«Φεύγοντας απ’ το σπίτι» — “Leaving home”

Όταν τα παιδιά φεύγουν μακριά μας...

Ένα συγκινητικό animation που αξίζει να δουν όλοι οι γονείς.

Δεν είναι εύκολο να το αποδεχθείς και κυρίως δεν είναι εύκολο να σταματήσεις να φροντίζεις το μικρό σου κι ας έχει πάει 25 χρονών!

Είδαμε το “Leaving home” («Φεύγοντας απ’ το σπίτι») του Joost Lieuwma, ένα από τα πιο συγκινητικά animations που έχουμε δει που περνάει ένα σημαντικό μήνυμα προς τους γονείς:
Κάντε τα παιδιά σας ανεξάρτητα και βοηθήστε τα να ανοίξουν τα φτερά τους… όσο κι αν πονάει να τα βλέπετε να φεύγουν μακριά σας!

The time has come that a young adult man has to leave his parental home and stand on his own two feet, or so his father believes. 

The boy sets out to the world, but somehow it is impossible for him to leave. 

In this light, absurd and comical little drama, the boy's journey is obstructed by the wierdest of reasons. Or is there something else holding him back?

newsitamea.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Εσωτερικό μου Χωράφι: «... ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις»

Ας υποθέσουμε πως το χωράφι σου είναι ένα στρέμμα, πόσο ελεύθερο χώρο έχεις για να σπείρεις; 
Έχεις βάλει φράγματα γύρω από τη σοδιά σου; 
Έχεις ξεριζώσει τα άγρια χόρτα; 
Το έχεις καθαρίσει από τα ζιζάνια; 
Πριν βιαστείς να απαντήσεις, αναλογίσου το χώρο που έχεις παραχωρήσει συνειδητά ή ασυνείδητα στους άλλους. 
Τα ξένα στοιχεία και τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο χώρο σου, στο εσωτερικό σου χωράφι.

Τα ερωτήματα αυτά προέκυψαν ένα συνηθισμένο μου απόγευμα που σκεφτόμουν τι θα ήθελα στη ζωή μου και γιατί δεν με ικανοποιούσε το παρόν μου. 
Μάζεψα όλο μου το θάρρος και κοίταξα το χωράφι μου, όχι του γείτονα, το δικό μου χωράφι. Είχε πολύ δουλειά και ήθελε καθάρισμα. 
Δύσκολο και επίπονο να βρεις, να μαζέψεις και να πετάξεις τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί. Κακοσμία και ζιζάνια… 
Πολλά μάλιστα δυσκολεύεσαι και να τα πλησιάσεις. όμως εσύ και μόνο εσύ είσαι ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Κανείς δεν θα κάνει τη δουλειά για σένα. 
Επιλέγεις λοιπόν….. ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις…
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Ξεκίνησα από τα πιο παλιά γιατί αυτά είχαν και τη μεγαλύτερη δυσοσμία. 
Πήγα πίσω, πολύ πίσω, στην παιδική μου ηλικία. Μικρή εγώ και οι άλλοι μεγάλοι και Σπουδαίοι. Σκέφτηκα αυτό πρέπει να αλλάξει, μήπως κάποιους τους μεγαλοποιώ και τώρα; Σκάβοντας στο παρελθόν μου, έκανα και άλλες ανακαλύψεις, όπως η παιδική υπερβολή που είχα φυτέψει τόσο επιδέξια και που κουβαλούσα στην ενήλικη πια γυναίκα. 
Κουβαλούσα ακόμα και τη γονεϊκή φιγούρα και αυτό το βάρος ήταν ασήκωτο. Ήμουν πάντα παρέα με το νου μου να επιβλέπει, να κριτικάρει, να οδηγεί, να τρομοκρατεί. 
Σκέφτηκα πως δεν ήμουν ελεύθερη, κουβαλούσα μια μητέρα παρέα μου, γιατί δεν πίστευα στις δυνάμεις μου. 
Αυτό το κομμάτι όμως ήταν ξένο, δεν ήμουν εγώ. Μάλιστα ήταν μεταμορφωμένο ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμο. Είχε πολλά πρόσωπα και άλλαζε μορφές ανάλογα την περίσταση. Σκέψεις και συναισθήματα φοβικά, ντροπής, υποταγής, παράπονα…και όλα αυτά ξένα και άχρηστα. 
Έπρεπε να αποφασίσω ή θα ήμουν παιδί και μαμά μαζί ή θα ήμουν εγώ –ενήλικη
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Το επόμενο μου βήμα ήταν να πάρω πίσω τα κλειδιά από τη γη μου. 
Τα είχα μοιράσει δεξιά και αριστερά τώρα πια όμως έπρεπε να την προστατέψω. 
Έπρεπε να θυμηθώ που, σε ποιους και γιατί τα μοίρασα. Όλοι όσοι με πλήγωσαν είχαν ακόμα τα κλειδιά μου και μπορούσαν ακόμα να με ελέγχουν. 
Εάν όμως δεν είχα συναντήσει τους λάθος για μένα ανθρώπους πως θα ήξερα τώρα που θα βάλω τα φράγματα στο χωράφι μου; 
Με ποιους θα γειτνιάσω, ποιους θα απομακρύνω και ποιους θα καλοδεχτώ; Εδώ χρειάστηκε να φανώ γενναιόδωρη, να κάνω χώρο, να συγχωρέσω, να προσπεράσω, και να πάρω πίσω όλη αυτή τη δέσμευση ενέργειας.
Να πάρω πίσω, δηλαδή, τα κλειδιά μου.

