Γονίδια — Περιβάλλον — Επιλογές / Μαθήματα ζωής

Στα λέω για να τ' ακούω...

Δεν ευθύνεσαι για τα γονίδιά σου. 

Δεν τα διάλεξες εσύ. 

Έτσι γεννήθηκες. Είναι κάτι, που σου κληροδοτήθηκε.
Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό…

Δεν ευθύνεσαι για το περιβάλλον που μεγάλωσες. 

Άλλοι αποφάσισαν. Και οι αποφάσεις τους αυτές, σε επηρέασαν, σε πότισαν, καθώς μεγάλωνες.
Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό…

Ευθύνεσαι όμως για τις επιλογές. 

Για τις επιλογές που θα κάνεις στη ζωή.
Για το από δω και πέρα…

Μπορεί να χρειάζεται να προσπαθήσεις από άλλους πιο πολύ. Μπορεί να έχεις ζόρι πιο μεγάλο. 

Άλλοι άνθρωποι, ίσως ξεκινήσαν τη ζωή τους με πιο πολλά εφόδια…

Όπως και να έχει όμως…
Είμαστε στο τώρα.
Ούτε για τα γονίδια… Ούτε για το περιβάλλον…
Μόνο για τις επιλογές.
Για τις επιλογές που κάνεις από δω και πέρα…

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Ευθύνη (Υπευθυνότητα) ως Αξία και στάση Ζωής

Τα παιδιά από νωρίς πρέπει να μαθαίνουν και να σκέφτονται με ένα τρόπο συλλογικό. 

Να οργανώνονται σε ομάδες, για να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του αύριο. Αυτό επιτυγχάνεται με την καλλιέργεια δεξιοτήτων κατανόησης του εαυτού τους. 

Με τη συγκρότηση μιας εσωτερικής εστίας ελέγχου των σκέψεων και των επιλογών και την ενθάρρυνση ανάληψης ρίσκου για το σχεδιασμό και την επίλυση προβλημάτων τους. 

Με την κατανόηση βασικών «μαθημάτων ζωής», μέσα από τα οποία θεμελιώνουν την πίστη στον εαυτό τους και την εμπιστοσύνη στους άλλους.

Η «ευθύνη», ως έννοια και στάση ζωής, είναι από τις πιο αμφίβολες κατανοητικές στάσεις. Αν, βέβαια, κανείς τη μετρήσει σοβαρά, ως διάθεση «ανάληψης» και ως στάση «ανταπόκρισης».

Ταυτόχρονα, ως λέξη, είναι μάλλον άβολη. Για να μην πω ενοχλητική, για τους πολλούς τουλάχιστον....

Δεν είναι, επομένως, τυχαίο ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο χαμηλής ατομικής και κοινωνικής υπευθυνότητας.

Οι συνέπειες είναι τραγικές..! Εμφανίζονται είτε ως υποτίμηση του παρελθόντος, είτε ως αδέξιος χειρισμός του παρόντος, είτε - το χειρότερο - ως αδυναμία σωστής «ανάγνωσης» του μέλλοντος. Ένα μέλλον το οποίο έχουμε ήδη τραγικά υποθηκεύσει...

Κάποιοι θεωρούν τον αναστοχασμό του παρελθόντος ως άσκοπη καταφυγή. Ως ανούσια επιστροφή που «εγκλωβίζει» τον άνθρωπο σε παρελθοντική λογική και τον απομακρύνει από την αίσθηση της πραγματικότητας. Άλλοι βλέπουν την κακοδαιμονία του παρόντος ως υπόθεση ευθύνης, που δεν τους αφορά. Ενώ, οι περισσότεροι αδυνατούν να χαράξουν το μέλλον με όραμα ζωής και πυξίδα ευθύνης...!
Και όμως. 

Η αξία της ευθύνης και η υπευθυνότητα, ως στάση ζωής και συμπεριφοράς, βρίσκoυν την πραγματική τους έκφραση σε προγονικές αρχές και πανάρχαιους θεσμούς. Ενδεικτικά, θα αναφέρω το θεσμό των «Εύθυνων» (δημόσιοι ελεγκτές) της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και να δείξω το πώς λογοδοτούσαν οι «υπεύθυνοι», όταν αποχωρούσαν από το δημόσιο βίο.

Ακόμη, θα ήθελα να θυμίσω τα «εύθυνα» (δημόσια τελετή απόδοσης της ευθύνης, για τους υπόλογους) και να τα συσχετίσω με τα «ανεύθυνα» και «φτηνά» που συμβαίνουν στις μέρες μας. Καταστάσεις, δηλαδή, και νοοτροπίες που αλλοιώνουν το χαρακτήρα της προσωπικής ή και της συλλογικής ευθύνης μας...

Ωστόσο, η αξία της ευθύνης παραμένει πυξίδα και στάση ζωής, για όσους κρατούν ζωντανό το όραμα μιας «ανθρώπινης» κοινωνίας. 

Για όσους έχουν τη γενναιότητα να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως πηγή της ανθρώπινης εμπειρίας. 

Για εκείνους που αισθάνονται τη σκέψη, τα συναισθήματα και τις πράξεις τους ως επιλογή συνείδησης και αποδοχή των συνεπειών που επισύρει κάθε συνειδητοποιημένη πράξη...

Με την έννοια αυτή είμαι υπεύθυνος σημαίνει: ότι νιώθω υπόλογος ως άτομο, ως γονιός, ως δάσκαλος, ως κοινωνικό πρόσωπο, τελικά και αναλαμβάνω την ευθύνη που μου ανήκει για τις δεινές αντινομίες του καιρού μου...

Αυτή η έννοια της αυτοαποδοχής της ευθύνης νομίζω πως είναι το κεντρικό χαρακτηριστικό της υπευθυνότητας. Όμως, το πρόβλημα, όπως διαμορφώνεται........

...............

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Εσωτερικό μου Χωράφι: «... ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις»

Ας υποθέσουμε πως το χωράφι σου είναι ένα στρέμμα, πόσο ελεύθερο χώρο έχεις για να σπείρεις; 
Έχεις βάλει φράγματα γύρω από τη σοδιά σου; 
Έχεις ξεριζώσει τα άγρια χόρτα; 
Το έχεις καθαρίσει από τα ζιζάνια; 
Πριν βιαστείς να απαντήσεις, αναλογίσου το χώρο που έχεις παραχωρήσει συνειδητά ή ασυνείδητα στους άλλους. 
Τα ξένα στοιχεία και τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο χώρο σου, στο εσωτερικό σου χωράφι.

Τα ερωτήματα αυτά προέκυψαν ένα συνηθισμένο μου απόγευμα που σκεφτόμουν τι θα ήθελα στη ζωή μου και γιατί δεν με ικανοποιούσε το παρόν μου. 
Μάζεψα όλο μου το θάρρος και κοίταξα το χωράφι μου, όχι του γείτονα, το δικό μου χωράφι. Είχε πολύ δουλειά και ήθελε καθάρισμα. 
Δύσκολο και επίπονο να βρεις, να μαζέψεις και να πετάξεις τα σκουπίδια που είχαν μαζευτεί. Κακοσμία και ζιζάνια… 
Πολλά μάλιστα δυσκολεύεσαι και να τα πλησιάσεις. όμως εσύ και μόνο εσύ είσαι ο ιδιοκτήτης του χωραφιού. Κανείς δεν θα κάνει τη δουλειά για σένα. 
Επιλέγεις λοιπόν….. ή μένεις με τα σκουπίδια παρέα ή καθαρίζεις…
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Ξεκίνησα από τα πιο παλιά γιατί αυτά είχαν και τη μεγαλύτερη δυσοσμία. 
Πήγα πίσω, πολύ πίσω, στην παιδική μου ηλικία. Μικρή εγώ και οι άλλοι μεγάλοι και Σπουδαίοι. Σκέφτηκα αυτό πρέπει να αλλάξει, μήπως κάποιους τους μεγαλοποιώ και τώρα; Σκάβοντας στο παρελθόν μου, έκανα και άλλες ανακαλύψεις, όπως η παιδική υπερβολή που είχα φυτέψει τόσο επιδέξια και που κουβαλούσα στην ενήλικη πια γυναίκα. 
Κουβαλούσα ακόμα και τη γονεϊκή φιγούρα και αυτό το βάρος ήταν ασήκωτο. Ήμουν πάντα παρέα με το νου μου να επιβλέπει, να κριτικάρει, να οδηγεί, να τρομοκρατεί. 
Σκέφτηκα πως δεν ήμουν ελεύθερη, κουβαλούσα μια μητέρα παρέα μου, γιατί δεν πίστευα στις δυνάμεις μου. 
Αυτό το κομμάτι όμως ήταν ξένο, δεν ήμουν εγώ. Μάλιστα ήταν μεταμορφωμένο ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμο. Είχε πολλά πρόσωπα και άλλαζε μορφές ανάλογα την περίσταση. Σκέψεις και συναισθήματα φοβικά, ντροπής, υποταγής, παράπονα…και όλα αυτά ξένα και άχρηστα. 
Έπρεπε να αποφασίσω ή θα ήμουν παιδί και μαμά μαζί ή θα ήμουν εγώ –ενήλικη
Και αποφάσισα το δεύτερο.

