Το κατσαρόλι - Ο μεγάλος δάσκαλος, που γέννησε μέσα μου τον έρωτα για την Παιδεία!

Το κατσαρόλι με έμαθε πολλά πράγματα. Περισσότερα από όσα, ίσως, φαντάστηκαν οι γονείς μου....

Με έμαθε να εκτιμώ τους ανθρώπους που εργάζονται καταπονώντας το σώμα τους και να τους σέβομαι απεριόριστα.

.

Αν κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως «δεν παίρνουμε τα γράμματα»,
θα μας έπλεναν το ωραίο μας κατσαρόλι και θα πηγαίναμε
την επόμενη μέρα για μεροκάματο.

Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Οι γονείς μου ήταν εργάτες και οι δύο, εργαζόμενοι από την εφηβεία τους. Γνωρίστηκαν στη Γερμανία, διπλοβάρδιες στα εργοστάσια, αιματηρές οικονομίες για να αγοράσουν οικόπεδο, να χτίσουν σπίτι και να επιστρέψουν στην πατρίδα, όπου δεν είχαν τίποτα. 

.

Εγώ και η αδερφή μου μεγαλώσαμε σχεδόν μόνες μας. Από την πρώτη Δημοτικού φτιάχναμε το πρωινό μας (όχι σαν αυτό το διαφημίσεων), κλειδώναμε το σπίτι, περπατούσαμε 15 λεπτά ως τη στάση του λεωφορείου και πηγαίναμε στο σχολείο. Επιστρέφαμε, ζεσταίναμε το φαγητό μας και στρωνόμασταν αμέσως στο διάβασμα. Οι γονείς έλειπαν από τα ξημερώματα και επέστρεφαν αργά το απόγευμα. Στις διπλοβάρδιες, την επομένη το πρωί.

Η μητέρα μου μόλις επέστρεφε, πάντα έκανε την ίδια ερώτηση: Διαβάσατε;

Ήταν αγράμματη, οπότε δεν μπορούσε και να μας ελέγξει. Αν απαντούσαμε καταφατικά, μας άφηνε να παίξουμε τον υπόλοιπο χρόνο που έμενε μέχρι να πάμε για ύπνο. Αν καταλάβαινε ότι δεν είχαμε ακριβώς τελειώσει τα μαθήματα, έλεγε την φράση που έμεινε παροιμιώδης στην οικογένεια: «Να καθήσετε να τελειώσετε το διάβασμα, εκτός αν θέλετε να πάω να πλύνω τα κατσαρόλια».

Ο μύθος, που εμείς ως παιδιά είχαμε πιστέψει, ήταν πως μας είχαν αγοράσει από ένα κατσαρόλι. Το κατσαρόλι ήταν ένα μεταλλικό σκεύος, στο οποίο έβαζαν το φαγητό τους για να φάνε το μεσημέρι στο εργοστάσιο. Γιατί βέβαια δεν ξόδευαν δεκάρα για να αγοράσουν οτιδήποτε από τις καντίνες. Μας είχαν πει λοιπόν, πως αν κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως «δεν παίρνουμε τα γράμματα», θα μας έπλεναν το ωραίο μας κατσαρόλι και θα πηγαίναμε την επόμενη μέρα για μεροκάματο. Μπορεί να μην ήξερα τι διαφορά θα είχε η δουλειά που θα έκανα τελειώνοντας το σχολείο από αυτή που έκαναν οι δικοί μου στο εργοστάσιο, αλλά ήξερα πως ο πατέρας μου όταν ήταν στο σπίτι, δεν ήταν σε θέση να κάνει τίποτ’άλλο εκτός από το να πέσει για ύπνο. Κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί, τα νεύρα του ήταν σε τέτοιο χάλι που κρατούσαμε την αναπνοή μας για να μην ακούει ήχους (άλλη φορά θα σας πω τι συνέβαινε, αν γινόταν το λάθος και τους άκουγε). Ήξερα ακόμα πως τα παπούτσια του ήταν γεμάτα μεταλλικά ρινίσματα (γρέζια τα έλεγε) και μαζί με τη μητέρα μου τα βγάζαμε ένα-ένα για να σώσουμε τα παπούτσια. Ήξερα ότι τα χέρια της μάνας μου είχαν ρόζους και έτριβε κάθε βράδυ τα μπράτσα και τα δάχτυλά της βογκώντας. Και κάθε φορά που άκουγα την απειλή για το κατσαρόλι, μολονότι ...

Όσο υπάρχουν τίμια πόδια, μη φοβάσαι. Αυτά βαστούν τις καλές ψυχές!

Οι δρόμοι, γι’ αυτό ραγίζουν ξέρεις! 

Γιατί τα βάσανα όλου του κόσμου κρατούν. 

......................
Ξέρετε αγαπώ τις κουβέντες των δρόμων. Είναι ότι οι δρόμοι σε γεμίζουν γνώση, εμπειρίες, αλήθειες, πράματα και θάματα!

Σε φορτώνουν με τη στενοχώρια που αναγκαστικά κουβαλούν, και είναι εκείνη ακριβώς η στενοχώρια που εσύ επέλεξες μια μέρα να ακουμπήσεις εκεί χάμω στην άσφαλτο. Είναι η πίκρα που δε θέλησες να πάρεις σπίτι σου και την πέταξες βιαστικά για να απαλύνει το βάρος των ποδιών.

