Γιατί δεν παίρνεις όσα χρειάζεσαι από γονείς νάρκισσους; / You Didn't Get What You Needed From Narcissistic Parents

Why You Didn't Get What You Needed From Narcissistic Parents

Ένα από τα παλαιότερα κλισέ για την ανατροφή των παιδιών είναι ότι αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε και να σεβόμαστε τους δικούς μας γονείς, μόνο όταν τελικά μεγαλώσουμε τα δικά μας παιδιά. 

Ωστόσο, αν έχετε επιλέξει να διαβάσετε αυτό το άρθρο, ίσως να είχατε μια λίγο διαφορετική εμπειρία. 

Πιθανότατα να είχατε ήδη την αίσθηση ότι οι γονείς σας ήταν περίεργοι -ασυνήθιστα απορροφημένοι στον εαυτό τους και απρόσεκτοι ως προς τις ανάγκες σας- αλλά αρχίσατε να αντιλαμβάνεστε ξεκάθαρα τις διαφορές τους, όταν κάνατε εσείς παιδιά. 

Εν συντομία, κάτι από την εμπειρία σας ως γονείς σας άνοιξε τα μάτια, ώστε να αποκαλύψετε την άρνηση και την εκλογίκευση που κάνατε για μια ενοχλητική αλήθεια· για το γεγονός ότι ήσασταν τα θύματα μιας καθαρά περίπτωσης παραμέλησης.

Κατά την τελευταία δεκαετία υπήρξε μια έκρηξη ερευνών πάνω στις αρνητικές ψυχολογικές επιδράσεις της παιδικής παραμέλησης, όπως επίσης και κακοποίησης, οι οποίες δημιουργούν προδιάθεση για ενήλικη κατάθλιψη, κατάχρηση αλκοόλ, άγχος, αυτοκτονία και επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά (Norman, et al., 2012). 

Οι ανάγκες του ψυχισμού των παιδιών μπορούν να παραμεληθούν για πολλούς λόγους, όπως ο εθισμός των γονιών, ένα άσχημο διαζύγιο, φτώχεια, βία και σοβαρές ψυχικές διαταραχές. 

Εντούτοις, οι επιδράσεις της συναισθηματικής παραμέλησης από ναρκισσιστές γονείς είναι ιδιαιτέρως επιζήμιες και δύσκολες να αναγνωριστούν, πόσο μάλλον να ξεπεραστούν. 

Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή η παραμέληση συνήθως εκλογικεύεται και «κανονικοποιείται» από τον γονέα· με αυτό τον τρόπο, ένα παιδί μεγαλώνει πιστεύοντας ότι οι ανάγκες του δεν ήταν σημαντικές και ότι η μεταχείριση του γονέα ήταν τελικά σωστή και στοργική.

Ένα προσδιοριστικό στοιχείο του ναρκισσιστή είναι η αποκλειστική ενασχόληση και εστίαση στον εαυτό και στην αυτοβελτίωση, για τα μάτια του κόσμου. 

Η ναρκισσιστική προσωπικότητα οργανώνεται γύρω από την ανάγκη να αποφύγουν, να αδρανοποιούν ή να αρνούνται το συναίσθημα του ντροπιαστικού υποβιβασμού (Zaslav, 2017). 

Όλοι γνωρίζουμε αυτό το οικουμενικό συναίσθημα της ντροπής. 

Σε αντίθεση με την ενοχή, κατά την οποία κάποιος μπορεί να κινητοποιηθεί για να επιχειρήσει να ζητήσει συγγνώμη ή να διορθώσει το κακό που έκανε σε κάποιον, η εμπειρία της ντροπής τείνει να είναι εσωτερική και μη κοινωνική. 

Οι μηχανισμοί άμυνας κατά της ντροπής, όπως ο θυμός, ο φθόνος ή η μετάθεση είναι κατά βάση αποξενωτικοί και εκφράζονται μέσω σύγκρουσης ή αποφυγής (Zaslav, 1998).

Για τον ναρκισσιστή, οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από την ανάγκη επιβεβαίωσης. Οι ναρκισσιστές τείνουν να αναζητούν άτομα που θα τους παρέχουν προσοχή και θαυμασμό. 

Ως εκ τούτου, ο άλλος γονέας μπορεί να έχει προσαρμοστεί έτσι, ώστε να θρέφει αυτή την ανάγκη επιβεβαίωσης με κολακείες, ενώ παράλληλα προστατεύει τον εαυτό του επινοώντας δικαιολογίες για την ναρκισσιστική συμπεριφορά του/της συντρόφου. 

Τα μικρά παιδιά δεν αποδεικνύονται ιδιαίτερα χρήσιμα για αυτή την ανάγκη του ναρκισσιστή γονέα. 

Είναι αβοήθητα και απαιτητικά και οι ανάγκες τους μπορεί να βιώνονται ως εμπόδιο. Ακόμα χειρότερα, οι ανάγκες ενός παιδιού μπορεί να πυροδοτούν αντιπάθεια, υπενθυμίζοντας στον ναρκισσιστή γονέα αυτό που δεν κατάφερε να λάβει από την δική του/της παιδική ηλικία.
Παρατηρώντας την αλληλεπίδραση γονέα-παιδιού, αντιλαμβανόμαστε πόσο επιτυχώς έχει η εξέλιξη διαμορφώσει την έμφυτη προσοχή και το ενδιαφέρον μας για τις ανάγκες των παιδιών μας. 

Ο Bowlby (1969) έδωσε έμφαση στην κρίσιμη σημασία των πρώιμων εμπειριών με τους φροντιστές μας στη διαμόρφωση της μελλοντικής ικανότητας εγκαθίδρυσης σχέσεων και μιας σταθερής, θετικής αίσθησης εαυτού-«ασφαλής δεσμός». Φυσικά, η εξέλιξη δεν απαιτεί το αδύνατο. 

Η επαρκής ανατροφή των παιδιών δεν απαιτεί τον τέλειο συγχρονισμό με τις ανάγκες των παιδιών. 

Για την ακρίβεια, είναι μέσω των περιοδικών αποτυχιών και των επακόλουθων διορθώσεων που το παιδί αναπτύσσει εσωτερικούς συναισθηματικούς μηχανισμούς αυτορρύθμισης. 

Όμως, η μητρότητα και η πατρότητα απαιτούν ένα κίνητρο ενδιαφέροντος για τα παιδιά, τις ανάγκες και τις αντιδράσεις τους.

Ο ναρκισσιστικός γονέας παρουσιάζει διάφορα χαρακτηριστικά, ασύμβατα με τα ασφαλή σενάρια δεσμού: αρχικά, υπάρχει μια έλλειψη κινήτρου ή ενδιαφέροντος να εμμείνει στις ανάγκες του παιδιού. Γιατί εξ ορισμού οι ναρκισσιστές επιζητούν προσοχή, δεν δίνουν. 

Επιπροσθέτως, ένας ναρκισσιστής γονέας δε διαθέτει την ενσυναίσθηση και την απαραίτητη δεκτικότητα για την κατανόηση των αναγκών του παιδιού του. Το αποτέλεσμα θα είναι αδιαφορία αναμειγμένη με άγχος για την αίσθηση ανεπάρκειας. 

Αυτό το άγχος αργά ή γρήγορα θα προβληθεί στο παιδί, το οποίο θα γίνει αντιληπτό ως υπερβολικά απαιτητικό, δύσκολο και αχάριστο. 

Για το παιδί, οι συνεπαγόμενες ανεπαρκείς εμπειρίες δεσμού στα πρώτα χρόνια της ζωής του μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο την ανάπτυξη των μηχανισμών αυτορρύθμισης.

Ο ανασφαλής δεσμός (π.χ. ο αποφευκτικός ή αποδιοργανωμένος) μπορεί από μόνος του να προδιαθέτει το άτομο με κάποιες από τις αρνητικές συνέπειες που σχετίζονται με την παραμέληση, έτσι όπως περιγράφηκαν παραπάνω. 

Ωστόσο, από την κλινική μου εμπειρία, οι ψυχολόγοι συχνά βρίσκουμε σταθερότερες και ισχυρότερες επιδράσεις σε ένα παιδί που έχει εκτεθεί σε ένα περιβάλλον που περιέχει ναρκισσιστικά δυναμικά. Το αναπτυσσόμενο παιδί θα καταλάβει σταδιακά ότι ο ναρκισσιστικά οργανωμένος ψυχισμός της οικογένειας ούτε θα κατανοήσει, αλλά ούτε και θα παραδεχτεί τη φανερή ασυνέπεια των αντιλήψεων και αντιδράσεων του με την αποδεκτή γονική αφήγηση. 

Η Linehan (1993) έχει αναφερθεί σε αυτή την περίπτωση, κατά την οποία οι εμπειρίες και τα συναισθήματα του παιδιού προσδιορίζονται ως λανθασμένα ή εκτός ορίων, σαν ένα «συναισθηματικά ακυρωτικό περιβάλλον».

Τα αρνητικά αποτελέσματα της ανατροφής μέσα σε ένα συναισθηματικά ακυρωτικό, ναρκισσιστικό οικογενειακό περιβάλλον είναι αναρίθμητα, ανάλογα με τη βιολογία, το αποτέλεσμα στον τύπο δεσμού, το φύλο και ορισμένες αναπτυξιακές εμπειρίες. 

Η συμπεριφορά ενός ναρκισσιστή γονέα μπορεί να ποικίλλει από υπερβολική παραμέληση και έλλειψη ενδιαφέροντος μέχρι διεισδυτικές προσπάθειες ελέγχου και συγχρονισμού με τις ανάγκες του. 

Ένα παράδειγμα του τελευταίου είναι το «φόρτωμα» των φόβων και των αντιπαθειών του γονέα στο παιδί. 

Αυτή η ακύρωση θα συνεχιστεί μέχρι και στην ενήλικη ζωή. Οι επιτυχίες του ενηλικιωμένου πια παιδιού θα αγνοηθούν ή θα υποτιμηθούν.

Από την κλινική μου εμπειρία, όταν ενήλικες από ένα τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον ξεκινήσουν ψυχοθεραπεία, έχουν συνήθως προβλήματα με την αυτό-εικόνα τους. 

Δεν νιώθουν μια ολοκληρωμένη αίσθηση εαυτού και πιστεύουν ότι δεν αξίζουν. Αυτά συνυπάρχουν με εξαιρετικά φορτισμένα και αμφιθυμικά συναισθήματα προς τους γονείς. 

Ο αγώνας αυτών των ατόμων εστιάζεται κυρίως στο να βρουν και να διατηρήσουν ένα επίπεδο αυτοεκτίμησης και αξίας.

Αν επιζητάτε την επούλωση από την παραμέληση και το τραύμα που προέκυψε από την ανατροφή σας μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το πρώτο βήμα είναι η εξερεύνηση της πραγματικής σας αναπτυξιακής ιστορίας.

Είναι σημαντικό να σημειώσω ότι ακόμα και αν οι γονείς σας ζουν και είναι σχετικά μικροί σε ηλικία, δεν θα μπορούσαν να αποδειχθούν χρήσιμοι ως προς αυτό. 

Λόγω του ναρκισσιστικού περιβάλλοντος, θα έχουν σίγουρα μια αρκετά διαστρεβλωμένη εικόνα των γεγονότων, ακόμα και αν τα θυμούνται. 

Ως εκ τούτου, εδώ είναι κρίσιμης σημασίας η στήριξη ενός ικανού, έμπειρου ψυχοθεραπευτή, καθώς εσείς θα βουτάτε βαθιά στην πραγματική ιστορία της τραυματικής σας παιδικής ηλικίας.
Και είναι απαραίτητο για εσάς να εγκαταλείψετε κάθε προσδοκία ότι οι γονείς σας θα αναγνωρίσουν το λάθος τους ή θα αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. 

Εξαιτίας της ανάγκης τους να διαστρεβλώνουν κάθε αλήθεια που δεν τους συμφέρει, η δική τους εκδοχή των γεγονότων θα είναι δραματικά διαφορετική από τη δική σας. 

Αλλά η θεραπεία θα σας βοηθήσει, καθώς θα αρχίζετε να αμφισβητείτε εκείνη την εσωτερικευμένη ακύρωση από τον ναρκισσιστή γονέα και να λύνετε τα προβλήματα που προέκυψαν από την παιδική σας παραμέληση. 

Η ψυχοθεραπεία αποδεικνύεται εξαιρετικά πολύτιμη στην επίλυση τέτοιων εσωτερικών συγκρούσεων και τραυμάτων. Με αυτό τον τρόπο, θα γίνετε ένας διαθέσιμος και τρυφερός γονιός, πρότυπο για τα δικά σας παιδιά.

Mark Zaslav, κλινικός ψυχολόγος
enallaktikidrasi

Άφησαν βρεφάκι στο αυτοκίνητο και πήγαν... για ψώνια

... σε πολυκατάστημα, της ανατολικής Θεσσαλονίκης. 

