Οι Φωνές των Γονιών στους Εφήβους προκαλούν Προβλήματα και Καταλύουν τον Σεβασμό.

Ένας έφηβος νιώθει πιο υπεύθυνος, όταν τον διορθώνει κάποιος που σέβεται και θαυμάζει.

Σύμφωνα με μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους, αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς. 

Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την παρακάτω έρευνα.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο εμφάνιζαν ψυχολογικά και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς στη συνέχεια της εφηβείας (αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ).

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ψυχολόγους η λεκτική βία, έστω κι αν γίνεται για καλό σκοπό εκ μέρους των γονιών, συχνά ανοίγει έναν φαύλο κύκλο αντιδράσεων από το παιδί, περισσότερων φωνών από τους γονείς κ.ο.κ., με συχνή κατάληξη τα πράγματα να γίνουν χειρότερα για όλους. 

«Τα ευρήματά μας εξηγούν γιατί μερικοί γονείς αισθάνονται πως όσο δυνατά κι αν φωνάξουν, τα παιδιά τους στην εφηβεία δεν τους ακούν.Τα σκληρά λόγια φαίνονται αναποτελεσματικά στο να διορθώσουν τα προβλήματα συμπεριφοράς των νέων, στην πραγματικότητα ενισχύουν αυτές τις συμπεριφορές», δήλωσε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ. 

«Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα ήταν καλύτερο να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους» πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του. 

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δυνατές φωνές, τα ουρλιαχτά, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι πιο απλοί χαρακτηρισμοί των γονιών προς τα παιδιά, του τύπου «είσαι βλάκας» ή «τεμπέλης».

Η επίπτωση στα παιδιά, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι άσχετη με το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο της οικογένειας. Επίσης, η λεκτική βία έχει επιπτώσεις στα παιδιά, ακόμα κι αν οι γονείς εκδηλώνουν παράλληλα τη συναισθηματική υποστήριξή τους και τη φροντίδα τους, καθώς οι έφηβοι είναι πιθανό να ερμηνεύσουν τις φωνές των γονιών τους ως απόρριψη ή περιφρόνηση, με συνέπεια να αναπτύξουν μια εχθρική στάση απέναντι στη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά και μια αρνητική εικόνα για τον ίδιο τον εαυτό τους. 

Όπως είπε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, «είναι λάθος η εντύπωση ότι εφόσον υπάρχει ένας στενός δεσμός γονιών- παιδιού, ο έφηβος θα καταλάβει ότι «το κάνουν επειδή με αγαπούν».

Η εφηβεία είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδος, όταν τα παιδιά προσπαθούν να αναπτύξουν την ταυτότητα του εαυτού τους. Όταν τους φωνάζετε, αυτό πλήττει την αυτο-εικόνα τους. Τα κάνει να νιώθουν πως δεν είναι ικανά, ότι είναι άχρηστα και ανάξια».

Ο καθηγητής παιδοψυχιατρικής Τίμοθι Βέρντουιν του Ιατρικού Kέντρου Langone του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης επισήμανε ότι είναι προτιμότερο οι γονείς να επεμβαίνουν στα παιδιά τους (π.χ. θα δεις λιγότερη τηλεόραση), χωρίς να χρησιμοποιούν επικριτικά, τιμωρητικά και προσβλητικά λόγια. 

«Ένας έφηβος αισθάνεται πιο υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του, όταν τον διορθώνει κάποιος (π.χ. ο γονιός του), τον οποίο σέβεται και θαυμάζει. Αντίθετα, οτιδήποτε κάνετε που επιτιμά και ντροπιάζει ένα παιδί, αυτό υποσκάπτει τη δύναμη που έχετε ως γονείς».

Το διαβάσαμε εδώ
themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να φορέσει τον πρώτο στηθόδεσμο (σουτιέν) η κόρη μου;

Η αγορά του πρώτου στηθόδεσμου αποτελεί ορόσημο για κάθε κορίτσι, αλλά μερικές φορές ίσως είναι δύσκολο να καθοριστεί πότε
είναι η κατάλληλη στιγμή να προχωρήσετε σε αυτό το βήμα. 

Μερικά κορίτσια ανυπομονούν να φορέσουν σουτιέν -ειδικά εάν οι φίλες τους το έχουν ήδη κάνει- ενώ άλλα προσπαθούν να το καθυστερήσουν για όσο περισσότερο μπορούν.

Οι γονείς από την πλευρά τους αισθάνονται δικαιολογημένα ανήσυχοι για την αγορά του πρώτου σουτιέν, σκεπτόμενοι ότι το κοριτσάκι τους έχει πλέον μεγαλώσει. 
Το πιο σημαντικό που μπορείτε να κάνετε είναι να είστε υποστηρικτικοί και να βοηθήσετε το κορίτσι σας να βρει εκείνο που είναι πιο άνετο και κατάλληλο για την ηλικία του.

Επιπλέον, πρέπει να είστε προσεκτικοί στο τρόπο που θα χειριστείτε την κατάσταση, αφού πρόκειται για μια εμπειρία που η κόρη σας θα θυμάται για πάντα. 
Επομένως, πώς θα ξέρετε πότε είναι πραγματικά έτοιμη να αρχίσει να φοράει σουτιέν;

Η μέση ηλικία είναι τα 11 έτη, ενώ άλλα κορίτσια ξεκινούν από την ηλικία των 9 ετών ή λίγο αργότερα στην ηλικία των 14 ετών. 
Η άνεση πρέπει να είναι ο βασικότερος παράγοντας που πρέπει να λάβουμε υπόψη κατά την αγορά του πρώτου στηθόδεσμου, αφού καθώς τα στήθη μεγαλώνουν μπορεί να γίνουν πιο ευαίσθητα ή να προκαλούν ακόμα και πόνο. Ένα σουτιέν καλής ποιότητας και με καλή εφαρμογή μπορεί να ανακουφίσει τη δυσφορία που νιώθουν τα νεαρά κορίτσια.

Όταν πρόκειται για την επιλογή του κατάλληλου σουτιέν πρέπει να έχετε υπόψη κι ορισμένες άλλες βασικές παραμέτρους:

• Μπορείτε να ξεκινήσετε με την αγορά ενός μαλακού σουτιέν, καθώς το στήθος αρχίζει να αναπτύσσεται.
• Αποφύγετε τα σουτιέν με μπανέλες που εμποδίζουν την ομαλή ανάπτυξη του στήθους.
• Αγοράστε τουλάχιστον δύο σουτιέν, για να έχετε τον απαραίτητο χρόνο για πλύσιμο και στέγνωμα.
• Εάν η κόρη σας ντρέπεται να δοκιμάσει το σουτιέν στο κατάστημα, καλό θα ήταν να έχετε μετρήσει τις αναλογίες της από το σπίτι.

Τέλος, μην εκπλαγείτε εάν παρατηρήσετε ότι η κόρη σας είναι λυπημένη. Η ανάπτυξη του μαστού είναι ένα από τα πρώτα σημάδια της εφηβείας. Ως γονείς πρέπει να την αφήσετε να καταλάβει ότι αυτό είναι πολύ φυσιολογικό και ότι δεν θα πρέπει να αισθάνεται αμήχανα για την αλλαγή στο σώμα της.

infokids
Το Χαμομηλάκι

Σχολικές φιλίες: Το "κλειδί" για χαρούμενα μαθητικά χρόνια

από Έλενα Μπούλια

«Η ευτυχία στην ενήλικη ζωή μπορεί να καθοριστεί από την ποιότητα σχέσεων στην παιδική ηλικία –και όχι από την εγκεφαλική ισχύ ή την ακαδημαϊκή απόδοση», λέει έρευνα Αυστραλών επιστημόνων που δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα σε επιστημονικό περιοδικό. 

Δεν περιμέναμε, βέβαια, τους επιστήμονες να το επισημάνουν. Οι περισσότεροι από εμάς διατηρούμε φιλίες από το σχολείο και το πιθανότερο είναι πως η κολλητή ή ο κολλητός μας σήμερα είναι το ίδιο άτομο με το οποίο μοιραζόμασταν το θρανίο στο Δημοτικό ή το Γυμνάσιο.Όσο σημαντική είναι η φιλία στην ενήλικο ζωή, όμως, άλλο τόσο είναι και στα σχολικά χρόνια –αν όχι περισσότερο, γράφει χαρακτηριστικά η Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια κ. Ελπίδα Παναγιωτουνάκου. 

