Τα κορίτσια με επικριτικές μητέρες έχουν 60% περισσότερες πιθανότητες να αυτοτραυματιστούν

Σύμφωνα με μία νέα έρευνα, τα κορίτσια που εκτέθηκαν στη μητρική επίκριση, ήταν πιο πιθανό να έχουν εμπλακεί εσκεμμένα στο παρελθόν σε αυτοτραυματικές συμπεριφορές.

Τα κορίτσια στην προ-εφηβεία με υψηλό βαθμό επικριτικών μητέρων είναι πιθανότερο να έχουν αποπειραθεί στο παρελθόν μη αυτοκτονικό αυτοτραυματισμό, συμπεριλαμβανομένου των κοψιμάτων και των εγκαυμάτων, σύμφωνα με νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό journal Psychiatry Research.
Η έρευνα επικεντρώνεται στις αυτοτραυματικές σκέψεις και συμπεριφορές στη νεολαία. Μας ενδιέφερε ιδιαίτερα ο αντίκτυπος των διαπροσωπικών σχέσεων (π.χ. η σχέση μητέρας-παιδιού) στην ανάπτυξη και τη διατήρηση αυτών των σκέψεων και συμπεριφορών, δήλωσε η συγγραφέας της μελέτης Κίρα Τζέιμς.

Προηγούμενες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τα παιδιά των άκρως επικριτικών γονιών, έχουν περισσότερες πιθανότητες να αυτοτραυματιστούν. Σε αυτή την έρευνα, το μεγαλύτερο μέρος της σε αυτόν τον τομέα επικεντρώθηκε στους εφήβους, γεγονός που μας ώθησε να εξετάσουμε αν και τα πρότυπα κατά την εφηβεία είναι επίσης παρόντα στην παιδική ηλικία, εξήγησε η Τζέιμς.

Στη μελέτη που συμμετείχαν 204 παιδιά (ηλικίας 7-11) και οι μητέρες τους, βρέθηκε ότι τα κορίτσια που εκτέθηκαν σε μητρική επίκριση ήταν πιο πιθανό να έχουν εμπλακεί εσκεμμένα σε αυτοτραυματικές συμπεριφορές. Σχεδόν το 60% των κοριτσιών με μια επικριτική μητέρα είχε ιστορικό μη αυτοκτονικού αυτοτραυματισμού.


Οι ερευνητές αξιολόγησαν τη μητρική κριτική ζητώντας από τις μητέρες να μιλήσουν για πέντε λεπτά χωρίς διακοπή για το παιδί τους και πώς αξιολογούν τη μεταξύ τους σχέση. Οι δηλώσεις των μητέρων κωδικοποιήθηκαν ώστε να αξιολογηθούν τα επίπεδα επίκρισης.

Η μελέτη μας δείχνει ότι, μεταξύ των παιδιών, τα κορίτσια με επικριτική μητέρα είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ιστορικό αυτοτραυματισμού από τα κορίτσια χωρίς επικριτική μητέρα. Επιπλέον, αυτά τα αποτελέσματα αφορούσαν ειδικά τα κορίτσια ενώ δεν ήταν σημαντικά μεταξύ των αγοριών, ανέφεραν οι ερευνητές.

Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μία ενδεχόμενη συνέχεια της μελέτης θα μπορούσε να μελετήσει και το αντίκτυπο της επίκρισης στην εμφάνιση των συμπτωμάτων κατάθλιψης και άγχους, αλλά και της επίκρισης από τους πατέρες.

Σε αυτή τη μελέτη, εστιάσαμε ειδικά στη μητρική επίκριση. Συνεπώς, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να εξεταστεί ο πιθανός αντίκτυπος της κριτικής από τους πατέρες και άλλους σημαντικούς ενήλικες στη ζωή του παιδιού, καθώς και ο πιθανός προστατευτικός ρόλος των πιο θετικών και υποστηρικτικών μηνυμάτων, ολοκληρώνει η Τζέιμς.