Ο λόγος για την 22χρονη μητέρα του και μία 27χρονη, ιδιοκτήτρια του οχήματος, που συνελήφθησαν για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο, από κοινού.

Πώς εντοπίστηκε το μωρό
    Περαστικός εντόπισε το 4 μηνών βρέφος, χθες το μεσημέρι, μέσα στο σταθμευμένο αυτοκίνητο, έξω από το πολυκατάστημα, στην περιοχή της Πυλαίας, και ειδοποίησε άμεσα την Αστυνομία. 

Σύμφωνα με την μαρτυρία του, το βρέφος βρισκόταν για 40 λεπτά, τουλάχιστον, μόνο του, ενώ το όχημα ήταν κλειδωμένο με μισάνοιχτο το παράθυρο.

Αστυνομικοί του Τμήματος Πυλαίας – Χορτιάτη εντόπισαν τις δύο γυναίκες μέσα στο πολυκατάστημα, όπου τις συνέλαβαν.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

The Time Shop: Συγκινητικό animation (μια οικογένεια τα Χριστούγεννα)

Η ιστορία δείχνει ένα χαρούμενο κοριτσάκι που απολαμβάνει το χιόνι. 

Είναι τόσο ενθουσιασμένο που χιονίζει που θέλει να το μοιραστεί πολύ με την μαμά του, όμως εκείνη παρασυρμένη από την δουλειά της δεν του δίνει σημασία.

Όταν πάει να μιλήσει στον μπαμπά της, εκείνος είναι απασχολημένος στο τηλέφωνο ενώ το αδερφάκι του, παίζει βιντεοπαιχνίδια και την διώχνει, διότι μπαίνει μπροστά στην οθόνη. Όλοι λοιπόν έχουν πιο σημαντικά πράγματα να κάνουν από το να την ακούσουν και αυτό την στενοχωρεί και την απογοητεύει.

Φεύγει λοιπόν από το σαλόνι και με έναν μαγικό τρόπο μεταφέρεται στο ρολόι του τοίχου όπου οι δύο γάτες του ρολογιού την οδηγούν στο Κατάστημα του Χρόνου. Εκεί, την βρίσκει ένας γλυκός παππούς ο οποίος γνωρίζει ποια είναι και της δείχνει δύο ρολόγια.

Το πρώτο ρολόι συμβολίζει τον χαμένο χρόνο και τον χρόνο που φεύγει, ενώ το δεύτερο ρολόι συμβολίζει τον χρόνο του μαζί, δηλαδή τον χρόνο που περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους και μαζεύουμε στιγμές που μένουν για πάντα.

Η μικρή, εύχεται να μπορούσε να το καταλάβει αυτό και η δική της οικογένεια. Τότε ο γλυκός παππούς της απαντά πως η οικογένειά της, το ξέρει ήδη, απλά χρειάζεται μία μικρή υπενθύμιση από την ίδια. Της δίνει λοιπόν ένα φάκελο, μέχρι που ακούγεται η φωνή της μαμάς της και αυτό την αναγκάζει να επιστρέψει στην πραγματικότητα.

.......

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κλείσε το ρημάδι το κινητό και ασχολήσου με το παιδί σου.

Έχεις παιδί, το μεγαλώνεις μέσα σε έναν κόσμο που έχει αγριέψει, που έχει ξεφύγει σε όλα τα επίπεδα.
Ασχολήσου με το παιδί σου.

Γυρίζει απ' το σχολείο. 

Κλείσε το ρημάδι το κινητό και κοίτα το στα μάτια για να καταλάβεις τι πρόβλημα κουβάλησε μαζί με την ασήκωτη τσάντα του, τι βάρυνε την ψυχή του.

Κοίταξέ το με καθαρά τα μάτια σου. 

Καθαρά από τα τόσα άχρηστα που τα social στα θολώνουν...
Άχρηστες πληροφορίες, ανόητες αναζητήσεις, χαζές επαφές, που σε βγάζουν από την αποστολή σου ως γονιού.
Κλείσε το ρημάδι το κινητό...

Γύρισε από το σχολείο το παιδί σου.
Από σένα περιμένει να απολυμάνεις την καρδούλα του από όσα, τυχόν, πέρασε, υπέμεινε...
Δες το παιδί σου, άκουσέ το, αγκάλιασέ το
Κλείσε το ρημάδι το κινητό

Αφουγκράσου το παιδί σου, για να σου μιλήσει, να σου πει αν κάποιος δάσκαλος, κάποιο παιδί (που και οι δικοί του γονιοί μόνο με τα κινητά τους ασχολούνται) το πείραξε, το πρόσβαλε, το πλήγωσε.

Κλείσε το ρημάδι το κινητό και πρόσεξε, κοίτα για να δεις τυχόν πληγές, που δεν είναι ορατές.

Πώς να σου μιλήσει, όταν τα βλέμματά σας δεν συναντιούνται;

Κλείσε το ρημάδι το κινητό, θα το χάσεις το παιδί σου

Το Χαμομηλάκι

Κοριτσάκι 2 ετών το έσκασε μεσάνυχτα από το σπίτι!!!

Ένα ακόμα περίεργο περιστατικό είχε να διαχειριστεί η αστυνομία στην Κρήτη. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, στις 12:05 το βράδυ του περασμένου Σαββάτου ένα κοριτσάκι μόλις δύο ετών το έσκασε από το σπίτι του και άρχισε να περιφέρεται στους δρόμους στο Σαραντάρι Χερσονήσου.

Να σημειωθεί ότι πρόκειται για μία ιδιαίτερα ειδυλλιακή περιοχή στη Χερσόνησο όμως είναι γεμάτη από απότομα βράχια που οδηγούν στις ερημικές παραλίες της περιοχής. 

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι για ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας και μάλιστα μεσάνυχτα είναι μία περιοχή γεμάτη από κάθε ειδών κινδύνους.

Οι γονείς όταν αντιλήφθηκαν ότι το παιδί λείπει από το σπίτι, ενώ εκείνοι νόμιζαν ότι κοιμάται ήσυχα στο κρεβάτι του, ανησύχησαν και βγήκαν να το ψάξουν ενώ ειδοποίησαν και την αστυνομία.

Ευτυχώς για όλους, περίοικοι αντιλήφθηκαν την παρουσία του παιδιού στο δρόμο και – μη γνωρίζοντας την ταυτότητά του – το οδήγησαν στο Αστυνομικό Τμήμα Χερσονήσου από όπου οι αστυνομικοί ενημέρωσαν τους γονείς και τους παρέδωσαν με ασφάλεια πίσω το μικρό τους κοριτσάκι. 

Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές, πρόκειται για έναν Έλληνα ηλικίας 50 ετών και μία Ρωσίδα 31 ετών οι οποίοι ζουν ξανά με ασφάλεια με το μόλις δύο ετών παιδί τους.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η Παιδική Κακοποίηση... κρατά μια ζωή

Η αντιμετώπιση της μάστιγας της παιδικής κακοποίησης που συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες και στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν καταγγέλλονται, ήταν το αντικείμενο ημερίδας που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο Επιμελητήριο Ηρακλείου με τη διοργάνωση της Ακτινολογικής Εταιρείας Κρήτης και την υποστήριξη της Περιφέρειας και σε συνεργασία με το Ακτινολογικό Τμήμα του ΠΑΓΝΗ.

Υπό την αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου και της Πανελλήνιας Ακτινολογικής Εταιρείας, στόχος της εκδήλωσης ήταν η διάγνωση και αντιμετώπιση της κοινωνικής αυτής μάστιγας.

Όπως τονίστηκε, για την επίτευξη του στόχου αυτού θεωρείται αναγκαία η συνεργασία όλων των εμπλεκομένων επιστημόνων.

Ο αντιπεριφερειάρχης Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Πολιτικής Λάμπρος Βαμβακάς σε δηλώσεις του επισήμανε: 

«Είναι μια μάστιγα που οι συνέπειες της επηρεάζουν τη μετέπειτα πορεία ενός ανθρώπου, τις σχέσεις τους και την υγεία του (με αγχώδεις διαταραχές, προβλήματα κοινωνικής προσαρμογής, αλλά και άσκηση αντίστοιχης βίας).
Δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση. Η αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας θα πρέπει να γίνεται με την άριστη συνεργασία όλων των άμεσων επιστημονικων φορέων».

Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ηρακλείου Χάρης Βαβουρανακης σημείωσε: «Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι.

Η ιδέα της κακοποίησης ενός παιδιού συνταράσσει κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Τα νούμερα αυξάνονται δραματικά. Δεν μιλάμε για θύτες, αλλά για δράστες. 

Χρειάζεται ενημέρωση, πρόληψη και ευαισθητοποίηση. Κι όπως είπε και ο Τζάκσον Μπράουν, τα παιδιά, οι γάμοι και τα λουλούδια αντανακλούν το είδος της φροντίδας που παίρνουν».

Από την πλευρά της η Μαίρη Παχιαδάκη, πρόεδρος του Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Νομού Ηρακλείου τόνισε: 

«Οι εμπειρίες της κακοποίησης μικρών παιδιών κόβουν την ανάσα. Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης, που ξεπερνούν κάθε λογική.

Είναι εγκλήματα που δεν σηκώνουν άφεση αμαρτιών. Είναι έγκλημα η παραμέληση των παιδιών! Εκδηλώσεις όπως η σημερινή μπορεί να οδηγήσει σε πιο φωτεινά μονοπάτια. Δίνοντας χώρο στη λογική, στον αυτοσεβασμό και στη σύνεση θα οδηγούμε σε φωτεινούς δρόμους».

patris

Στο νοσοκομείο της Άμφισσας νοσηλεύεται 10χρονο παιδί με οξεία μέθη

Το ανήλικο αγόρι εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο το απόγευμα της Παρασκευής, έπειτα από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλκοόλ.

Συνελήφθη η μητέρα του

Σύμφωνα με όσα μεταδίδει το lamiareport.gr, το αγόρι εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο το απόγευμα της Παρασκευής, έπειτα από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας αλκοόλ.

Οι αρχές προχώρησαν στη σύλληψη της 32χρονης μητέρας του, με την κατηγορία της έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο.

Το παιδί φέρεται να προέρχεται από καταυλισμό Ρομά, ο οποίος βρίσκεται στην είσοδο της πόλης.

voria
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα «μαθήματα» της δύσκολης παιδικής ηλικίας που χρειάζεται να αποβάλλουμε

Tα τραύματα της παιδικής ηλικίας, μεταμορφωμένα σε “μαθήματα”, έχουν αφήσει τα ίχνη τους πολύ βαθιά στην ψυχή μας.
Μέχρι σχετικά πρόσφατα, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο η παιδική μου ηλικία έχει επηρεάσει τον τρόπο σκέψης μου. 

Μέχρι που ξεκίνησα ψυχοθεραπεία, στην ηλικία των 42 ετών, είχα την άποψη ότι όλα μου τα προβλήματα είχαν τις ρίζες τους στο παρόν. 

Όμως αυτό δεν ήταν αλήθεια.

Ακόμη και ο ψυχοθεραπευτής μου είπε ότι η μητέρα μου έκανε το καλύτερο που μπορούσε και το πιστεύω αυτό και ειλικρινά σκέφτηκα ότι θα πρέπει να αρκεστώ σε ό,τι μου έδωσε και να τα καταφέρω με βάση όσα πήρα. 

Τώρα όμως συνειδητοποιώ πώς εγώ η ίδια σαμποτάρω τον ίδιο μου τον εαυτό.

Όλοι στη ζωή μου, μου λένε να προχωρήσω, ότι το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν και ότι πρέπει να συνεχίσω ζώντας στο παρόν. Όμως δεν μπορούν να καταλάβουν. 

Το μικρό κοριτσάκι που ήμουν κάποτε χρειάζεται φροντίδα.

Η κουλτούρα μας χαρακτηρίζεται από ανυπομονησία για γρήγορη θεραπεία, αρέσκεται στις εύκολες λύσεις και επικεντρώνεται στα προχωρήματα και τις ευκαιρίες του μέλλοντος. Όμως αυτές οι πολιτισμικές προκαταλήψεις δυσκολεύουν τον άνθρωπο που προσπαθεί να κατανοήσει και να διαχειριστεί τις παιδικές του εμπειρίες. Η φράση ξεπέρασέ το, θεωρείται από πολλούς ως θετική ενθάρρυνση, παρόλο που δείχνει την απουσία κατανόησης για το τι σημαίνει ψυχολογικό τραύμα.

