Οι Φυσικές Καταστροφές με τα μάτια των Παιδιών

Το παιδί ως ενεργός παρατηρητής 

Μικροί και μεγάλοι βιώνουν συναισθήματα και σκέψεις φόβου και άγχους ως απόκριση στην καταστροφή. 

Ευρήματα εμπειρικών μελετών υποστηρίζουν πως τα παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα από τους ενήλικες σε συνθήκες φυσικών καταστροφών.

Ο αντίκτυπος των φυσικών καταστροφών επεκτείνεται στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο επηρεάζοντας ποικιλοτρόπως και τους παρατηρητές των έντονων φαινομένων, οι οποίοι κατακλύζονται ακατάπαυστα με πληροφορίες από διάφορες πηγές ενημέρωσης.

Μικροί και μεγάλοι βιώνουν συναισθήματα και σκέψεις φόβου και άγχους ως απόκριση στην καταστροφή. Ευρήματα εμπειρικών μελετών υποστηρίζουν πως τα παιδιά είναι περισσότερο ευάλωτα από τους ενήλικες σε συνθήκες φυσικών καταστροφών (Kousky, 2016). 

Συγκεκριμένα, η McDermott και οι συνεργάτες της (2005) εξέτασαν τη συχνότητα εμφάνισης συμπτωμάτων μετατραυματικού στρες μετά από την έκθεση σε πυρκαγιές. Από τα αποτελέσματα προέκυψε πως παιδιά ηλικίας κάτω των 12 ήταν πιο πιθανό να αντιμετωπίσουν σχετικά συμπτώματα συγκριτικά με παιδιά άνω των 14. Από την ίδια έρευνα προέκυψε πως τα κορίτσια ήταν πιο πιθανό να παρουσιάσουν ανησυχίες συγκριτικά με τα αγόρια αναφορικά με τη σωματική τους ακεραιότητα.

Τα παιδιά είναι δραστήριοι παρατηρητές, και ως εκ τούτου οι φυσικές καταστροφές μεγάλου μεγέθους μπορούν να ασκήσουν έντονες ψυχοσυναισθηματικές επιδράσεις σε παιδιά τα οποία δεν ήρθαν σε άμεση επαφή με τον κίνδυνο. 

Συχνά, έπειτα από έκθεση σε τραυματικά γεγονότα, το παιδί θέτει ερωτήσεις αναφορικά τόσο με το συμβάν όσο και με τη δράση της κοινωνίας. Επιπλέον, μπορεί να παρουσιάσει δυσκολία αποχωρισμού των γονέων, ιδιαίτερα κατά τις βραδινές ώρες του ύπνου, εφιάλτες, ραγδαίες αλλαγές στη διάθεση, ευρεθιστότητα.

Οι σκέψεις, οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα που συνεπάγεται η έκθεση σε περιστατικά φυσικών καταστροφών διαφοροποιούνται ανάλογα με την προσωπικότητα του παιδιού, το αναπτυξιακό στάδιο και την ηλικία στην οποία βρίσκεται. 

Επιπροσθέτως, υπάρχουν ορισμένοι επιβαρυντικοί παράγοντες που μπορούν να εντείνουν την ψυχοσυναισθηματική αντίδραση του παιδιού στο γεγονός. Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Εθνικό Σύλλογο Σχολικών Ψυχολόγων της Αμερικής, παιδιά τα οποία βιώνουν πένθος από πιθανή απώλεια, κατοικούν σε περιοχές που απειλούνται από φυσικές καταστροφές, αντιμετωπίζουν κοινωνικά ή ψυχικά προβλήματα, είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε συνθήκες φυσικών καταστροφών (National Association of School Psychologists, 2016).

Επιπροσθέτως, έπειτα από τραυματικές εμπειρίες, τα παιδιά αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες, συγκριτικά με τους ενήλικες, στην ανάκαμψη από το μετατραυματικό στρες (Shanonetal., 1994). Γεγονότα φυσικών καταστροφών, όπως η μεγάλης κλίμακας πυρκαγιά που απείλησε τη χώρα, έχουν ως αποτέλεσμα τη διαρκή εξιστόρηση και αναμετάδοση επίπονων ντοκουμέντων από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. 