Πηγή: Maternal criticism and non-suicidal self-injury in school-aged children
Απόδοση: Ραφαέλα Βουδουραγκάκη
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγώ είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα...

Το ξέσπασμα μιας «άχρηστης» δασκάλας: 

Είμαι αυτή που στηρίζει το παιδί σου και ας λες ότι με πληρώνεις και κάθομαι

Εγώ είμαι η «άχρηστη» δασκάλα που ζητώ από τους γονείς να μη βάζουν ετικέτες με τα ονόματα των παιδιών τους πάνω στις τέμπερες, τις κηρομπογιές και τους μαρκαδόρους τους διότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν χρήματα και θέλω ό, τι έχει ένα παιδί να το μοιράζεται με τα υπόλοιπα;

Εγώ είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα που ζητώ από τους γονείς μαζί με το κολατσιό, που δίνουν στο παιδί τους, να στέλνουν και ένα ταπεράκι με κουλουράκια, κρουασανάκια ή άλλα σνακ ώστε τα παιδιά που δεν έχουν τίποτα να φέρουν από το σπίτι τους να μπορούν να κολατσίσουν μαζί με τους φίλους τους;

Είμαι η «άχρηστη» δασκάλα που, όταν κάποιο παιδί πεινάει και δεν έχει λεφτά να ψωνίσει από το κυλικείο, πηγαίνω εγώ και δίνω κρυφά λεφτά στην κυρία του κυλικείου;

Που θα φέρει στο σχολείο μια τσάντα γεμάτη καθαρά ρούχα, ώστε αν προκύψει ανάγκη και λερωθεί κάποιο παιδί να έχει ρούχα να αλλάξει;

Που προσπαθεί να προωθήσει το «εμείς» και όχι το «εγώ» και το «δικό μας» αντί για το «δικό μου»;

Είμαι η «άχρηστη» δασκάλα που προσπαθεί να μάθει στους μαθητές της να βοηθούν ο ένας τον άλλον, να περιμένουν όταν κάποιος χρειάζεται περισσότερο χρόνο, να ζητούν ο ένας τη βοήθεια του άλλου, να προσφέρουν τη βοήθειά τους στους ανθρώπους που την έχουν ανάγκη και να παίζουν ειρηνικά χωρίς να τσακώνονται;

Εγώ είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα που είναι πάντα δίπλα στους μαθητές της;

Που υποσχέθηκε να βοηθήσει τους πιο αδύναμους και να επαινέσει τους δυνατούς;

Μπορεί να με αποκαλείς «άχρηστη», πίσω από την πλάτη μου, ότι δουλεύω τους 9 μήνες από τους 12, ότι το καλοκαίρι και τις γιορτές πληρώνομαι για να κάθομαι, ότι απεργώ γιατί τα ξύνω;

Και μάλιστα όλα αυτά, τα λες μπροστά στο παιδί σου που τυγχάνει να είναι μαθητής μου και τον επηρεάζεις αρνητικά και το παροτρύνεις έτσι να μην με υπολογίζει και αυτό δεν είναι εις βάρος μου, αλλά του παιδιού σου, που όσο με αμφισβητεί, κλείνει τα αυτιά του και παύει να μαθαίνει.

Είμαι εκείνη η «άχρηστη» δασκάλα που πάει κάθε μέρα στη δουλειά της για να προσφέρει αγάπη και υποστήριξη στα παιδιά σας, όταν οι γονείς μαλώνετε ή χωρίζετε ή μένετε άνεργοι.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα με αποκαλέσεις «άχρηστη» και ότι κάθομαι και με πληρώνεις, σκέψου όλους τους παραπάνω λόγους που το κάνεις.