Οι δρόμοι, γι’ αυτό ραγίζουν ξέρεις! Γιατί τα βάσανα όλου του κόσμου κρατούν. Αφού από εσένα τρέφονται. Κι όταν τα φώτα σβήνουν ακόμα είναι εκεί. Ανοίγουν μονάχα ρωγμές, λίγο πόνο με κάθε αύριο να πετάξεις.

Έχουν οι δρόμοι μυστικά και ιστορίες που ο νους σου δε βάνει. Έχουν πόνους και δυστυχία. Έχουν άχτι και προβλήματα. Έχουν όμως πάντα και μια τόση δα στάλα αισιοδοξίας, ελπίδας, αγάπης. Εκείνης που άφησες με ένα δάκρυ να πνιγεί. Αρκεί να μπορέσεις να δεις. Αρκεί να μπορέσεις να ακούσεις.

Γι΄ αυτό αγαπώ τους δρόμους, ιδιαίτερα τους μικρούς, τους στενούς, τους χωματένιους. Μην τους αδικείς λοιπόν, μην αδικείς μήτε τους ανθρώπους που περιφέρονται πάνω τους. 

Υπάρχουν αλήθεια και πόδια τίμια που σε διαλυμένες σόλες στηρίζονται μα βήμα πίσω ποτέ τους δεν κάνουν. Κι όσο αυτά τα πόδια υπάρχουν, μη φοβάσαι. Αυτά βαστούν τις καλές ψυχές!

...............

Μπουμπάρη Μαριλένα
http://antikleidi.com

11χρονο κοριτσάκι βρήκε χαρτοφύλακα και τον παρέδωσε

Εντεκάχρονο κοριτσάκι , παιδί πολύτεκνης οικογένειας που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, με άνεργη μητέρα και πατέρα που κυνηγά το μεροκάματο, βρήκε χαρτοφύλακα επιχειρηματία στο κεντρικό πάρκινγ της Πρέβεζας.

Ο χαρτοφύλακας  περιείχε πολύτιμα έγγραφα, μπλοκ επιταγών, αστυνομική ταυτότητα,  διαβατήριο καθώς και το ποσό των 550 ευρώ.

Το  κοριτσάκι αμέσως φώναξε  τον πατέρα της, που βρισκόταν σε κοντινό σημείο, ο οποίος αφού άνοιξε το χαρτοφύλακα  βρήκε μεταξύ των άλλων  και λογαριασμό κινητής τηλεφωνίας και κάλεσε αμέσως το αριθμό τηλεφώνου που ανήκε στον ιδιοκτήτη.

Το τηλεφώνημα ξάφνιασε τον επιχειρηματία γιατί δεν είχε αντιληφθεί την έλλειψη του, μιας και είχαν περάσει μόνο λίγα λεπτά από την αναχώρησή  του.

Στο ραντεβού που δόθηκε για την παράδοση του χαρτοφύλακα  ο επιχειρηματίας ευχαρίστησε την οικογένεια χαρίζοντας τους  όλο το χρηματικό ποσό.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως η τιμιότητα είναι προνόμοιο των φτωχών!

Published in Ήπειρος

2012: Μια Κυρία από την Αλβανία βρήκε φάκελο με 5500 ευρώ και τον παρέδωσε

Μάθημα τιμιότητας με την πράξη της έδωσε σήμερα το πρωί 
μια γυναίκα από την Αλβανία.

η εν λόγω κυρία δεν σκέφτηκε στιγμή
να κρατήσει το σεβαστό αυτό ποσό. 

Συγκεκριμένα... σύμφωνα με πληροφορίες του pamepreveza.gr, η γυναίκα βρήκε σε δρόμο κοντά στην Αγροτική Τράπεζα στην Πρέβεζα έναν φάκελο ο οποίος εκτός από βιβλιάρια καταθέσεων, ταυτότητα, προσωπικά έγγραφα περιείχε και ποσό των 5.500 περίπου ευρώ.
Χωρίς να διστάσει στιγμή μετέβη στην αστυνομική διεύθυνση Πρέβεζας όπου και παρέδωσε στο τμήμα ασφάλειας τον φάκελο.
Οι αστυνομικοί εντόπισαν τον κάτοχο του φακέλου ο οποίος και τον παρέλαβε ενώ πιστοποίησε ότι δεν έλειπε τίποτε απολύτως από το περιεχόμενό του.
Ο άντρας που έχασε τον φάκελο πρέπει να σημειωθεί ότι είχε κάνει ανάληψη από την τράπεζα το πρωί το ποσό αυτό, και για άγνωστο λόγο ενώ πήγαινε προς το σπίτι του του, του έπεσε ο φάκελος.
Υπάρχουν λοιπόν ακόμα άνθρωποι και μάλιστα στις δύσκολες οικονομικές μέρες που περνάει ο κόσμος, η εν λόγω κυρία δεν σκέφτηκε στιγμή να κρατήσει το σεβαστό αυτό ποσό.  

Ελπίζουμε και από την πλευρά του ο κύριος που τα έχασε να την έχει ανταμείψει τουλάχιστον με το ποσό που καθορίζει ο νόμος...

inout