Το να έχουν τα παιδιά φίλους στο σχολείο όχι μόνο τα οδηγεί στο να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες πολύτιμες για την υπόλοιπη ζωή τους, αλλά και τους προσφέρει συναισθηματική ασφάλεια και υποστήριξη, τα βοηθά να προσαρμοστούν καλύτερα στο σχολείο και να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους. 

Αντίθετα, τα παιδιά που δεν έχουν φίλους, αυτά δηλαδή που δε νιώθουν αποδεκτά από τα συνομήλικά τους, συνήθως νιώθουν χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολεύονται να προσαρμοστούν και συχνά εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά.

Το παιδί και ο κόσμος

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το παιδί ξεκινά την επικοινωνία του με τον κόσμο μετά τον 8ο μήνα της ζωής του, ενώ κατά το 1ο έτος περνά περίοδο εγωκεντρισμού, κατά την οποία αρνείται να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Από τα 2 έτη και μετά το παιδί γίνεται πιο κοινωνικό και συνεργατικό, όμως θα χρειαστεί να φτάσει 6 ετών για να συνάψει την πρώτη του ουσιαστική δυαδική σχέση. Κατά την ίδια περίοδο, το παιδί παύει να είναι πια τόσο εγωκεντρικό και προτιμά να νιώθει μέλος μιας ομάδας.

Η σημασία του να αρέσεις

Σύμφωνα με την έρευνα που αναφέραμε παραπάνω, στην παιδική ηλικία και μέχρι το παιδί να μπει στην εφηβεία η «κοινωνική σύνδεση», η δημιουργία φιλικών σχέσεων δηλαδή, έχει να κάνει με το πόσο αρεστό είναι το παιδί, πόσο εύκολα κοινωνικοποιείται και πόση αυτοπεποίθηση έχει. 

Παρατηρείται, λοιπόν, τα παιδιά του Δημοτικού να τείνουν να συνάπτουν σχέσεις με παιδιά με τα οποία παρουσιάζουν ομοιότητες, π.χ. οι καλοί μαθητές κάνουν παρέα με καλούς μαθητές, ενώ όσο μεγαλώνουν τα παιδιά έρχονται πιο κοντά με άλλα του ίδιου φύλου. 

Έτσι, όταν ένα παιδί παρουσιάζει έντονες ανομοιότητες με τα υπόλοιπα, π.χ. είναι παχύσαρκο, τραυλίζει, είναι ιδιαίτερα κακότροπο, προέρχεται από ξένη χώρα, είναι πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει πρόβλημα στη δημιουργία φιλικών σχέσεων με τους συμμαθητές του.

Όλα της εφηβείας δύσκολα

Στην εφηβεία η «κοινωνική σύνδεση» έχει να κάνει με την προσκόλληση των παιδιών στους γονείς, τους συμμαθητές, το σχολείο και έναν στενό φίλο, ενώ φιλίες αρχίζουν να δημιουργούνται και μέσα από άλλους κύκλους, π.χ. από την συμμετοχή των παιδιών σε ομάδες δραστηριοτήτων, παρατηρούν οι Αυστραλοί ερευνητές. 

Η κ. Παναγιωτουνάκου επισημαίνει ότι στις ηλικίες αυτές τα παιδιά ξεκινούν τη δημιουργία δυαδικών φιλιών, ενώ «στήνονται» οι πρώτες ομάδες συνομήλικων φίλων. Επίσης, «σταδιακά ξεκινά και το ερωτικό ενδιαφέρουν για το αντίθετο φύλο».

Ωστόσο, είναι η περίοδος της εφηβείας που κάνει πιο εμφανή αλλά και πιο επίπονη την έλλειψη φίλων. 

Στην εφηβεία «μερικά παιδιά είναι υπερβολικά συνεσταλμένα, ενώ άλλα δεν έχουν επαρκώς ανεπτυγμένη την ικανότητα της κατανόησης των 'θέλω' των γύρω τους, με αποτέλεσμα συχνά να παρεξηγιούνται και να μη γίνονται αποδεκτά από τα υπόλοιπα παιδιά», αναφέρει σχετικά η κ. Παναγιωτουνάκου.

Θα καταλάβετε αν το παιδί σας αντιμετωπίζει κάποιο τέτοιο πρόβλημα από την διάθεσή του να πάει στο σχολείο. Οι ειδικοί λένε πως ακόμα και οι πιο κακοί μαθητές βρίσκουν αφορμή να πάνε στο σχολείο μόνο και μόνο για να βρεθούν με τους φίλους τους και να διασκεδάσουν μαζί τους, να συζητήσουν ή να παίξουν.

Η σημασία της οικογένειας

Καθώς η οικογένεια στην οποία μεγαλώνει το κάθε παιδί παίζει τον πρωταρχικό ρόλο στην διάπλαση τον χαρακτήρα του, είμαστε εμείς, οι γονείς που πρέπει να φροντίσουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά αξίες όπως η ευγένεια, η πίστη και η φροντίδα, που αποτελούν τον συνδετικό κρίκο για θετικές σχέσεις κατά την διάρκεια της ζωής μας.

Παράλληλα, οι γονείς μπορούν να ενισχύσουν τις κοινωνικές επαφές του παιδιού τους, π.χ. επιτρέποντάς του να συμμετέχει σε ομαδικές δραστηριότητες ή διοργανώνοντας πάρτι, ακόμα και πιάνοντας κουβέντα με μαμάδες άλλων παιδιών. Άλλωστε, οι ίδιοι οι γονείς δίνουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά με τις φιλίες που έχουν δημιουργήσει.

Σε κάθε περίπτωση, καταλήγει η κ. Παναγιωτουνάκου, αν το παιδί σας δείχνει στοιχεία «απομόνωσης» ή «περιθωριοποίησης», αν αρνείται να πάει στο σχολείο, αν δεν το καλούν ποτέ σε παιδικές συγκεντρώσεις, αν μοιάζει πολύ αγχωμένο ή θυμώνει εύκολα, καλό θα ήταν να συμβουλευτείτε τον εκπαιδευτικό του παιδιού, καταρχήν, και κάποιον ψυχολόγο στην συνέχεια.

mama365

«Εσύ είσαι δυνατός!» «Εσύ θα τα καταφέρεις!» «Δεν σε φοβάμαι εσένα!»

Φράσεις οικείες και πολυ-χρησιμοποιημένες… που απευθύνονται στο παιδί και πραγματικά γεμίζουν καμάρι και περηφάνια το γονιό. Για να δούμε, όμως, τι κρύβεται πίσω από τον περήφανο γονιό και το δυνατό αυτό παιδί.

Οι γονείς οφείλουν να πιστεύουν στα παιδιά τους, να τα ενθαρρύνουν και να προσπαθούν όσο είναι δυνατό να τα ενδυναμώσουν, δίνοντάς τους ψυχικά, συναισθηματικά και υλικά εφόδια για να γίνουν δυνατά. 

Τι σημαίνει όμως δυνατό παιδί; 

Ποιο είναι το προφίλ αυτού του παιδιού που “δεν έχει ανάγκη” και “που θα τα καταφέρει”; 

Μήπως αυτές οι φράσεις είναι γροθιά στο στομάχι και ακούγονται όταν το παιδί χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ λίγη στήριξη και μια αγκαλιά;

Οι γονείς θεωρούν πως με αυτές τις φράσεις ενθαρρύνουν τα παιδιά όταν περνούν ή πρόκειται να περάσουν μια δοκιμασία. Εάν τα παιδιά ετοιμάζονται να δώσουν εξετάσεις, εάν έχουν στενοχωρηθεί με κάτι που δεν μπορούν να διευθετήσουν ή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, όταν κάνουν τα πρώτα επαγγελματικά τους βήματα ή βιώνουν τον πρώτο τους χωρισμό, τότε είναι πιθανό να ακούσουν τη φράση «Δεν σε φοβάμαι εσένα».