Πηγή: diaforetiko.gr
infokids
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Δύσκολα περιστατικά που μπορεί να σας συμβούν με το παιδί και πως να τα χειριστείτε

Το να έχουμε ευνσυναίθηση και να συμπονούμε τα παιδιά μας δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τα κρατάμε μακριά από δύσκολα συναισθήματα για να τα προστατέψουμε. Αντίθετα, σημαίνει ότι θα τα στηρίξουμε να βιώσουν το ευρύ φάσμα των συναισθημάτων των ανθρώπων.  Σημαίνει επίσης ότι θα είμαστε ανοιχτοί για να δούμε τις μοναδικές συνθήκες κάθε περιστατικού όπως προκύπτει.

5 περιστατικά που μπορεί να σου συμβούν

1. Όταν ένα άλλο παιδί πονάει το παιδί σας

Ακόμα και τα παιδιά που ανατράφηκαν από ήπιους και στοργικούς γονείς μερικές φορές χτυπούν και δαγκώνουν. Όταν είναι στην ηλικία όπου διεκδικούν το δικαίωμά τους για ανεξαρτησία και δεν έχουν ακόμη τις λεκτικές δεξιότητες για να εκφράσουν τον εαυτό τους σωστά, έτσι ώστε αντί για λέξεις, χρησιμοποιούν τα άκρα ή τα δόντια τους. 
Όταν είναι το δικό σας παιδί που έχει πληγωθεί είναι εύκολο να θυμώσετε προς το άλλο παιδί και τον γονέα του. 
Την ίδια στιγμή αναγνωρίζετε το συναίσθημά σας λέγοντας στον εαυτό σας: «Παρατηρώ ότι νιώθω θυμωμένος». 
Παίρνετε μία βαθιά ανάσα, και αφήνετε την οργή να υποχωρήσει, αντί να ενεργήσετε εν θερμώ. 
Σίγουρα αισθάνεστε φόβο για την ασφάλεια του παιδιού σας. 
Αλλά έχετε μία ευκαιρία να εξετάσετε όλα τα ενδεχόμενα. «Ίσως το άλλο παιδί να είναι φορτισμένο από θέματα που του προκαλούν άγχος στο σπίτι. Ή ίσως το δικό σας παιδί έκανε κάτι για να προκαλέσει το άλλο παιδί! Σίγουρα πρέπει να προστατέψετε το παιδί σας, όμως δεν χρειάζεται να πάρετε την κατάσταση προσωπικά.

2. Όταν η συμπεριφορά του δικού σας παιδιού επηρεάζει αρνητικά τους άλλους

Είναι σημαντικό να σκέφτεστε όχι μόνο τα συναισθήματα και τις ανάγκες του παιδιού σας, αλλά και το ποιες είναι οι επιπτώσεις της συμπεριφοράς του στα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Για παράδειγμα, όταν το παιδί σας μπαίνει πάντα πρώτο στην τσουλήθρα, απαιτώντας από τα άλλα να περιμένουν, μπορεί να χρειαστεί να βοηθήσετε να εξομαλυνθεί η κατάσταση. 
Αυτό μπορεί να συνεπάγεται να καθοδηγήσετε το παιδί ενάντια στις επιθυμίες του. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτή τη δύσκολη στιγμή ως μία ευκαιρία να επανασυνδεθείτε με το παιδί σας με συμπάθεια, αποδεχόμενη τα αρνητικά συναισθήματα και βοηθώντας το να τα εκφράσει. 
Τότε μπορείτε να δώσετε κατάλληλες για mν ηλικία του εξηγήσεις γιατί έπρεπε να αναλάβετε κι εσείς δράση και να επέμβετε στη σειρά του παιχνιδιού. Με τον τρόπο αυτό θα το βοηθήσετε να αντιληφθεί τι βιώνουν και τα άλλα παιδιά και πώς οι ενέργειές του τα επηρεάζουν.

