει κάτι με το σωστό τρόπο. Βασικό χαρακτηριστικό των ατόμων αυτών είναι ο έντονος φόβος κριτικής και ταπείνωσης. Σκέφτεται ότι οι άλλοι θα τον παρατηρούν, θα εξετάζουν προσεκτικά κάθε του κίνηση. Αναμένει ότι θα γελοιοποιηθεί, θα υποτιμηθεί, και ότι οι άλλοι θα κάνουν προσβλητικά και αποδοκιμαστικά σχόλια και όταν μπορεί αποφεύγει αυτές τις καταστάσεις.
        Συχνά ακόμα αισθάνεται θλίψη, μοναξιά και ότι είναι αποκομμένο από τους άλλους, κάτι ωστόσο φυσιολογικό και αναμενόμενο αφού και το ίδιο αποφεύγει την αλληλεπίδραση μαζί τους. Επίσης, τα άτομα με κοινωνική φοβία έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, μειωμένη αυτοπεποίθηση και αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους. Σκέφτονται ότι δεν έχουν τις κοινωνικές δεξιότητες που οι άλλοι έχουν για να αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις. Πιστεύουν ότι όλοι οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα σε διάφορους τομείς της ζωής τους ενώ για τον εαυτό τους πιστεύουν ότι κάνουν συνέχεια και μόνο λάθη, κυρίως στις συναναστροφές τους με άλλους ανθρώπους. Ωστόσο συχνά αναγνωρίζουν ότι το άγχος τους και οι φόβοι τους είναι υπερβολικοί αλλά παραβλέπουν τις εμπειρίες στις οποίες τα έχουν καταφέρει εξίσου καλά με τους άλλους και εμμένουν στις ίδιες δυσλειτουργικές και στρεσογόνες σκέψεις.

Υπάρχουν 2 κατηγορίες κοινωνικής φοβίας .

        Η πρώτη κατηγορία είναι η ειδική κοινωνική φοβία, όπου το άτομο φοβάται να προβεί σε συγκεκριμένες δραστηριότητες, όταν το παρατηρούν άλλα πρόσωπα, π.χ. πολλά άτομα αποφεύγουν να τρώνε μπροστά σε τρίτους, να γράφουν, να μιλάνε μπροστά σε κοινό, να απευθύνονται σε άτομα κύρους κ.α. 

        Η δεύτερη κατηγορία είναι η γενικευμένη κοινωνική φοβία, όπου το άτομο φοβάται την κριτική από τρίτους σε μια πληθώρα καταστάσεων της καθημερινής ζωής.
        Η κοινωνική φοβία παρατηρείται συχνά τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Έρευνες δείχνουν ότι 3% ως 13% των ανθρώπων εμφανίζουν αυτή τη διαταραχή κατά την διάρκεια της ζωής τους. 

Τις περισσότερες φορές η κοινωνική φοβία εμφανίζεται στις ηλικίες από 5 έως 13 χρονών, ωστόσο αρκετές φορές εμφανίζεται και μετά τα 25 χρόνια.

Οι Αιτίες Εκδήλωσης της Κοινωνικής Φοβίας
• Τραυματικά γεγονότα. Το άτομο σκέφτηκε ή παρατήρησε ότι οι άλλοι φέρονται υποτιμητικά σε αυτό κατά τη διάρκεια μιας δραστηριότητας με αποτέλεσμα να αξιολόγησε ως αρνητική την εμπειρία και έκτοτε να αποφεύγει παρόμοιες καταστάσεις.
• Μίμηση προτύπων. Το άτομο έμαθε να φοβάται ορισμένες καταστάσεις παρατηρώντας τις αντιδράσεις και υιοθετώντας τις αντιλήψεις άλλων προσώπων κυρίως εκείνων που θεωρεί σημαντικά στη ζωή του.
• Υπάρχουν ενδείξεις ότι παίζουν ρόλο, μεταξύ άλλων παραγόντων, και η γονιδιακή προδιάθεση του ατόμου

Συνήθη Συμπτώματα
Όταν ένα άτομο εκτίθεται στο φοβικό του αντικείμενο ή σε μια φοβική του κατάσταση, τότε...

...............

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί δεν πρέπει να «φωνάζεις» στο παιδί;

Το παιδί μόλις έκανε άλλη μία αταξία. Θα μου πεις από τη μία αν δεν δικαιούται και ένα παιδί να κάνει μερικές ζαβολιές ποιος δικαιούται. 

Από την άλλη, βέβαια, κάποιος πρέπει να του θέσει ευγενικά ένα μέτρο. Ένα stop απαραίτητο για την κοινωνική του συμπεριφορά και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Ένα stop χωρίς φωνές και υψηλούς τόνους. 

Γιατί, υπάρχει λόγος που δεν πρέπει να φωνάζεις στο παιδί σου. Για δες…

Δεν σε ακούει στην πραγματικότητα
Μπορεί να νομίζεις ότι όσο πιο δυνατά φωνάζεις, τόσο καλύτερα ακούγεσαι και γίνεσαι αντιληπτή, όμως, αυτή η πεποίθηση απέχει αρκετά από την πραγματικότητα. Όταν η ένταση της φωνής ανεβαίνει, το παιδί δεν εστιάζει σε όσα του λες, αλλά αντίθετα απλά περιμένει να χαμηλώσεις τους τόνους. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι οι φωνές είναι άκρως αναποτελεσματικές.

Μαθαίνει να σε φοβάται
Όταν βάζεις τις φωνές στο μικρό σου, ο στόχος σίγουρα δεν είναι να το κάνεις να σε φοβάται κάθε φορά που είναι λίγο πιο ζαβολιάρικο. Σκοπός είναι να το βοηθήσεις να μην κάνει ξανά την ίδια αταξία. Γιατί, μην μου πεις ότι θες να φαίνεσαι στα μάτια του σαν ο Μπαμπούλας Α.Ε. Δεν σε πιστεύω…

Το αγχώνεις
Και σαν να μην έφθανε το στρες που νιώθει για το αυριανό διαγώνισμα, τώρα το παιδί σου πρέπει να διαχειριστεί και το άγχος που το προκαλούν άθελά τους οι φωνές σου. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όταν ανεβάζεις τον τόνο που μιλάς στο μικρό σου, εκκρίνονται στον εγκέφαλο του ορισμένες ουσίες που δεν ευνοούν καθόλου την ηρεμία του.

Χάνει την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο σου
Όταν ανεβάζεις την ένταση στο παιδί σου, το κάνεις να χάνει την εμπιστοσύνη του απέναντι στο πρόσωπο σου, κάτι που μακροπρόθεσμα συνεπάγεται ότι δεν θα ακολουθεί τις συμβουλές σου με την ίδια θέρμη.

Δίνεις το κακό παράδειγμα
Δεν θέλω να ξεχνάς στιγμή ότι στα μάτια του παιδιού σου είσαι το πρότυπο του. Εσένα παρατηρεί, τις δικές σου συμπεριφορές προσπαθεί να αντιγράψει. Αν, λοιπόν, εσύ φωνάζεις συχνά, πώς περιμένεις το παιδί σου να είναι ήρεμο;

tlife.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στο τρέξιμο…

Πιάνω τον εαυτό μου να πηγαίνει μηχανικά.
Από τη μια δουλειά στην άλλη.

Μια που ξυπνάω το πρωί και μια πέφτω με ένα «ωωχχχ...» το βράδυ στο κρεβάτι.
Ένα τρέξιμο ατελείωτο.

Και αν χαλαρώσω, έτσι για δυο λεπτά κάποια στιγμή, κάθομαι και αναρωτιέμαι.
Αξίζει βρε παιδί μου; Αξίζει όλο αυτό;
Ποιο το νόημα;

Ξέρεις…
Για να μπορέσεις να την παλέψεις στη ζωή, πρέπει να έχεις πάρει χαμπάρι το σκοπό της. 

Από που έρχεσαι και για που τραβάς. 

Ποιος είναι ο προορισμός σου.

Αν δεν, τότε, είτε στο τρέξιμο, είτε αραχτός, μια ζωή δυστυχισμένος θα 'σαι.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το τίμημα του γονικού άγχους

Το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι πιο αγχωτικό σήμερα, ιδιαίτερα εξαιτίας των αυξανόμενων απαιτήσεων των παιδιών και των γονιών. Τα καλοκαίρια στην πόλη, τα απογεύματα στο πάρκο και παρόμοιες δραστηριότητες, έχουν σιγά-σιγά μετατραπεί σε εξωσχολικές που θέτουν παιδιά και γονείς υπό πίεση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το να αποκτήσεις ένα παιδί είναι ευλογία. Αλλά το τίμημα του γονικού άγχους που συνεπάγεται η ανατροφή ενός παιδιού, είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Στην πραγματικότητα, μπορούμε ίσως να πούμε ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί, είναι σχεδόν σαν να τρέχεις μαραθώνιο.

Όταν μια γυναίκα είναι έγκυος, όλοι της λένε ότι το άγχος είναι επικίνδυνος παράγοντας και ότι μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη του μωρού. Όμως, η ζωή μιας γυναίκας αλλάζει ουσιαστικά όταν το μωρό γεννιέται και δεν είναι τόσο εύκολο να αποφευχθεί το άγχος.

Ένα μεγάλο μέρος του άγχους προκύπτει από μια νέα μόδα: το να κάνουμε τα παιδιά να συμμετέχουν σε πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτές οι δραστηριότητες προσθέτουν στις ενοχές που νιώθουν οι γονείς επειδή δεν περνούν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους.

Μια συμβουλή για τις μαμάδες

Όταν ένα μωρό γεννιέται, μόνο λίγοι γονείς ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν το άγχος ή πώς να αποφύγουν τη δημιουργία ενός αγχωτικού περιβάλλοντος στο σπίτι. Στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι γονείς πρέπει να τα μάθουν στην πορεία, οπότε συνήθως κανείς δεν ενδιαφέρεται να τους εξηγήσει πώς θα το καταφέρουν αυτό. Από την άλλη, αν η μητέρα έχει καριέρα ως επαγγελματίας, συνήθως τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Αυτό είναι από μόνο του αγχωτικό. Επιπλέον, πολλοί ειδικοί προτείνουν άλλες συνήθειες που ίσως κάνουν την κατάσταση ακόμα πιο απαιτητική, όπως το να κοιμάται το νεογέννητο στο δωμάτιο των γονιών, αλλά όχι στο κρεβάτι τους.

Επίσης, η μητέρα πρέπει να είναι προσεκτική με το τι τρώει αν θηλάζει. Και υπάρχει ακόμα η συνηθισμένη αντίληψη ότι αν μια γυναίκα γυρίσει στη δουλειά, δεν αγαπάει αρκετά το μωρό της. Αλλά εάν δεν γυρίσει στην δουλειά, τότε δεν αγαπάει τον εαυτό της αρκετά.

Κάνοντας συνέχεια πράγματα για το παιδί σου

Όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν μετατρέψει τους γονείς σε κουρασμένα και αγχωμένα άτομα· άνθρωποι που ψάχνουν να βρουν από παντού λίγο περισσότερο χρόνο.

Όταν τα παιδιά είναι αρκετά μεγάλα για να αρχίσουν μαθήματα μουσικής, να γίνουν μέλη σε μια αθλητική ομάδα ή να μάθουν μια ξένη γλώσσα, το άγχος μπορεί επίσης να αυξηθεί. Να πηγαίνεις τα παιδιά στις δραστηριότητές τους, να πας τα πάρεις όταν τελειώσουν, να τα βγάζεις πέρα με το πρόγραμμά τους κτλ. Αυτές οι δραστηριότητες, απαιτούν εκτός από χρόνο, οικονομικούς πόρους για να πληρώσεις την εγγραφή και τις μηνιαίες συνδρομές τους.

Κάποιες φορές οι γονείς ίσως αναρωτιούνται: Είμαι ικανός να πληρώσω για μια καλύτερη εκπαίδευση για τα παιδιά μου; κάτι που οδηγεί σε ένα πιο σφιχτό οικογενειακό προϋπολογισμό και υπερωρίες στη δουλειά, για να μαζευτούν τα χρήματα για τις προαναφερθείσες δραστηριότητες.

Το πραγματικό τίμημα του γονικού άγχους

Το να αντιμετωπίζεις αυτό το στρες για μεγάλες περιόδους, επηρεάζει την υγεία. Μπορεί να αρχίσουν να παρουσιάζονται στομαχόπονοι, πονοκέφαλοι και μυϊκοί πόνοι. Οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις είναι ακόμα πιο επικίνδυνες και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων υψηλή αρτηριακή πίεση, καρδιακές παθήσεις, ανησυχία και κατάθλιψη.

Και αυτό αναφορικά με την υγεία των γονιών. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το άγχος των γονιών επηρεάζει και τα παιδιά. Από τη στιγμή που μένει έγκυος, το άγχος της μητέρας μπορεί να έχει επίδραση στην υγεία του μωρού. Στην πραγματικότητα, μια έρευνα σχετικά με αυτή την πλευρά του προβλήματος, δείχνει ότι το μητρικό άγχος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να επηρεάσει τη φυσιολογία και την πνευματική σταθερότητα του παιδιού.

Επιπροσθέτως, κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της παιδικής ηλικίας, τα παιδιά με γονείς που υποφέρουν από άγχος και ανησυχία τείνουν να το μεταφέρουν στη νέα γενιά. Φαίνεται επίσης, ότι μια άκρως ελεγκτική ανατροφή ενισχύει το άγχος ακόμα περισσότερο.

Δεν χρειάζεται να βιάζεσαι για να είσαι καλός γονιός

Σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα, το προφανές συμπέρασμα είναι ότι οι αγχωμένοι γονείς αποτελούν κατά κάποιο τρόπο, κίνδυνο για τον εαυτό και τα παιδιά τους. Οι πάρα πολλές δραστηριότητες και επιλογές με στόχο την επιτυχία, μπορεί να είναι αντιπαραγωγικές για ένα παιδί αν το άγχος είναι συχνά παρόν.

Ίσως είναι ώρα να το πας πιο σιγά και να επανεκτιμήσεις τα πάντα. Ίσως οι υπερβολικά πολλές δραστηριότητες, δεν είναι απαραίτητες ή ενδεχομένως μπορείς να τις αντικαταστήσεις με άλλες, πιο χαλαρωτικές. Μπορεί να νομίζεις ότι οι δραστηριότητες κοντά στο σπίτι σου δεν είναι οι καλύτερες, μην ξεχνάς όμως ότι η σωματική και πνευματική υγεία της οικογένειάς σου, είναι σίγουρα πιο σημαντική.

---

Πηγή: exploringyourmind.com
Απόδοση: Μαρία Τομπουλίδη
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

 psychologynow.gr

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην πανικοβάλλεσαι, είναι φυσιολογικό...

Ξέρεις.
Καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι τα κάνουμε περίπλοκα…

Είναι φυσιολογικό να αγχωθείς.
Είναι φυσιολογικό να πέσεις.
Είναι φυσιολογικό να κλάψεις. Να ξεσπάσεις. 

Να θυμώσεις.
Είναι φυσιολογικό ακόμα και έτσι λίγο να θέλεις να αποσυρθείς.
Να μείνεις λίγο μόνος…

Μην πανικοβάλλεσαι σε κάθε αλλαγή που σου συμβαίνει.
Μην ψυχιατρικοποιείς τα πάντα.

Άνθρωπος είσαι.
Χαλαρά.

Θα μου φαινότανε παράλογο αν μέρα-νύχτα, μες στην τρελή χαρά θα ήσουν…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πρώτη μέρα στο σχολείο. Πως αντιμετωπίζουμε τη νέα κατάσταση;

Η πρώτη φορά που ο γονιός θα αφήσει το παιδί του στο σχολείο είναι από τις ποιο δύσκολες, τόσο για εκείνον όπως και για το παιδί του. Το άγχος είναι συνήθως αμφίδρομο τόσο από τον γονέα όσο και από το παιδί.

Πολλοί παιδικοί σταθμοί και σίγουρα σχολεία αναγκάζουν τους γονείς να αποχωρήσουν από την πρώτη κιόλας μέρα, αφήνοντας το παιδί τους μόνο του για πρώτη φορά, χωρίς εκείνο να έχει προλάβει να εγκλιματιστεί στο νέο του περιβάλλον. Για ένα παιδί το οποίο δεν έχει αποκτήσει την εμπειρία του αποχωρισμού έστω και για λίγο έννοιες και εμπειρίες όπως δασκάλα, τάξη, σχολείο, νέοι συμμαθητές αυτό μπορεί να προκαλέσει μία τραυματική εμπειρία.

Για αυτό το λόγο, ακόμα και για ένα παιδί 5½ ετών που δεν έχει ξαναπάει στο νηπιαγωγείο, όπως και για ένα παιδί 2 ετών, είναι απαραίτητο να παραμένει ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης τις πρώτες μέρες για λίγο χρόνο στον παιδικό σταθμό κυρίως ώστε να νιώθει το παιδί ότι η αποκόλληση από το γονιό γίνεται ομαλά και όχι απότομα.

Τις πρώτες, τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν μία σχέση με την δασκάλα τους, με τα άλλα παιδιά και να έχουν πρώτα μία πολύ θετική εμπειρία από την επίσκεψη στο «σχολείο». Μπορούμε να πάρουμε τα παιδιά λίγο πιο νωρίς από το κανονικό αν κριθεί αναγκαίο αλλά πάντα πρέπει να ενδυναμώνουμε τα παιδιά ώστε να δούνε το σχολικό χώρο θετικά.

Για να το πετύχετε μπορείτε να πείτε στο παιδί σας ότι:

• δεν θα φύγετε χωρίς να το χαιρετήσετε (και να το τηρήσετε).
• τον λόγο που πρέπει να φύγετε: είναι γιατί πρέπει να πάτε στο σουπερμάρκετ για να μαγειρέψετε, για να φάτε μετά όλοι μαζί το αγαπημένο του φαγητό, ή να πάτε στο γιατρό ή να κάνετε κάτι που ξέρει ότι είναι από τα απαραίτητα πράγματα της ζωής. Σε αυτά που θα πείτε, είναι ιδιαίτερα επιθυμητό να συμπεριλαμβάνει την λέξη «έκπληξη» (την οποία θα έχετε πάρει όταν το ξαναδείτε ή θα είναι μία αγαπημένη δραστηριότητα).
• αν σας πει «μείνε εδώ» πείτε: «το σχολείο δεν είναι για μαμάδες – και οι δασκάλες, ούτε αυτές έχουν τη μαμά τους εδώ».

Θα βοηθήσετε το παιδί σας να προσαρμοστεί, εάν μιλήσετε θετικά για το σχολικό χώρο και δεν το αγχώσετε με ερωτήσεις του τύπου «τι σας είπε η δασκάλα», «ήσουν φρόνιμος», «σ’ άρεσε». Δείξτε γενικό ενδιαφέρον τις πρώτες εβδομάδες και ρωτήσετε το, ποια αγαπημένα του παιχνίδια θα ήθελε να δείξει στους νέους του φίλους. Έτσι του δίνετε ένα καλό κίνητρο να πλησιάσει τα άλλα παιδιά. Μιλήστε με την/τον δασκάλα/ο για τα ενδιαφέροντα του αλλά και πιθανές φοβίες του.

Μην περιμένετε όμως η/ο δασκάλα/ος να γίνουν ψυχολόγοι ή γονείς στη θέση σας.

«Μαμά/ Μπαμπά μη φύγεις!!» 

Είναι πολύ φυσιολογικό ένα παιδί να κλάψει τη στιγμή που θα αποχωρήσει ο γονέας του – όχι μόνο τις πρώτες μέρες, αλλά και τις επόμενες εβδομάδες ή κάποια μέρα μετά από μήνες.

Το κλάμα δείχνει το δέσιμο του παιδιού με τον γονιό και για αυτό το λόγο θεωρείται ως ένα υγιές σημάδι που εκφράζει ένα παιδάκι το οποίο αποχωρίζεται τον γονέα του ακόμα και για λίγο.

Το συναίσθημα του αποχωρισμού που νιώθει ένα παιδί, είναι κάτι που μπορεί να εκφραστεί και με θυμό, όχι μόνο με κλάμα. Κάποιο ίσως να αρνηθεί να μοιραστεί με τους γονείς του τις εμπειρίες του, ή να δείξει ότι στεναχωριέται με κάποια άλλη αιτία (ότι τα παιδιά δεν το παίζουν ή το χτυπάνε).

Σαν αποτέλεσμα του θυμού αυτού, στον παιδικό σταθμό, ένα παιδί μπορεί να χτυπάει το πάτωμα, τον τοίχο, ή τις δασκάλες (τις οποίες μπορεί να θεωρεί υπαίτιες της «εγκατάλειψής» του), να ρίχνει παιχνίδια, ή ακόμα και να αυτοτραυματιστεί πάνω στην ένταση την οποία βιώνει.

Από την στιγμή όμως που δεν κάνει κακό στον εαυτό του και στους άλλους, θεωρείται υγιές να εκφράσει αυτό του τον θυμό. Η εκτόνωση αυτή θα το βοηθήσει να εκφράσει τα συναισθήματά του και να επεξεργαστεί έτσι τον αποχωρισμό από τον γονέα.

Τι είναι καλό να αποφύγετε:

• να πάτε εσείς το παιδί σας στην παιδαγωγό – κάτι τέτοιο θα κάνει το παιδί να αισθανθεί ότι το σπρώχνετε μακριά σας/το διώχνετε και πιθανώς θα κάνει το άγχος του αποχωρισμού που βιώνει, πιο έντονο. Δεν χρειάζεται να κάνετε κάτι τέτοιο, αφήστε την παιδαγωγό να το προσεγγίσει ο ίδιος – κανονικά είναι δική του υπευθυνότητα αυτή η διαδικασία.
• να μην καθυστερείτε πολύ την αναχώρησή σας, εάν βλέπετε ότι το παιδί σας κλαίει δεν σας αφήνει να φύγετε. Εάν για δέκα λεπτά το παιδί σας συνεχίζει να κλαίει, να οδύρεται ή και να ουρλιάζει, ισχύει το εξής: από την στιγμή που ξέρει ότι θα φύγετε, θα κλαίει μέχρι τη στιγμή που θα γίνει αυτό. Είναι προτιμότερο να επισπεύσετε την αναχώρησή σας, και να επικοινωνήστε τηλεφωνικά με τον παιδικό σταθμό λίγη ώρα αφότου φύγατε, για να σιγουρευτείτε ότι έχει ηρεμήσει και είναι με τα παιδιά της τάξης του. Τις περισσότερες φορές, λίγα λεπτά από την αναχώρηση του γονιού, τα παιδιά σταματούν να κλαίνε.
• Αφήστε το παιδί να αναπτύξει την δική του προσωπικότητα μέσα στο σχολικό περιβάλλον και προσπαθείτε να παρεμβαίνετε όσο λιγότερο γίνεται.

Άλλοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την προσαρμογή ενός παιδιού στον παιδικό σταθμό (και απαιτούν περισσότερη προσπάθεια και ενασχόληση από τον παιδαγωγό έτσι ώστε να τα εξομαλύνει):

Αστάθεια στο ωράριο και τις ημέρες προσέλευσης στον παιδικό σταθμό:

Οι περισσότεροι παιδικοί σταθμοί λειτουργούν βάση κάποιου προγράμματος, που περιλαμβάνει ένα καλωσόρισμα όταν όλα τα παιδιά έχουν φτάσει το πρωί, μία εισαγωγή σε ποιές δραστηριότητες θα πραγματοποιηθούν εκείνη την μέρα και στο τέλος της μέρας έναν μικρό χαιρετισμό. Εάν πηγαίνετε το παιδί σας αργότερα το πρωί από ότι τα άλλα παιδιά, ή το παίρνετε από τον παιδικό σταθμό αρκετά νωρίτερα ή και αργότερα από τα άλλα παιδιά, θα αισθανθεί εκτός της ομάδας και ίσως αποδιοργανωθεί. Το να αισθάνεται ένα παιδί μέρος της ομάδας/τάξης του, είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κομμάτι της ομαλής προσαρμογής του στον παιδικό σταθμό.

Ανησυχία του γονέα:

Όσο πιο σίγουρος νιώθει ο γονέας για το ότι το παιδί του θα μεταχειριστεί σωστά και θα έχει ευκαιρία να περάσει καλά με τα άλλα παιδάκια, τόσο πιο άνετα θα νιώσει και το ίδιο το παιδί. Εάν όμως ο γονέας είναι αγχωμένος ή αμφιβάλλει για το εάν είναι έτοιμο το παιδί του, το ίδιο το παιδί θα αισθανθεί αυτή την ανησυχία – κάτι που θα το δυσκολέψει στην προσαρμογή του στον χώρο.

Επικοινωνείτε τακτικά με το δάσκαλο της τάξης και μοιράζεστε τις ανησυχίες μαζί του προτού εξελιχθούν σε προβλήματα.

Υπερπροστατευτική σχέση γονέα-παιδιού:

Ένα παιδί, λόγω μιας υπερπροστατευτικής σχέσης με τους γονείς του, μπορεί να εμφανίσει μεγάλη ανασφάλεια όταν βρεθεί ξαφνικά χωρίς αυτούς. Μπορεί να αναπτύξει φοβίες, ή να αισθάνεται εξαιρετικά αβοήθητο και ανήμπορο μπροστά σε άλλα παιδιά που είναι δυναμικά και ενεργητικά – με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να δημιουργήσει μία σχέση με αυτά και να αγκιστρώνεται στην παιδαγωγό.

Από Χρήστο Παναγιωτόπουλο, Συντονιστή Σχολών Γονέων

iliaktida.eu

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πρώτη μέρα στο σχολείο: Το άγχος του αποχωρισμού και πώς μπορείς να το διαχειριστείς

Με τα δημοτικά σχολεία να ανοίγουν στις 13 Σεπτεμβρίου και τους γονείς να μετρούν αντίστροφα για το πρώτο κουδούνι, εμείς ψάξαμε και βρήκαμε όσα πρέπει να έχετε στο μυαλό σας ώστε η πρώτη μέρα να αποτελέσει μια ευχάριστη εμπειρία.

Καταρχάς επιβάλλεται να παραδεχτούμε πως η πρώτη φορά που ο γονιός θα αφήσει το παιδί του στο σχολείο είναι από τις ποιο δύσκολες, τόσο για εκείνον όπως και για το παιδί του. Το άγχος είναι αμφίδρομο τόσο από τον γονέα όσο και από το παιδί και αυτό είναι απόλυτα λογικό. Η πρώτη μέρα στο σχολείο άλλωστε, αποτελεί ορόσημο στη ζωή του παιδιού αλλά και μέρα συναισθηματικής φόρτισης και για τον λόγο αυτό ουκ ολίγα παιδιά λόγω του φόβου και του άγχους που τα διακατέχει κλαίνε, θυμώνουν και πιθανώς αρνούνται να πάνε σχολείο.

Μιλώντας στο παρελθόν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ  η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, Άννα Καλυμνιού τόνισε πως “Αυτή η συναισθηματική κατάσταση συνδέεται με αυτό που ονομάζουμε «άγχος αποχωρισμού», το οποίο εκδηλώνεται από τις πρώτες φορές που το παιδί καλείται να αποχωριστεί το γονιό του”. Πώς όμως μπορούμε να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση;

Η ομαλή προσαρμογή στο σχολείο ξεκινά από τους γονείς

Ούτε στιγμή δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ομαλή προσαρμογή ενός παιδιού ξεκινάει από τους γονείς, οπότε όσο αγχωμένοι και φοβισμένοι αν νιώθουμε, δεν πρέπει να το μεταδώσουμε στο παιδί. Όπως αναφέρει η Άννα Καλυμνιού καλό είναι το παιδί να εισπράττει σιγουριά και αισιοδοξία από τους γονείς για αυτό το σημαντικό βήμα στην εξέλιξή του. Το παιδί έχει την προσοχή στραμμένη στους γονείς του για να βεβαιωθεί ότι θα είναι ασφαλές στο νέο του περιβάλλον και ότι έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά του να προσαρμοστεί σε αυτό. Αυτή τη σιγουριά το παιδί δεν εισπράττει μόνο από τα λόγια που λέει ο γονέας αλλά πολύ περισσότερο από τα μη λεκτικά μηνύματα που εκπέμπει από την εσωτερική του στάση. Επομένως, η ομαλή προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο ξεκινάει από τους γονείς και από τα αισθήματα που τρέφουν γι’ αυτό το καινούργιο βήμα του παιδιού. Είναι βοηθητικό, λοιπόν, να αναγνωρίσουν οι γονείς τα δικά τους συναισθήματα και να επικεντρωθούν και να πειστούν οι ίδιοι για τα θετικά σημεία αυτής της νέας εμπειρίας για το παιδί”.

 Τι πρέπει να προσέξετε κατά την προετοιμασία του παιδιού

• Καλό είναι να είστε υπομονετικοί και να απαντάτε όλα τα ερωτήματα του παιδιού σχετικά με το νέο του βήμα. Λίγες μέρες πριν από την πρώτη του μέρα στο σχολείο, φροντίστε να κάνετε μια μίνι επίσκεψη σε αυτό, ώστε το παιδί να μπορέσει να δει τον χώρο. Αν είναι δυνατόν, δείξτε στο παιδί την τάξη του και την δασκάλα του. Ενημερώστε τον που είναι η τουαλέτα και γενικώς κάντε βόλτα στην αυλή και στους χώρους του σχολείο. Εναλλακτικά μπορείτε να περπατήστε μαζί έξω από το κτίριο του σχολείου και να του μιλήσετε για όλα τα παραπάνω.
• Μιλήστε του παιδιού σας για την δική σας εμπειρία στο σχολείο και κάντε αναφορές στο πώς ξεπεράσατε το άγχος της πρώτης ημέρας. Μην διστάσετε να αναφερθείτε σε “ντροπιαστικά” περιστατικά με χιουμοριστικό τόνο. Ανοιχτείτε και μιλήστε για τους φόβους, τις αγωνίες και τον τρόπο που λύθηκαν όλα σας τα προβλήματα στα παιδικά σας χρόνια. 
• Ένας καλός τρόπος που βάση της  Άννας Καλυμνιού βοηθάει στην προσαρμογή των παιδιών είναι να παίξετε μαζί με το παιδί σας το «σχολείο». Μπορείτε να παίξετε ρόλους ή να χρησιμοποιήσετε αντικείμενα ή κουκλάκια, προκειμένου να αναπαραστήσετε τι κάνει ένα παιδί στο σχολείο, πως θα είναι η πρώτη ημέρα, πως θα είναι η στιγμή του αποχωρισμού κλπ.
• Μην ξεχάσετε να καθησυχάστε το παιδί δίνοντάς του μια θετική προοπτική για την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Για παράδειγμα θα μπορούσατε να πείτε: «ξέρω ότι τώρα είσαι στεναχωρημένος-η αλλά πιστεύω ότι θα περάσεις πολύ όμορφα σήμερα / σύντομα μπορεί να γελάς και να παίξεις με τα άλλα παιδάκια, κλπ», πάντα σε μία ρεαλιστική βάση.
• Ενημερώστε το παιδί από πριν για το πρόγραμμα που θα ακολουθήσει.
• Πάντοτε να ενημερώνετε το παιδί σας για το πότε φεύγετε. Αυτό θα βοηθήσει στην οικοδόμηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης και θα νιώσει πιο ασφαλές, αντί για παράδειγμα να φύγετε στα κρυφά.
• Φτιάξτε μια ρουτίνα αποχωρισμού. Για παράδειγμα μπορείτε να πείτε: «τώρα θα πούμε αντίο, θα κάνουμε μία αγκαλιά και θα κουνήσουμε τα χέρια μας πίσω από το παράθυρο». Έτσι το παιδί θα νιώσει ότι έχει κάποιον έλεγχο στη διαδικασία του αποχωρισμού και παράλληλα, θα σας κάνει να αισθανθείτε και εσείς καλύτερα.
• Να είστε πάντοτε συνεπείς στην ώρα σας για να πάρετε το παιδί από το σχολείο, ειδικά τις πρώτες ημέρες, έτσι ώστε σταδιακά να το διευκολύνετε να σας αποχωρίζεται ευκολότερα.

Να θυμάστε πως το κάθε παιδί προσαρμόζεται διαφορετικά

Η κ. Καλυμνιού τονίζει ότι κάθε παιδί αντιδρά και προσαρμόζεται με διαφορετικό τρόπο και χρόνο στη νέα πραγματικότητα. “Η προσαρμογή του παιδιού εξαρτάται από παράγοντες όπως οι προηγούμενες εμπειρίες αποχωρισμού, η ιδιοσυγκρασία του και η ωριμότητά του, η προετοιμασία του για το σχολείο, όπως επίσης τα συναισθήματα και η στάση των γονέων σχετικά με το γεγονός ότι το παιδί τους ξεκινά το σχολείο. Έτσι, για μεγαλύτερο ή μικρότερο διάστημα, κάποια παιδιά μπορεί να κλαίνε, άλλα μπορεί να εμφανίσουν δυσκολίες στον ύπνο, να γίνονται επιθετικά ή μελαγχολικά, να παρουσιάζουν αλλαγές στις διατροφικές τους συνήθειες ή να παλινδρομούν σε συμπεριφορές που είχαν σε μικρότερες ηλικίες. Όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι φυσιολογικές στην περίοδο της προσαρμογής και θα υποχωρήσουν σταδιακά αν το παιδί βιώνει καθημερινά ένα ευχάριστο, σταθερό και προβλέψιμο πρόγραμμα το οποίο δημιουργεί μια αίσθηση σιγουριάς και ασφάλειας” εξηγεί η ίδια.

Πώς θα αντιμετωπίσετε το δικό σας άγχος

• Όπως είπαμε και προηγουμένως είναι απόλυτα λογικό να είστε αγχωμένοι για το νέο ξεκίνημα του μικρού σας άγγελου. Οι σχέσεις άλλωστε και οι ανησυχίες δεν είναι μονόδρομος. Είναι σημαντικό να εξετάσετε από νωρίς τα συναισθήματά σας  και να έχετε στο μυαλό σας πως είναι αναμενόμενο να αισθάνεστε στεναχώρια που το παιδί σας μεγαλώνει και σταδιακά δεν σας έχει τόσο ανάγκη όσο στα πρώτα του χρόνια.
• Παράλληλα, καλό είναι να φέρετε στο μυαλό σας τις δικές σας μνήμες και ακόμη και αν είναι κακές, εμπεδώστε πως δεν μιλάμε για εσάς.
• Πέρα από αυτά, προσπαθήστε να αντιληφθείτε πως αυτά έχει η ζωή και δεν είναι δυνατόν να κρατήσετε για πάντα το παιδί σας φυλακισμένο στην αγκαλιά σας. Νιώστε περήφανες για όσα πετύχατε μέχρι σήμερα και αφήστε το να ανοίξει σιγά – σιγά τα φτερά του.
• Διερευνήστε τα συναισθήματά σας και επικεντρωθείτε στην συνέχεια στα θετικά σημεία αυτή της νέας εμπειρίας για το παιδί. Θυμηθείτε πως με το τέλος της σχολικής χρονιάς το παιδί θα αλλάξει και θα είναι πιο συνειδητοποιημένο. Η εμπειρία του με το σχολείο θα το βοηθήσει να κοινωνικοποιηθεί, να μάθει πως να εκφράζει τις επιθυμίες του και πως να λειτουργεί πιο ανεξάρτητα.
• Τέλος, όσο αφορά στο δικό σας άγχος, θα σας βοηθήσει πολύ αν οργανώσετε το πρόγραμμά σας για τις ώρες που το παιδί θα είναι στο σπίτι και διαπιστώσετε πως θα εξακολουθείτε να περνάτε χρόνο μαζί και θα κάνετε παρέα τις αγαπημένες σας δραστηριότητες.

(must. com.cy / photo: eurokinissi) 

el.gr