Το επόμενο μου βήμα ήταν να πάρω πίσω τα κλειδιά από τη γη μου. 
Τα είχα μοιράσει δεξιά και αριστερά τώρα πια όμως έπρεπε να την προστατέψω. 
Έπρεπε να θυμηθώ που, σε ποιους και γιατί τα μοίρασα. Όλοι όσοι με πλήγωσαν είχαν ακόμα τα κλειδιά μου και μπορούσαν ακόμα να με ελέγχουν. 
Εάν όμως δεν είχα συναντήσει τους λάθος για μένα ανθρώπους πως θα ήξερα τώρα που θα βάλω τα φράγματα στο χωράφι μου; 
Με ποιους θα γειτνιάσω, ποιους θα απομακρύνω και ποιους θα καλοδεχτώ; Εδώ χρειάστηκε να φανώ γενναιόδωρη, να κάνω χώρο, να συγχωρέσω, να προσπεράσω, και να πάρω πίσω όλη αυτή τη δέσμευση ενέργειας.
Να πάρω πίσω, δηλαδή, τα κλειδιά μου.

Πως θα γύρευα, όμως, τα κλειδιά μου αν δεν έβαζα τα δικά μου παπούτσια; 
Γιατί με τα ξένα πόσο μακριά μπορείς να πας; Τα πόδια μου ήταν γεμάτα πληγές από όλα τα ξένα υποδήματα που είχα βάλει κατά καιρούς. Είχα πιαστεί κορόιδο, αφού ακόμα και ξυπόλητη θα πήγαινα πιο μακριά…
Είχα απορροφήσει σαν σφουγγάρι συναισθήματα άλλων και είχα δεχτεί με μια αυτόματη και άκριτη διαδικασία πεποιθήσεις άλλων. Τώρα όμως είχε έρθει η ώρα της διάκρισης. 
Ποια είμαι, τι θέλω, τι με αντιπροσωπεύει και τι με εξυπηρετεί; Βοηθός μου και σηματοδότης μου ήταν το σώμα μου και τα συναισθήματα μου. 
Ακόμα και η λύπη όταν είναι δική σου και όχι προβολή άλλων γίνεται γαλήνη και συμφιλίωση, εαυτού αγκάλιασμα. Μια πεποίθηση που έχεις ασπαστεί κριτικά γίνεται ολότελα δική σου. Δεν αμύνεσαι, δεν προσπαθείς να την επιβάλεις, δεν επιτίθεσαι, δεν διαφημίζεις. Είναι δική σου, είσαι εσύ και δεν έχεις ανάγκη να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν.

Το χωράφι μου είχε αρχίσει να αδειάζει και αυτό με τρόμαζε. 
Είχα συνηθίσει στις τοξίνες και ξαφνικά όλο αυτό το οξυγόνο ….. άβολο. Είχα συναναστραφεί με πολλούς τοξικούς ανθρώπους και πολύ συχνά είχα υπάρξει και εγώ. Δύσκολα βάζεις όρια στη δική σου τοξικότητα πόσο μάλλον στους άλλους. 
Παίζουν το ρόλο του θύματος, τον καημένο, έχουν ένα μόνιμο παράπονο παρέα με μια γκρίνια στη φωνή. Τους φταίει η βροχή, η ζέστη, οι γείτονες, οι γονείς, όλοι και φυσικά και εσύ. 
Όλοι φταίνε και πρέπει να νιώσουν ενοχές, γιατί αν δεν νιώσουν οι άλλοι ενοχές, τότε ποιος; Οι ίδιοι; 
Τους φαίνεται αδιανόητο κάτι τέτοιο.... Γιατί αυτό σημαίνει ανάληψη ευθυνών, απέναντι στον εαυτό σου, στους άλλους, αλλά και στην ίδια τη ζωή. 
Η ανάληψη της ευθύνης σου όμως σε καθιστά δημιουργό. Το παιχνίδι που παίζουν συνειδητά ή ασυνείδητα έχει μόνο ένα στόχο, το κέρδος ενέργειας. Αποφάσισα πως κανένας δεν θέλω να ξεφορτώσει τα σκουπίδια του στο χωράφι μου και φυσικά παίρνω το τιμόνι της ζωής μου και γίνομαι δημιουργός.

Πήρα τα κλειδιά μου, έβαλα τα παπούτσια μου και μπήκα πρώτη και καλύτερη στο χωράφι μου. 
«Ο κεντρικός χώρος θα είναι μόνο του αφεντικού», είπα μέσα μου, με λίγο εγωκεντρισμό. «Εμένα θα βάλω μέσα, εμένα ολόκληρη, εμένα δημιουργό, εμένα να ζω, εμένα και τα εσωτερικά μου θέλω, με τους ανθρώπους της ψυχής μου, με τις επιλογές μου, με τα λάθη μου, με τις αδυναμίες μου και αν η περιφέρεια αλλάξει στο βίωμα αυτού του όμορφου ταξιδιού, με απώλειες, συναντήσεις, επιλογές, λάθη, εγώ θα είμαι εδώ…..ολόκληρη»

Ελένη. Α. Πάσχου
Photo: Author/Depositphotos

enallaktikidrasi

Για όλα φταίνε οι άλλοι

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.

Τόσο για τις πτώσεις του όσο και για τις όμορφες δημιουργίες του. Το περιβάλλον θα κρύβει πάντα δυσκολίες.

Πάντα θα υπάρχει ένα ξύλινο παιχνιδάκι που θα μας κάνει να σκοντάφτουμε και να πέφτουμε.

Το ζήτημα είναι να σηκωνόμαστε, να τινάζουμε τα ρούχα μας και να μαθαίνουμε πως πρέπει να κοιτάμε καλά τον δρόμο που βαδίζουμε.

Ένα περιστατικό

Πόσο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός παιδιού η πεποίθηση ότι για καθετί κακό ή τραυματικό που του συμβαίνει φταίνε πάντα οι άλλοι; Ότι εκείνο δεν έχει καμία ευθύνη για τίποτα;

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει η νηπιαγωγός Κατερίνα Πουρίδου, στο mamagers.gr, περιγράφοντας πώς ένα παιχνίδι έγινε το αντικείμενο μίσους όταν ένα παιδί σκόνταψε πάνω του και ποια είναι η καλύτερη προσέγγιση για να μάθουμε στο παιδί την έννοια της ευθύνης.

«Πριν από λίγες μέρες, καθόμουν στην τάξη και παρατηρούσα τα παιδιά μου καθώς έπαιζαν, κρατώντας σημειώσεις για το κάθε παιδί ξεχωριστά, αλλά και για το πώς παίζουν ως ομάδες.