Η συστηματική έκθεση των παιδιών σε σχετικά γεγονότα μπορεί να καταστήσει περισσότερο έντονα τα ήδη υπάρχοντα συναισθήματα άγχους, στρες και φόβου. Ο ρόλος του γονιού και του κυρίου φροντιστή, συνεπώς, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διασφάλιση της ψυχοσυναισθηματικής ευεξίας του παιδιού.

Εναρκτήριο λάκτισμα στη προσπάθεια παροχής στήριξης στο παιδί αποτελεί το εγχείρημα διαλόγου. Μιλήστε με ειλικρίνεια και αμεσότητα στο παιδί στις ερωτήσεις που θα σας θέσει. Δώστε στο παιδί σας να κατανοήσει πως αντιλαμβάνεστε τις ανησυχίες του και πως είστε πρόθυμοι να παρέχετε ειλικρινείς απαντήσεις σε τυχόν ερωτήματα και απορίες που έχουν αναπτυχθεί. Συμπληρωματικά, τονίστε τις μεθόδους με τις οποίες παρέχεται φροντίδα και περίθαλψη στα άτομα που έχουν επηρεαστεί από το συμβάν. Αναδείξτε τη σημασία του συλλογικού πνεύματος υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες.

Οι ανησυχίες του παιδιού γίνονται εμφανείς με ποικίλους τρόπους, όπως τα όνειρα, η ζωγραφική, αλλά και η λεκτική συμπεριφορά μέσω των ερωτήσεων που θέτει. Συνεπώς, κρίνεται απαραίτητο να παρατηρήσετε το παιδί και να παρέχετε ένα σταθερό υποστηρικτικό πλαίσιο στο οποίο το παιδί μπορεί να απευθύνεται για τυχόν σκέψεις και ανησυχίες.

Η πραγματοποίηση ενεργειών εθελοντισμού, όπως την παροχή φαρμάκων και προϊόντων βασικής ανάγκης στα θύματα της φυσικής καταστροφής, αλλά και η έμφαση στην ικανότητα των ανθρώπων να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα γεγονότα συμβάλλουν στην ομαλότερη διαχείριση του άγχους. Δώστε στο παιδί την ευκαιρία να λάβει δράση και να αναπτύξει αποτελεσματικές μεθόδους διαχείρισης τόσο του άγχους όσο και των προβλημάτων.
Επιπλέον, είναι σημαντικό να εμποδίσετε τη διατάραξη της καθημερινότητας και την διαρκή αναφορά στο περιστατικό, καθώς μπορεί να δημιουργήσει επιπρόσθετο άγχος στο παιδί. Με τον τρόπο αυτό θα είστε σε θέση να παρέχετε ένα σταθερό και υποστηρικτικό περιβάλλον, ώστε το παιδί να αισθανθεί ασφάλεια.
Ο ειλικρινής διάλογος και επικοινωνία των γονιών με το παιδί αποτελεί παράγοντα που μπορεί να κατευνάσει συναισθήματα φόβου, άγχους και συμπτώματα μετατραυματικού στρες. Κάθε παιδί αντιδρά με διαφορετικό τρόπο σε γεγονότα φυσικών καταστροφών και αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τα συναισθήματα που αυτές συνεπάγονται.

Παρατηρήστε το παιδί και τη συμπεριφορά του, γίνετε ακροατές τόσο της λεκτικής όσο και της μη λεκτικής συμπεριφοράς και παρέχετε ειλικρινείς απαντήσεις στις ερωτήσεις που σας θέτει. Τις περισσότερες φορές τα παιδιά ανακάμπτουν σύντομα και χωρίς μετατραυματική συμπτωματολογία από τις δυσάρεστες εμπειρίες που συνεπάγονται οι φυσικές καταστροφές (Viana, Alfano and Sharp, 2017).

H παροχή, ωστόσο, ενός υποστηρικτικού και σταθερού περιβάλλοντος μπορεί να κατευνάσει περαιτέρω το άγχος που συνεπάγεται η έκθεση σε εικόνες και ερεθίσματα φυσικών καταστροφών.