Πως θα γύρευα, όμως, τα κλειδιά μου αν δεν έβαζα τα δικά μου παπούτσια; 
Γιατί με τα ξένα πόσο μακριά μπορείς να πας; Τα πόδια μου ήταν γεμάτα πληγές από όλα τα ξένα υποδήματα που είχα βάλει κατά καιρούς. Είχα πιαστεί κορόιδο, αφού ακόμα και ξυπόλητη θα πήγαινα πιο μακριά…
Είχα απορροφήσει σαν σφουγγάρι συναισθήματα άλλων και είχα δεχτεί με μια αυτόματη και άκριτη διαδικασία πεποιθήσεις άλλων. Τώρα όμως είχε έρθει η ώρα της διάκρισης. 
Ποια είμαι, τι θέλω, τι με αντιπροσωπεύει και τι με εξυπηρετεί; Βοηθός μου και σηματοδότης μου ήταν το σώμα μου και τα συναισθήματα μου. 
Ακόμα και η λύπη όταν είναι δική σου και όχι προβολή άλλων γίνεται γαλήνη και συμφιλίωση, εαυτού αγκάλιασμα. Μια πεποίθηση που έχεις ασπαστεί κριτικά γίνεται ολότελα δική σου. Δεν αμύνεσαι, δεν προσπαθείς να την επιβάλεις, δεν επιτίθεσαι, δεν διαφημίζεις. Είναι δική σου, είσαι εσύ και δεν έχεις ανάγκη να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.

Το χωράφι μου είχε αρχίσει να αδειάζει και αυτό με τρόμαζε. 
Είχα συνηθίσει στις τοξίνες και ξαφνικά όλο αυτό το οξυγόνο ….. άβολο. Είχα συναναστραφεί με πολλούς τοξικούς ανθρώπους και πολύ συχνά είχα υπάρξει και εγώ. Δύσκολα βάζεις όρια στη δική σου τοξικότητα πόσο μάλλον στους άλλους. 
Παίζουν το ρόλο του θύματος, τον καημένο, έχουν ένα μόνιμο παράπονο παρέα με μια γκρίνια στη φωνή. Τους φταίει η βροχή, η ζέστη, οι γείτονες, οι γονείς, όλοι και φυσικά και εσύ. 
Όλοι φταίνε και πρέπει να νιώσουν ενοχές, γιατί αν δεν νιώσουν οι άλλοι ενοχές, τότε ποιος; Οι ίδιοι; 
Τους φαίνεται αδιανόητο κάτι τέτοιο.... Γιατί αυτό σημαίνει ανάληψη ευθυνών, απέναντι στον εαυτό σου, στους άλλους, αλλά και στην ίδια τη ζωή. 
Η ανάληψη της ευθύνης σου όμως σε καθιστά δημιουργό. Το παιχνίδι που παίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα έχει μόνο ένα στόχο, το κέρδος ενέργειας. Αποφάσισα πως κανένας δεν θέλω να ξεφορτώσει τα σκουπίδια του στο χωράφι μου και φυσικά παίρνω το τιμόνι της ζωής μου και γίνομαι δημιουργός.

Πήρα τα κλειδιά μου, έβαλα τα παπούτσια μου και μπήκα πρώτη και καλύτερη στο χωράφι μου. 
«Ο κεντρικός χώρος θα είναι μόνο του αφεντικού», είπα μέσα μου, με λίγο εγωκεντρισμό. «Εμένα θα βάλω μέσα, εμένα ολόκληρη, εμένα δημιουργό, εμένα να ζω, εμένα και τα εσωτερικά μου θέλω, με τους ανθρώπους της ψυχής μου, με τις επιλογές μου, με τα λάθη μου, με τις αδυναμίες μου και αν η περιφέρεια αλλάξει στο βίωμα αυτού του όμορφου ταξιδιού, με απώλειες, συναντήσεις, επιλογές, λάθη, εγώ θα είμαι εδώ…..ολόκληρη»

Ελένη. Α. Πάσχου
Photo: Author/Depositphotos

enallaktikidrasi

Εφηβεία: Πώς να γίνουν οι Γονείς η «γέφυρα» προς την Ενηλικίωση

Η περίοδος της εφηβείας είναι σαφώς ένα σημαντικό μεταβατικό στάδιο στον άνθρωπο, το οποίο συνήθως αφορά τις ηλικίες μεταξύ 12 έως 19 ετών. 

Κατά το διάστημα αυτό, ο άνθρωπος φεύγει από την αθωότητα και την ξεγνοιασιά της παιδικής αντίληψης και προετοιμάζεται για την ένταξή του στον κόσμο της ευθύνης και της ενηλικίωσης γενικότερα.

Σε αυτό το διάστημα, οι αλλαγές που συμβαίνουν αφορούν κατά κύριο λόγο τον κοινωνικό, τον γνωστικό, τον συναισθηματικό και τον ψυχολογικό τομέα. 