3. Όταν το παιδί σας γίνεται μάρτυρας μιας κακομεταχείρισης σε δημόσιο χώρο

Είναι μια ευκαιρία να μιλήσετε με το παιδί σας για τα συναισθήματα όλων: του παιδιού σας, του εαυτού σας, του άλλου γονέα και του παιδιού του. Αυτή η συζήτηση μπορεί να χρειαστεί να συμβεί εκεί επιτόπου ή αργότερα, ανάλογα με την κατάσταση και την αντίδραση του παιδιού σας. 
 Μπορείτε να ξεκινήσετε λέγοντας στο παιδί πώς αισθάνεστε εσείς: «Ω, είμαι τόσο λυπημένος που βλέπω έναν γονέα να μην είναι ευγενής ή να πληγώνει το παιδί τον. Αισθάνομαι επίσης να φοβάμαι», και μετά να ζητήσετε από εκείνο να πει πώς νιώθει. «Η μπορείτε να ζητήσετε πρώτα από το παιδί σας να πει πώς αισθάνεται. Αμέσως μετά το καθησυχάζετε λέγοντας ότι εσείς ποτέ δεν Θα το αντιμετωπίσετε με τέτοιον τρόπο ούτε Θα αφήσετε άλλους να του φερθούν έτσι. 
Στη συνέχεια εξετάζετε τα συναισθήματα του άλλου παιδιού: «Και το παιδί αυτό πρέπει να αισθάνεται πολύ άσχημα, πρέπει να νιώθει λυπημένο και φοβισμένο τώρα». Ή ρωτήστε το παιδί σας να πει πώς σκέφτεται ότι αισθάνεται το άλλο παιδί. Μετά υποθέστε τι αισθάνεται ο άλλος γονέας: «Η μητέρα αυτή πρέπει να είναι πολύ κουρασμένη και απογοητευμένη, και μάλλον έχει ξεχάσει πώς να είναι ευγενής με το παιδί της».’Η ρωτάτε το παιδί σας γιατί νομίζει ότι η μητέρα δεν είναι ευγενική – συχνά το παιδί δίνει πολύ δημιουργικούς λόγους.

4. Όταν κάποιος είναι αγενής προς εσάς

Αυτή είναι μία μεγάλη ευκαιρία να δουλέψετε την ενσυναίσθηση. Αντί να εξοργιστείτε και να αρχίσετε να εκσφενδονίζετε προσβολές, μπορείτε να στραφείτε προς το παιδί και να ψιθυρίσετε, «Πω πω! Νομίζω ότι αυτός είναι πολύ δυσαρεστημένος. 
Αναρωτιέμαι γιατί; Ίσως να είχε μία κακή μέρα στη δουλειά;». Βοηθήστε το παιδί σας να φανταστεί τι θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια οργή, χωρίς να το πάρετε προσωπικά. Εάν χρειαστεί μπορείτε να «αποφορτιστείτε» αργότερα μιλώντας για το περιστατικό ιδιωτικά στον σύντροφό σας ή ένα φίλο.

5. Όταν κάποιος επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο εσείς φέρεστε στα παιδιά σας (είπαμε, όλοι έχουν γνώμη για όλους!)

Μπορείτε να δηλώσετε πόσο σημαντικό είναι να αλληλεπιδράτε με τα παιδιά σας με τρόπους που οικοδομούν τη σχέση μας και να επισημάνετε ότι όταν οι άλλοι επικρίνουν αυτό που κάνετε, σας είναι δύσκολο να το ακούσετε. 
Όταν όμως υποθέτετε ότι οι άλλοι άνθρωποι ενδιαφέρονται πραγματικά για την ευημερία του παιδιού σας προσπαθείτε να μη λαμβάνετε την κριτική τους προσωπικά, αλλά να τους ακούσετε. Ίσως να υπάρχει και μία δόση αλήθειας σε ό,τι λένε. Δεν χρειάζεται ούτε να συμφωνήσετε ούτε να διαφωνήσετε ανοιχτά μαζί τους, και σίγουρα δεν χρειάζεται να ακολουθήσετε τις συμβουλές τους αν δεν συμφωνείτε!

Κατερίνα Χρυσανθοπούλου «24 ώρες αγκαλιά»

themamagers.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι