Αδερφοί Καραμάζωβ - Φίοντορ Ντοστογιέφσκι: Η ιστορία μιας οικογένειας

Αδερφοί Καραμαζώβ
του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι
Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου
Εκδόσεις Γκοβόστη

Σε αυτό το μυθιστόρημα, όπου οι άνθρωποι προκαλούν τον Θεό και την κοινωνία, στον εναλλασσόμενο και απαίσιο ρυθμό του εγκλήματος και της τιμωρίας, οι διαστροφές της ανθρώπινης σκέψης και το χάος των υποσυνείδητων παρορμήσεων αποκαλύπτονται κάτω από ένα εκτυφλωτικό φως - σαν το μάτι μας να βλέπει τον παράδεισο και την κόλαση ανάμεσα από σύννεφα σκισμένα από τον κεραυνό. Μέσα στον ξεχωριστό αυτόν κόσμο όπου το εξιδανικευμένο και το μελοδραματικό, το παθολογικό και το υγιές, το ενορατικό και το εγκεφαλικό συνταιριάζονται σ' ένα συμπαγές αμάλγαμα οι Αδελφοί Καραμάζοβ -το τελευταίο μυθιστόρημα του Ντοστογιέβσκη- παίρνουν μια θέση ολότελα δική τους. 

Το έργο αυτό γραμμένο όταν ο Ντοστογιέβσκη ήταν σχεδόν εξήντα χρονών και δημοσιευμένο στα 1880, λίγο πριν από τον θάνατό του, είναι όχι μονάχα το πιο ώριμο και το πιο ολοκληρωμένο από τα μεγάλα έργα του, αλλά χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά του, μια και ανακεφαλαιώνει σε αυτό όλες τις ιδέες του και παρουσιάζει ανάγλυφα όλα τα επιτεύγματα της τέχνης του. Η ένταση του πολύπλοκου αυτού αριστουργήματος καθιστά την ανάλυση και την αξιολόγησή του εξαιρετικά δύσκολη. Απαρτίζεται από πολλά επίπεδα και ενώ η υψηλότερη καλλιτεχνική του επιτυχία βρίσκεται στην ενότητα και στην αλληλεξάρτηση όλων των μερών του, είναι υποχρεωμένος κανείς να εξετάσει τα επίπεδα αυτά ένα ένα ξεχωριστά, απομονώνοντας έτσι το ένα από το άλλο και διασπώντας την ολότητα του μυθιστορήματος που στην πραγματικότητα αποτελεί ένα αδιαίρετο καλλιτεχνικό σύνολο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) 

 

Πρώτο μέρος 

Βιβλίο πρώτο: Η ιστορία μιας οικογένειας

00:00     I.     Ο Φίοντορ Παύλοβιτς Καραμάζοβ  

11:17     ΙΙ.    Ξεφορτόθηκε τον πρώτο του γιο  

20:45     ΙΙΙ.   Ο δεύτερος γάμος και τα δεύτερα παιδιά 

40:24     ΙV.   Ο τρίτος γιος, ο Αλιόσα  

1:05:47  V.    Οι στάρετς....

 

Αδερφοί Καραμάζωβ - Φίοντορ Ντοστογιέφσκι 1. Η ιστορία μιας οικογένειας
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ντοστογιέφσκι: Ένα κρεμμυδάκι / Fyodor Dostoevsky: An Onion

Μία φορά κι ἕνα καιρό, ζοῦσε μία κακιά γυναίκα, σωστή μέγαιρα. Πέθανε κι οὔτε ἕνα καλό δέν εἴχε κάνει στή ζωή της. Τήν ἅρπαξαν τό λοιπόν οἱ διαβόλοι καί τήν πετάξανε στη φλογισμένη λίμνη. 

Τότε ὁ φύλακας-ἄγγελός της κάθισε καί σκέφτηκε:

Fyodor Dostoevsky: An Onion

«Πρέπει να θυμηθῶ καμιά καλοσύνη της γιά νά πάω να τήν πῶ στό Θεό». Θυμήθηκε, καί μία καί δύο πάει καί λέει στο Θεό:
«Αὐτή, του λέει, ἔβγαλε ἕνα κρεμμυδάκι φρέσκο ἀπ’ τό περιβόλι καί τό ‘δωσε σέ μία ζητιάνα».

Κι ὁ Θεός ἀπαντάει:
«Πάρε λοιπόν τό ἴδιο εκείνο κρεμμυδάκι, και πήγαινε πάνω ἀπ’ τή λίμνη. Βάστα τό κρεμμυδάκι ἀπ’ τή μία ἄκρη κι ἄς πιαστεῖ αὐτή ἀπ’ την άλλη. Τότε τράβα την. Ἄν τά καταφέρεις να τήν τραβήξεις ἀπ’ τη λίμνη, τότε ἄς πάει στόν Παράδεισο. Ὅμως ἄν σπάσει τό κρεμμυδάκι, θά πεῖ πώς καλά εἶναι ἐκεῖ που εῖναι».

Ἔτρεξε ὁ ἄγγελος στή γυναίκα καί τῆς λέει: 

«Πιάσου γερά ἀπ’ τό κρεμμυδάκι καί γῶ θα σε τραβήξω». 

Κι ἄρχισε νά την τραβάει προσεχτικά. Την εἶχε βγάλει ολάκερη σχεδόν ἀπ’ τή λίμνη, μά μόλις εἶδαν οἱ ἄλλοι ἁμαρτωλοί πως τήν τραβᾶνε ἔξω, γαντζώθηκαν ὅλοι πάνω της γιά νά βγουν κι αὐτοί μαζί της. Μά ἡ γυναίκα ἦταν κακιά, σωστή μέγαιρα, κι άρχισε νά τούς κλωτσάει:
«Ἐμένα θέλουν νά βγάλουν κι ὄχι ἐσᾶς. Δικό μου εῖναι τό κρεμμυδάκι κι ὄχι δικό σας».

Μόλις τό ‘πε αὐτό, τό κρεμμυδάκι ἔσπασε. Κι αὐτή ξαναπέσε στή λίμνη καί καίγεται εκεί πέρα ως τά σήμερα. Ὁ ἄγγελος ἔβαλε τά κλάματα κι ἔφυγε.

The Brothers Karamazov by Fyodor Dostoevsky, 

Part III., Book VII: Alyosha, Chapter 3: An Onion

isagiastriados
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το νόμισμα της καλοσύνης

Ο ζητιάνος και ο Ντοστογιέφσκι

Κάποτε ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκι βγήκε στον απογευματινό του περίπατο.

«Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω..»

Ενώ η ημέρα έφθανε στο σούρουπο ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του  και ζητούσε βοήθεια. Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του.

Ο μεγάλος συγγραφέας  κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε: «Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω»!

Και ο γέρο ζητιάνος απαντά: «Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα! Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρω αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω..»

imverias