Γιατί είναι δύσκολη η απόρριψη αυτών των «μαθημάτων»
Ενώ η ανάμνηση συγκεκριμένων γεγονότων που έκαναν επώδυνη την παιδική ηλικία μας είναι σχετικά εύκολη για κάποιους ανθρώπους, (για παράδειγμα το πόσο μας πείραζε όταν τα αδέλφια μας έκαναν «κόμμα» με τη μητέρα μας, όταν η μητέρα μας, μάς αγνοούσε για μέρες όταν την είχαμε δυσαρεστήσει, όταν οι φωνές του πατέρα μας, μάς έκαναν να αισθανόμαστε μόνοι και φοβισμένοι) είναι πολύ δυσκολότερο να δούμε το πώς επηρεαστήκαμε και πώς διαμορφώθηκε η συμπεριφορά μας από αυτές τις μεγάλες και μικρές αλληλεπιδράσεις. 

Αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με την θεωρία προσκόλλησης, οι αλληλεπιδράσεις δημιουργούν ασυνείδητα πρότυπα ή γενικά συμπεράσματα, σχετικά με τους ανθρώπους, τον κόσμο γενικότερα και τη λειτουργία των σχέσεων.

Όλα τα παιδιά μαθαίνουν για τον «μεγάλο» κόσμο βγάζοντας συμπεράσματα από τον «μικρό» κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνουν, εκείνον του σπιτιού τους και της ευρύτερης οικογένειάς τους. 

Αν μεγαλώνουμε σε ένα μέρος όπου μας αγαπούν και μας προστατεύουν, νιώθουμε αυτοπεποίθηση να εξερευνήσουμε νέα πράγματα και να πάρουμε ρίσκα. 

Αν πιστεύουμε ότι οι άλλοι έχουν καλή άποψη για εμάς, είναι πολύ πιθανό να δούμε τον «μεγάλο» κόσμο γεμάτο από ευκαιρίες για σύνδεση και προσωπικά επιτεύγματα. 

Ακόμη και αν βιώσουμε κάτι ανάρμοστο ή απρόσμενο, είναι πιθανότερο να έχουμε ανθεκτικότητα και να μπορέσουμε να εντοπίσουμε τι δεν πήγε καλά και να μάθουμε από αυτό. Με αυτόν τον τρόπο βλέπουμε τον κόσμο ένα άτομο με «ασφαλή προσκόλληση».

Όμως ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου ο εκφοβισμός, η λεκτική βία και η αντιμετώπισή του ως εξιλαστήριο θύμα είναι μέρος της καθημερινότητάς του, σχηματίζει μια πολύ διαφορετική άποψη για κόσμο. 

Το παιδί που παραμελείται έχει διαφορετική άποψη για τις σχέσεις από το παιδί που χλευάζεται για την ευαισθησία του ή τη συναισθηματική του εξάρτηση. 

Οι ψυχικές λειτουργίες διαμορφώνονται ασυνείδητα και λειτουργούν σαν φίλτρα μέσα από τα οποία οι εμπειρίες περνούν και γίνονται κατανοητές. Ένα παιδί που δεν έχει αγαπηθεί και έχει εμποτιστεί με ειρωνεία, περιθωριοποίηση ή έχει γίνει εξιλαστήριο θύμα, θα αμυνθεί με θωράκιση και αποστασιοποίηση από τα συναισθήματά του. 

Ένα παιδί που δεν έχει αγαπηθεί και διψάει για αγάπη και προσοχή, παραμένει ανοιχτόκαρδο αλλά πολύ προσεκτικό για σημάδια απόρριψης.

Τα συνήθη «μαθήματα» της δυσλειτουργικής παιδικής ηλικίας που πρέπει να ξεμάθετε.

Οι ακόλουθες κατευθύνσεις έχουν βάση στις εμπειρίες κάποιων ανθρώπων και δεν ισχύουν για όλους όσους βρίσκονται σε μία θεραπευτική ανάκαμψη από μια τοξική παιδική ηλικία, αλλά είναι τα “μαθήματα” που πρέπει να απορρίψει ο ενήλικας για να προχωρήσει και να ζήσει μια καλύτερη ζωή.

Μάθημα 1ο: η αγάπη είναι μία συναλλαγή
Μπορεί να έχουμε μάθει ότι η αγάπη κερδίζεται και ποτέ δεν προσφέρεται χωρίς αντάλλαγμα ή ότι μπορεί να διακόπτεται για να τιμωρηθείτε ή ότι πρόκειται για κάποιο είδος συναλλαγής. 

Αυτή η άποψη για την αγάπη είναι διαστρεβλωμένη και οδυνηρή.

Μάθημα 2ο: είμαστε είτε νικητές είτε χαμένοι.
Σε σπίτια που η δημιουργία «αποδιοπομπαίων τράγων»ή ο αποκλεισμός είναι μέρος της οικογενειακής λειτουργίας, το άτομο υποβιβάζεται σε μια βασική εκδοχή του εαυτού του. 

Μεγαλώνοντας με μια μητέρα που εμφανίζει πολλά ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά ή που απολαμβάνει να έχει τον έλεγχο, είτε απολαμβάνεις μια θέση στον ήλιο ή εξορίζεσαι στη σκιά. 

Μία κόρη που δεν έχει αγαπηθεί ενστερνίζεται αυτή την άποψη για τον εαυτό της.

Μάθημα 3ο: Η κακομεταχείριση είναι φυσιολογική
Κάθε παιδί πιστεύει πως ό,τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι του συμβαίνει και στα άλλα σπίτια, μέχρι που μαθαίνει ότι αυτό δεν ισχύει. 

Με αυτόν τον τρόπο η λεκτική βία θεωρείται και αυτή φυσιολογική και σαν αποτέλεσμα πολλοί ενήλικες συχνά δεν αναγνωρίζουν καν ότι τους κακομεταχειρίζονται μέχρι να τους το επισημάνει κάποιος άλλος. 

Έχουν επίσης την τάση να δικαιολογούν αυτούς που τους κακομεταχειρίζονται, λέγοντας απλά έχει κακή διάθεση και δεν εννοεί αυτά που λέει όταν είναι θυμωμένος, δεν νομίζω ότι καταλαβαίνει ότι με πληγώνει όταν το λέει αυτό, είναι μόνο λέξεις, παρά δυστυχώς να λαμβάνουν δράση.

Μάθημα 4ο: η έκφραση των συναισθημάτων μας κάνουν ευάλωτους και αδύναμους.
Αυτό δεν χρειάζεται εξήγηση, για παράδειγμα όταν ένα παιδί χλευάζεται επειδή είναι «πολύ ευαίσθητο» και δείχνει ότι πονάει.