Κι όμως! Το παιδί ή ο έφηβος τη στιγμή που είναι ευάλωτος θέλει να δει τον γονιό του να μεταμορφώνεται και πάλι σε προστατευτικό φρούριο, έστω για λίγο και με ουσιαστική και υποστηρικτική συζήτηση να ακούσει και να αφουγκραστεί πως νιώθει το παιδί του. 

Καλό είναι να δίνουμε τη δέουσα σημασία όταν το παιδί μας διανύει μια κρίσιμη φάση που μετράει τον εαυτό του και τις δυνάμεις του, να μην υποτιμήσουμε όλα όσα νιώθει και βιώνει και να μην το “ξεπετάξουμε” με το «Είσαι δυνατός, δεν σε φοβάμαι».

Γιατί κανένα παιδί δεν είναι πάντα άτρωτο και δυνατό σαν ατσάλι, ιδίως μπροστά στους γονείς του. Στη δύσκολη στιγμή, αυτό που χρειάζεται είναι να επιστρέψει για λίγο στην στοργική μήτρα, να βρει τη δύναμη που-ναι- δεν έχει μόνιμα και να βγει και πάλι στη ζωή. 

Για αυτό την επόμενη φορά, καλό θα είναι να σκεφτούμε διπλά, πριν φορτώσουμε στο παιδί μας με μια φράση την αίσθηση του μοναχικού μα επιβεβλημένα δυνατού μονομάχου. Είμαστε κι εμείς εκεί και πρέπει να του το πούμε!4moms team

Χαρακτηριστικές και «Αλλόκοτες» Συμπεριφορές εφήβων και πώς οι γονείς θα τις αντέξουν!

Από την Τζίνα Θανοπούλου
.......................
Αυτές είναι μερικές συμπεριφορές που μπορεί να περιμένουν οι γονείς από τα έφηβα παιδιά τους:

1. Οι Έφηβοι νομίζουν ότι ξέρουν τα ΠΑΝΤΑ και ότι εσείς ως γονείς και ‘μεγάλοι’ δεν ξέρετε και δεν καταλαβαίνετε τίποτα !

(το χαμομηλάκι λέει: Αν είναι γεννημένοι από το 2000 και έπειτα, μπορεί και να σας λένε ότι δεν ξέρετε τι σας γίνεται, αφού γεννηθήκατε την προηγούμενη χιλιετία!!)

2. Θα σας αμφισβητούν συνεχώς ! 
Ανεχθείτε το !
Καταλαβαίνετε βέβαια ότι αυτό είναι αποτέλεσμα της «ναρκισσιστικής παραζάλης» της εφηβείας, που κάνει τα παιδιά να νομίζουν ότι είναι παντογνώστες, πάνσοφοι και να αμφισβητούν τους πάντες, ιδιαίτερα τους γονείς τους ! Οι γονείς πρέπει να κατανοήσουν αυτή τη φάση της εφηβείας, να καταλάβουν ψυχολογικές, σωματικές και κοινωνικές ανάγκες και αλλαγές παιδιών τους και να το «φιλοσοφήσουν» γενικότερα! 
Εδώ βοηθά η Συμβουλευτική Τόνωση από Σύμβουλο Ψυχολόγο Εφηβείας που θα τους συμβουλέψει, καθοδηγήσει και στηρίξει για να μη περάσουν αυτή τη δοκιμασία μόνοι τους

3. Θα σας αγαπούν και θα σας «μισούν» ταυτόχρονα, ή τουλάχιστον με γρήγορη εναλλαγή συναισθημάτων....! 
Αντέξτε το!
Οι γονείς πρέπει να κατανοήσουν ότι η εναλλαγή συναισθημάτων, διαθέσεων και σκέψεων είναι απολύτως φυσιολογική στην εφηβεία. Πρέπει να το δεχτούν, να προσαρμοστούν σε αυτές και να μη τις παίρνουν πάντα πολύ σοβαρά. Είναι και αυτές κομμάτι της εφηβείας ! 

Οι γονείς πρέπει να προσπαθούν, μέσα στη δίνη της εφηβείας των παιδιών τους, να παραμένουν σταθεροί, ψύχραιμοι και συγκροτημένοι γιατί πολλές φορές είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούν και να νευριάσουν, αν και είναι απολύτως φυσικό και αποδεκτό!

4. Θα δίνουν υπερβολική σημασία στην εμφάνιση τους, η οποία θα περνάει διαφορετικές και υπερβολικές στιλιστικές τάσεις...που μπορεί να σας αναστατώνουν ! 
Ανεχθείτε το!
Οι γονείς πρέπει να δεχτούν τις διαφορετικές στιλιστικές απόψεις των παιδιών τους και ότι έχουν ανάγκη να εκφράζουν τα συναισθήματα και το κέφι τους μέσα από τα ρούχα ή την επιλογή του στυλ τους. Ακόμα και αυτό δεν συμφωνούν με τους κώδικες του στυλ των γονιών, ή ακόμα τα «ιδεώδη καλαισθησίας». Οι γονείς πρέπει να αποδεχτούν την ανάγκη έκφρασης των εφήβων σε αυτή την ηλικιακή φάση της ζωής τους !

5. Η έφηβη κόρη σας θα πιστέψει σε διάφορες περιόδους της εφηβεία της ότι είναι πολύ χοντρή, πολύ αδύνατη, πολύ ψηλή, πολύ κοντή... και μάλιστα μπορεί να σας κατηγορεί εσάς για αυτό, (για το DNA που της κληρονομήσατε). 
Αντέξτε το!

Οι γονείς πρέπει να κατανοήσουν ότι τα έφηβα παιδιά, ιδιαίτερα τα κορίτσια σε αυτή την ηλικία δεν είναι ποτέ, απόλυτα ευχαριστημένα με την εμφάνιση τους και μονίμως κάτι τους φταίει. Επειδή σε αυτή την ηλικία επιθυμούν πάνω από όλα να αρέσουν και να ανήκουν, είναι πολύ σημαντικό, να προσπαθούν να φτάσουν σε ορισμένα ιδεώδη, που πολλές φορές είναι και λανθασμένα. 

Οι γονείς πρέπει να το περιμένουν και να λειτουργούν με ψυχραιμία ως Στηρίγματα, Σύμβουλοι ΟΧΙ ΚΡΙΤΕΣ των παιδιών. Οι γονείς πρέπει να ανησυχήσουν αν το παιδί τους έχει ξεφύγει με υπερβολές και νοιώθουν ότι έχει βάλει τη ψυχική ή σωματική υγεία τους σε κίνδυνο, (διατροφικές διαταραχές, ανορεξία, βουλιμία, κτλ). 
Τότε πρέπει να επέμβουν δυναμικά με συμβουλή Γιατρού ή/και Συμβούλου Ψυχολογου για Διατροφικές Διαταραχές. Κατά τα άλλα και αυτή είναι μια φυσιολογική φάση της εφηβείας, η υπερβολική ενασχόληση με την εξωτερική εικόνα. Φυσιολογικά μεγαλώνoντας και αυτή θα περάσει όταν το παιδί ωριμάσει και αναπτύξει την Συναισθηματική του Nοημοσυνη (E.Q.) και καλλιεργήσει Αυτογνωσία & Αυτοπεποίθηση.

6. Θα πάρουν ανόητες αποφάσεις για τη σχέσεις, ζωή τους, μαθήματα κτλ... και δεν πειράζει !
Οι γονείς πρέπει να μείνουν δίπλα στα παιδιά τους σε αυτή τη δύσκολη ηλικία , όχι για να τα κρίνουν, αλλά για να τα συμβουλέψουν, στηρίξουν με Ενσυναίσθηση (θυμήσου τα δικά σου... ). Έτσι θα κατορθώσουν μαζί με τα παιδιά τους να μετατρέψουν τις αρνητικές, δυσάρεστες εμπειρίες σε Πολύτιμα Μαθήματα Ζωής.

7. Θα βάζουν τους φίλους τους για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω από εσάς και οικογένεια σας.
Στην εφηβεία δεν θα είστε εσείς το ιδεώδες των παιδιών σας, θα είναι οι φίλοι τους. Θα θέλουν από εκείνους αποδοχή και θαυμασμό. Εσείς θα έρχεστε δεύτεροι. Πρέπει να το δεχτείτε, χωρίς εγωισμό και λύπη. Δεν σημαίνει ότι δεν σας αγαπούν, αλλά έχουν άλλες προτεραιότητες σε αυτή την ηλικία. Αποδεχείτε το!

