10χρονοι... "αντάρτες"

Η δύσκολη ηλικία, όλοι το ξέρουμε, είναι αυτή της εφηβείας. Η «ανταρσία», όμως,  αρχίζει ήδη να εκδηλώνεται από τα 9-13 χρόνια του παιδιού. Άσεμνες κουβέντες, απειθαρχία, απότομη συμπεριφορά είναι οι πρώτες ενδείξεις. 

Η προεφηβεία είναι η ηλικία των μεγάλων ανακαλύψεων και οι γονείς καλούνται να δείξουν υπομονή και σύνεση, ώστε οι μικροί αντάρτες να βρουν επιτυχώς το δρόμο τους προς την ωριμότητα. 

 Αυτή η εποχή της προεφηβείας θέτει σε δοκιμασία την υπομονή και την κατανόηση ακόμα και των καλύτερων γονιών. 

Γιατί στην προεφηβική ηλικία -στην περίοδο μεταξύ εννέα και δεκατριών ετών περίπου- πολλά παιδιά αρχίζουν να συμπεριφέρονται παράξενα

Συχνά είναι αγενή, βρόμικα, απείθαρχα και θορυβώδη. Τους αρέσει να πειράζουν. Τσακώνονται μεταξύ τους, επαναστατούν κατά των ενηλίκων αι γενικώς συμπεριφέρονται άσχημα.

Το γιατί συμβαίνουν αυτά δεν είναι επακριβώς γνωστό. Αλλά η συμπεριφορά αυτή είναι φυσιολογική , αν αυτό μπορεί να σας ανακουφίσει. Πράγμα που δε σημαίνει βέβαια πως η συμπεριφορά αυτή μπορεί να αγνοηθεί. Σημαίνει, αντίθετα, ότι οι γονείς θα χρειαστούν όση ανεκτικότητα, χιούμορ και κατανόηση έχουν.

Μεγάλες… ανακαλύψεις

Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει αυτή την περίοδο στα παιδιά, είναι πως βρίσκονται σε μία περίοδο ετοιμότητας για την εφηβεία. Και, συνάμα, κάνουν και τη μεγάλη ανακάλυψη πως υπάρχουν στους συνομηλίκους τους τρόποι συμπεριφοράς που είναι διαφορετικοί και όμως εξίσου σημαντικοί με αυτούς που έμαθαν στο σπίτι.

Στο σύνολό του, και παρά τα λιγότερα αξιαγάπητα χαρακτηριστικά του, το παιδί της προεφηβικής ηλικίας είναι ένα άτομο γεμάτο ρεαλισμό, του οποίου τα αυξημένα ενδιαφέροντα για την αλήθεια το κάνουν δεκτικό για μερικές όψεις της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.

Μιλήστε του για το σεξ

Τα παιδιά της προεφηβικής ηλικίας παρουσιάζουν ένα ξαφνικό, έντονο ενδιαφέρον για το σεξ. Ένα δεκατριάχρονο παιδί που μέχρι πρότινος απασχολούνταν με ευχαρίστηση με τα μαθήματα του, τους φίλους του και την ομάδα του, μπορεί ξαφνικά να παρουσιάσει ένα πρωτοφανές ενδιαφέρον για "πονηρά" περιοδικά, ταινίες κ.α.

Το παιδί, βέβαια, δεν είναι κατά κανένα τρόπο μη φυσιολογικό με αυτή τη συμπεριφορά.

Πολλοί γονείς, ωστόσο, νιώθουν αμήχανα και δε γνωρίζουν πώς να αντιδράσουν. Η απάντηση είναι να είστε σίγουροι για τον εαυτό σας και για την κατάσταση. Να θεωρείτε το παιδί σας ως ένα ολοκληρωμένο άτομο.

Σε κάθε περιστατικό μπορείτε να επωφεληθείτε από την περιέργεια του, δίνοντας του την πληροφορία που χρειάζεται, όσο το δυνατόν λεπτομερέστερα.

Μη φοβηθείτε να αναφέρεται και την βίαιη και τραγική πλευρά της ζωής. Τις αλήθειες αυτές δε μπορείτε να τις κρύβετε από το παιδί για πάντα και ακούγοντας ή διαβάζοντας γύρω από αυτές θα βοηθηθεί να επεξεργασθεί, σε κάποιο βαθμό, στη φαντασία του, την επιθετικότητα και την ανταρσία την οποία νιώθει μέσα του.

Λέει «βρομόλογα».

Ένα άλλο σύμπτωμα της ηλικίας του είναι ότι λέει «βρομόλογα», είτε από αθωότητα είτε για να δημιουργήσει μία κάποια αίσθηση. Τα παιδιά θα προσπαθήσουν να βρίζουν ή να ξεστομίζουν ωμές εκφράσεις στο σπίτι τους.

Δε θα κερδίσετε τίποτα αν αντιδράσετε με ταραχή ή τρόμο ή τιμωρώντας το παιδί. Και θυμηθείτε πως οι πρώτες βρισιές που ακούει το παιδί πολύ συχνά προέρχονται από τους ίδιους τους γονείς.

Αλλά και έτσι ακόμα, δεν πρέπει να αγνοήσετε αυτές τις εκφράσεις ή να κάνετε δήθεν πως απολαμβάνετε τα «βρωμόλογα» μέσα στο σπίτι. 

Πείτε στο παιδί πως αυτές οι λέξεις δε σας εκπλήσσουν και πως ξέρετε τη σημασία τους. Είναι πολύ πιθανό να χρησιμοποιεί το παιδί αυτές τις λέξεις ή να λέει «βρόμικα ανέκδοτα» που ακούει, απλώς για να σας ενοχλήσει.

Αν οι γενικές συμβουλές δε φέρουν αποτέλεσμα, μπορεί να είναι-πάλι- σύμπτωμα πως το παιδί έχει άλλες ενοχλήσεις. Θα ήταν συνετό να κοιτούσατε λίγο μακρύτερα για να δείτε τι είναι αυτό που το κάνει να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο.

Η δική σας στάση

Οι γονείς συχνά αναστατώνονται ανακαλύπτοντας πως η συμβίωση με τα προεφηβικής ηλικίας παιδιά τους είναι τόσο δύσκολη. Ανησυχούν και αναρωτιούνται «τι κάνουν στραβά».

Είναι δύσκολο να τους πείσουμε πως η δυσάρεστη συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να είναι απόλυτα φυσιολογική συνέχεια των σταθερών και φρόνιμων ετών που προηγήθηκαν. Η προσωπική τους ανασφάλεια επαυξάνεται και από την απόλυτη βεβαιότητα του παιδιού πως το παρεξηγούν τελείως και το μεταχειρίζονται άσχημα.

Αν νιώθετε έτσι, μην παραδοθείτε στα συναισθήματά σας. Όποιοι κι αν είναι οι τρόποι του, το παιδί της προεφηβικής ηλικίας χρειάζεται, όπως κάθε παιδί κάθε ηλικίας, την καθοδήγηση και υποστήριξή σας.

Μην ξεχνάτε πως μάχεται να κρατήσει ζωντανά δύο πρότυπα συμπεριφοράς- τα δικά σας και των συνομηλίκων του- τα οποία μοιραία συγκρούονται μεταξύ τους σε μερικά σημεία.

• Βρείτε τρόπους, αν μπορείτε, να του δείξετε την εμπιστοσύνη σας σε αυτοί. Γιατί, ενώ νιώθει πως πρέπει να αμφισβητήσει τα δικά σας φρονήματα και να προτιμήσει τα δικά του, δεν είναι και τόσο σίγουρο για τον εαυτό του.
• Δεχτείτε τους φίλους του. Να θυμάστε πως είναι πολύ σημαντική η πίστη του σε αυτούς.
• Μην το αφήνετε να νιώθει πως το έχετε απορρίψει ή έχετε αποσύρει το ενδιαφέρον και τη στοργή σας εξαιτίας της περίεργης συμπεριφοράς του.
• Όπως και με τα παιδιά κάθε ηλικίας, φροντίστε να του δίνετε ευκαιρίες να συμμετέχει στις οικογενειακές δραστηριότητες.

Η ώριμη στάση, από την πλευρά σας, είναι η στάση που το βοηθάει, η στάση του ενηλίκου στον οποίο θέλει να μοιάσει. Οι ενήλικες που δείχνουν παιδαριώδη αναστάτωση ή στενότητα πνεύματος, δίνουν στο παιδί μια διαστρεβλωμένη εικόνα ωριμότητας και δημιουργούν οι ίδιοι ένα φαύλο κύκλο συγκρούσεων και ανταρσίας μεταξύ αυτών και των παιδί τους. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως πρέπει να δεχθείτε την αγενή συμπεριφορά του με χαμόγελα ευχαρίστησης. Είναι και αυτό εκτός πραγματικότητας. Έχετε δικαιώματα και προνόμια ως άτομα, τα οποία πρέπει οι άλλοι να σέβονται- προέφηβοι ή όχι. Από την άλλη, δεν είναι ανάγκη να παίρνετε κάθε βίαιη παρατήρηση ενός προεφήβου σαν προσωπική προσβολή.

Νέλλη Θεοδοσίου, Πτυχιούχος Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο της Αμιένης (Γαλλία).Ειδίκευση στην Κλινική ψυχολογία καθώς και στην Παιδοψυχολογία

iatro.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Προεφηβεία: Η ευκαιρία να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί

Και ξαφνικά έρχεται εκείνη η φάση στη ζωή του παιδιού που τα λούτρινα, οι μπάρμπι και τα αυτοκινητάκια συνυπάρχουν με τα λιπγκλος, τις αφίσες του Τζάστιν Μπίμπερ, τα Mp3 players, τα play stations και τα… ντραμς! Οι γονείς που έχουν παιδιά ανάμεσα στις ηλικίες 8 ή 9 με 12 ή 13 το γνωρίζουν από πρώτο χέρι!

Λέγεται προεφηβεία και είναι το μεταβατικό στάδιο μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της κατεξοχήν εφηβείας. Αναπτυξιακά, αποτελεί τη γέφυρα που προετοιμάζει το παιδί να μπει στην εφηβεία όπου εκεί συμβαίνουν οι μεγάλες ανακαλύψεις και οι έντονες διεκδικήσεις…

Πώς μπορούμε να είμαστε δίπλα στο παιδί μας σε αυτή τη φάση, να συνδεθούμε συναισθηματικά μαζί του ώστε να έχουμε έναν ενεργό ρόλο στις δυσκολίες της εφηβείας που θα ακολουθήσει;

Η προεφηβεία είναι μια υπέροχη ευκαιρία να δεθούμε μαζί του και να χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης καθώς το παιδί ακόμα μας χρειάζεται και ανατρέχει σε εμάς για συμβουλές, όσο κι αν από την άλλη κάνει τα πρώτα βήματα της ανεξαρτητοποίησής του.

Ας δούμε ποιες είναι οι αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού που συμβαίνουν στην προεφηβεία και πώς μπορούμε να σταθούμε δίπλα του και να συνδεθούμε μαζί του.

“Μην ενοχλείτε!”
Εκεί που η πόρτα έπρεπε κάποτε να μένει οπωσδήποτε ανοιχτή για να σας ακούει και να μην αισθάνεται μόνο του τώρα, όταν μπαίνει στο δωμάτιο του (το βασίλειό του) η πόρτα κλείνει ερμητικά πίσω του. Εκεί που σε κάθε βήμα του γύρευε την παρέα και την επιβεβαίωσή σας, τώρα περνάει περισσότερο χρόνο στο δωμάτιό του, αποκτά ενδιαφέροντα που δεν σας περιλαμβάνουν και είναι σε θέση να αποφασίζει μόνο του. Είναι το τίμημα της ανεξαρτησίας που αρχίζει να προστίθεται σαν καινούρια ανάγκη στη ζωή του παιδιού και αποτελεί ένα σαφές όριο από την παιδική του ηλικία…

Τι να κάνετε:

Αν δεχτούμε αυτή την ανάγκη σαν φυσική προέκταση της ανάπτυξης και της ωρίμανσης του παιδιού μας, τότε δεν έχουμε παρά να σεβαστούμε την ανάγκη του για ανεξαρτησία και απομόνωση- ακόμα και να τις ενθαρρύνουμε. Αν για παράδειγμα έχουμε μικρότερα παιδιά στο σπίτι που συνεχώς θέλουν να μπαίνουν στο δωμάτιο του μεγαλύτερου και να “ενοχλούν” τα απασχολούμε ώστε να δείξουμε στο μεγάλο μας παιδί ότι σεβόμαστε τον χώρο του και του αφήνουμε αέρα για να δημιουργήσει, να παίξει, να σκεφτεί. Όταν ένα παιδί αισθάνεται ότι το σέβονται και κατανοούν δεν έχει λόγους να κλειστεί ακόμα περισσότερο στον εαυτό του…

Κάτι μου κρύβεις…
Τα πρώτα μυστικά κάνουν δειλά την εμφάνισή τους. Η ανάγκη για ιδιωτικότητα εμφανίζεται για πρώτη φορά στη ζωή του παιδιού: την ίδια στιγμή που γεμίζει σελίδες ημερολογίων εσείς κλείνεστε με ένα λουκετάκι απέξω ή μαθαίνετε από τους δασκάλους για κάτι που έγινε στο σχολείο και δεν σας είπε τίποτα. Είναι σίγουρα μια άβολη συνειδητοποίηση για τον γονιό που μέχρι τότε ήξερε τα πάντα για τη ζωή και τις σκέψεις του παιδιού του και τώρα νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο. H προεφηβεία παίρνει τα ηνία!

Τι να κάνετε:

Σίγουρα με το να απαιτήσουμε να μας λέει τα πάντα, να του κάνουμε απανωτές ερωτήσεις ή να παραβιάζουμε το ημερολόγιο του δεν θα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του. Και για να καταφέρουμε να μην μας κρατάει μυστικά, αυτό είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο βήμα. Είναι βασικό να μην είμαστε επικριτικοί όταν θέλει να μοιραστεί κάτι μαζί μας, να περιμένουμε πρώτα να ακούσουμε πριν βγάλουμε συμπεράσματα, να μην βάζουμε ταμπέλες και να δείχνουμε ότι είμαστε πάντα διαθέσιμοι να ακούσουμε και δεν περιμένουμε στη… γωνία για να το κρίνουμε.

Ακόμα, φροντίζουμε να είμαστε εμείς εκείνοι που θα του μιλήσουμε για θέματα σεξουαλικότητας, προστασίας κι ασφάλειας και να μην αφήσουμε αυτά τα θέματα στην τύχη… μιας συζήτησης με έναν φίλο ή του ίντερνετ. Έτσι και θα χτίσουμε μια σχέση εμπιστοσύνης και θα δείξουμε στο παιδί ότι δεν υπάρχουν απαγορευμένα θέματα κι ότι είμαστε εκεί για να μας ρωτήσει οτιδήποτε το απασχολεί!

Οι πρώτοι κολλητοί
Θα το έχετε καταλάβει πόσο σημαντικό ρόλο έχουν αρχίσει να παίζουν στη ζωή του. Τα παιδιά σε αυτό το στάδιο γυρεύουν πάση θυσία την επιδοκιμασία των “κολλητών” ενώ η σχέση τους μαζί τους είναι το βαρόμετρο των συναισθημάτων τους. Μια κακή μέρα με τους φίλους στο σχολείο ή ένας τσακωμός είναι αρκετός για να το κουβαλάνε για μέρες στο σπίτι ενώ μια γεμάτη μέρα μαζί τους με παιχνίδια και επικοινωνία προφέρει στα παιδιά συναισθηματική ασφάλεια!

Τι να κάνετε:

Όσο κι αν μας τρομάζει να χάνουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική ζωή των παιδιών μας, κατά βάθος ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι για εκείνους να μοιράζονται, να επικοινωνούν, να διασκεδάζουν με τους φίλους τους. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε πάντα εκεί για να τους ακούσουμε στις πρώτες παρεξηγήσεις και διαψεύσεις που αισθάνονται για να τους μυήσουμε σταδιακά στον αληθινό κόσμο. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να έρθουν σε επαφή με εκείνες τις κοινωνικές και επικοινωνιακές δεξιότητες που θα σταθούν πολύτιμες στην ενήλικη ζωή τους.

Πλανήτης γη καλεί Άρη!
Θα χρειαστεί να επαναλάβετε το ίδιο πράγμα πολλές φορές. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία κατεβάζουν πολύ συχνά ρολά σε ό,τι δεν έχει να κάνει άμεσα με αυτό που σκέφτονται ή κάνουν εκείνη τη στιγμή με αποτέλεσμα η επικοινωνία πολλές φορές να γίνεται άθλος! Η εσωτερική τους ζωή αναπτύσσεται με αλματώδεις ρυθμούς αυτή την περίοδο και κινείται σε άλλη συχνότητα από αυτή της καθημερινότητας και των πραγμάτων που πρέπει να γίνουν. Όχι, κατά πάσα περίπτωση δεν έχουν πρόβλημα με τα αυτιά τους. Απλώς είναι τόσο αφηρημένοι που όλα τα άλλα δίπλα τους είναι απλώς… θόρυβος.

Τι να κάνετε:

Συχνά, αντιλαμβανόμαστε αυτή την… αφηρημάδα σαν αδιαφορία και νιώθουμε ότι το παιδί μας δεν μας σέβεται. Πρέπει να εξασκήσουμε όλη την ενσυναίσθηση που διαθέτουμε για να καταφέρουμε να δούμε πίσω από αυτή την αδιάφορη στάση, την ανάγκη του προέφηβου να δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο, να βάλει τα δικά του όρια, να αντλήσει ερεθίσματα από τον δικό του εσωτερικό κόσμο. Χωρίς να πάρουμε αυτή τη στάση του προσωπικά, καλό είναι να εξηγήσουμε ότι όπως θέλει από εμάς να το σεβόμαστε έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να είμαστε συνεχώς η… κινητή υπενθύμιση όλων των πραγμάτων που έχει να κάνει. Πρέπει να του καταστήσουμε σαφές ότι χρειάζεται να κατανοεί και τις δικές του υποχρεώσεις μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας.

Σκηνές
Κι έρχεται η στιγμή που ένα απλό σας σχόλιο ή μια υπενθύμιση αρκεί για να ξεδιπλώσει τις πιο αλλοπρόσαλλες εκρήξεις στη συμπεριφορά ενός προέφηβου. Κι ενώ εσείς αναρωτιέστε “μα τι είπα;”, δέχεστε μια απίθανη, αδικαιολόγητη επίθεση.

Τι να κάνετε:

Τα επιχειρήματα και η λογική δεν βοηθάνε πάντα. Καλό είναι να περιμένετε να τελειώσει πρώτα ο χείμαρρος κι όταν ηρεμήσει το παιδί να επιχειρήσετε μια κουβέντα μαζί του για να καταλάβετε τι ώθησε αυτή του την αντίδραση. Φυσικά, θα ξαναθυμήσετε τα όρια και τους κανόνες συμπεριφοράς που υπάρχουν στην οικογένειά σας αλλά όχι πριν νιώσετε ότι έχετε φτάσει στην αιτία που υπαγόρευσε το ξέσπασμά του… Δώστε του να καταλάβει ότι είστε πάντα εκεί και ότι θέλετε μαζί να βρείτε λύσεις στα προβλήματα του. Επίσης, αποφύγετε να υποτιμήσετε τα “προβλήματά” του γιατί έτσι υπονομεύεται η προσπάθεια να χτιστεί μια αληθινή σχέση εμπιστοσύνης.

tromaktiko.gr
pellanews.gr

Προεφηβεία: Λίγο πριν την «έκρηξη»

Κάπου ανάμεσα στα εννέα και τα δέκα έτη αρχίζει το τέλος της παιδικής ηλικίας και το παιδί ουσιαστικά βρίσκεται στο κατώφλι της εφηβείας, όπου εμφανίζονται οι πρώτες αλλαγές που αφορούν όχι μόνο τη βιολογία του, αλλά και την ψυχολογία του. 

Οι γονείς κοιμούνται ένα βράδυ με ένα ήσυχο και υπάκουο πλάσμα, και ξυπνούν αντιμέτωποι με ένα «θυμωμένο» παιδί, το οποίο, αν και στα μάτια τους είναι ακόμη μικρό, βιώνει θριαμβευτικά την αρχή της μεταμόρφωσής του. 

Δεκάχρονα αγόρια και κορίτσια, παρότι δεν έχουν μπει επίσημα στην εφηβεία, δοκιμάζουν τις ακραίες συναισθηματικές διακυμάνσεις των εφήβων.

Το παιδί μου τρελάθηκε

Σε αυτό το πρώιμο στάδιο της εφηβείας, που προετοιμάζει σώμα και νου για το δύσκολο ταξίδι από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, το παιδί αποκαθηλώνει τους άλλοτε θεούς γονείς του και θεοποιεί τους φίλους του. Δοκιμάζει τα όρια και τις αντοχές των μεγάλων, και κάνει διαρκείς ασκήσεις ανεξαρτησίας. 

Κάθε ερώτηση της μητέρας και του πατέρα το πνίγει, και θεωρείται ωμή παρέμβαση στην ιδιωτική του ζωή (ναι, το δέκα χρονών κορίτσι σας νιώθει ότι έχει ιδιωτική ζωή). 

Βρίζει, πετά τα ρούχα του στο πάτωμα, μιλά λίγο και απαντά μονολεκτικά –ή και καθόλου– στις ερωτήσεις των μεγάλων, δείχνει κάποιες φορές να μισεί τους γονείς του και θεωρεί ότι η νέα του οικογένεια είναι οι φίλοι του.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς; 

Τη δουλειά τους! Όπως εύστοχα λέει και ο τίτλος του βιβλίου του ψυχαναλυτή Νίκου Σιδέρη, «Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, γονείς θέλουν» (εκδ. Μεταίχμιο), τα παιδιά θέλουν ενήλικες που θέτουν κανόνες και τα αντιμετωπίζουν με κατανόηση, χιούμορ, αλλά και σοβαρότητα. 

Δηλαδή μια ήρεμη δύναμη. 

Οι γονείς δεν πρέπει να πανικοβάλλονται και να πέσουν στην παγίδα του γονιού-«κολλητού». Με τα παιδιά μας δεν είμαστε φίλοι, είμαστε πρωτίστως γονείς.

Μείνετε δίπλα του
Το παιδί σας μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν σας χρειάζεται, στην ουσία όμως σας έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ. 

Πολεμήστε το αίσθημα της απόρριψης που δίκαια βιώνετε και πείτε –και αποδείξτε– του με κάθε ευκαιρία ότι είστε εκεί για κάθε του πρόβλημα, έτοιμοι να ακούσετε την κάθε του έγνοια χωρίς σχολιασμούς και νουθεσίες. 

Αυτό το μεγάλο βήμα «συμφιλίωσης» με τον νεόκοπο επαναστάτη σας απαιτεί εξαιρετικά λεπτούς χειρισμούς. 

Αν, για παράδειγμα, σας εκμυστηρευτεί ένα «παράπτωμα» κι εσείς βιαστείτε να κριτικάρετε τη συμπεριφορά του ή, ακόμη χειρότερα, θυμώσετε και του επιβάλετε κάποια τιμωρία, κλείσατε την πόρτα επικοινωνίας για πάντα. Μείνετε ψύχραιμοι και επιλέξτε τον δρόμο της κατανόησης και της αποδοχής, που ορίζεται από τη χωρίς όρους αγάπη.

Όλα φυσικά έχουν τα όριά τους. Εάν καταλάβετε ότι το παιδί σας έχει εμπλακεί σε επικίνδυνες καταστάσεις, απευθυνθείτε άμεσα σε κάποιον ειδικό. Για παράδειγμα, ένα παιδί που εκβιάζεται ή εκβιάζει, δέχεται οποιουδήποτε τύπου πιέσεις από τρίτα άτομα ή ξαφνικά κάνει παρέα με άγνωστα παιδιά, θέλει διαφορετικούς χειρισμούς, τους οποίους καλό είναι να τους υποδείξει ένας επιστήμονας ψυχικής υγείας.

Προσοχή στα «μικρομέγαλα»
Η αποδοχή είναι το «κλειδί» για να περάσουν και τα παιδιά και οι γονείς όσο πιο ανώδυνα γίνεται τη δύσκολη αυτή περίοδο. Αποδοχή όμως δεν σημαίνει ασυδοσία. 

Τα όρια πρέπει να τίθενται παρά τις αντιδράσεις των παιδιών, οι οποίες τη σημερινή εποχή κυριολεκτικά τρομάζουν τους γονείς και τους οδηγούν σε άτακτες υποχωρήσεις. 

Έτσι, βλέπουμε τους ενήλικες να παραδίδονται αμαχητί μπροστά στις άλογες απαιτήσεις των εξαγριωμένων δεκάχρονων, τα οποία βιάζονται να μεγαλώσουν και υιοθετούν «μεγαλίστικες» συνήθειες, όπως τα περίφημα «sleepovers» (ύπνος εκτός σπιτιού), την απόκτηση smartphone και τη χρήση των social media. 

Τέτοιες συμπεριφορές είναι συχνότερες στα κορίτσια, καθώς βιολογικά ωριμάζουν νωρίτερα από τα συνομήλικά τους αγόρια.

Όλα γύρω από το σεξ
Εσείς μπορεί να βλέπετε μπροστά σας ένα μικρό παιδί, αλλά στο κατώφλι της εφηβείας τα παιχνίδια χημείας είναι «ανελέητα»: το αγόρι παλεύει να γίνει άνδρας και το κορίτσι μπαίνει στη διαδικασία να γίνει γυναίκα. 

Τα σκαμπανεβάσματα των ορμονών οδηγούν και σε συναισθηματική αστάθεια: το παιδί σας από τη χαρά πέφτει στη θλίψη και από την ηρεμία σκαρφαλώνει στον ανεξέλεγκτο θυμό.

Βιώνοντας τις πρώτες ορατές σωματικές αλλαγές, το παιδί ανακαλύπτει δειλά-δειλά τη σεξουαλική του ταυτότητα, γεγονός που του προκαλεί ανησυχία. 

Συζητήστε μαζί του για τις σχέσεις των δύο φύλων, για την απόλαυση αλλά και τους κινδύνους της σεξουαλικής επαφής, για τις σεξουαλικές προτιμήσεις, την ομοφυλοφιλία, την αντισύλληψη, τη χρήση προφυλακτικού, χωρίς να κάνετε κήρυγμα ή «διάλεξη», αναζητώντας αφορμές από το περιβάλλον, την τηλεόραση ή τις ταινίες. 

Αλλά μην προτρέχετε. Αν, για παράδειγμα, όλα δείχνουν ότι το παιδί σας δεν το απασχολούν ακόμη θέματα που σχετίζονται με το σεξ, μην υπερθεματίζετε πάνω σε αυτό το θέμα. 

Ισχύει και σε αυτή την περίπτωση ο χρυσός κανόνας ανατροφής των παιδιών μας: Περιμένουμε την ερώτηση για να απαντήσουμε. 

Το παιδί της προεφηβείας δεν θα μας ρωτήσει ευθέως για ένα θέμα που αφορά τη σεξουαλικότητά του, αλλά θα φροντίσει να προκύψει από τη συζήτηση. Κι εμείς θα πρέπει να έχουμε τις κεραίες μας τεντωμένες και να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία να του μιλήσουμε για όλα όσα οι παλιότερες γενιές θεωρούσαν ταμπού και απαγορευμένα θέματα.

pharmaplus

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να φορέσει τον πρώτο στηθόδεσμο (σουτιέν) η κόρη μου;

Η αγορά του πρώτου στηθόδεσμου αποτελεί ορόσημο για κάθε κορίτσι, αλλά μερικές φορές ίσως είναι δύσκολο να καθοριστεί πότε
είναι η κατάλληλη στιγμή να προχωρήσετε σε αυτό το βήμα. 

Μερικά κορίτσια ανυπομονούν να φορέσουν σουτιέν -ειδικά εάν οι φίλες τους το έχουν ήδη κάνει- ενώ άλλα προσπαθούν να το καθυστερήσουν για όσο περισσότερο μπορούν.

Οι γονείς από την πλευρά τους αισθάνονται δικαιολογημένα ανήσυχοι για την αγορά του πρώτου σουτιέν, σκεπτόμενοι ότι το κοριτσάκι τους έχει πλέον μεγαλώσει. 
Το πιο σημαντικό που μπορείτε να κάνετε είναι να είστε υποστηρικτικοί και να βοηθήσετε το κορίτσι σας να βρει εκείνο που είναι πιο άνετο και κατάλληλο για την ηλικία του.

Επιπλέον, πρέπει να είστε προσεκτικοί στο τρόπο που θα χειριστείτε την κατάσταση, αφού πρόκειται για μια εμπειρία που η κόρη σας θα θυμάται για πάντα. 
Επομένως, πώς θα ξέρετε πότε είναι πραγματικά έτοιμη να αρχίσει να φοράει σουτιέν;

Η μέση ηλικία είναι τα 11 έτη, ενώ άλλα κορίτσια ξεκινούν από την ηλικία των 9 ετών ή λίγο αργότερα στην ηλικία των 14 ετών. 
Η άνεση πρέπει να είναι ο βασικότερος παράγοντας που πρέπει να λάβουμε υπόψη κατά την αγορά του πρώτου στηθόδεσμου, αφού καθώς τα στήθη μεγαλώνουν μπορεί να γίνουν πιο ευαίσθητα ή να προκαλούν ακόμα και πόνο. Ένα σουτιέν καλής ποιότητας και με καλή εφαρμογή μπορεί να ανακουφίσει τη δυσφορία που νιώθουν τα νεαρά κορίτσια.

Όταν πρόκειται για την επιλογή του κατάλληλου σουτιέν πρέπει να έχετε υπόψη κι ορισμένες άλλες βασικές παραμέτρους:

• Μπορείτε να ξεκινήσετε με την αγορά ενός μαλακού σουτιέν, καθώς το στήθος αρχίζει να αναπτύσσεται.
• Αποφύγετε τα σουτιέν με μπανέλες που εμποδίζουν την ομαλή ανάπτυξη του στήθους.
• Αγοράστε τουλάχιστον δύο σουτιέν, για να έχετε τον απαραίτητο χρόνο για πλύσιμο και στέγνωμα.
• Εάν η κόρη σας ντρέπεται να δοκιμάσει το σουτιέν στο κατάστημα, καλό θα ήταν να έχετε μετρήσει τις αναλογίες της από το σπίτι.

Τέλος, μην εκπλαγείτε εάν παρατηρήσετε ότι η κόρη σας είναι λυπημένη. Η ανάπτυξη του μαστού είναι ένα από τα πρώτα σημάδια της εφηβείας. Ως γονείς πρέπει να την αφήσετε να καταλάβει ότι αυτό είναι πολύ φυσιολογικό και ότι δεν θα πρέπει να αισθάνεται αμήχανα για την αλλαγή στο σώμα της.

infokids
Το Χαμομηλάκι