Μάθημα 5ο: είμαστε μόνοι μας
Αν μας απορρίπτει η ίδια μας η οικογένεια, τότε ποιος θα μπορούσε να μας αγαπήσει και να νοιαστεί για εμάς; 

Τα περισσότερα παιδιά που δεν έχουν αγαπηθεί υποφέρουν τρομερά από την αίσθηση ότι δεν ανήκουν πουθενά και σε κανέναν. 

Για την ακρίβεια, έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι αυτό το τραύμα δημιουργείται μετά την άποψη ότι δεν μας αγαπάει το ίδιο το άτομο που μας έφερε σ’ αυτόν τον κόσμο.

Μάθημα 6ο: το συναισθηματικό δέσιμο πονάει
Αυτό το «μάθημα» είναι τραυματικό με πολλούς τρόπους. 

Πρώτον, αυξάνει την ανοχή στην τοξική συμπεριφορά στις ενήλικες σχέσεις γιατί και πάλι, ο συναισθηματικός πόνος θεωρείται φυσιολογικός. 

Δεύτερον, δικαιολογεί την αποφυγή στενής σύνδεσης ή οικειότητας ακόμη και όταν είναι κάτι που το επιθυμούμε πολύ βαθιά μέσα μας. Αυτή η άποψη δεν μας επιτρέπει να δούμε ότι η αγάπη και η σύνδεση μας προσφέρει επιβεβαίωση και μας βοηθάει να αναπτυχθούμε, αλλά μας μαθαίνει ότι είναι υποτιμητική και τοξική.

Η αναγνώριση και η αποβολή των “μαθημάτων” μίας δύσκολης παιδικής ηλικίας, είναι το πρώτο βήμα για την θεραπεία μας από αυτά.

_______
Πηγή: psychcentral.com
Απόδοση: Έφη Μεσιτίδου
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
antikleidi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαμά, είσαι σίγουρη ότι κάνεις το καλύτερο για μένα;

Θα θέλατε, αγαπητοί γονείς, να γυρίσουμε στην «Ιατρική» φροντίδα των παιδιών εκείνης της εποχής, με την τύχη τους στα χέρια των μάγων;

Το δερματικό εξάνθημα δεν είναι βλάβες ανεμοβλογιάς, 
αλλά φυμάτια στο πλαίσιο κεγχροειδούς φυματίωσης
και φυματιώδους μηνιγγίτιδας

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψα για να αφυπνίσω, αν τα καταφέρω, κάποιους που θεωρούν τους Γιατρούς και την Ιατρική, ούτε λίγο ούτε πολύ, “εγκληματική οργάνωση”.

Δεν ελπίζω ότι θα καταφέρω πολλά πράγματα, όμως κάποιος/οι πρέπει να αναλάβουν μια εκστρατεία ενημέρωσης των ανθρώπων που ζουν με αγκυλώσεις σε θέματα υγείας, κυρίως όμως εμφανίζουν μια συμπεριφορά οπαδού, μια συμπεριφορά στρατευμένου, λες και χάνει η ποδοσφαιρική τους ομάδα και τα βάζουν με τους αντιπάλους τους.

Κανένας δεν μπορεί αγαπητοί μου να σας αφαιρέσει το δικαίωμά, να πιστεύετε ό,τι θέλετε, καθώς και να διαχειρίζεστε τον εαυτό του όπως επιθυμείτε, με την προϋπόθεση ότι δεν ενοχλείτε τους άλλους και κυρίως… δεν ενοχλείστε από την παρουσία των άλλων, που εκπροσωπούν στην Ελλάδα το 99.3% του πληθυσμού, ποσοστό που θα έπρεπε να το σέβεστε, αντί να το κατηγορείτε.

Για να γίνω πιο σαφής.
Γιατί δείχνεις ότι ενοχλείσαι επειδή ο άλλος εμβολιάζει τα παιδιά του; 

Μήπως θέλεις να έχεις και άλλους σαν και σένα, για να έχεις ένα άλλοθι αν συμβεί κάτι στο παιδί σου;
Μήπως έχεις ενοχές για τις «νεωτερίστικες» αντιλήψεις σου, διότι δεν πιστεύεις αρκετά σ’ αυτές και ψάχνεις συνεργούς για να κρυφτείς ανάμεσα τους, όταν χρειασθεί;

Βλέπεις ότι από την άλλη πλευρά, από τους ανθρώπους που πιστεύουν στην Ορθόδοξη Ιατρική Επιστήμη, δεν υπάρχει καμιά προσπάθεια να αλλάξεις άποψη; Θα έλεγα ότι αδιαφορούν για τις απόψεις σου. 

Γιατί σε ενοχλεί αυτό;
Γιατί έχεις φανατισμό οπαδού θρησκευτικής αίρεσης;
Θεωρείς ότι τα θέματα της υγείας μπορούν να τα λύσουν άνθρωποι που δεν έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν το αντικείμενο στο οποίο πιστεύεις, αφού σε καμία ιατρική σχολή δεν διδάσκεται μάθημα με τίτλο ομοιοπαθητική ή όποιο άλλο όνομα χρησιμοποιείται για την όποια εναλλακτική φιλοσοφία; 

Αν μου πεις ότι υπάρχουν ομοιοπαθητικές ακαδημίες, ενώσεις, σύλλογοι, σύνδεσμοι κ.λ.π, τότε δεν πρόκειται για ιατρική, αλλά για κάτι άλλο που δεν μας ενδιαφέρει. 

Μην παραχαράζεις λοιπόν τον όρο Ιατρική μια και είσαι κάτι άλλο, που δεν συγκρίνεται με την ιατρική.

Το γεγονός ότι αυτό του ασκούν συχνά γιατροί, δεν σημαίνει ότι είναι Ιατρική.
Το τι είσαστε λοιπόν να το ορίσετε εσείς, μια και είναι δικό σας θέμα και δική σας η υποχρέωση να το προσδιορίσετε.

Ακόμη και η Συντεταγμένη Πολιτεία αδιαφορεί για την όποια φιλοσοφία σας σχετικά με τη ζωή. 

Θα μπορούσε κάλλιστα να αντιγράψει τη νομοθεσία άλλων χωρών και να μην εγγράψει στο σχολείο τα παιδιά που δεν εμβολιάστηκαν, παρά μόνον αυτά τα παιδιά που δεν εμβολιάστηκαν για ιατρικούς λόγους, ενώ κάποιες χώρες ή Πολιτείες των Η.Π.Α, δέχονται και την άρνηση εμβολιασμού για θρησκευτικούς λόγους. 

Όμως δεν το κάνει αυτό η Πολιτεία και προσωπικά το επικροτώ, διότι είναι παιδιά και δεν έχουν ευθύνη, παρά το γεγονός ότι τα παιδιά σας αποτελούν κίνδυνο για τα άλλα παιδιά.