8. Η πόρτα του δωματίου τους θα είναι ερμητικά κλειστή και μπορεί να βάλουν σημείωμα : «Aπαγορεύεται η Είσοδος σε μεγάλους»! 
Σεβαστείτε το!
Οι γονείς πρέπει να σεβαστούν ότι τα παιδιά τους στη εφηβεία έχουν ανάγκη από το προσωπικό χώρο και χρόνο και ανάγκη για λίγη απομόνωση. Πρέπει να τους τον δώσουν και να μην «παραβιάζουν» τα όρια τους, αλλά να τα σέβονται, όπως βέβαια και οι ίδιοι πρέπει να απαιτούν τον αντίστοιχο σεβασμό. Πρέπει να περάσουν στα παιδιά τους την έννοια του Σεβασμού και Ορίων. Ο Σεβασμός προσωπικού χώρου και χρόνου και των Ορίων είναι έννοιες που εμπνέονται από Παράδειγμα Πράξης και Ζωής !

9. Το δωμάτιό τους μπορεί να μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Η ακαταστασία μπορεί να κυριαρχεί παντού ! 
Ανεχθείτε το !

Η ακαταστασία είναι μέρος της ζωής των εφήβων γιατί πολλές φορές είναι το Αντικαθρέφτισμα του εσωτερικού τους κόσμου, συναισθημάτων και της εσωτερικής τους Σύγκρουσης. Ό,τι νοιώθουν μέσα τους βγαίνει και έξω! 

Οι γονείς πρέπει να έχουν κατανόηση και να τους λένε να συμμαζέψουν, αλλά να μην γίνονται υπερβολικά πιεστικοί, αλλά ούτε να το κάνουν οι ίδιοι για αυτούς. Πρέπει να διδάξουν τα παιδιά τους να είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις τους. Ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα ζωής.

10. Σαν γονείς θα είστε μονίμως στη διάρκεια της εφηβείας το «κόκκινο πανί». Θα φταίτε για όλα, ή τουλάχιστον για τα περισσότερα. 
Ανεχτείτε το

Είστε τα πιο κοντινά άτομα για τα παιδιά σας. Σε σάς μπορούν να εκφράζουν τον αληθινό εαυτό τους, όσο και άσχημο, άκομψο και ενοχλητικό και να είναι. Έχουν ανάγκη και το κάνουν. Μπορούν να εκφράζουν ταυτόχρονα το πόνο, τη λύπη, την απογοήτευση, το θυμό τους και πολλές φορές όλα μαζί, γιατί έτσι αισθάνονται εσωτερικά! Το κάνουν σε σας που ξέρουν ότι θα τα αγαπάτε. 

Πρέπει να το αντέχετε, όσο μπορείτε! Βέβαια σε υπερβολικές και απαράδεκτες συμπεριφορές πρέπει να τους βάζετε ΟΡΙΑ, γιατί δεν μπορεί να είναι λειτουργούν ανεξέλεγκτα! Αλλά πρέπει και να κατανοήσετε ότι σε εσάς μπορούν να εκφράζουν τον αληθινό εαυτό τους, όσο άσχημα και να αισθάνονται. Εδώ βέβαια ισχύει η Αγάπη & η Ανεκτικότητα με ΟΡΙΑ.

11. Θα μελαγχολήσετε γιατί θα νοιώσετε ότι έχετε «χάσει» τα παιδιά σας στην εφηβεία, γιατί σας απορρίπτουν, σας κρίνουν, κλείνονται στον εαυτό τους, δεν σας μιλούν κτλ. 
Θα ξαναβρεθούν λίγο μετά τη εφηβεία !

Η μελαγχολία, η στεναχώρια, η λύπη, ο θυμός ακόμα και η απελπισία που μπορεί να νοιώθουν οι γονείς, μερικές φορές, για τα έφηβα παιδιά τους είναι φυσιολογικά συναισθήματα. Ξαφνικά νοιώθουν ότι χάνουν το «αγαπημένο & φυσιολογικό» παιδί και τη θέση του έχει πάρει ένα άλλο πλάσμα, όχι και τόσο συμπαθητικό.....! 

Πολλές φορές γονείς εφήβων με ρωτούν: 
«Τι έγινε το παιδί μου;», 
«Ποιος τον/την πήρε;» 
Ως Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Εφήβων απαντώ:
«Η ΕΦΗΒΕΙΑ..!» 
Είναι όμως παροδικό, σύντομα θα γίνει και πάλι ο εαυτός του, λίγο πιο διαφορετικός/η και εξελιγμένος/η, θα ωριμάσει και θα αποκτήσει Συναισθηματική Νοημοσύνη και νοιώσει Αυτοπεποίθηση και Σιγουριά. Εσείς απλά σαν γονείς πρέπει να αντέξετε και να υιοθετήσετε μια καινούργια συμπεριφορά σας στους έφηβους που έχετε μπροστά σας, δίνοντας τους 
ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΟΡΙΑ!

12. Θα περάσει και αυτό....! 
Είναι η πιο δύσκολη, μεταβατική ηλικία στη ζωή των παιδιών σας. Με σωστούς χειρισμούς περνάει και βγαίνετε και τα παιδιά & οι γονείς ΝΙΚΗΤΕΣ & ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΕΝΩΜΕΝΟΙ & ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ !

Η εφηβεία είναι η πιο δύσκολη, απαιτητική, αλλά και η πιο συναρπαστική ηλικία στη ζωή των παιδιών και γονέων τους. Αλλάζουν όλα ! Κάθε αλλαγή και δύσκολη.Το σώμα, η ψυχή, τα συναισθήματα και οι σκέψεις των παιδιών, αλλά ταυτόχρονα οι σκέψεις, συναισθήματα των ίδιων των γονιών. 

Κάθε αλλαγή και δύσκολη ! Και τα παιδιά & οι γονείς πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. 

Η διαδικασία δεν θα είναι εύκολη, αλλά το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καλό και για τους δυό, γιατί μπορεί να εξελιχθούν και τα παιδιά και οι γονείς μέσα από αυτή τη διαδικασία. Άμα υπάρχει υπόβαθρο ΑΓΑΠΗΣ, ουσιαστικές αξίες Συναισθηματικής Νοημοσύνης, Εν-συναίσθησης, Σεβασμού καθώς & Σωστή Οριοθέτηση & υιοθετηθούν σωστοί Χειρισμοί & Τεχνικές, μπορεί η εμπειρία της εφηβείας να λειτουργήσει ευεργετικά για τα έφηβα παιδιά και τους γονείς τους.

περισσότερα εδώ: fayscontrol

Τα 15χρονα παιδιά μας: «Θυμήσου τα δικά σου και συμπάθα τα παιδιά σου»

Θυμήσου τα δικά σου και συμπάθα τα παιδιά σου

(Ή μήπως, επειδή θυμάσαι πολύ καλά τα δικά σου, είσαι απόλυτα 

άκαμπτος και αυστηρός;)

Ένα θέμα που απασχολεί ιδιαίτερα τους γονείς είναι η αντιμετώπιση της κρίσιμης περιόδου της εφηβείας. Η εφηβεία βρίσκεται μεταξύ της παιδικότητας και της ενηλικίωσης, γι’ αυτό και ο έφηβος συμπεριφέρεται άλλοτε σαν παιδί και άλλοτε σαν ενήλικος. 

Η εφηβεία σηματοδοτείται από βιολογικές αλλαγές στο σώμα του παιδιού και τελειώνει με τη γενετήσια ολοκλήρωση του ατόμου.

Ο έφηβος προσπαθεί να αποδεχθεί την καινούρια εικόνα του σώματός του και να αποκτήσει έλεγχο των γενετήσιων ορμών του. Επίσης, παρατηρούνται αλλαγές στο γνωστικό τομέα. 

Κάποιοι έφηβοι καταφέρνουν να φτάσουν στο επίπεδο της αφαιρετικής σκέψης, της ικανότητας δηλαδή να αντιλαμβάνονται τι βρίσκεται πίσω από τα πράγματα και να μη δέχονται κάποιες καταστάσεις έτσι όπως φαίνονται. 