---

Βιβλιογραφία

• Kousky, C. (2016). “Impacts of Natural Disasters on Children.”Future of Children, 26(1), 73–92.
• McDermott, B. M., Lee, E. M., Judd, M., & Gibbon, P. (2005). Posttraumatic stress disorder and general psychopathology in children and adolescents following a wildfire disaster. The Canadian Journal of Psychiatry, 50(3), 137-143.
• National Association of School Psychologists. (2017). Large-scale natural disasters: Helping children cope [handout]. Bethesda, MD: Author.
• Shannon, M. P., Lonigan, C. J., Finch, A. J., & Taylor, C. M. (1994). Children exposed to disaster: I. Epidemiology of post-traumatic symptoms and symptom profiles. Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 33(1), 80-93.
• Viana, A., Alfano, C. and Sharp, C. (2017). Psychological Impact of Natural Disasters in Children/Families. [online] Uh.edu. Available at: https://www.uh.edu/class/news/archive/2017/august-september/natural-disasters-impact-children/ [Accessed 26 Jul. 2018].

psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Δεν μπορώ να ακούω για φωτιές, μαμά…»

Μέσα στη μεσημεριανή ησυχία, ακούστηκε ήχος ελικοπτέρων στην περιοχή μας. Τι να ΄ναι, άραγε; Η πρώτη σκέψη στο κακό, βγήκα έξω και κοίταξα να δω αν φαίνονται καπνοί κοντά μας…

«Μην ανησυχείτε, δεν φαίνονται καπνοί», είπα στα παιδιά. Και τα ελικόπτερα συνέχιζαν να κάνουν γύρους κοντά μας… «Τι να έγινε, άραγε;»

«Αστυνομικά είναι, όχι πυροσβεστικά».

«Δεν φαίνεται κάπου φωτιά, κάτι άλλο θα συμβαίνει» καθησύχασα και πάλι τα παιδιά.

«Δεν μπορώ να ακούω γι’ αυτά…» είπε ο μικρός μου ανήσυχος.

«Για ποια να μην μιλάμε, καλό μου;» τον ρώτησα.

Φαινόταν σκεπτικός και λυπημένος. Δεν ήθελε να ανοίξει κουβέντα.

Πήγα κοντά του και τον αγκάλιασα.

«Μήπως να μην μιλάμε για φωτιές;» τον ρώτησα.

Έγνεψε καταφατικά.

«Μην φοβάσαι, μωρό μου, εδώ δεν ανάβουν φωτιές, δεν έχουμε δάσος κοντά μας, δεν κινδυνεύουμε…» τον είπα κρατώντας τον πάνω μου μέχρι που ένιωσα να ηρεμεί.

Ήρθαν οι καπνοί της ανησυχίας κοντά μας. Άγγιξαν τα παιδιά μας. Στοιχειώνουν, ίσως, τα όνειρά τους. Το βλέπετε και εσείς αυτό να συμβαίνει με τα δικά σας παιδιά;…

Αν και δεν βλέπουμε ειδήσεις και αποφεύγουμε να μιλάμε μπροστά στα μικρά για τα τραγικά γεγονότα των ημερών, κάτι άκουσε, κάτι είδε και η ανησυχία φούντωσε μέσα του.

Σκέφτομαι… Πόσο τραυματίστηκαν οι ψυχούλες όσων παιδιών είδαν τις φλόγες να τους απειλούν, άφησαν τα σπίτια τους και δεν ξέρουν εάν και πότε θα επιστρέψουν, έζησαν την αγωνία της εκκένωσης της περιοχής τους… Ακόμα και τα μωρά, ακόμα και οι αγέννητες ψυχές θα κουβαλούν, μάλλον, το τραύμα των πυρκαγιών μέσα τους, όπως το βίωσαν μέσω των γονέων και του περιβάλλοντός τους.

Δεν γίνεται να αποφύγουμε τον πόνο στην ζωή, αυτό είναι αδύνατον ακόμα και για τα παιδιά. Το πώς θα διαχειριστούμε τις δυσκολίες και πού θα «ακουμπήσουμε», από πού θα αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα, αυτό μετράει…

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε οι κάπνες να φύγουν γρήγορα από τις ψυχές των παιδιών και όλων και να μην τις μαυρίζουν για πολύ ακόμη…

Αλεξάνδρα Χ. Τ. 9/8/2021

momyof6.wordpress.com

Μαμά, μπαμπά, φοβάμαι...