Κινδυνεύουν τα εμβολιασμένα που δεν απέδωσε 100% ο εμβολιασμός ή εκκρεμεί κάποια δόση εμβολίου που δεν έγινε ακόμη και θα ήταν αυτή που θα αύξανε την ανοσία στο 100%.
Κινδυνεύουν από κοκκύτη τα βρέφη που είναι μικρότερα των 2 μηνών και δεν έχουν αρχίσει τον εμβολιασμό.
Κινδυνεύουν τα παιδιά που έχουν κάποια ανοσοανεπάρκεια, και δεν τους επιτρέπεται ο εμβολιασμός ή δεν αποδίδει.
Κινδυνεύουν τα παιδιά με κακοήθεια.
Κινδυνεύουν οι ενήλικοι που έχουν χάσει τα αντισώματα από τους εμβολιασμούς ή πάσχουν από κάποιο χρόνιο νόσημα.
Κινδυνεύουν οι έγκυες και τα έμβρυά τους.
Κινδυνεύουν, Κινδυνεύουν και αυτό σας αφήνει ασυγκίνητους, αδιάφορους, γιατί δεν αφορά τα δικά σας παιδιά, αφορά τα άλλα!

Το παιδιά σας όμως προστατεύονται από τον εμβολιασμό των άλλων παιδιών. Είναι το φαινόμενο της ανοσίας της «αγέλης», όπως λέγεται, που δημιουργεί ένα προστατευτικό μανδύα γύρω από τα παιδιά σας. 

 Έχετε, συνεπώς, διαφορετική άποψη και παριστάνετε- και εγώ δεν ξέρω τι παριστάνετε-, όλα εκ του ασφαλούς γιατί σας προστατεύουν οι άλλοι.

Δεν χορηγείτε φάρμακα στην οξεία στρεπτοκοκκική αμυγδαλίτιδα ή στην οξεία μέση πυώδη ωτίτιδα και διακινδυνεύετε την υγεία των παιδιών σας, γιατί τα θεωρείτε νοσήματα άνευ σημασίας, αφού δεν γνωρίζετε τις σοβαρές επιπλοκές τους. 

Μόλις όμως ακούσετε κάποιο βαρύγδουπο τίτλο νοσήματος, τρέχετε να βρείτε γιατρό για να σας βοηθήσει.

Ακούτε coxsackie π.χ και ανεβάζετε πυρετό από το φόβο σας, ενώ πρόκειται για μια από τις συχνότερες ιογενείς λοιμώξεις.

Πείτε μου όμως, τι θα πείτε…
Στο παιδί σας όταν θα γεννήσει ένα παιδί με συγγενή ερυθρά, κώφωση και συγγενή καρδιοπάθεια.
Στο παιδί σας που θα γεννήσει ένα υγιές μωρό και θα κινδυνεύσει η ζωή του από κοκκύτη.
Στο παιδί σας, που το παιδί του θα εμφανίσει Ιλαρά σε ηλικία 5 μηνών.
Στην κόρη σας που στον έβδομο μήνα της εγκυμοσύνης θα μολυνθεί από ιό γρίπης και θα κινδυνεύσει η ζωή της και η ζωή του εμβρύου.
Στην κόρη σας που σε ηλικία 40 ετών μπορεί να εμφανίσει καρκίνο του τραχήλου από HPV.
Στην κόρη σας που θα μολυνθεί από ηπατίτιδα Β, από μία σχέση της που θα είναι φορέας. Εκτός αν της πείτε να ζητάει πιστοποιητικό ότι έχει εμβολιασθεί ο σύντροφός της

Όλα αυτά τα απεύχομαι από την καρδιά μου.
Τι θα απαντήσετε όμως όταν θα σας πει: 

Μητέρα, γιατί χωρίς την έγκρισή μου με μεγάλωσες και με έκανες να είμαι ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα παιδιά; Γιατί; Και εσύ Πατέρα γιατί δεν με προστάτεψες;

Διαβάστε τώρα με προσοχή και τα παρακάτω.

Τις εικόνες αυτές, που έχετε στην οθόνη σας, τις έχω στο αρχείο μου από μία παρουσίαση του Διευθυντού του γραφείου Φυματίωσης του Π.Ο.Υ Arata kochi, στο Παγκόσμιο Συνέδριο κατά της φυματίωσης στην Ταϋλάνδη το Νοέμβριο του 1998, που διοργανώθηκε από την Intern. Union Against Tuberculosis and Lung Diseases (IUATLD).

Ο Dr Kochi, που ήταν επί 10 χρόνια διευθυντής του γραφείου κατά της φυματίωσης, ήταν ο κύριος ομιλητής με θέμα “The World Killer”, μεταφρασμένο, «Ο Παγκόσμιος φονιάς» και αναφερόταν φυσικά στη φυματίωση.

Σε μια ιστορική αναδρομή της διαχρονικής προσπάθειας της ανθρωπότητας να αντιμετωπίσει «το θηρίο», όπως το ονόμασε, ξεκίνησε με τον μάγο της φωτογραφίας

που έχοντας ένα ραβδί με ένα πανί στην κορυφή με μαγικά βότανα, βγαίνει από μία καλύβα όπου προσπάθησε να σώσει ένα αγόρι από φυματίωση. Φυσικά οι προσπάθειες, παρά το ότι ήταν φιλότιμες, όπως είπε ο ομιλητής, δεν απέδωσαν και ο μικρός ασθενής έχασε τη ζωή του.

Στη συνέχεια επεσήμανε ότι σήμερα οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από φυματίωση, με τα φάρμακα που διαθέτει στο «οπλοστάσιό της» η ανθρωπότητα και με τα νέα φάρμακα που συνεχώς παράγονται, για την αντιμετώπιση των ανθεκτικών μορφών της νόσου.

Κάνω μια παρένθεση.

Στην φωτογραφία φαίνεται ένας δικός μας ασθενής που το δερματικό εξάνθημα δεν είναι βλάβες ανεμοβλογιάς, όπως θα νομίζετε, αλλά φυμάτια στο πλαίσιο κεγχροειδούς φυματίωσης και φυματιώδους μηνιγγίτιδας, μιας κατάστασης μάλλον δυσκολότερης από αυτήν που κλήθηκε να θεραπεύσει ο μάγος.