Δηλαδή, μέσα σε μια χρονική περίοδο περίπου 8 χρόνων ένας έφηβος μπαίνει στη διαδικασία να υιοθετήσει όλες αυτές τις αλλαγές, ώστε στη συνέχεια να αποτελεί έναν ενήλικα με ισορροπία ψυχικού και συναισθηματικού επιπέδου. 

Όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, στο διάστημα αυτό η θέση των γονέων είναι λεπτή και ιδιαίτερη.

Είναι αλήθεια πως το διάστημα πριν από την εφηβεία, οι γονείς μπορούν να διαχειριστούν το παιδί τους πιο εύκολα.

 Άλλωστε, στις παιδικές ηλικίες το άτομο περιστρέφεται μοιραία γύρω από την ασφάλεια της γονεϊκής παρουσίας. 

Έτσι, τις περισσότερες φορές οι γονείς αισθάνονται ένοχοι, διότι δεν μπορούν ίσως να ασκήσουν τον μέχρι πρότινος «έλεγχο» ή αισθάνονται αμηχανία για το πώς πρέπει να καθοδηγήσουν έναν έφηβο, που σαφώς έχει περισσότερες και πιο πολύπλοκες ανάγκες από ένα παιδί.

Σε πρώτη φάση χρειάζεται να σημειωθεί ότι σε αυτές τις περιπτώσεις, ο χρόνος είναι εξαιρετικά πολύτιμο πράγμα. 

Σε σχέση ειδικά με το παρελθόν, ο χρόνος τον οποίον οι γονείς αφιερώνουν στα παιδιά τους είναι χαρακτηριστικά μειωμένος, ενώ εξακολουθεί να μειώνεται διαρκώς, αφού αυξάνεται ο φόρτος εργασίας και οι λοιπές ενασχολήσεις. Από την άλλη, οι έφηβοι βρίσκονται αντιμέτωποι με το σχολικό ωράριο και το πλήθος των υπόλοιπων ασχολιών τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν αρκετό χρόνο για τις απαραίτητες ενδοοικογενειακές και διαπροσωπικές τους σχέσεις. 

Παρακάτω, θα αναφερθούν αναλυτικά ορισμένες συμβουλές, ιδέες και τρόποι ανταπόκρισης γενικά απέναντι στην εφηβική ηλικία αλλά και σε πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις που την χαρακτηρίζουν.

Αρχικά, κάτι που οι γονείς δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν είναι η αξία, η ποιότητα και η λειτουργικότητα της επικοινωνίας που έχουν μεταξύ τους. 

Η συναισθηματική ζωή και η κοινωνική έκφραση των εφήβων επηρεάζεται άμεσα από τη σχέση που έχουν οι γονείς μεταξύ τους, διότι ο τρόπος με τον οποίον συμπεριφέρεται ο ένας γονιός απέναντι στον άλλον και κυρίως η στάση του πατέρα απέναντι στη μητέρα έχει άμεσο αντίκτυπο στον τρόπο που συμπεριφέρεται ο έφηβος απέναντι στους γονείς του και στον ευρύτερο κοινωνικό του περίγυρο.

Γίνεται κατανοητό, λοιπόν, ότι η ποιοτική επικοινωνία στη σχέση των γονέων παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μιας υγιούς σχέσης με τον επαναστατημένο/ανήσυχο έφηβο που αναζητά την ταυτότητά του. Ειδικότερα,

– Οι γονείς πρέπει να αντιμετωπίζουν τα λάθη που κάνουν οι ίδιοι με υπευθυνότητα. 

Δηλαδή δεν χρειάζεται να προσποιούνται τους τέλειους. Δεν πρέπει να φοβάστε οι γονείς να παραδεχτείτε ή να απολογηθείτε για τα λάθη σας. Όταν ο γονέας επιδεικνύει ώριμη και υπεύθυνη συμπεριφορά σε αυτές τις περιπτώσεις, αποτελεί παράδειγμα και βοηθά στο να χειρίζονται οι έφηβοι καλύτερα τις οποιεσδήποτε στρεσσογόνες και αγχώδεις καταστάσεις.

– Ο έφηβος την περίοδο αυτή δομεί τις προσωπικές του φιλίες, ενώ οι παρέες του συνιστούν «μικρές» κοινωνίες και με ιδιαίτερους, πολλές φορές, κώδικες επικοινωνίας. 

Οι γονείς χρειάζεται να αποδέχονται τις καταστάσεις αυτές και τις σχέσεις του, χωρίς να προσπαθούν να εισχωρήσουν σε αυτές ή να τις αντικαταστήσουν κάποιον τρόπο. 

Οι προσπάθειες των γονέων να υποδυθούν τον «φίλο» πέφτουν στο κενό, διότι οι έφηβοι το αντιλαμβάνονται. Η ανάγκη που διακατέχει τον έφηβο για αυτονόμηση και ανεξαρτησία πολλές φορές οδηγεί σε οδυνηρές συγκρούσεις με τους γονείς.

– Οι γονείς πρέπει να διαχειρίζονται με ιδιαίτερη προσοχή τις καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από ένταση, με υπομονή και άνευ όρων αγάπη απέναντι στο παιδί τους. 