Όταν ο φόβος του παιδιού γίνεται τρόμος για τον γονιό

Ο φόβος και η φοβία
Αναρωτηθήκατε ποτέ για το συναίσθημα του φόβου; 

Γιατί υπάρχει; 

Σε τι εξυπηρετεί; 

Δεν θα είμασταν καλύτερα χωρίς αυτό; 

Κι όμως, ο φόβος είναι ένα συναίσθημα προστατευτικό, ένα συναίσθημα που δημιουργήθηκε εξελικτικά, για να μας προστατεύει από κινδύνους. 

Σκεφτείτε, αν δεν υπήρχε ο φόβος, τότε θα ήμασταν σαν ένα αυτοκίνητο χωρίς συναγερμό. Σκοπός λοιπόν δεν είναι να κάνουμε άφοβα παιδιά, αλλά να μάθουμε στα παιδιά μας τρόπους, για να διαχειρίζονται τους φόβους τους.

Η διαφορά μεταξύ ενός «φυσιολογικού» φόβου και μιας φοβίας είναι η ένταση της ανησυχίας που προκαλεί στο παιδί και ο χρόνος που επιμένει το άγχος. 

Ένα παιδί με φοβία έχει υψηλό επίπεδο ανησυχίας και φόβου, όταν έρχεται σε επαφή με το αντικείμενο της φοβίας του. Για να θεωρείται ότι ένα παιδί έχει φοβία, θα πρέπει να βιώνει αυτό το επίπεδο φόβου για περίοδο έξι μηνών ή περισσότερο και λόγω αυτού να διαταράσσεται η καθημερινότητα του και η ρουτίνα του, π.χ. να αποφεύγει να αφήσει μόνη της τη μαμά του από φόβο να μην πάθει κάτι κακό στην υγεία της και λόγω αυτού να αρνείται να πάει σχολείο.

Τι προκαλεί μια φοβία;
Η φοβία είναι ένα είδος αγχώδους διαταραχής, μια κατάσταση που ενεργοποιεί την αντίδρασή μας στον κίνδυνο, δηλαδή της «μάχης ή φυγής» και δημιουργεί συναισθήματα επικείμενου κινδύνου, τα οποία όμως είναι δυσανάλογα με την πραγματικότητα της κατάστασης. 

Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν διαταραχές άγχους για πολλούς λόγους όπως είναι οι ακόλουθοι:

Βιολογικοί παράγοντες: 

Ο εγκέφαλος έχει ειδικά χημικά, που ονομάζονται νευροδιαβιβαστές, που στέλνουν μηνύματα, για να ελέγχουν τον τρόπο που αισθάνεται κάποιος. 

Η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη είναι δύο σημαντικοί νευροδιαβιβαστές οι οποίοι, όταν «εξαντληθούν», μπορούν να προκαλέσουν συναισθήματα άγχους.

Οικογενειακοί παράγοντες: 

Έρευνες δείχνουν ότι παιδιά των οποίων οι γονείς έχουν άγχος είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν και τα ίδια κάποια στιγμή στη ζωή τους, αφού υπάρχει ένας συνδυασμός γενετικών παραγόντων και μαθημένης συμπεριφοράς. Για παράδειγμα ένας γονέας που δείχνει έντονο φόβο για τις γάτες μαθαίνει στο παιδί του ότι οι γάτες είναι κάτι που πρέπει να φοβάται, με αποτέλεσμα να μεταφέρει έμμεσα τον ίδιο φόβο και στο παιδί του.

Περιβαλλοντικοί παράγοντες: 

Πολλές φορές μια τραυματική εμπειρία (όπως συγκρουσιακό διαζύγιο, ασθένεια ή θάνατος στην οικογένεια) ή ακόμα και ένα μεγάλο γεγονός της ζωής του παιδιού, όπως η έναρξη ενός νέου σχολικού έτους, μπορεί να πυροδοτήσουν μια διαταραχή άγχους.

Τυπικοί φόβοι και άγχη στα παιδιά
Βρέφη: Τα βρέφη αρχίζουν να διαχωρίζουν τα γνωστά πρόσωπα (γονείς, γιαγιά, παππού) από τα άγνωστα (κάποιος ξένος) γύρω στους 7-9 μήνες, όπου μπορεί να αναπτυχθεί ο φόβος για τους ξένους. Ο φόβος εκδηλώνεται συνήθως με κλάμα και με προσκόλληση του βρέφους στον γονέα. 