Το βρέφος θεραπεύθηκε και όχι με νευρολογικά υπολείμματα.
Αυτό, το θαύμα θα έλεγα, συντελέσθηκε από τα αντιφυματικά φάρμακα και την επιστημονική φροντίδα των γιατρών της ορθόδοξης ιατρικής.

Δυστυχώς, συνεχίζω με τον Kochi, τα φάρμακα αυτά δεν φθάνουν σε κάποιες περιοχές του πλανήτη και εκεί χάνονται ακόμη ανθρώπινες ζωές. Ας βοηθήσουμε , ο καθένας με όσες δυνάμεις διαθέτει, να φθάσουν και εκεί τα φάρμακα.

Θα θέλατε, αγαπητοί γονείς, να γυρίσουμε στην «Ιατρική» φροντίδα των παιδιών εκείνης της εποχής, με την τύχη τους στα χέρια των μάγων;

Κανείς, νομίζω, δεν το θέλει αυτό.

Χρησιμοποιείστε για τα παιδιά σας και για εσάς τους ίδιους, όλες τις δυνατότητες που σας προσφέρει σήμερα η Ιατρική.

Μη την απορρίπτετε γιατί θα την βρείτε μπροστά σας, δεν θα την χρησιμοποιήσετε από εγωισμό και θα θέσετε σε κίνδυνο τη ζωή σας. Τα γλειφιτζούρια είναι χρήσιμα για αυτούς που είναι υγιείς και όχι για τους ασθενείς.

Το κείμενο το έγραψα για να αφυπνίσω, αν τα καταφέρω, κάποιους που θεωρούν τους Γιατρούς και την Ιατρική, ούτε λίγο ούτε πολύ, “εγκληματική οργάνωση”.
Δεν ελπίζω ότι θα καταφέρω πολλά πράγματα, όμως κάποιος/οι πρέπει να αναλάβουν μια εκστρατεία ενημέρωσης των ανθρώπων που ζουν με αγκυλώσεις σε θέματα υγείας, κυρίως όμως εμφανίζουν μια συμπεριφορά οπαδού, μια συμπεριφορά στρατευμένου, λες και χάνει η ποδοσφαιρική τους ομάδα και τα βάζουν με τους αντιπάλους τους.

Γράφει ο Παναγιώτης Σπυρίδης
Αναπληρωτής Καθηγητής Παιδιατρικής

paidiatriki
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα παιδιά στο πορτμπαγκάζ, τα σκυλιά στο πίσω κάθισμα! Kids in Trunk, Dogs in Back Seat

Γονείς έβαλαν τα παιδιά στο πορτμπαγκάζ και τα σκυλιά στο πίσω κάθισμα!
Για μια διαδρομή 1.450 χιλιομέτρων, ο Michael J. Fee, 63, of Peoria and Amber L. Freudenstein, 31, επέλεξαν να βάλουν τα δύο παιδιά τους στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου και τα δύο τους σκυλιά, ράτσας γερμανικού ποιμενικού, στα πίσω καθίσματα! 

Άλλη αυτή:

Tennessee Woman Placed Children
in Kennels in Back of Her Car

Οι δύο γονείς ομολόγησαν στο δικαστήριο και παραδέχτηκαν την πράξη τους, ενώ επίσης είπαν ότι αναγκάστηκαν να το κάνουν αυτό καθώς δεν χωρούσαν όλοι στην καμπίνα και αναγκαστικά, θα έπρεπε να κάτσουν στο πορτμπαγκάζ! 

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν ποινή φυλάκισης 30 ημερών για τον κάθε ένα, ενώ το ανδρόγυνο συμπλήρωσε ότι τα παιδιά δεν έκατσαν εκεί για όλη τη διάρκεια της διαδρομής αλλά για ένα μέρος της. 

Η ηλικία τους είναι 6 και 10 ετών.

reader
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ενδείξεις ότι ένα παιδί είναι παραμελημένο

Υπάρχουν διάφορες ενδείξεις που μπορεί κάποιος να διαπιστώσει ότι ένα παιδί είναι παραμελημένο από τους γονείς του. Κάποιες είναι εμφανείς σε τρίτους, κάποιες άλλες όχι και τόσο. Πάμε να δούμε μερικές που ανήκουν στην πρώτη κατηγορία...

Η πρώτη ένδειξη που μαρτυρά ότι ένα παιδάκι είναι παραμελημένο από τους γονείς του είναι τα ρούχα που φοράει. Μπορεί να είναι βρώμικα, σε εμφανώς λάθος μέγεθος και γενικά επιλογές που δε δικαιολογούνται από την οικονομική επιφάνεια των γονιών του.

Από εκεί και πέρα, όταν ένα παιδάκι δεν είναι λουσμένο, έχει άκοπα νύχια και γενικά δεν πληροί κάποιους βασικούς κανόνες υγιεινής, είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι οι γονείς του δεν ασχολούνται μαζί του.

Αν τύχει να καλέσετε ένα παιδάκι στο πάρτι του μικρού σας και παρατηρήσετε να τρώει σαν να μην υπάρχει αύριο και να κάνει το ίδιο σε επόμενη επίσκεψη με τους γονείς του σπίτι σας, κάτι δεν πάει καλά στην καθημερινότητά του. Μέσα στο όλο σας ενδιαφέρον, μην παρασυρθείτε και ανοίξετε σχετική κουβέντα στους γονείς του, γιατί το πιθανότερο είναι να δημιουργηθεί παρεξήγηση!

Πολλά πρωινά που πάτε να αφήσετε το μικρό σας στο σχολείο, έχετε παρατηρήσει ότι ένα συγκεκριμένο παιδάκι φτάνει πάντα με καθυστέρηση. Αυτό βέβαια από μόνο του λέει πολλά και τίποτα ταυτόχρονα, καθώς πρέπει να συνδυαστεί και με άλλες ενδείξεις για να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ως προς το αν είναι όντως παραμελημένο ή όχι.

Επίσης, το παραμελημένο παιδί δείχνει να μην έχει διδαχθεί βασικούς κανόνες συμπεριφοράς, με αποτέλεσμα να φέρεται με μη επιτρεπτούς τρόπους σε άλλα παιδάκια και ενηλίκους.

Τέλος, χωρίς να είναι απόλυτο, ένα παραμελημένο παιδί θα το δείτε να απομονώνεται από τα άλλα παιδάκια και να είναι ελάχιστα κοινωνικό. Και λέμε ότι δεν είναι απόλυτο, γιατί απλά μπορεί να είναι κλειστός χαρακτήρας ή ντροπαλό και να μην έχει να κάνει με παραμέληση από το σπίτι του.

Πηγή: mother.gr

EnterTV