Κάποιοι όμως έφηβοι δεν το καταφέρνουν αυτό, μένουν στο επίπεδο της συγκεκριμένης σκέψης και δέχονται την πραγματικότητα όπως φαίνεται. 

Αλλαγές παρουσιάζονται και στον συναισθηματικό τομέα. Οι έφηβοι είναι δυνατό να βιώσουν κάποια συναισθήματα κατάθλιψης και άγχους για το μέλλον. 

Η εφηβεία είναι περίοδος ανησυχίας και αμφισβήτησης των θεσμών και της λειτουργίας του κοινωνικού συστήματος γενικότερα.

Είναι πράγματι η εφηβεία περίοδος υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών;
Η αλήθεια είναι πως η κατάθλιψη είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά στους εφήβους. Μία αιτία ίσως είναι οι ορμονικές αλλαγές που παρουσιάζονται στην εφηβεία. 

Κάποιες φορές όμως, οι έφηβοι μπορεί να εμφανίσουν σοβαρές καταθλιπτικές διαταραχές, η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ αυξάνεται και ο έφηβος μπορεί να έρθει αντιμέτωπος ακόμη και με το νόμο λόγω παραβατικής συμπεριφοράς.

Η σχέση του εφήβου με τους γονείς
Ο ασφαλής δεσμός με τους γονείς στην εφηβεία είναι ένας δείκτης υψηλής αυτοεκτίμησης, περισσότερης ικανοποίησης από τη ζωή, καλύτερης ακαδημαϊκής προσαρμογής και λιγότερης ψυχολογικής εξάντλησης. Η ποιοτική σχέση του εφήβου με τους γονείς συμβάλει στην επιτυχή αντιμετώπιση των προκλήσεων, των δυσκολιών και των έντονων αλλαγών στην εφηβεία.

Ο έφηβος θέλει να μιλάει και να δρα ελεύθερα, δεν ανέχεται να τον υποτιμούν οι γονείς ή οποιοσδήποτε άλλος. Οι σχέσεις με τους γονείς του θα επηρεάσουν σε σημαντικό βαθμό και τις σχέσεις με τους υπόλοιπους ενήλικες που θα συναναστραφεί στη ζωή του. Θα έλεγε κανείς πως όταν ο έφηβος έχει ομαλές σχέσεις με τους γονείς και τους καθηγητές του – οι οποίοι αποτελούν πρότυπα προς μίμηση- τότε ο έφηβος μαθαίνει να συμπεριφέρεται σωστά απέναντι στην κοινωνία.

Πολλές φορές οι γονείς έχουν ιδιαίτερα κριτική στάση απέναντι στους εφήβους. Τους επικρίνουν για την εμφάνιση, τη συμπεριφορά ακόμα και τους φίλους τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις ένας έφηβος ενδεχομένως να εμφανίσει συμπτώματα κατάθλιψης.

Η σχέση του εφήβου με τους συνομηλίκους
Η διαμόρφωση της προσωπικότητας του εφήβου επηρεάζεται σημαντικά και από την παρέα του, η οποία αποτελεί μία πρώτη δομή κοινωνικοποίησης (μετά την οικογένεια και το σχολείο). Η σχέση του εφήβου με τους συνομηλίκους του, επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του καθώς και την αξία που του αποδίδει. Έχει μεγάλη σημασία για τον έφηβο ο τρόπος που τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι και τι σκέφτονται γι’αυτόν. Γι’ αυτό και οι ισχυρές σχέσεις με τους συνομηλίκους σχετίζεται με τη μειωμένη εμφάνιση προβληματικής συμπεριφοράς. Ο έφηβος μοιράζεται τις ανησυχίες του με τους άλλους εφήβους και παρατηρεί ομοιότητες και διαφορές, μαθαίνει τα όριά του αλλά και να σέβεται τα όρια των άλλων.

Γεωργία Τζίμα - Ψυχολόγος
Απόφοιτος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

infokids

Απέτυχε στις πανελλήνιες

Το παιδί σας προετοιμάστηκε πολύ καλά για τις πανελλήνιες και μέχρι στιγμής σας λέει ότι τα πάει περίφημα ωστόσο εσείς θέλετε να γνωρίζετε πώς πρέπει να αντιδράσετε στην περίπτωση που αποτύχει.

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.

Πώς νιώθουν οι έφηβοι
Όπως και να έχει, η αποτυχία είναι «βαριά κουβέντα» για μικρούς και μεγάλους. Πράγματι ως λέξη αλλά και ως ουσία δίνει μια αίσθηση ανεπάρκειας και το παιδί αισθάνεται –ακόμα κι όταν δεν το ομολογεί- ότι «αφού απέτυχε να μπει στο πανεπιστήμιο, δεν αξίζει τίποτα».
Ακόμα και τα παιδιά που "μένουν απ’ έξω" επειδή δε διάβασαν και αναγνωρίζουν ότι εκείνα ευθύνονται για τη μη εισαγωγή τους αισθάνονται ότι είναι ανάξια επειδή ακριβώς δεν κατάφεραν να πιέσουν τον εαυτό τους ώστε να διαβάσει αρκετά.
Αίσθηση απογοήτευσης διαποτίζει και την ψυχή των παιδιών που δεν πέρασαν στη σχολή που ονειρεύονταν αλλά σε κάποια που δεν τα συγκινεί καθόλου. Πρέπει να ξαναπροσπαθήσουν ή να αρκεστούν σε αυτή και "να τελειώνουν"; Tα παιδιά συχνά νιώθουν σαν να τα έχουν χάσει μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις.
Τι πρέπει να κάνετε
Συζητήστε με τον έφηβό σας τους λόγους που δεν πήγε καλά στις εξετάσεις, δίνοντας του τη δυνατότητα να κάνει τον απολογισμό του. Αποφύγετε την κριτική.
Αν επιθυμεί να κάνει μια δεύτερη προσπάθεια για να πετύχει στη σχολή που τον ενδιαφέρει, τότε καλό είναι η ευκαιρία αυτή να του δοθεί.
Αν όμως είναι ήδη η δεύτερη χρονιά που δίνει εξετάσεις και θεωρείτε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει, είτε επειδή δε διαβάζει είτε επειδή δε μπορεί να αντεπεξέλθει, τότε ίσως πρέπει να στραφείτε σε άλλες ρεαλιστικές προτάσεις.
Να πείσετε και το παιδί ότι στη ζωή υπάρχουν αρκετές επιλογές πέρα από μια ανώτατη σχολή. Οι επιλογές αυτές μπορεί να φαντάζουν τώρα σαν "έσχατη λύση" ή "λύση ανάγκης", όμως η εκτίμηση αυτή είναι υποκειμενική.
Βοηθήστε το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι ακόμα και για τις επιλογές "δεύτερης κατηγορίας" απαιτείται μια μίνιμουμ προσπάθεια που θα πρέπει οπωσδήποτε να καταβάλει.
Οι γονείς, όσο και αν πικραίνονται που το παιδί τους δε μπήκε σε καμία σχολή επειδή "τεμπέλιαζε", να θυμούνται ότι έχουν απέναντί τους έναν νεαρό ή μια νεαρή και ότι καλό είναι να μη βιαστούν να βάλουν την ταμπέλα του "αποτυχημένου" ή της "αποτυχημένης". Ακόμα κι αν θεωρείτε ότι το παιδί είναι "τεμπέλικο" στο διάβασμα και ήταν φυσικό να μην περάσει σε καμία σχολή, δεν παύει να έχει προτερήματα και αξίζει το σεβασμό σας.
Προτρέψτε το να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει τα θετικά του στοιχεία και να στηριχτεί σε αυτά για να προσχωρήσει στο επόμενο βήμα της ζωής του.
Αναζητήστε μαζί του κάποιους τομείς που θα του διασφαλίσουν μελλοντικά όχι μόνο την οικονομική επιβίωση αλλά και κάποια στοιχειώδη ικανοποίηση.

news.gr

Οι αυτοτραυματισμοί στην εφηβεία

Οι έφηβοι νιώθουν πίεση και άγχος που πηγάζουν από το γεγονός πως έχουν να αντιμετωπίσουν ταχείες αλλαγές στο σώμα τους, στο ψυχισμό τους, στην κοινωνικοποίηση τους καθώς και στη σεξουαλικότητά τους.
Από το οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον αναμένεται να αντιμετωπίσει ο έφηβος όλες αυτές τις προκλήσεις με υπευθυνότητα, έτσι ώστε να κατακτήσει ακόμη περισσότερο αυτονομία.