Ο διάλογος- όχι ο ακατάπαυστος που θυμίζει πλύση εγκεφάλου-, και η βούληση για υγιή διαπραγμάτευση και αποδοχή των επιθυμιών είναι μια απαραίτητη στάση που πρέπει οι γονείς να διατηρούν.

Αξίζει να αναφερθεί εδώ ότι οι σημαντικότεροι παράγοντες που διαφοροποιούν το μειωμένο από το υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης στους εφήβους εξαρτώνται από τη γενικότερη αποδοχή του παιδιού από τους γονείς, από την προσπάθεια καθορισμού συγκεκριμένων ορίων της παιδικής ελευθερίας και από τη δυνατότητα ατομικής πρωτοβουλίας εκ μέρους του παιδιού – εφήβου. 

Έτσι,
– η άτυπη καθιέρωση κανόνων επιβράβευσης προς τα παιδιά και τους έφηβους αντανακλά τον σεβασμό των γονιών προς τα παιδιά τους, ενώ τονώνει την αυτοπεποίθησής και την αισιοδοξία τους. Από την άλλη,

– στις περιπτώσεις που οι έφηβοι επιδεικνύουν ανεπιθύμητες συμπεριφορές, είναι ανάγκη οι γονείς να δείχνουν στα παιδιά τους και να διαπαιδαγωγούν αυτά πως κάθε πράξη πολλές φορές έχει συνέπειες. 

Ωστόσο, σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο δεν πρέπει να ταυτίζεται με τη σωματική και τη λεκτική βία και σαφέστατα δεν πρέπει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα.

Η συμπεριφορά και η διαχείριση του εαυτού μας στο πλαίσιο της συναναστροφής με άλλα πρόσωπα και κανόνες, δημιουργεί στον άνθρωπο την έννοια της οργάνωσης και φυσικά τον υγιή προβληματισμό σχετικά με τις πράξεις του. 

Επίσης, να πούμε ότι ο ρόλος της μητέρας απέναντι στον έφηβο έχει σημαντική αξία και μάλιστα αφορά άμεσα την ψυχική ανάπτυξη του εφήβου, διότι ο τελευταίος αναπτύσσει μαζί της σχέση αλληλενέργειας και αλληλεκπλήρωσης.

– Οι μητέρες οφείλουν να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους, να ενδιαφέρονται για ό,τι τα απασχολεί, χωρίς βέβαια να προσπαθούν να δημιουργήσουν οι ίδιες σχέση εξάρτησης. Βάσει του παραπάνω, δεν προκύπτει φυσικά ότι ο πατέρας έχει υποτιμημένο ρόλο, απεναντίας είναι σημαντικός και πολλές φορές καταλυτικός στην εξέλιξη του εφήβου, τόσο για αγόρια όσο και για τα κορίτσια.

Συμπερασματικά, γίνεται αντιληπτό πως δεν είναι εύκολο το να είσαι έφηβος, ούτε και το να διαχειρίζεσαι μια σχέση με έναν έφηβο άνθρωπο. Αναδεικνύονται δυσκολίες και πολλές φορές οι γονείς αισθάνονται ολότελα απόγνωση στη σχέση γονέα – έφηβου.

Όμως μια τέτοια λογική δεν αντανακλά την πλήρη αλήθεια, διότι σε κάθε περίπτωση υπάρχουν τρόποι και μέσα, όπως σημειώνονται και παραπάνω, ώστε ο καθένας να μπορεί να βρει διεξόδους, χωρίς να καταστρέψει τη σχέση του με το παιδί του και κυρίως χωρίς να του δημιουργήσει προβλήματα που θα τον ακολουθούν στη ενήλικη ζωή του. 

Η διάθεση, η υπομονή, οι συμβουλές κάποιου ειδικού όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο και η άνευ όρων αγάπη των γονέων προς τα παιδιά συνιστούν τις βάσεις για μια υγιή και λειτουργική σχέση.

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γιατί τα νέα κορίτσια βιάζονται να κάνουν σεξ;

Κι αν είσαι από εκείνες τις ωραίες πιτσιρίκες που κυκλοφορούν εκεί έξω, σίγουρα θα έχεις ήδη πάρει χαμπάρι πως τα αγόρια εκτιμούν τα κορίτσια που δεν κάνουν σεξ. 

----------------

Την παρατηρώ ώρα. Το ντύσιμό της προκλητικό. Το ίδιο και η συμπεριφορά της. Είναι πιτσιρίκα και συμπεριφέρεται σαν μεγάλη γυναίκα -με την κακή έννοια. 

Δεν έχει ωριμάσει καν το σώμα της και ο τρόπος που κινείται στο χώρο, ο τρόπος που μιλάει μου κεντρίζει την προσοχή.

Και δεν είναι η μόνη. Πολλές πιτσιρίκες σήμερα έχουν λίγο χάσει την αίσθηση της ηλικίας τους. Και προφανώς βιάζονται να μεγαλώσουν…
Το καταλαβαίνω. 

Σε εκείνες τις ηλικίες σε πιάνει μια βιασύνη. Βλέπεις τις γυναίκες πια γύρω σου και θέλεις να μεγαλώσεις κι εσύ. Φαντάζει γοητευτική η ανεξαρτησία, ο δυναμισμός των σημερινών γυναικών. Όμως, η κάθε ηλικία έχει τη δικιά της γλύκα και αυτό οι πιτσιρίκες σήμερα μοιάζουν να το ξεχνάνε. Και χάνουν κάτι που δεν θα μπορέσουν ποτέ να γυρίσουν πίσω και να ζήσουν γιατί -είπαμε- η κάθε ηλικία έχει τη γοητεία της, το ρόλο της, τα πράγματα που κάνεις.
Όταν, μάλιστα, αρχίζει να μπαίνει και το σεξ μέσα σε αυτή τη βιασύνη τα πράγματα σοβαρεύουν. 

Οι νόμοι περί ανηλίκων δεν είναι χαζοί. Ούτε υπάρχουν για να μας καταπιέζουν. Έχουν πίσω της μια πραγματικά χρήσιμη και ουσιαστική βάση.

Όταν είσαι μικρή, μπορεί να νιώθεις, αλλά δεν είσαι ώριμη. Και αυτό θα το δεις και εμπράκτως αργότερα. 

Τι συμβαίνει όμως και τα κορίτσια ξεκινάνε την ερωτική τους ζωή τόσο νωρίς;

Η άποψη της ειδικού
Σύμφωνα με την ψυχολόγο Στέλλα Αργυρίου μια βασική απάντηση σε αυτό το γιατί είναι η μεγάλη έμφαση που έχει δοθεί στο σεξ στις μέρες μας. 

Το σεξ είναι παντού. Στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στις συζητήσεις… Η κοινωνία μας είναι πια βουτηγμένη στις εικόνες, στις λέξεις που αφορούν στο σεξ.

“Και οι γονείς δεν μπορούν να ελέγξουν τις καταστάσεις. Υπάρχει τέτοια πληθώρα πληροφοριών που τι να μπορέσει να προλάβει ένας γονιός;”.

Το σεξ διαχωρίζεται από το συναίσθημα και κάτι τέτοια ακούσματα περνάνε στο μυαλό ενός μικρού κοριτσιού και δομούν την προσωπικότητά του.

“Αυτό που τις κάνει να θέλουνε να μπούνε γρήγορα στο παιχνίδι είναι επίσης για να γίνουν ανταγωνιστικές. Το σεξ τις ανεβάζει επίπεδο ή μάλλον τις φέρνει στο ίδιο επίπεδο με τις γυναίκες. Έτσι νομίζουν” και κάπως έτσι πέφτουν στην παγίδα.

Αν συνυπολογίσεις και την πλύση εγκεφάλου που μπορεί να υποστεί ένας νέος άνθρωπος από την κοινωνία, από τα ΜΜΕ, από παντού… καταλαβαίνεις γιατί οι νέοι σήμερα -ευτυχώς όχι όλοι- θεωρούν το σεξ φυσιολογικό χωρίς να τους απασχολεί η ηλικία.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
Αν είσαι πιτσιρίκα, ξέρω ότι τα ακούς όλα αυτά και αντιδράς. Υποτιμάς αυτό που διαβάζεις. Σκέψου όμως πως αν δεν βιώσεις την κάθε ηλικία ξεχωριστά, όπως λέει και η ψυχολόγος, θα αντιμετωπίσεις προβλήματα αργότερα.

Καταρχάς, υπάρχει περίπτωση να μην ευχαριστιέσαι το σεξ έτσι όπως του πρέπει κι έτσι όπως του αξίζει. 

Αυτή η ηλικία, η εφηβεία είναι φτιαγμένη για πλατωνικούς έρωτες, για αθώα φλερτ, για όνειρα, για βλέμματα γεμάτα προσδοκίες. 

Εκεί κάπου δομείται και η σχέση μας με το συναίσθημα… Αν αυτή την περίδο τη “βιάσεις” τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ακόμα και στην υπόλοιπή σου ζωή να μην μπορέσεις να συνδέσεις το σεξ με το συναίσθημα.

“Όταν δεν έχεις καλλιεργήσει το πλατωνικό κομμάτι του έρωτα, δεν μπορείς ξαφνικά να το κάνεις στα 25” και κάπου εκεί θα αρχίσουν τα προβλήματα.

Μπορεί μέσα σου να νιώθεις ένα κενό και να μην αντιλαμβάνεσαι από τι είναι. Μπορεί οι σχέσεις σου να είναι προβληματικές. Μπορεί να σε κατακλύσει η ανασφάλεια, η διατροφικές διαταραχές. Μπορεί να γίνεις ένας επιφανειακός άνθρωπος που το μόνο που σε αφορά είναι η εικόνα.

Μην παρασύρεσαι από το lifestyle που ίσως να παρατηρείς γύρω σου. 

Ή μάλλον καλύτερα σκέψου ότι για να μπορέσεις να γίνεις μέρος του, πρέπει να ακολουθήσεις την εξελικτική σου διαδικασία σωστά, διαφορετικά μπορεί να μην τα καταφέρεις γιατί κάπου στο μέσο της διαδρομής μπορεί να σε προδώσει ο ίδιος σου ο εαυτός μιας και ένα κομμάτι σου δεν το έζησες. Είναι σαν να έχασες ένα μάθημα. Το μάθημα της πρόσθεσης ας πούμε. 