Η εκδήλωση αυτού του φόβου συνήθως επιλύεται μέσα στον πρώτο χρόνο ζωής του παιδιού.

Προσχολική ηλικία: 

Κατά τα τρία πρώτα χρόνια του παιδιού, καθώς διευρύνονται οι εμπειρίες του και μπορεί να απαιτείται από το παιδί να αποχωριστεί τους γονείς του, τα παιδιά εκδηλώνουν το φόβο τους με κλάμα κατά τον αποχωρισμό από τους γονείς. Συνήθως, ο φόβος αυτός βελτιώνεται με την έλευση του παιδιού στο νηπιαγωγείο. Επίσης, λόγω του ότι σε αυτή την ηλικία αρχίζει να αναπτύσσεται η φαντασία, τα παιδιά μπορεί να φοβούνται φανταστικά πράγματα, όπως τέρατα, φαντάσματα, το σκοτάδι, αλλά και πραγματικά, όπως τα σκυλιά.
Κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας: 

Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο όλο και περισσότερο, οπότε μαθαίνουν ότι υπάρχουν και άλλου είδους κίνδυνοι, όπως κλέφτες, φυσικές καταστροφές, φωτιές, αρρώστιες, θάνατος.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους;
Προσεγγίστε τους φόβους του παιδιού σας σταδιακά, δημιουργώντας μικρά βήματα προς την αντιμετώπισή τους. 

Για παράδειγμα, αν φοβάται τους σκύλους δημιουργήστε μια λίστα με διαχειρίσιμες προκλήσεις, όπως να πλησιάσει ένα σκύλο ο οποίος κοιμάται, να είναι μαζί σας, ενώ χαϊδεύετε ένα σκύλο και προοδευτικά να το κάνει και μόνος/η του/της. 

Προσπαθήστε να επιβραβεύετε την κάθε επιτυχία και να συζητάτε μαζί με το παιδί πώς το κατάφερε, πώς ένιωθε, τι σκέφτηκε κατά τη διάρκεια.
Φροντίστε να παρέχετε καινούριες και ευχάριστες εμπειρίες για τα αντικείμενα του φόβου. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας φοβάται τη σκοτεινή ντουλάπα, διαβάστε ένα βιβλίο μέσα στη ντουλάπα με φακό ή αν φοβάται μια φιγούρα από κάποια ταινία προσπαθήστε να την γελοιοποιήσετε ζωγραφίζοντας μια καρικατούρα. Σκοπός είναι να δημιουργήσετε ένα διαφορετικό πλαίσιο σκέψης για το αντικείμενο του φόβου.

Σε μικρές ηλικίες οι φανταστικοί φόβοι, όπως π.χ. τα κακά όνειρα αντιμετωπίζονται με δημιουργικές λύσεις, όπως ένα σπρέι που κρατάει τα κακά όνειρα μακριά ή μια ονειροπαγίδα.
Τα παιδιά ξέρουμε ότι κατανοούν πολύ νωρίτερα ότι οι αρνητικές σκέψεις μπορεί να μας κάνουν να αισθανόμαστε δυσάρεστα από ότι οι θετικές σκέψεις μας βοηθούν στο να αισθανθούμε καλύτερα. Συνεπώς, είναι σημαντικό να διερευνούμε ποιες σκέψεις κάνουν το παιδί μας να αισθάνεται άγχος ή φόβο και να προσπαθούμε να το βοηθήσουμε να τις τροποποιήσει σε θετικότερες και βοηθητικότερες.

Για παιδιά τα οποία έχουν έντονα σωματικά συμπτώματα τα οποία συνοδεύουν τους φόβους τους είναι αποτελεσματικότερο να τους διδάσκουμε πώς να ηρεμούν και το σώμα τους εκτός από το γνωστικό κομμάτι. Διδάσκοντας ασκήσεις διαφραγματικής αναπνοής μαθαίνουν να κατευνάζουν τα σωματικά συμπτώματα του άγχους το οποίο δρα ενισχυτικά στην αντιμετώπισή του.

Γενικές εισηγήσεις
Σκοπός δεν είναι να πείσετε το παιδί σας ότι ο φόβος του είναι παράλογος. Πώς άλλωστε θα πείσεις το παιδί σου ότι ο φόβος δεν είναι πραγματικός, ενώ τα συμπτώματα του φόβου είναι 100% αληθινά; Σκοπός είναι να διδάξετε στο παιδί πώς να μιλήσει μέσα από τους φόβους του και να μάθει να τους διαχειρίζεται χωρίς να το «παραλύουν».
Είναι σημαντικό για το παιδί να μη μειώσετε ή να περιγελάσετε τα συναισθήματά του.... 

.................

η συνέχεια στην πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Θα γίνει και εδώ πόλεμος, μαμά;»

«Όχι βέβαια αγάπη μου!», της απάντησα, κλείνοντας υπερβολικά αναστατωμένη την τηλεόραση.

Μου κόπηκαν τα πόδια τις προάλλες που η 6χρονη κόρη μου μού έκανε αυτή την ερώτηση.

Κακώς -πολύ κακώς- είχα ξεχάσει την τηλεόραση ανοιχτή, την ώρα που στις ειδήσεις έπαιζε το ρεπορτάζ από την ένταση μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας και γινόταν λόγος για πόλεμο.

Οι εικόνες έδειχναν κάτι τανκ και στρατό να παρελαύνει πάνω στα χιόνια, θυμίζοντας τόσο πολύ εικόνες που τα παιδιά μας έχουν σίγουρα δει από ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο του ‘40. 

Άρα ο συλλογισμός δεν ήταν αδικαιολόγητος: «Θα γίνει και εδώ πόλεμος, μαμά;».

“Όχι βέβαια αγάπη μου!”, της απάντησα, κλείνοντας υπερβολικά αναστατωμένη την τηλεόραση.

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται τα παιδιά μας έπειτα από 2 χρόνια πανδημίας, έπειτα από 2 χρόνια που έχουν μπαφιάσει "φιμωμένα" όλη μέρα με μια μάσκα, και κυρίως έπειτα από 2 χρόνια καθημερινής αγωνίας “μην κολλήσουμε” (και κολλήσουμε και άλλους), είναι η έννοια του πολέμου!

Και αν νιώθουμε έτσι εμείς εδώ, που βρισκόμαστε και τρεις χώρες παρακάτω από το σημείο της σύρραξης, ούτε να φανταστώ δεν μπορώ πώς πρέπει να νιώθουν οι γονείς στην Ουκρανία, οι οποίοι -από αυτά που διαβάζω- δεν αφήνουν τα παιδιά τους ούτε στις κούνιες να πάνε, από φόβο μήπως τα βρει καμιά “αδέσποτη”.

“Μα στις ειδήσεις λέει, ότι θα γίνει πόλεμος…”, και εκεί παύουν πια τα ψέματα. Εκεί πρέπει να αποφασίσεις, ότι πρέπει να πεις την αλήθεια. 

Μία αλήθεια, όμως, που να μπορεί στα 6 της να αντέξει… Γιατί είπαμε -το φορτίο που ήδη κουβαλά η ψυχούλα τους είναι βαρύ.

Πώς μιλάμε, όμως, στα σημερινά παιδιά για το ενδεχόμενο πολέμου;
Τη συζήτηση αυτή είχα πρόσφατα με συναδέλφους, οι οποίες έχουν μεγαλύτερα παιδιά. “Τα παιδιά στην εφηβεία δεν επηρεάζονται τόσο πολύ από τις εξελίξεις αυτές. Είναι τόσο βίαια τα video games που παίζουν καθημερινά που αμφιβάλλω αν το ενδεχόμενο πολέμου τα αγγίζει”, μου λέει μια συνάδελφος με παιδιά στο Γυμνάσιο. Σε άρθρα διαβάζω, ότι άλλα παιδιά στο εξωτερικό ενημερώνονται για τις εξελίξεις αυτές μέσω TikTok. Πολλά από αυτά τα ανεβάζουν τα ίδια τα παιδιά της Ουκρανίας.

Ο Robert Stern που διοικεί την “The Social Leader”, μια εταιρία συμβούλων, η οποία βοηθά εταιρείες να αξιοποιήσουν καλύτερα τα social media, παρόλο που κατανοεί απόλυτα την ανάγκη των παιδιών να εκφράζονται μέσω αυτών, συμβουλεύει να μην αποτελούν αυτά το μοναδικό μέσο ενημέρωσης.