Γράφει η Α. Κλημεντοπούλου, Παιδίατρος – Αναπτυξιολόγος από την επιστημονική ομάδα του Καθηγητή Παιδιατρικής, Γεώργιου Χρούσου.

Ένα φαινόμενο που λαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις στην τρικυμιώδη και ευαίσθητη ηλικία της εφηβείας είναι οι αυτοτραυματισμοί. Με τον όρο αυτόν αναφερόμαστε συνοπτικά σε όλες εκείνες τις επιθετικές συμπεριφορές που εκδηλώνει ένα άτομο προς τον ίδιο του τον εαυτό χωρίς να έχει σκοπό την αυτοκτονία.

Έτσι μπορούμε να ορίσουμε τον μη αυτοκτονικό τραυματισμό ως οποιαδήποτε εκούσια συμπεριφορά που στρέφεται κατά του εαυτού του και προκαλεί την καταστροφή των ανθρωπίνων ιστών. Δεν περιλαμβάνουν πράξεις όπως τα τατουάζ και το bodypiercing, η ονυχοφαγία και η τροχοτιλλομανία.

Οι έφηβοι που αυτοτραυματίζονται δεν επιθυμούν να τιμωρήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, να τραβήξουν τη προσοχή ή να δηλώσουν τα αρνητικά τους συναισθήματα. 

Η πλειοψηφία αυτών υποφέρει βουβά και αυτοτραυματίζεται κρυφά. Η συμπεριφορά αυτή εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους, όπως λήψη φαρμάκων, χαράκωμα δέρματος, κάψιμο, εκδορές, τσιμπήματα, χτυπήματα, κατάποση ακατάλληλων αντικειμένων. Τελευταία, διαπιστώνεται και ένα άλλο είδος αυτοτραυματισμού , όπου οι έφηβοι ενταφιάζουν μεταλλικά, γυάλινα και πλαστικά αντικείμενα στον υποδόριο ιστό και βαθύτερα. (selfembedding). Τις περισσότερες φορές μάλιστα διαπιστώνεται τυχαία. 

Οι αυτοτραυματισμοί μπορεί να εκδηλώνονται και με πιο σοβαρούς τραυματισμούς όπως κατάγματα οστών και σπανιότατα αυτοακρωτηριασμό ή εξόρυξη οφθαλμού. Η σύγχρονη βιβλιογραφία καταδεικνύει μια τάση αύξησης του επιπολασμού των μη αυτοκτονικών αυτοτραυματισμών κυρίως στην ηλικιακή ομάδα των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων.

Ψυχιατρικές διαταραχές και αυτοτραυματισμοί

η παρουσία ψυχοπαθολογίας αυξάνει την πιθανότητα συμπεριφοράς και σκέψεων αυτοτραυματισμών, ενώ από την άλλη αυτοτραυματισμοί συσχετίζονται με περισσότερα συμπτώματα μεγαλύτερης βαρύτητας ψυχοπαθολογία σε άντρες και γυναίκες. Συνολικά, περίπου 2-20% πληθυσμών με ψυχιατρικά προβλήματα αναφέρουν επεισόδια αυτοτραυματισμού. Για λόγους που δεν είναι απόλυτα σαφείς οι έφηβοι ψυχιατρικοί ασθενείς έχουν πολύ υψηλή πιθανότητα να αυτοτραυματιστούν με ποσοστά  που  κυμαίνονται από 40-80 %. σημαντικό ρόλο παίζει και το είδος και η βαρύτητα της διαταραχής τους.

Μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας…

περίπου 70-75% των ανθρώπων με μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας παρουσιάζουν επεισόδια αυτοτραυματισμού. Ο αυτοτραυματισμός είναι ένα από τα 9 κριτήρια αυτής της ψυχιατρικής διαταραχής. Αποτελεί, μάλιστα τη μοναδική ψυχιατρική διαταραχή  της οποίας ο αυτοτραυματισμός αποτελεί διαγνωστικό κριτήριο. Φαίνεται πως το γεγονός του αυτοτραυματισμού βοηθά τα άτομα με μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας να ρυθμίζουν τα συναισθήματα τους. Ασθενείς με αυτή τη διαταραχή αναφέρουν ανακούφιση από δυσάρεστα συναισθήματα σε ποσοστό εως 96%

Διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας…

σε αυτή τη διαταραχή παρατηρείται το κλινικό φαινόμενο, όπου ο ασθενής έχει την υποκειμενική αντίληψη πως ψυχολογικά  και σε μερικές περιπτώσεις και σωματικά, αποσυνδέεται από την πραγματικότητα. Τέτοιου είδους συμπτώματα είναι συνήθη και στην μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας καθώς και στη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Φαίνεται πως ασθενείς με αυτή τη διαταραχή παρουσιάζουν επεισόδια αυτοτραυματισμού  ως και 69%.

Διαταραχές της όρεξης…

Το φαινόμενο του αυτοτραυματισμού μπορεί να συνδυάζεται με διαταραχές της όρεξης σε ποσοστά που κυμαίνονται από 13-61%, ανάλογα με το είδος της διαταραχής.

Μείζων καταθλιπτική διαταραχή…

σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι έφηβοι ασθενείς που νοσηλεύονται για αυτοτραυματισμό, πληρούν κριτήρια για μείζονα καταθλιπτική διαταραχή σε ποσοστό 41,6%. φαίνεται πως έφηβοι ασθενείς που διαγιγνώσκονται με μείζονα καταθλιπτική διαταραχή ή άλλη διαταραχή του συναισθήματος έχουν θετικό ατομικό ιστορικό για επεισόδια αυτοτραυματισμού.

Συσχετισμός μεταξύ αυτοτραυματισμών και αυτοκτονικής συμπεριφοράς…

Ο συσχετισμός ανάμεσα στους αυτοτραυματισμούς και την αυτοκτονία είναι πολύπλοκος. Φαίνεται να υπάρχει ισχυρή συσχέτιση του αυτοκτονικού ιδεασμού και των αυτοτραυματισμών.

Υποστηρίζεται πως εώς και 40% των ατόμων που προκαλούν αυτοτραυματισμούς κάνουν σκέψεις για αυτοκτονία, ενώ 50-85% των ανθρώπων που αυτοτραυματίζονται αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν έστω και μια φορά στη ζωή τους.Οι αυτοτραυματισμοί και η αυτοκτονική συμπεριφορά διακρίνονται κυρίως από την πρόθεση, τον τρόπο και τον ψυχολογικό αντίκτυπο. 

 Όσον αφορά τη πρόθεση, οι έφηβοι που αυτοτραυματίζονται αναφέρουν συχνά, πως η βασική πρόθεση είναι να ανακουφιστούν από δυσάρεστα συναισθήματα και όχι να προκαλέσουν θάνατο. Ακόμη, οι ίδιοι οι έφηβοι που αυτοτραυματίζονται διακρίνουν αυτή τη συμπεριφορά τος από μια απόπειρα αυτοκτονίας. Επιπλέον, η πλειοψηφία των εφήβων που αυτοτραυματίζονται δεν έχουν αυτοκτονική σκέψη, ούτε έχουν πρόθεση, η πράξη τους να να έχει έκβαση το θάνατο. Η εμπειρία έχει δείξει πως οι τρόποι που επιχειρεί κάποιος να αυτοκτονήσει είναι περιορισμένοι και συγκεκριμένοι. Μόλις 1-2% αυτών των θανάτων αποδίδονται σε κόψιμο.

Από την άλλη, το χαράκωμα είναι ο πιο συχνός τρόπος μη αυτοκτονικού αυτοτραυματισμού.

Ο ψυχολογικός αντίκτυπος του αυτοτραυματισμού τον διαφοροποιεί και τον ξεχωρίζει από τις μη θανατηφόρες απόπειρες αυτοκτονίας. Ο αυτοτραυματισμός, τυπικά, συνδυάζεται με ανακούφιση από δυσάρεστα συναισθήματα και ενίσχυση των θετικών συναισθημάτων.