Πως λοιπόν θα δώσεις εξετάσεις και θα περάσεις όταν έλειπες την ώρα που το συναίσθημα διαμορφωνόταν μέσα σου; Πως θα μάθεις την αξία του δύο όταν έκανες κοπάνα από το μάθημα της πρόσθεσης; Πώς θα απαντήσεις πόσο κάνει 1+1 όταν σου ζητηθεί;

Κι αν είσαι από εκείνες τις ωραίες πιτσιρίκες που κυκλοφορούν εκεί έξω, σίγουρα θα έχεις ήδη πάρει χαμπάρι πως τα αγόρια εκτιμούν τα κορίτσια που δεν κάνουν σεξ. 

Μην μασάς με κάτι διαφορετικό.

tlife.gr
Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πράγματα που κάνουμε στην ενήλικη ζωή και «αποκαλύπτουν» την παιδική μας ηλικία

Ο βαθμός τοξικότητας των παιδικών μας χρόνων -ευτυχώς- μπορεί να προσδιοριστεί από τη σύγχρονη ψυχολογία και να αντιμετωπιστεί

Σε μικρό ή σε μεγαλύτερο βαθμό, μία προβληματική παιδική ηλικία αφήνει τα σημάδια της στην ενήλικη ζωή μας. 

Λόγια, ενέργειες, βιώματα που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μας, μας ακολουθούν για πάντα, πόσο μάλλον, αν κάποια από αυτά ή όλα τα παραπάνω είχαν τραυματικό αντίκτυπο.
Η σύγχρονη ψυχολογία ωστόσο είναι άκρως βοηθητική στο να εντοπίσουμε τον βαθμό που μία ενήλικη συμπεριφορά αποτελεί αντανάκλαση μίας τέτοιας τραυματισμένης παιδικότητας. Βάσει αυτής, μπορεί εύκολα να εντοπίσει κανείς τον βαθμό τοξικότητας της παιδικής του ηλικίας και με την κατάλληλη συμβουλευτική ή έστω την προσωπική δουλειά με τον εαυτό του να αμβλύνει τον αντίκτυπο του στην ενήλικη ζωή.

Να, ορισμένα από αυτά:

1. Δεν αντέχετε τη σύγκρουση. Οι φωνές, οι καβγάδες, η παραμικρή ένταση είναι το δικό σας σινιάλο για να εγκαταλείψετε τον χώρο που βρίσκεστε άμεσα.
2. Αδυνατείτε να αποδεχθείτε ή να πιστέψετε τις φιλοφρονήσεις και τα καλά λόγια. Ως παιδιά είχατε συνηθίσει να ακούτε μόνο για τα λάθη και τα ελαττώματά σας.
3. Καταβάλετε υπερπροσπάθεια σε οτιδήποτε κάνετε, μόνο και μόνο για να αποδείξετε ότι αξίζετε.
4. Κατά βάθος, όμως, πιστεύετε πως οτιδήποτε κάνετε είναι λάθος, ό,τι κι αν σας λένε οι γύρω σας.
5. Είστε πάντα απολογητικοί και ζητάτε πάντα συγνώμη για ό,τι πήγε στραβά, ακόμη κι αν δεν φταίτε, νιώθοντας ότι στο τέλος, ούτως ή άλλως, κάπως θα κατηγορηθείτε.
6. Έχετε την τάση να απομονώνεστε, θεωρώντας το σπίτι σας ως τη μοναδική ασφαλή κρυψώνα.
7. Δεν εμπιστεύεστε σχεδόν κανέναν και όταν το κάνετε έχει προηγηθεί μεγάλη πάλη με τον ίδιο σας τον εαυτό.
8. Είστε πάντα ανασφαλής αναφορικά με τις επιλογές σας, καθώς σας έχουν πείσει ότι θα είναι οι λανθασμένες. Είναι και ο λόγος που σας αποτρέπει από το να γίνετε οι ίδιοι γονείς.
9. Προτιμάτε να μένετε ουδέτεροι σε αντιπαραθέσεις, προκειμένου να μη χρειαστεί να διαφωνήσετε ανοιχτά με κάποιον.
10. Είστε μονίμως σε θέση άμυνας, σε βαθμό που κάποτε γίνεστε ψυχροί ή αρνητικοί, αλλά αυτός είναι ο τρόπος οχύρωσής σας.
11. Αισθάνεστε άβολα με τις εκδηλώσεις αγάπης, κυρίως γιατί πιστεύετε ότι ποτέ δεν είναι άδολη και άνευ όρων.
12. Πολύ συχνά καταβάλετε υπερπροσπάθεια για να ικανοποιήσετε πρόσωπα που βρίσκονται σε θέση εξουσίας.
13. Έχετε την ανάγκη να εξηγείτε κάθε τι που κάνετε, καθώς και τον λόγο που σας οδήγησε εκεί. Επίσης, σας είναι εξαιρετικά δύσκολο να λέτε «όχι».
14. Δεν ζητάτε βοήθεια σχεδόν ποτέ, κυρίως γιατί φοβάστε το αντάλλαγμα που θα σας ζητηθεί. Κάπως έτσι όμως αδυνατείτε να αποκτήσετε στενούς φίλους.
15. Είστε καχύποπτοι σχεδόν σε όλες σας τις σχέσεις και αποφεύγετε τις σοβαρές δεσμεύσεις, φιλικές και προσωπικές.
16. Είστε συνεσταλμένοι και σχεδόν ποτέ δεν θα υψώσετε πρώτοι τη φωνή. Ούτε για να κάνετε κάποιο αστείο, πόσο μάλλον, για μία αντιπαράθεση.
17. Φροντίζετε να καμουφλάρετε τις «σκοτεινές» πτυχές του εαυτού σας, να μην αποκαλύπτετε ποτέ τα ελαττώματα σας, περισσότερο από φόβο ότι θα σας απορρίψουν, παρά από κάποια άλλη σκοπιμότητα.
18. Ό,τι κι αν καταφέρατε, όσο ψηλά κι αν φτάσατε, ποτέ δεν θα πιστέψετε ότι είστε τόσο έξυπνοι ή τόσο ικανοί. Τα όσα αρνητικά ακούσατε στην παιδική σας ηλικία έχουν πάντα προτεραιότητα για εσάς.
19. Δυσκολεύεστε ή αδυνατείτε να πιστέψετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά σας αγαπούν και νοιάζονται για εσάς, χωρίς να περιμένουν κάτι σε αντάλλαγμα.
20. Αποφεύγετε την άμεση οπτική επαφή με τους ανθρώπους του περίγυρου σας. Κάποιοι το εκλαμβάνουν ως αλαζονεία ή υπεκφυγή, αλλά είναι ο φόβος σας απέναντι στους ανθρώπους.
21. Έχετε σοβαρό πρόβλημα έκφρασης των συναισθημάτων σας, κάτι που συχνά μπορεί να οδηγήσει σε κρίσεις άγχους, ακόμη και κατάθλιψη.
22. Προτιμάτε να διακόψετε τις σχέσεις με έναν άνθρωπο που σας ενόχλησε, παρά να του αντιμιλήσετε ή να ξεκινήσετε έναν καβγά ή να διατυπώσετε μία απλή παρατήρηση.
23. Για οτιδήποτε κακό συμβαίνει στην ακτίνα δραστηριοποίησης σας, θα αναζητήσετε το μερίδιο εμπλοκής και ευθύνης σας.
24. Σπανίως θα αποκαλύψετε τα πραγματικά πιστεύω σας για οτιδήποτε. Πολύ συχνά αναρωτιέστε αν έχετε τέτοιους προβληματισμούς και με τρόμο ανακαλύπτετε ότι «όχι». Είναι γιατί για καιρό τα βασικά προβλήματα της ζωής σας ήταν άλλα και ήσασταν απασχολημένοι με την επίλυση αυτών και δικαίως.
25. Ανακαλύπτετε συχνά ότι είστε θυμωμένοι, οργισμένοι για την ακρίβεια, χωρίς να ξέρετε το γιατί. Τα social media είναι το δικό σας κανάλι διοχέτευσης αυτού του θυμού, πάντα προστατευμένοι πίσω από μία οθόνη.

lifo 
the mamagers

Να μάθεις να ενηλικιώνεσαι, όχι απλά να μεγαλώνεις Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Θυμάσαι τότε που ήσουν παιδί, τις στιγμές που ζούσες με την επιθυμία να μεγαλώσεις; 

Που κοίταζες τους μεγάλους γύρω σου και τους ζήλευες;
Θυμάσαι τότε εκείνες τις στιγμές που το μόνο που ευχόσουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου μετά από μια ακόμη γενέθλια μέρα, ήταν να μεγαλώσεις, να μεγαλώσεις πολύ και να γίνεις… να γίνεις επιτέλους ένας γοητευτικός ενήλικος- σου φαίνονταν τόσο συναρπαστική η ενήλικη άλλωστε ζωή, εμπρός στους περιορισμούς και τους κανόνες της παιδικής ηλικίας! 

Και μισόκλεινες τα μάτια, και αρχίναγες το μέτρημα.., στα 12 προσπαθούσες να δεις τον εαυτό σου στα 16, 18, 20 , 22 και συνέχιζες, συνέχιζες μέχρι η εικόνα του μελλοντικού σου εαυτού να γίνεται μακρινή- και αναρωτιόσουν στα 16, πώς θα΄σαι άραγε, στα 20, στα 23 ή στα 25; 

Και έπλαθες ακαταπόνητα τις μελλοντικές εκδοχές του εαυτού σου…

Και να λοιπόν, που έφτασε ο καιρός που τόσο επιθυμούσες να ζήσεις- είσαι ενήλικος πια! 

Μόνο που, τελικά, δεν είναι ακριβώς όπως το φανταζόταν το παιδικό σου κάποτε μυαλό.... 