Είναι κάτι που κάνω σχεδόν μέρα παρά μέρα, αλλά ειδικά τον Σεπτέμβριο, που είναι και η αρχή της σχολικής χρονιάς, επιδίδομαι στο συγκεκριμένο σπορ σχεδόν δυο ώρες κάθε μέρα, ώστε να μπορέσω να καταλάβω πώς λειτουργεί το κάθε παιδάκι, αλλά και η τάξη ως ομάδα.

Ήμουν ιδιαίτερα ευχαριστημένη από τις σημειώσεις μου της φετινής μου τάξης. Έβλεπα πως τα παιδιά δεν είχαν ιδιαίτερα προβλήματα κοινωνικοποίησης ή συναναστροφής. Γενικά η τάξη «έδεσε» από τις πρώτες μέρες. Τα παιδιά έλυναν σχεδόν μόνα τους τις διαφορές τους. Ακολουθούσαν κανόνες. Δεν ενοχλούσαν τους φίλους τους με άσχημες συμπεριφορές ή λόγια.

Μέσα σε αυτό το ευχάριστο κλίμα λοιπόν, ένα παιδάκι καθώς περπατούσε, σκόνταψε πάνω σε ένα παιχνίδι κι έπεσε. Δεν ήταν σοβαρή η πτώση.

Το παιδάκι, όμως, αμέσως σηκώθηκε και χωρίς να κλάψει, άρχισε να χτυπάει το παιχνίδι (ένα ξύλινο αρκουδάκι). Φώναζε συνεχώς: «Εσύ φταις, κακό παιχνίδι, κακό παιχνίδι με έκανες κι έπεσα!».

Τα περισσότερα παιδιά δεν έδωσαν σημασία στο γεγονός. Κάποια, όμως, γύρισαν να δουν τι συμβαίνει και με παρότρυνση του μικρού που είχε πέσει, άρχισαν κι εκείνα να «τιμωρούν» με χτυπήματα το «κακό» παιχνίδι.

Πριν προλάβω να αντιδράσω σ’ αυτήν την εικόνα, ένα άλλο παιδάκι, που συμμετείχε σ’ αυτό το σκηνικό τιμωρίας του παιχνιδιού, ήρθε κοντά μου και με προέτρεψε να κάνω «ντα» το παιχνίδι που έγινε αιτία να σκοντάψει ο φίλος μας. Φυσικά και δεν το έκανα, παρά μάζεψα όλα τα παιδιά γύρω από τον «τόπο του εγκλήματος», όπου και ξεκίνησε μία συζήτηση για το ποιος έφταιγε που σκόνταψε ο συμμαθητής τους.

Κάποια παιδιά απέδωσαν ευθύνες στο παιχνίδι και κάποια στο ίδιο το παιδάκι.

Ένα παιδάκι έδωσε όλη την ευθύνη αποκλειστικά σε εμένα, που δεν πρόλαβα να πιάσω τον φίλο τους πριν πέσει.

Πρώτα συζητήσαμε πως εγώ απείχα πολύ από το παιδί για να καταφέρω να το πιάσω (στον αέρα;) πριν πέσει. Έπειτα, μετρήσαμε και την απόσταση (3 μπλε φουλάρια, δηλαδή 1,5 μέτρο περίπου). Τέλος, περάσαμε στο ερώτημα αν τα άψυχα παιχνίδια μπορούν να επηρεάσουν την κίνηση του σώματός μας ή όχι.

Μετά από πολλά πειράματα με διάφορα παιχνίδια που σκορπίσαμε στο πάτωμα, καταλήξαμε πως τα παιχνίδια δεν μετακινούνται από μόνα τους. Εκτός κι αν φυσήξει μεγάλος άνεμος ή υπάρχει φάντασμα στο σχολείο. Τα αποκλείσαμε και τα δύο. Επομένως, ο λόγος που ο φίλος μας έπεσε, ήταν επειδή δεν είδε το παιχνίδι στο πάτωμα από τη βιασύνη του και σκόνταψε επάνω του. Άρα, άδικα ξυλοφορτώσαμε το καημένο το παιχνιδάκι!

Το παιδάκι που σκόνταψε ήταν και το τελευταίο που πείστηκε ότι ουσιαστικά από δική του υπαιτιότητα σκόνταψε.

Ακόμη κι όταν τονίσαμε ότι ήταν άτυχη στιγμή και πως αυτά συμβαίνουν σε όλους, ακόμη και στους μεγάλους, δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να το δεχτεί. Ο λόγος ήταν, κυρίως, επειδή αυτή ήταν η κυρίαρχη πρακτική στο σπίτι.

Ναι, το θυμάμαι κι εγώ μικρή, να σκοντάφτω σε αντικείμενα κι η γιαγιά μου να τα αποδίδει στα αντικείμενα, ενώ η μαμά μου στην απροσεξία μου. Η δασκάλα μου στο δημοτικό πάλι, θυμάμαι, μας είχε μιλήσει για το σώμα μας και πώς αυτό γίνεται αδέξιο, καθώς αναπτύσσεται, με αποτέλεσμα συχνές, ξαφνικές και φαινομενικά, αναίτιες πτώσεις του σώματός μας ή αντικειμένων που χειριζόμαστε.

Αυτή η τελευταία προσέγγιση πιστεύω πως είναι και η πιο ορθή και πρέπει να προσφέρεται στα παιδιά από μικρή ηλικία, ώστε να γνωρίζουν τα πραγματικά γεγονότα της ανάπτυξης. Το ίδιο πρέπει να προσεγγίζεται και το γεγονός πως ευθυνόμαστε για τον τρόπο που κινούμαστε σε έναν χώρο, αλλά και για την έννοια του «ατυχήματος».

Τα παιδιά, μαθαίνοντας κάτι τόσο απλό, μαθαίνουν, ουσιαστικά, να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Μαθαίνουν πως τα άψυχα αντικείμενα δεν μπορούν να ασκήσουν δύναμη πάνω μας χωρίς αιτία. Σημασία έχει η δική μας συμπεριφορά στο πλαίσιο που κινούμαστε. Και φυσικά, το να απαντήσουμε με βία υπό συνθήκες που δεν απειλείται η σωματική μας ακεραιότητα, είναι εκτός από λάθος και ανούσιο. Κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν πρόκειται να προκύψει από μία βίαιη συμπεριφορά.

Μη θεωρήσετε τέτοια μικρά συμβάντα ασήμαντα και μην τα αφήνετε να περνούν έτσι. Αυτά τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, θα αποδίδουν τις αποτυχίες τους σε εξωγενείς παράγοντες, σε δύσκολους καιρούς ή σε τρίτα άτομα.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πως ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.

Τόσο για τις πτώσεις του όσο και για τις όμορφες δημιουργίες του. Το περιβάλλον θα κρύβει πάντα δυσκολίες.

Πάντα θα υπάρχει ένα ξύλινο παιχνιδάκι που θα μας κάνει να σκοντάφτουμε και να πέφτουμε.

Το ζήτημα είναι να σηκωνόμαστε, να τινάζουμε τα ρούχα μας και να μαθαίνουμε πως πρέπει να κοιτάμε καλά τον δρόμο που βαδίζουμε».

themamagers.gr

Το τραύμα δεν είναι δικό σου λάθος, αλλά η επούλωσή του είναι δική σου ευθύνη / Trauma Is Not Your Fault

But Healing Is Your Responsibility

Αυτό που σου συνέβη δεν ήταν δικό σου λάθος. Δεν ήταν κάτι που ζήτησες και σίγουρα δεν ήταν κάτι που σου άξιζε. Αυτό που σου συνέβη δεν ήταν καθόλου δίκαιο. 

Μπορεί να ήσουν μια παράπλευρη απώλεια στον αγώνα και στη σύγκρουση κάποιου άλλου, μπορεί να βρέθηκες τυχαία σε εκείνο το σημείο, να ήσουν ένας αθώος περαστικός, που όμως τραυματίστηκε βαθιά.