Αντίστροφα, μια μη θανατηφόρα απόπειρα αυτοκτονίας μπορεί να ακολουθείται από επιδεινούμενο καταθλιπτικό συναίσθημα και περαιτέρω αυτοκτονική συμπεριφορά εξ αιτίας της μη επίτευξης θανατηφόρου αποτελέσματος.

Τέλος, το σημαντικό είναι να διακρίνει κανείς πότε ένας μη αυτοκτονικός τραυματισμός ενέχει κίνδυνο για αυτοκτονία. Οι έφηβοι που αυτοτραυματίζονται και έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αυτοκτονήσουν παρουσιάζουν τα εξής χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τη βιβλιογραφία: προσπαθούν να μην το αντιληφθεί ο οικογενειακός και φιλικός περίγυρος, αναφέρουν πως τους απωθεί η ζωή, τους ελκύει ο θάνατος, δεν φοβούνται την αυτοκτονία ή το θάνατο, έχουν σοβαρές σκέψεις αυτο-μομφής  σε χρόνιο έδαφος, έχουν συναισθηματική επιπέδωση ή έχουν αδύναμες οικογενειακές σχέσεις. 

Οι χαλαροί, αδύναμοι οικογενειακοί δεσμοί, μάλιστα, που συνοδεύονται από επικριτικούς γονείς φαίνεται να αποτελούν προγνωστικό παράγοντα στην εφηβική και αργότερα στην ενήλικο ζωή για αυτοτραυματισμούς, αυτοκτονικό ιδεασμό και απόπειρα αυτοκτονίας. 

 Οπότε, πρέπει να αποσαφηνίζεται σε κάθε τέτοιο επεισόδιο ποια είναι η προοπτική του ασθενή, να πεθάνει ή να μείνει ζωντανός; η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι καθοριστικής σημασίας για να επισημαίνονται έφηβοι υψηλού κινδύνου για απόπειρες αυτοκτονίας.

Αυτοτραυματσμός : φυσική πορεία, παράγοντες κινδύνου

Η ηλικία εμφάνισης των αυτοτραυματισμών είναι μεταξύ 14-24 ετών, παρουσιάζει δε, μια δικόρυφη αιχμή στις ηλικίες 12-14 και 18-19 ετών. Οι έφηβοι που αυτοτραυματίζονται έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά με αυτούς που κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας. Έναν παράγοντα κινδύνου μπορεί να αποτελεί η σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση. Πρόσφατα, αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο η σημασία της κατάθλιψης, που μπορεί να συνυπάρχει σε εφήβους που αυτοτραυματίζονται και σε εφήβους που αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν. Η παράνομη χρήση ουσιών είναι συνηθισμένη. Η συναναστροφή με εφήβους που αυτοτραυματίζονται  αποτελεί άλλον ένα σημαντικό παράγοντα κινδύνου.

Οι έφηβοι ασθενείς με μεταιχμιακή διαταραχή προσωπικότητας αναφέρουν μεγαλύτερο αριθμό επεισοδίων αυτοτραυματισμού σε ένα ηλικιακό φάσμα από την όψιμη παιδική ηλικία μέχρι την πρώτη ενήλικο ζωή. 

Ακόμη, επισημαίνεται πως μια υποκατηγορία εφήβων που έχουν πολλά επεισόδια αυτοτραυματισμού  και με διαφορετικούς τρόπους στο παρελθόν, είναι σε μεγαλύτερο κίνδυνο να υποστούν σοβαρή σωματική βλάβη ακόμα και θάνατο. 
Παράγοντες που σχετίζονται με υποτροπιάζοντα επεισόδια αυτοτραματισμών  είναι προηγούμενο παρόμοιο γεγονός, διαταραχή προσωπικότητας, κατάθλιψη, κατάχρηση αλκοόλ ή ουσιών, χρόνια ψυχοκοινωνικά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς, χαμηλή αυτοεκτίμηση, διαταραγμένες οικογενειακές σχέσεις, εξάρτηση από το αλκοόλ σε άλλα άτομα της οικογένειας, κοινωνική απομόνωση και χαμηλή σχολική απόδοση.

Ο κίνδυνος αυτοκτονίας που ακολουθεί ένα επεισόδιο αυτοτραυματισμού διακυμαίνεται από 0,245-4,30%. φαίνεται πως υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν έφηβο σε κίνδυνο για αυτοκτονία όπως :

-έφηβος άρρενος φύλου και μεγάλης ηλικίας

-βίαιος τρόπος αυτοτραυματισμού

-πολλαπλά πρότερα επεισόδια αυτοτραυματισμού

-συναισθηματική επιπέδωση, αίσθημα απελπισίας, αϋπνία

-χρήση παράνομων ουσιών

-εισαγωγή σε ψυχιατρική μονάδα στο παρελθόν.

Οι έφηβοι που αυτοτραυματίζονται, συνήθως αποκαλύπτουν το γεγονός στην οικογένεια  και στους φίλους και μάλιστα πολύ συχνά στις διαδικτυακές τους γνωριμίες και συναναστροφές. Εφόσον ο έφηβος επισκεφτεί τον παιδίατρο του, αυτός κατά πάσα πιθανότητα θα είναι το επόμενο πρόσωπο που θα εκμυστηρευτεί ο έφηβος ότι αυτοτραυματίζεται. Πολλές φορές, μάλιστα, ο έφηβος προφασίζεται κάποιο σύμπτωμα υγείας που να είναι συναφές με το αποτέλεσμα του αυτοτραυματισμού, για να εξεταστεί από το γιατρό του. 

Αντιμετώπιση

Δοκιμασμένες ψυχοθεραπείες, σύμφωνα με την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας είναι η διαλεκτική  συμπεριφορική θεραπεία, η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, η ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεία με διάφορες προσεγγίσεις σύμφωνα με τις θεραπευτικές μεθόδους.

boro

Η δύναμη της ταμπέλας

ΓΡΑΦΕΙ Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, ψυχολόγος

«Η Μαρία είναι χοντρή…», «ο Κωστάκης είναι αυτιστικός…», «ο Γιώργος είναι κουτσός….», «ο γιος της διπλανής είναι σχιζοφρενής…» είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που ακούμε καθημερινά γύρω μας.