Γιατί η ενηλικίωσή σου αυτή κουβαλά μαζί της τις πρώτες άσπρες τρίχες στον καθρέφτη του μπάνιου, τα πρώτα βήματα της ανεξαρτησίας μαζί με τις πρώτες ματαιώσεις και απογοητεύσεις, τις πρώτες συνειδητοποιήσεις και ανακαλύψεις, καθώς εκείνα τα πράγματα που δεν μπορούσες να δεις προστατευμένος απ΄ των μεγάλων τη σκιά, τα βλέπεις για πρώτη φορά τώρα, και εκείνες τις ευθύνες ή και τα καθήκοντα τα σημαντικά απέναντι στους άλλους, μα πρώτιστα απέναντι σε εσένα ως ύπαρξη, και ακόμη, εκείνες οι απρόσμενες απ΄ το πουθενά ή ίσως από ένα μη ακριβώς ορατό κάπου, ανατροπές… ανατροπές που ποτέ σου δε συμπεριέλαβες στα αθώα και σίγουρα σχέδιά που έκανες γερμένος στο παιδικό σου μαξιλάρι!

Και να που τώρα, βρίσκεσαι λοιπόν με τα χέρια γεμάτα προγράμματα και σχέδια και στόχους που θες να υλοποιήσεις, και γενικά, θα΄λεγε κανείς, βρίσκεσαι να παλεύεις διαρκώς να δώσεις μορφή και υπόσταση στο εσωτερικό σου χάος, να δημιουργήσεις, διαλέγοντας το αμέσως επόμενο βήμα σου στο μονοπάτι που εν τέλει, θα ακολουθήσεις.

Κοντοστέκεσαι μια στιγμή να πάρεις μιαν ανάσα, και μέσα σου γεννιέται η σκέψη πως κανείς, μα κανείς δε σε προετοίμασε για αυτήν την πρωτόγνωρη λαίλαπα… και πως η παιδική σου ευχή τώρα γυρνά από την ανάποδη, και φορές, αρχίζεις να νοσταλγείς την παιδική σου εκδοχή, να συλλογίζεσαι πώς θα 'θελες να ήσουν και πάλι, για μια ακόμη φορά, ένα μικρό παιδί!

Θες να πατήσεις για λίγο φρένο, να σου πω τι ίσως και να συμβαίνει; 

Φταίει που, ίσως σαν ήσουν εσύ το παιδί, κανείς ενήλικος δε σε άφησε να βαδίσεις πέρα από την προστατευτική και απαγορευτική σκιά του… 

φταίει που φρόντισε να περιβάλλει την έννοια μεγάλος με υπερβάλλον δέος και σοβαροφάνεια, συχνά με προνόμια υποκριτικά και, ακόμη, καλλιεργώντας για το άτομό του έναν δήθεν σεβασμό που ποτέ δεν υπήρξε, όλα απόπειρες να κρύψει το φόβο, την αβεβαιότητα, τον πανικό μπρος στις απαιτήσεις της ζωής ή και τις ελλείψεις που διαπίστωσε στην ενήλικη πια, ύπαρξή του.
Και φταίει που, ίσως τώρα που εσύ είσαι ο ενήλικας, διστάζεις και στέκεσαι έντρομος μπροστά στην υλοποίηση των ονείρων σου, μα το χειρότερο, αγωνίζεσαι να κρυφτείς πίσω από τη στεναχώρια και την αδράνεια, για τα λάθη και τις αποτυχίες σου, φοβούμενος την επιτυχία! 

Και φταίει που, αντί να τολμήσεις να χτίσεις όσα ονειρεύτηκες και βαθιά μέσα σου αγαπάς, αμφιβάλλεις για την αξία σου και προτιμάς να βολεύεσαι σε κάτι λίγο, πρόσκαιρο και μικρό!

Ξαναπιάσε το νήμα της ζωής σου, λοιπόν! Kαι μάθε να ενηλικιώνεσαι, όχι απλά να μεγαλώνεις! 

Γιατί, το να ενηλικιώνεσαι ισοδυναμεί με το να αποτυγχάνεις, με την ευκαιρία να τα κάνεις θάλασσα με τον εαυτό σου μα και με τους άλλους, να ανατρέπεσαι περίτρανα από τις συνθήκες και να σκοντάφτεις γενναία σε άλλες τόσες ενδόμυχες επιθυμίες και ανασφάλειές σου, μα πάντοτε να συνεχίζεις ακάθεκτος!

Και όχι, δεν υπάρχει κανείς μεγάλος πια να σου εγγυηθεί για το σωστό και το λάθος, ούτε μπορείς να αποφύγεις τις συνέπειες για τις επιλογές σου, όπως και ούτε να κλαίγεσαι, να κρύβεσαι ή να προσποιείσαι!

Γιατί, η ενηλικίωση είναι μια επίπονη, μακρόχρονη και οδυνηρή μεταμόρφωση, που απαιτεί θάρρος, αυθεντικότητα, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα, αποφασιστικότητα πως, απάνω ακριβώς στις γκρεμισμένες με οδύνη πεποιθήσεις και αξίες σου, εκεί πάνω θα οικοδομήσεις τις νέες, εκείνες που θα σφυρηλατήσουν σιγά- σιγά, αυτήν τη νέα εκδοχή του εαυτού σου! 

Αντλώντας τις πρώτες ύλες, από τις αποτυχίες, τα λάθη και τις ελλείψεις σου.

enallaktikidrasi