Όλοι τραυματιζόμαστε από τη ζωή, κάποιοι από εμάς από τραγικά λάθος πράξεις, άλλοι από ανεπεξέργαστο πόνο και παραγκωνισμένα συναισθήματα. Ανεξαρτήτως της πηγής, σε όλους μας δίνεται η σειρά να παίξουμε, ακόμα κι αν δεν είναι η τυχερή μας παρτίδα.

Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχάσουμε είναι πως ακόμα κι αν κάτι δεν είναι δικό μας λάθος, η επούλωση πέφτει πάντα πάνω μας – και αντί να περιοριζόμαστε από αυτό, μπορούμε να μάθουμε να το βλέπουμε ως ένα σπάνιο δώρο.

Η επούλωση είναι ευθύνη μας επειδή αν δεν είναι, μια άδικη συνθήκη γίνεται μια ζωή που δεν ζήσαμε. Η επούλωση είναι δική μας ευθύνη επειδή ο ανεπεξέργαστος πόνος θα μεταφερθεί σε όλους τους άλλους γύρω μας, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί αυτό που συνέβη και σε εμάς.

Η θεραπεία είναι δική μας ευθύνη επειδή έχουμε αυτή τη μία ζωή, αυτή τη μονή ευκαιρία να κάνουμε κάτι σημαντικό. 

Η επούλωση είναι ευθύνη μας επειδή θέλουμε η ζωή μας να είναι διαφορετική και αν περιμένουμε κάποιον άλλο να το καταφέρει αυτό για εμάς, η αλλαγή δεν θα έρθει μάλλον ποτέ. Το μόνο που θα κερδίσουμε είναι εξάρτηση και πικρία.

Η επούλωση είναι ευθύνη μας επειδή έχουμε τη δύναμη να θεραπεύσουμε τους εαυτούς μας, ακόμα κι αν παλαιότερα μας είχαν κάνει να πιστέψουμε ότι δεν μπορούμε. Και είναι δική μας δουλειά επειδή θεραπεία δεν είναι το να ξαναγίνουμε αυτό που ήμασταν πριν, αλλά κάτι δυνατότερο, ένας άνθρωπος σοφότερος και καλύτερος.

Όταν θεραπευόμαστε, γινόμαστε οι άνθρωποι που πάντα θέλαμε να γίνουμε. Δεν μεταβολίζουμε μόνο τον πόνο, μπορούμε να φέρουμε πραγματική αλλαγή στη ζωή μας, στις οικογένειές μας και στις κοινότητες που ζούμε. Μπορούμε να κυνηγήσουμε με μεγαλύτερη ελευθερία τα όνειρά μας.

Αποκτούμε τη δύναμη να διαχειριζόμαστε ό,τι μας πετά η ζωή, επειδή γινόμαστε αυτάρκεις και σίγουροι για εμάς. Είμαστε πιο πρόθυμοι να τολμήσουμε, να ρισκάρουμε.

Το πρόβλημα είναι πως όταν κάποιος άλλος έρχεται και μας κάνει κάτι κακό, συχνά καθόμαστε περιμένοντας κάποιος να μας πάρει αυτό τον πόνο, αυτό το βαρίδιο. Αποτυγχάνουμε πολλές φόρες να συνειδητοποιήσουμε ότι τα πιο σημαντικά μαθήματα της ζωής είναι αυτές οι καταστάσεις· αυτές μας δίνουν τα οικοδομικά υλικά για να χτίσουμε ό,τι θέλουμε.

Brianna Wiest
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Περί Ευθύνης ... - Το μήνυμα της ημέρας:

"Να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω της γης, αν δεν σωθεί εγώ φταίω".

"Ποια 'ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν' αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη''

Νίκος Καζατζάκης

Ελευθερία σημαίνει ανάληψη Ευθύνης

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης».

Ζίγκμουντ Φρόυντ

Έτσι θα εξοικειώσετε το παιδί με την προσωπική ευθύνη

Έτσι θα εξοικειώσετε το παιδί με την έννοια της προσωπικής ευθύνης ώστε να εξελιχθεί σε έναν υπεύθυνο και δυναμικό ενήλικα.

Η ανάληψη ευθυνών ξεκινά στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία και είναι ένα δώρο, που μπορείτε να τους χαρίσετε για να τα συνοδεύει και στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.

Όλα τα παιδιά σε κάποια φάση της ζωής τους ξεκινούν να λένε δικαιολογίες για την συμπεριφορά τους, χωρίς να δείχνουν υπευθυνότητα για όλα όσα κάνουν, γιατί ενδεχομένως δεν θέλουν να παραδεχθούν το λάθος τους. Δεν χρειάζεται να ανησυχήσετε για αυτήν την συμπεριφορά, μιας και είναι ένα βασικό στάδιο της ανάπτυξής τους, είναι όμως σημαντικό να αντιμετωπίσετε αυτήν την φάση προληπτικά, ώστε να μην μετατραπούν σε ενήλικες που αρνούνται να παραδεχθούν τα σφάλματά τους και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Ψυχραιμία

Αποφύγετε την ένταση ακόμα και όταν το παιδί σας επιμένει ότι δεν ευθύνεται εκείνο για το λάθος του, καθώς δεν θέλετε να εμπλακείτε σε ένα ανώφελο αγώνα για το ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι. Αντ’ αυτού απαντήστε ήρεμα στο παιδί, διευκρινίζοντάς του ότι η δικαιολογία που χρησιμοποιεί δεν σημαίνει ότι δεν είναι υπεύθυνο για την συμπεριφορά του. Δώστε του να καταλάβει με την συζήτησή σας ποια ακριβώς είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιεί και υπενθυμίστε του ότι εκείνο έχει τον έλεγχο της συμπεριφοράς του και επομένως φέρει προσωπική ευθύνη.

Προσωπική ευθύνη

Ενθαρρύνετε την ανάληψη προσωπικής ευθύνης, μαθαίνοντας στο παιδί να διακρίνει την δικαιολογία από την εξήγηση των γεγονότων. Η εξήγηση εμπεριέχει την προσωπική ευθύνη για όλα όσα ενδεχομένως να έχουν συμβεί ενώ χρησιμοποιώντας δικαιολογίες, οι ευθύνες επιρρίπτονται σε οποιονδήποτε άλλο πλην του εαυτού μας. Στόχος της εξήγησης είναι να βοηθήσει τους άλλους να κατανοήσουν μία κατάσταση ενώ με την δικαιολογία απλά η ευθύνη ενός λάθους μετατίθεται σε κάποιον τρίτο. Είναι συχνό φαινόμενο, όχι μόνο σε παιδιά αλλά και σε ενήλικες, να πέφτουν στην παγίδα, ακριβώς επειδή δεν τις έχουν διαχωρίσει. Αξίζει λοιπόν τον κόπο, να βοηθήσετε το παιδί σας να κατανοήσει και να διαχωρίσει τις δύο έννοιες, ώστε να μετατραπεί αργότερα σε ένα πετυχημένο ενήλικα που οι γύρω του θα μπορούν να εμπιστευθούν.

Η δύναμη των επιλογών

Όταν το παιδί σας προσπαθήσει να κατηγορήσει κάποιον άλλον για την συμπεριφορά του ή το λάθος του, παραμένοντας ψύχραιμοι, εστιάστε την συζήτηση στις επιλογές του και τον τρόπο που αντιδρά σε όσα συμβαίνουν γύρω του. Είναι σημαντικό να του δείξετε ότι ανεξάρτητα από τις καταστάσεις, έχει πληθώρα επιλογών που μπορεί να ακολουθήσει αναφορικά με την συμπεριφορά του. Μπορεί οι εξωτερικές συνθήκες να μην το διευκόλυναν στο έργο του, ποιες ήταν όμως οι επιλογές που θα μπορούσε να ακολουθήσει ώστε τα πράγματα να είχαν μια διαφορετική έκβαση; Αυτό θα πρέπει να ρωτήσετε και το παιδί σας, ώστε αφενός να κατανοήσει την πληθώρα των επιλογών του και αφετέρου να ενισχύσετε την υπευθυνότητά του.

imommy.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης

Ως γονείς μπορείτε να βοηθήσετε σημαντικά το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης

Όλα τα παιδιά μερικές φορές δικαιολογούνται για τη συμπεριφορά τους. Η φράση «Δεν είναι δικό μου λάθος!» είναι μια κοινή αντίδραση των παιδιών όταν έχουν παραβεί τους κανόνες. Αλλά για ορισμένα παιδιά, οι δικαιολογίες μπορούν να γίνουν ένα πραγματικό πρόβλημα και κάπως έτσι να μετατραπούν σε ενήλικες που αρνούνται να αποδεχτούν την προσωπική τους ευθύνη για τις πράξεις τους.

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί να αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης

Μείνετε ήρεμοι

Αποφύγετε να τσακωθείτε με το παιδί σας όταν επιμένει ότι κάτι δεν είναι δικό του λάθος. Διαφορετικά, κινδυνεύετε να μπείτε σε μια μάχη εξουσίας. Αντ’ αυτού, απαντήστε ήρεμα. Καταστήστε σαφές ότι η δικαιολογία του για τη συμπεριφορά του δεν σημαίνει ότι δεν είναι υπεύθυνο για ό,τι έκανε. Πείτε του, «Έχεις ευθύνη για το πώς συμπεριφέρεσαι» ή «Είναι δική σου ευθύνη να βρεις τρόπους για να λύσεις αυτό το πρόβλημα.»

Ενθαρρύνετε την προσωπική ευθύνη

Διδάξτε στο παιδί σας τη διαφορά ανάμεσα σε μια εξήγηση και μια δικαιολογία. Για παράδειγμα, το να πει στον δάσκαλό του ότι απουσίαζε επειδή ήταν άρρωστο είναι μια εξήγηση. Αν πει στον δάσκαλο ότι ο σκύλος έφαγε την εργασία του, είναι δικαιολογία.

Η εξήγηση αποδέχεται την προσωπική ευθύνη ενώ η δικαιολογία τείνει να κατηγορεί άλλους. Η εξήγηση έχει σκοπό να βοηθήσει τους άλλους να κατανοήσουν την κατάσταση, ενώ η δικαιολογία συνήθως προορίζεται να δικαιολογήσει ένα λάθος.

Μερικές φορές τα παιδιά (καθώς και πολλοί ενήλικες) δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν τη διαφορά. Αλλά αξίζει τον χρόνο και την προσπάθεια να βοηθήσετε το παιδί σας να δει ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτών των δύο εννοιών.

Δώστε ως παράδειγμα διάφορα σενάρια και ζητήστε από το παιδί να εντοπίσει πότε λέτε μια δικαιολογία και πότε προσφέρετε μια εξήγηση. Με την εξάσκηση, το παιδί θα μπορέσει να αναγνωρίσει τη διαφορά και να κατανοήσει πότε οι άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν την προσωπική ευθύνη.

Διδάξτε του δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων

Όταν το παιδί προσπαθεί να κατηγορήσει άλλους ανθρώπους για τα λάθη και τα προβλήματά του, στρέψτε τη συζήτηση στις επιλογές του για τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται. Για παράδειγμα, αν λέει, «Πήρα κακό βαθμό στην εργασία μου επειδή ο δάσκαλος δεν μου εξήγησε πώς να την κάνω», ρωτήστε, «Τι θα μπορούσες να κάνεις σχετικά με αυτό;». Μιλήστε του για το πώς θα μπορούσε να ζητήσει διευκρινίσεις ή να ζητήσει βοήθεια, αντί να κατηγορήσει τον δάσκαλο για την κακή του βαθμολογία.

Είναι σημαντικό το παιδί σας να μπορεί να αναγνωρίζει ότι έχει επιλογές για τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρίνεται. Διδάξτε στο παιδί ότι ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω του, είναι εκείνο τελικά υπεύθυνο για τις δικές του επιλογές.

Δώστε έμφαση στη μάθηση μέσα από τα λάθη

Διδάξτε στο παιδί σας ότι τα λάθη είναι μια ευκαιρία για μάθηση. Όταν τα παιδιά βλέπουν τα λάθη ως τρόπο να μάθουν, είναι λιγότερο πιθανό να προσπαθήσουν να καλύψουν τα λάθη τους ή να κατηγορήσουν άλλους ανθρώπους. Δείξτε του λοιπόν ότι το να κάνει λάθη δεν είναι κακό, αλλά είναι σημαντικό να μάθει μέσα από αυτά, ώστε να μην τα επαναλάβει. Τέλος, επικροτήστε το παιδί σας όταν λέει την αλήθεια ή όταν αναλαμβάνει την ευθύνη για τη συμπεριφορά του.

in.gr

Πριν μιλήσεις στο παιδί σου καλό είναι να σκέφτεσαι πρώτα

Οι γονείς δεν γνωρίζουν και νομίζουν ότι το παιδί είναι απασχολημένο με κάτι και δεν ακούει αυτά που λένε οι μεγάλοι παραδίπλα.

Το παιδί μπορεί να παρακολουθεί κάτι στην τηλεόραση, να ασχολείται με ένα παραμύθι, να βλέπει κάτι στο YouTube, να παίζει με φίλο του ή με τον σκύλο και τα παιχνίδια του. 

Αυτό που ξεχνάμε είναι ότι ένα παιδί είναι πολύ ευαίσθητο και παρατηρητικό, και παρ`όλο που συνειδητά μπορεί να μην ακούει, κάποια πράγματα καταγράφονται υποσυνείδητα στο μυαλό του. Τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά.

Προφανώς και οι περισσότεροι γονείς προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι προσέχουν τι λένε όταν είναι τριγύρω τα παιδιά τους, όμως μερικές φορές γίνεται χωρίς να το καταλάβουν. Και μιλάμε ακόμα και για πολύ απλά πράγματα όπως ο τρόπος που μιλάμε για τον άνθρωπο που μπορεί να μας βοηθάει στο σπίτι ή άλλα θέματα, έχουν σημασία και μπορεί να κάνουν τη διαφορά. 

Τα παιδιά παρατηρούν τη γλώσσα του σώματός μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας, τον τόνο της φωνής μας και τα λόγια μας. Επίσης συμπεριφέρονται όπως οι γονείς τους. 

Τους θεωρούν μέντορές τους και θέλουν να τους μοιάσουν.

Πόσες φορές έχετε διαφωνήσει έντονα με τον σύζυγό σας μπροστά τους και πιάσατε την αλλαγή στην συμπεριφορά τους; Να σωπαίνουν και να έχουν βλέμμα απορίας ή και ανησυχίας ενώ προ ολίγων λεπτών ασχολούνταν με κάτι δικό τους. Αρκετοί επιλέγουν να σταματήσουν και να ασχοληθούν με το παιδί, ενδεχομένως εξηγώντας ότι οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές απόψεις και η διαφωνία και ένταση είναι κάτι της στιγμής. Μερικοί ενήλικες συμφωνούν να μην επαναληφθεί κάτι ανάλογο ιδίως όταν περιφέρονται τα παιδιά στο χώρο.

Όταν οι γονείς τσακώνονται έντονα (και όχι απλώς διαφωνούν ενώ προσπαθούν να επιλύσουν συγκεκριμένο ζήτημα) μπροστά στα παιδιά, αυτό έχει σημαντικό αντίκτυπο στα παιδιά σε ψυχικό, σωματικό, συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο. Αυτά που λέμε γίνονται και η δική τους γλώσσα. 

Αν διαφωνούμε με διάθεση να λύσουμε ένα ζήτημα, θα κάνουν κι εκείνα το ίδιο μαζί μας αλλά και με άλλους ανθρώπους στην ημέρα τους. 

Ως γονείς λοιπόν πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε τον τρόπο μας όταν υπάρχουν παιδιά παρόντα, αν θέλουμε να τα μεγαλώσουμε σωστά. Είναι εξέχουσας σημασίας το πώς μιλάμε τόσο μεταξύ μας όσο και στα παιδιά μας. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις λέξεις που επιλέγουμε να χρησιμοποιήσουμε. Καθώς αν μιλάμε με σεβασμό, το ίδιο θα κάνει και το παιδί μας και το αντίστροφο.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν σημαντικό ρόλο στο μεγάλωμα των παιδιών. Ως ενήλικας, το παιδί σας θα είναι πιο θετικό, με καλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Δεν απαιτείται μεγάλη προσπάθεια για να μεγαλώσετε ένα παιδί με θετικότητα, όποια κι αν είναι η εκάστοτε κατάστασή σας. Η γλώσσα σας πρέπει να είναι θετική, ενθαρρυντική και αισιόδοξη.

Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ακόμα και μωρά 15 μηνών μπορούν με ευκολία να καταλάβουν πότε οι ενήλικες είναι θυμωμένοι και προσπαθούν να τους καθησυχάσουν με τον τρόπο τους. Αν δεν σας ακούει το παιδί σας, μην εκνευρίζεστε. 

Διαχειριστείτε την κατάσταση με αρκετή υπομονή και χρησιμοποιώντας θετικές λέξεις. Αποφύγετε να πείτε ότι ξέρετε ότι ποτέ δεν σας ακούει και αντιθέτως πείτε ότι πάντα σας ακούει. 

Έχει μεγάλη διαφορά και κάνει τη διαφορά στον τρόπο που θα συμπεριφερθεί. Όταν θέλουμε να φερθούν με συγκεκριμένο τρόπο ή θέλουμε να βελτιωθούν σε κάτι καλό θα ήταν να το εκφράζουμε θετικά κι όχι αρνητικά, να μην δίνουμε εντολές και να μην εστιάζουμε σε αυτό που θέλουμε. Να μιλάμε στο παρόν και επισημαίνοντας κάτι ως γεγονός. Αυτά βοηθούν πολύ στην σχέση μας με το παιδί μας.

Μην ξεχνάτε λοιπόν ότι τα παιδιά μας παρακολουθούν και παραδειγματίζονται στα πάντα από εμάς. Όλοι σαφώς και επιθυμούμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να γίνουν ενήλικες με αξιοπρέπεια και σεβασμό, τους οποίους θα καλοδεχθεί η κοινωνία. Ας βάλουμε τα δυνατά μας να τους παραδειγματίσουμε τα καταλληλότερα τόσο συμπεριφοριστικά όσο και λεκτικά.

Ιωάννα Θεοδωρακόπουλου, PsyD, MSc
Συμβουλευτικός ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια
mothersblog.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν το πρωτότοκο - «καλό παιδί», φοράει την μπέρτα του “σούπερ ήρωα”!

Η οικογένεια είναι ένα σύστημα, δηλαδή μια ομάδα ατόμων που αλληλεπιδρούν ως ένα λειτουργικό όλον. 

Οι φυσικές, κοινωνικές και συναισθηματικές λειτουργίες των μελών της οικογένειας βρίσκονται σε βαθιά αλληλεξάρτηση, ώστε οι αλλαγές σ’ ένα μέρος του συστήματος να έχουν αντίκτυπο σε άλλα μέρη του. 

Κάθε μέλος στην οικογένεια, αναλαμβάνει ασυνείδητα έναν ρόλο, με στόχο να διατηρηθούν οι ισορροπίες στην οικογένεια. Ο ρόλος που θα πάρει το κάθε μέλος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η σειρά γέννησης, η ιδιοσυγκρασία και η προσωπικότητα του. 

Άλλα μέλη αποτελούν την “φωνή” της οικογένειας και είναι πιο “αντιδραστικά”, καθώς εξωτερικεύονται περισσότερο και έχουν μια πιο “δυναμική” παρουσία, ενώ άλλα έχουν πάρει τον ρόλο του “καλού παιδιού”.

Τον ρόλο του καλού παιδιού, αναλαμβάνει συνήθως το πρωτότοκο παιδί, καθώς αναλαμβάνει περισσότερες υπευθυνότητες, γρήγορα γίνεται “ο μεγάλος” ή “η μεγάλη”, ενώ όλες του οι κινήσεις στοχεύουν στην επιβεβαίωση από την μαμά ή και τον μπαμπά. 

Το παραπάνω έχει ως αποτέλεσμα το “καλό παιδί” της οικογένειας να μην είναι σε επαφή με τον εαυτό του, τις ανάγκες και το συναίσθημα του, αλλά να καλύπτει πρώτα τις ανάγκες των προσώπων αναφοράς του, με στόχο την αποδοχή.

Μεγάλο το βάρος του ρόλου του καλού παιδιού στην πατρική μας οικογένεια. 
Όσοι είχαν αυτόν τον ρόλο, ξέρουν πολύ καλά τι κόστος έχει για τους ίδιους και την μετέπειτα ζωή τους. Όλοι στις οικογένειες μας αναλαμβάνουμε ασυνείδητα κάποιους ρόλους, τους οποίους αν δεν συνειδητοποιήσουμε, τους κουβαλάμε και στην πυρηνική μας οικογένεια.

Το “καλό παιδί” της πατρικής οικογένειας που αναλαμβάνει πολλές ευθύνες, πρέπει να φέρνει εις πέρας όλες τις υποχρεώσεις για να μην στεναχωρήσει τους γονείς του, εξελίσσεται σε ένα σούπερ ήρωα στη δική του οικογένεια, ο οποίος φορώντας την “μπέρτα” του είναι ο στυλοβάτης της οικογένειας, όπου όλα τα μέλη της κρέμονται από εκείνον! 
Για ακόμα μία φορά οι δικές του ανάγκες θυσιάζονται στον βωμό της οικογενειακής ισορροπίας, χωρίς να συνειδητοποιεί τις συνέπειες. Η καταπίεση των αναγκών και των συναισθημάτων ίσως οδηγήσει μερικούς στο να νιώθουν πιο έντονα το ότι πνίγονται και ότι είναι εγκλωβισμένοι, χωρίς όμως να μπορούν να αναγνωρίσουν τις ρίζες του προβλήματος.

Πόσο βαρύς είναι ο ρόλος του “καλού παιδιού” και πόσο τελικά μας ακολουθεί και στην πυρηνική μας οικογένεια!

Αλλάζει; Μόνο όμως αν τον αναγνωρίσουμε μπορούμε και να τον αλλάξουμε!

Ας μην διαιωνίσουμε άλλο τέτοια δυσλειτουργικά μοτίβα!

Κρητικού Μαρίνα

Ψυχολόγος Υγείας/ Συστημική-Οικογενειακή Σύμβουλος marina.kritikou@yahoo.com

promahi

«Όσο είμαστε εμείς επαέ μην φοβάστε πράμα»

Στρατιώτες που υπηρετούν τη θητεία τους και μόνιμα στελέχη του ελληνικού στρατού δίνουν ευχές για υγεία και διαβεβαιώνουν: 

Όσο είμαστε εμείς επαέ μην φοβάστε πράμα
Δείτε το βίντεο με τις ευχές του προσωπικού του ΓΕΣ για το 2017

Βίντεο με Κρητικό φαντάρο που υπηρετεί σε φυλάκιο της Δωδεκανήσου

Φυλάττουν Θερμοπύλες. Βρίσκονται στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου Πελάγους και καθημερινώς, 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα είναι στις επάλξεις πράττοντας το καθήκον τους προκειμένου να διασφαλίζονται τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Το γραφείο Τύπου του Γενικού Επιτελείου Στρατού ετοίμασε ένα βίντεο με ευχές από οπλίτες θητείας και μόνιμα στελέχη του ελληνικού στρατού που υπηρετούν σε νησιά και νησίδες της Δωδεκανήσου.
«Όσο είμαστε εμείς επαέ μην φοβάστε πράμα» διαβεβαιώνει ένας στρατιώτης από την Κρήτη.

Πηγή : Η ΡΟΔΙΑΚΗ

Ξέχασαν το μωρό τους πάνω σε στρώμα θαλάσσης και έφτασε στα ανοιχτά της Λέσβου!

Γονείς ξέχασαν (!) το μόλις 10 μηνών κοριτσάκι τους πάνω σε φουσκωτό στρώμα, με αποτέλεσμα να παρασυρθεί από τον αέρα και να βρεθεί μεσοπέλαγα, στα ανοιχτά της Λέσβου!

Ευτυχώς η περιπέτεια της μικρής είχε αίσιο τέλος, χωρίς την επέμβαση του ελληνικού Λιμενικού.

Το απίστευτο περιστατικό διαδραματίστηκε το Σάββατο στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των μικρασιατικών ακτών της περιοχής Kucukkuyu και των βορειοανατολικών ακτών της Λέσβου.

Οι γονείς της μικρούλας Melda Ilgin απολάμβαναν αμέριμνοι το μπάνιο τους σε μια πολυσύχναστη παραλία της Τουρκίας, έχοντας αφήσει το κοριτσάκι τους να παίζει μόνο του μέσα στο νερό με το φουσκωτό παιχνίδι του. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν έντρομοι ότι το παιδί δεν βρισκόταν πια κοντά τους.

Τα θαλάσσια ρεύματα και ο άνεμος που φυσούσε στην περιοχή είχαν παρασύρει το φουσκωτό με το παιδί στα ανοιχτά, χωρίς οι γονείς να αντιληφθούν το παραμικρό.

Στην παραλία επικράτησε πανικός, καθώς ούτε οι γονείς ούτε οι υπόλοιποι λουόμενοι μπορούσαν να προσεγγίσουν κολυμπώντας το παιδί, αφού αυτό είχε ήδη φτάσει σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου από την ακτή! 
 Οι έντρομοι γονείς ειδοποίησαν τις Αρχές και ύστερα από λίγη ώρα ένα σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής έφτασε δίπλα στη μικρή Melda. Οι διασώστες βούτηξαν στο νερό, έπιασαν το κοριτσάκι και το ανέβασαν σώο και αβλαβές στο σκάφος.
Η μικρή ήταν τρομαγμένη και ελαφρώς αφυδατωμένη από την έκθεσή της στον ήλιο, αλλά χωρίς κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας. 
Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, το 10 μηνών παιδί κρατήθηκε στην επιφάνεια της θάλασσας επειδή καθόταν στη μέση του στρώματος, το οποίο ευτυχώς δεν αναποδογύρισε

madata

Έχουμε ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ευθύνη για τα παιδιά που πεθαίνουν εξαιτίας της φτώχειας

«Είμαστε υπεύθυνοι για όσα δεν πράττουμε.»

.

«Στον βαθμό που δεν κάνουμε τίποτε για να σώσουμε
τις ζωές αυτών των παιδιών,
έχουμε ευθύνη για το θάνατό τους»

 "Περνώντας μπροστά από μια ρηχή λίμνη βλέπετε ένα παιδάκι που κινδυνεύει να πνιγεί. Για να το σώσετε, αρκεί να κάνετε μερικά βήματα, να μπείτε στη λίμνη και να το τραβήξετε έξω. Αλλά φοράτε ένα ακριβό ζευγάρι παπούτσια. Ε, και; Υπάρχει κανείς που θα έδινε μεγαλύτερη αξία στα παπούτσια παρά στη ζωή του παιδιού;"

Peter Singer: It's our duty to give

Αυτή τη μικρή παραβολή επινόησε ο Σίνγκερ, που επιμένει ότι όσο δεν κάνουμε τίποτε -σε ατομικό επίπεδο- για την καταπολέμηση της φτώχειας που μαστίζει τον αναπτυσσόμενο κόσμο, είναι σαν να αρνούμαστε να βρέξουμε τα παπούτσια μας.

«Είμαστε υπεύθυνοι για όσα δεν πράττουμε. Είναι μύθος ότι φέρουμε ευθύνη μόνο για τις πράξεις μας. Είναι μάλιστα ένας βλαβερός μύθος, γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να αγνοούμε την ευθύνη που φέρουμε για τα 27.000 παιδιά που πεθαίνουν κάθε μέρα από αιτίες που συνδέονται με τη φτώχεια», επισημαίνει ο Σίνγκερ, του οποίου η φιλοσοφία είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ωφελιμισμού του Τζέρεμι Μπένθαμ, σύμφωνα με την οποία σωστή τακτική είναι εκείνη που εξασφαλίζει μεγαλύτερη ευτυχία στο μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

.

ολόκληρη η συνέντευξη στην πηγή: antikleidi

Νιώθω ΠΟΛΥ ένοχος

Χτες διάβασα την είδηση  για τον νηστικό μαθητή που κατέρρευσε στον δρόμο.
Μετά το πρώτο σοκ στεναχωρήθηκα. Και προβληματίστηκα...
. 
Νιώθω ένοχος! Πολύ ένοχος! Πέρα απ' τις ευθύνες τις πολιτικές (που θα σπεύσουν οι πιο πολλοί να απονείμουν -δε θέλω να υπεισέλθω σε τέτοια χωράφια μ' αυτή την ανάρτηση) έχω κι εγώ ευθύνη. Και μάλιστα πολύ μεγάλη. Ίσως όχι για τον συγκεκριμένο φτωχό μαθητή, μα για όσους συνανθρώπους μου συναντώ καθημερινά στο δρόμο.

Γιατί; Γιατί έχουμε γίνει τόσο σκληρόκαρδοι; Ο άγιος Ιωάννης ο Ελεήμονας δε κοιμόταν -λέει- αν ήξερε ότι κάπου στην πόλη του κάποιος άνθρωπος πεινούσε ή κρύωνε τη νύχτα. Πήγαινε και του προσέφερε βοήθεια.

Γιατί; Γιατί δε δραστηριοποιούμαι θετικά; Τι περιμένω; Γιατί κρύβομαι στη δική μου (προσωρινή) επάρκεια; Κάποτε θα 'ρθει κι η δική μου η σειρά... Πόσο όμορφα τα 'λεγε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ...

Ξεκίνα, Σεβάχ, να κάνεις έργα και σταμάτα τα λόγια. Με τις θεωρείες κανείς δε χορταίνει. Θυμάμαι κάποτε ένας άξιος δεσπότης που τώρα κάνει ιεραποστολή στην Αφρική είχε πει: «Ίσως στην άλλη ζωή ο Κύριος δε θα μας ρωτήσει πόσες νηστείες ή πόσες μετάνοιες κάναμε. Ίσως απλά μας ρωτήσει πόσες φορές δώσαμε λίγο νερό ή λίγο φαγητό στον διψασμένο ή στον πεινασμένο αδερφό μας. Ή πόσες φορές επισκεφτήκαμε τον άρρωστο ή τον φυλακισμένο...»

Η πίστη μας είναι θετική πράξη. Είναι έργα και όχι μόνο λόγια. Γι' αυτό τώρα ντρέπομαι. Γι' αυτό και νιώθω ένοχος για το παιδάκι που λιποθύμησε. Κάνε το καλό, Σεβάχ, και μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου. Και μην ξεχνάς, Σεβάχ: μπορεί να 'κανες μια φορά το καλό μα αυτό δε σε απαλλάσσει. Η πίστη μας, άλλωστε, δεν είναι εμπορική συναλλαγή. Είναι ύψιστη έκφραση αγάπης.

Έγραψε ο Σεβάχ ο Θαλασσινός στην Αόρατη γωνιά

«Μια στάλα στη φωτιά»

Ένα αφρικάνικο παραμύθι
.

The Story of the Hummingbird

Στη διάρκεια μιας πυρκαγιάς στο δάσος, όλα τα ζώα τρέχουν για να σωθούν εκτός από ένα κολιμπρί*, που μια στάλα νερό στο ράμφος του και πετάει προς τη φωτιά…
«Τι νομίζεις ότι κάνεις; Είσαι τρελός, δεν θα σταματήσεις την φωτιά!», του φωνάζει ένας ελέφαντας. 
«Το ξέρω», απαντά το κολιμπρί, «κάνω, όμως, αυτό που μου αναλογεί» 
 .
*(Το κολιμπρί είναι το μικρότερο πουλί στον κόσμο, το μήκος του σώματός του φτάνει τα 2,5 εκατοστά)

από metrogreece

"Αν δεν το έκανα εγώ κάποιος άλλος θα το έκανε"

"Αν δεν το έκανα εγώ κάποιος άλλος θα το έκανε"

         Η φράση που σκότωσε την αξιοπρέπεια. Η μεγάλη δικαιολογία της εποχής μας, που μας επιτρέπει να έχουμε άφεση αμαρτιών σε κάθε κακό που προκαλούμε στον διπλανό μας.

"Αν δεν το έκανα εγώ κάποιος άλλος θα το έκανε"

Ήρθε η ώρα να δείξεις μεγαλοψυχία και να αφήσεις επιτέλους αυτόν τον άλλον να το κάνει. Δώσε την ευκαιρία στον εαυτό σου να μη χρεωθείς άλλο ένα βάρος στη συνείδησή σου που με λάσπη έχεις σκεπάσει. 

ΤΕΛΟΣ στη φράση "θα το έκανε κάποιος άλλος". 
Αν έχεις επιλέξει να κάνεις κάτι, ενάντια στον αδύναμο, στο φτωχό, στον αμαθή, η σε όποιον έχει πέσει σε μια ανάγκη και συγκυρία, έχεις την ευθύνη για το κακό που του κάνεις. 

Η κοινωνία γέμισε με άτομα που δεν έχουν τίποτα και δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Τα άτομα αυτά, μπορούν να πουν το ΟΧΙ, και να κοντραριστούν με κάτι που τα ταΐζει, αφού ο νηστικός δεν έχει λόγο να φοβάται για τη τροφή του.

Κάνε σήμερα κάτι που θα σε κάνει κοινωνικά ενεργό. 
Μίλησε σε όσους δε ξέρουν, άνοιξε τα μάτια όσων δεν έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες. Η κοινωνία αλλάζει ραγδαία, κάψε τα πρέπει και με το φως της φωτιάς αυτής γίνε καλύτερος.

http://dinatomirmigi.blogspot.com

Αν όλοι μας ρίχναμε στη θάλασσα από έναν «αστερία»...

Κάποιος περπατοῦσε στὴν παραλία μετὰ ἀπὸ σφοδρὴ θαλασσοταραχὴ. Λυπήθηκε πολὺ καθὼς εἶδε τὴν ἀμμουδιὰ γεμάτη ἀπὸ ἀστερίες ποὺ τοὺς εἶχε ξεβράσει ἡ θάλασσα.

Ἄρχισε λοιπὸν προχωρώντας νὰ πετάει στὸ νερὸ ὅποιον ἀστερία ἔβρισκε μπροστά του. 
Τὸν πρόσεξε κάποιος ἄλλος περαστικὸς καὶ τὸν εἰρωνεύθηκε:

— Τὶ νομίζεις ὅτι θὰ καταφέρης; Ποιὸς νομίζεις ὅτι εἶσαι; Εσὺ θὰ ἀλλάξης τὴν κατάσταση;

Πῆρε ὁ περιπατητὴς στὰ χέρια του ἕναν ἀστερία...

— Ἡ κατάσταση ἀλλάζει γι αὐτὸν ἐδὼ, εἶπε καὶ τὸν πέταξε στὴ θάλασσα.

από paterspyridon 01 Δεκεμβρίου 2008

ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ!

Και τώρα που τιμωρήσαμε το Ρουσσόπουλο και το Βατοπέδι δε πουλάει αρκετά, τι θα κάνουμε? 

Τώρα που όλα θα γίνουν όπως ήταν και για τους δυο πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής μας, τι θα κάνουμε? 

Μην ανησυχείτε! 

Κάτι θα βρούμε για να σκεπάσουμε τα προβλήματα της χωράς. 

Μπορεί να βάλουμε τον Παγκοσμιοποιημένο να ξανατσακωθει μέσα στο κόμμα του. 

Άλλωστε είναι η σειρά του. 

Nα ξεκουραστεί και λίγο ο Κώστας! 

Ύστερα είναι και το άλλο. 

Πρέπει αύριο να καταθέσουν και στεφάνι. 

Να πάρουν το σοβαρό τους ύφος, το ηγετικό, και να καταθέσουν στεφάνι, σ' αυτούς που ήταν το αντίθετο απʼ τους σημερινούς πολιτικούς: 

Kορόιδα που πεθάναν για τη λευτεριά της πατρίδας τους. 

τστστστσ 

Τι αναχρονισμός! 

Γιατί να πεθάνουν? 

Θα μπορούσαν να το διαπραγματευτούν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. 

Να παραχωρήσουν τη Φλώρινα και τη Καστοριά. 

Ε! και τι θα γινόταν? 

Αλλά ξέχασα. 

Δεν υπήρχε τότε η τηλεόραση να δείξει τα μπουτάκια που τραγουδάνε, ούτε τα σκάνδαλα, έτσι ώστε να το σκεπάσουν! 

Πήραν τα όπλα τα κορόιδα και πήγαν να αναμετρηθούν στα ίσια με δεκαπλάσιο στρατό. 

Οι γυναίκες κουβάλαγαν σφαίρες μέσα στα χιόνια. 

Τι κορόιδα! 

Κι αν έσπαγε κανένα νύχι? 

Κι αν σκιζόταν κάνα καλσόν? 

Άσε που το μακιγιάζ θα καταστρεφόταν μέσα σ αυτά τα χιόνια! 

Ήταν κορόιδα γιατί ήξεραν κατά που πέφτουν οι Θερμοπύλες και τι έγινε εκεί! 

Εθνικιστικά σταγονίδια!! 

Δεν υπήρχε τότε ο πολιτισμός των τωρινών πολιτικών μας, που λένε πριν τους Κυπρίους «ναι» στο σχέδιο Ανάν για τη Κύπρο. 

Δεν υπήρχε τότε ο κωλονακίστικος πολιτισμός των τωρινών υπουργών εξωτερικών που λένε «ναι» στο να διαπραγματευτούμε τη Μακεδονία. 

Δεν υπήρχε τότε η τρομακτική κουλτούρα των τωρινών «δημοσιογράφων», που σκεπάζουν τα τραγικά γεγονότα με τα σκανδαλάκια που δεν ενδιαφέρουν κανένα. 

Είμαι τελικά τυχερός που ζω τη σημερινή εποχή! 

Έχω τους πολιτικούς που μου αξίζουν, μέσα σε μια δημοκρατία που αποφασίζω εγώ, κάθε τρία με τέσσερα χρόνια, ποιους θα στείλω στη Βουλή να σηκώνουν το χεράκι να ψηφίζουν ό,τι τους επιβάλλουν τρία τέσσερα άτομα και τα αφεντικά τους. 

Έχω δικαίωμα επιλογής! 

Νοιώθω ελεύθερος να επιλέξω ποιος θα με κοροϊδέψει. 

Τότε ήταν χάλια! 

Όποιος πήγαινε να τους κοροϊδέψει τον πολέμαγαν! 

Οποία υποκουλτούρα Θεέ μου. 

Άκου τώρα τι μου ήρθε: 

Να πω ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ σ αυτούς που έχυσαν το αίμα τους τότε! 

Άκου τι μου ήρθε να πω τώρα: 

Παππού που αγωνίστηκες στο ΕΑΜ για μια λεύτερη Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες, ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΟΔΗΓΕΙΣ!

Του Γιώργου Κρανιώτη