Παρατηρούμε λοιπόν, πως έχουμε την τάση να ονομάζουμε κάποια άτομα ανάλογα με κάποιο στοιχείο της προσωπικότητάς τους ή της εξωτερικής τους εμφάνισης, δείχνοντας έτσι πως δεν βλέπουμε το άτομο αλλά την διαφορετικότητα.
Όταν βάζουμε στα άτομα ταμπέλες με αρνητικούς χαρακτηρισμούς, τις περισσότερες φορές νιώθουν ότι δεν περιμένουμε από αυτά να αλλάξουν ή να βελτιωθούν.
Νιώθουν ότι θα πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους με αυτούς τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς, και μάλιστα επιβεβαιώνοντάς τους. Επίσης, βάζοντας ταμπέλες στα άτομα, τους αναγκάζουμε και τους ίδιους να στρέφουν την προσοχή τους στο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, αφήνοντας ανεκμετάλλευτους τους τομείς της προσωπικότητάς τους.
Έτσι λοιπόν τους στερούμε ένα λαμπρό μέλλον που πολύ πιθανόν θα είχαν, αν η αντιμετώπιση των υπολοίπων προς αυτά τα άτομα ήταν διαφορετική.
Η ταμπέλα που «κολλάμε» στους ανθρώπους συνοδεύεται πολλές φορές από οίκτο και περιθωριοποίηση.
Στην εκπαίδευση μπορεί να συνοδεύεται από μειωμένες προσδοκίες και ελαχιστοποίηση της πρόσβαση στις εκπαιδευτικές δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της «ταμπέλας» τα παιδιά βιώνουν τον αποκλεισμό από το σύνολο της κοινωνίας: «κανονικά» παιδιά έναντι «προβληματικών» παιδιών που χρειάζονται στην βοήθειά μας σε οποιαδήποτε κίνησή τους, μια βοήθεια που οι περισσότεροι την θεωρούν ελεημοσύνη, σε κάτι που δεν μπορεί να βελτιωθεί.
Αυτό γίνεται από το μεγαλύτερο μέρος της «υγιούς» κοινωνίας, το σχολείο ή την γειτονιά, τους εκπαιδευτικούς, τους γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους που συναναστρέφεται το άτομο (τον περιπτερά, την πωλήτρια κτλ).
Τέλος, μεγάλη σημασία έχει να αντιληφθούμε πως τα άτομα δεν «είναι» κοντά, χοντρά, υπερκινητικά, δυσλεκτικά, διπολικά αλλά «έχουν» μικρότερο ύψος από κάποιους άλλους, περισσότερα κιλά από κάποιους άλλους, περισσότερη καταπιεσμένη ενέργεια από κάποιους άλλους, δυσκολία στην ανάγνωση και την γραφή από κάποιους άλλους, κάποια ψυχικά προβλήματα σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Καλό θα ήταν την επόμενη φορά που θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ας…. τον αποκαλέσουμε απλά με το όνομά του. Οι ταμπέλες φτιάχτηκαν για τους δρόμους, και όχι για τους ανθρώπους. Χαρακτηρίζοντας κάποιον με μια συγκεκριμένη λέξη-ταμπέλα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να στρέψουμε όλο μας το ενδιαφέρον στο συγκεκριμένο μειονέκτημα του ατόμου. Είναι άδικο για το σύνολο αυτών των ανθρώπων να τους προσδιορίζουμε με κάτι στο οποίο υστερούν και εξαιρετικά αντιπαραγωγικό για το σύνολο της κοινωνίας μας να παραβλέπουμε τα θετικά κομμάτια τους και τους τομείς στους οποίους μπορούν να διαπρέψουν αυτοί οι «φακελωμένοι» συνάνθρωποί μας.

Πηγή: xronos

Δυσκολίες προσοχής μέσα στην τάξη!

Πολλοί δάσκαλοι διαμαρτύρονται ότι μέσα στη σχολική τάξη ορισμένα παιδιά παρουσιάζουν παρορμητική συμπεριφορά και δυσκολεύονται να παραμείνουν καθιστά για πολλή ώρα και να παρακολουθούν με ησυχία το μάθημα. 

είναι αφηρημένα και δεν έχουν διάθεση
να παρακολουθήσουν το μάθημα

Συχνά σηκώνονται απ’ τη θέση τους και κάνουν βόλτες μέσα στην τάξη, ενοχλώντας τους συμμαθητές τους, ενώ ακόμη και όταν κάθονται, πολλές φορές κάνουν άσκοπες κινήσεις και θόρυβο, παρεμποδίζοντας την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος.
Το αποτέλεσμα είναι η παροχή αρνητικής ενίσχυσης από τους παιδαγωγούς, οι οποίοι τελικά ασχολούνται με τα παιδιά αυτά κάθε φορά που ενοχλούνται από την συμπεριφορά τους. 
Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να μαθαίνουν ότι οι άλλοι ασχολούνται μαζί τους κάθε φορά που δεν υπακούουν στους κανόνες της τάξης και επομένως οι δυσκολίες απορρύθμισης αυξάνονται, αφού τα παιδιά δεν έχουν κίνητρο να προσπαθήσουν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους και να αναστείλουν τις ανεπιθύμητες για το περιβάλλον αντιδράσεις τους.
Οι δάσκαλοι αναφέρουν συχνά ότι υπάρχουν παιδιά που ονειροπολούν την ώρα του μαθήματος, ότι είναι αφηρημένα και ότι δεν έχουν διάθεση να παρακολουθήσουν το μάθημα. 
Με μία προσεκτική όμως παρατήρηση, αποδεικνύεται ότι δεν πρόκειται για μια ονειροπόληση αλλά για έλλειψη ενδιαφέροντος για ορισμένες από τις σχολικές δραστηριότητες.
Η συμπεριφορά των παιδιών αυτών είναι συχνά απρόβλεπτη για τους δασκάλους καθώς ενδέχεται σε μία δραστηριότητα να τα καταφέρουν τη μια μέρα και την επόμενη φορά στην ίδια δραστηριότητα να αποτυγχάνουν. 
Αυτή η ασυνέπεια στις επιδόσεις του παιδιού δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρείται ως τεμπελιά ή ως έλλειψη προσπάθειας και να ασκείται πίεση και διατύπωση συνεχών παρατηρήσεων.
Υπάρχουν παιδιά που είναι σε θέση να αναγνωρίζουν ότι είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους, όμως υπάρχουν και παιδιά που δυσκολεύονται να το καταλάβουν και αποδίδουν στους άλλους την ευθύνη των πράξεων τους και δεν πιστεύουν ότι τα ίδια μπορούν να ελέγξουν αυτό που θα τους συμβεί. Η έλλειψη εμπιστοσύνης προς αυτά από τους δασκάλους αλλά και από τους γονείς αυξάνει ακόμη περισσότερο την τάση αυτών των παιδιών να είναι απρόσεχτα και να εγκαταλείπουν εύκολα την προσπάθεια.

Συμβουλές για εκπαιδευτικούς:

• Οι κανόνες για το ποιες είναι οι επιθυμητές και ποιες οι ανεπιθύμητες συμπεριφορές θα πρέπει να είναι ξεκάθαροι και να υπενθυμίζονται συχνά.
• Οι εκπαιδευτικοί δεν θα πρέπει να παραβλέπουν τη συμπεριφορά του παιδιού, αλλά να αντιδρούν όσο συχνότερα γίνεται, παρέχοντας θετική ενίσχυση είτε επιβάλλοντας κάποια συνέπεια.
• Οι ενισχύσεις θα πρέπει να είναι ξεκάθαρες και πιο ουσιαστικές έτσι ώστε να τηρούνται οι κανόνες της τάξης π.χ σαφείς επαίνους, προνόμια, δραστηριότητες κτλ.
• Ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να προβλέπει πιθανά μελλοντικά προβλήματα και δύσκολες καταστάσεις που πιθανώς να εμφανιστούν, ώστε να αποφύγει τη σύγχυση για το τι οφείλει να κάνει όταν εμφανιστεί το πρόβλημα.
• Τέλος θα πρέπει να διατηρούν μια μακρόχρονη προοπτική οι δάσκαλοι διότι συχνά άθελα τους, ξεχνούν τους μακροπρόθεσμους στόχους και παραγνωρίζουν το γεγονός ότι οι αλλαγές επέρχονται δύσκολα, με αποτέλεσμα να απογοητεύονται και να αποθαρρύνονται

Πρακτικές Συστάσεις για εκπαιδευτικούς:

• Τοποθετήστε τα παιδιά που έχουν δυσκολίες στην συμπεριφορά μακριά από παράθυρα, την πόρτα ή το καλοριφέρ. Μπορείτε να τα έχετε κοντά σας, είτε δίπλα σε παιδιά που δεν παρουσιάζουν δυσκολίες συμπεριφοράς.
• Η τάξη και το πρόγραμμα δραστηριοτήτων θα πρέπει να είναι άρτια δομημένο και προβλέψιμο.
• Να δίνετε ευκαιρίες να σηκωθεί στα πλαίσια μιας δραστηριότητας ώστε να εκτονώσει την ενέργεια του.
• Πριν ξεκινήσετε μια δύσκολη δραστηριότητα, δημιουργήστε ένα ευχάριστο κλίμα.
• Δώστε στο μαθητή υπεύθυνη θέση μέσα στην ομάδα.
• Εξατομικεύστε τη διδασκαλία σας όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις.
• Οι κανόνες θα πρέπει να είναι κοινοί και αποδεκτοί από όλοι την τάξη.
• Θα πρέπει να ενισχύεται το παιδί για κάθε θετική ή έστω όχι αρνητική συμπεριφορά του.

Και να μην ξεχνάμε… μια συμπεριφορά όταν δεν ενισχύεται, μειώνεται η συχνότητα εμφάνισης της ή εξαφανίζεται!

ΠΗΓΕΣ:
Κάκουρος Ευθύμιος, Κατερίνα Μανιαδάκη
www.dyslexia-goneis.gr
από ikidcenters