Τι κάνουμε, λοιπόν;
Η ψυχολόγος και μαμά δύο παιδιών Jessica Biren Caverly, λέει, ότι ανάλογα με την ηλικία των παιδιών μας θα μιλήσουμε διαφορετικά.

Στα 6 έχει νόημα να πεις στο παιδί μία σύντομη ιστορία του τι συμβαίνει με τις δύο αυτές χώρες, γιατί “τσακώνονται”, και ότι αυτή τη στιγμή προσπαθούν να βρουν μία λύση με τη συζήτηση.

“Επιβεβαίωσε στο παιδί ότι ο πόλεμος γίνεται με στρατιώτες και όχι με μικρά παιδιά”, για να μη νιώσει ότι απειλείται, λέει η ίδια χαρακτηριστικά.

Στα μεγαλύτερα παιδιά, έχει νόημα να εξηγήσουμε μερικά πράγματα παραπάνω για να κατανοήσουν την κατάσταση. Μπορείτε, μάλιστα, να ψάξετε μαζί πληροφορίες και σίγουρα να τα ρωτήσετε πώς νιώθουν εκείνα για όλο αυτό. Επιπλέον, έχει νόημα, σε περίπτωση πολέμου, να αναζητήσετε τρόπους που μπορείτε να βοηθήσετε ενδεχομένως τα παιδιά που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα.

Σε κάθε περίπτωση, διατηρήστε την ψυχραιμία σας. 

Πείτε την αλήθεια, εκφράστε τα δικά σας συναισθήματα και διαβεβαιώστε τα πως ό,τι κι αν γίνει, εσείς θα είστε πάντα εκεί για αυτά -το ασφαλές τους καταφύγιο.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

ΕΛ.ΑΣ: Δεν βάζουμε φυλακή τα παιδιά, αν δεν κοιμούνται το μεσημέρι!

Tην... προαιώνια απειλή των γονιών προς τα παιδιά ότι δηλαδή αν δεν πειθαρχήσουν σε κανόνες και εντολές, θα έρθει ο αστυνόμος να τα βάλει φυλακή, αποδομεί η ΕΛ.ΑΣ.

Σε tweet της η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει...

«Αγαπητοί γονείς, δώστε στα παιδιά σας να καταλάβουν ότι κανείς αστυνομικός δεν θα τα βάλει στη φυλακή αν δεν είναι φρόνιμα, αν δεν φάνε το φαγητό τους, αν δεν κοιμούνται το μεσημέρι. 

Εμείς θέλουμε να έρχονται σε μας όταν κάτι τους φοβίζει και όχι να είμαστε αυτό που φοβούνται».

gazzetta
Πηγή: reader.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βοηθήστε το παιδί σας να διαχειριστεί τους φόβους της παιδικής ηλικίας

Παιδικοί Φόβοι

Οι φόβοι των παιδιών προσχολικής ηλικίας εντείνονται εξαιτίας τριών πρωτογενών πηγών: από άμεση εμπειρία, από εμπειρίες άλλων και από το άγνωστο.

Με ευαισθησία, υπομονή και δημιουργικότητα μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να διαχειριστεί τους φυσιολογικούς φόβους της παιδικής ηλικίας :

Αποδεχτείτε τον φόβο
Προσπαθήστε να αποδεχτείτε τους φόβους του παιδιού και να καταλάβετε την έντασή τους. 

Δεν θα τους ξεφορτωθείτε αν επιμένετε να λέτε: 

«Μην είσαι χαζό, δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι!» ή 

«Σαν μωρό κάνεις, είσαι μωρό; Σταμάτα να φοβάσαι!». 

Αντιθέτως, αναγνωρίστε ότι το συναίσθημα του φόβου είναι πραγματικό. 

Μπορείτε να πείτε: 

«Νομίζω ότι αυτός ο κλόουν σε φοβίζει, ε;»

Μιλήστε για το συναίσθημα του φόβου
Πείτε στο παιδί σας πως όλοι φοβόμαστε μερικές φορές – ακόμη κι εσείς. Κι είναι λογικό. Μοιραστείτε τους φόβους σας. 

Μπορείτε ακόμα να πείτε: 

«Καταλαβαίνω πώς νιώθεις. Κι εγώ φοβάμαι λίγο τους κεραυνούς»

Μοιραστείτε το συναίσθημα
Ένα παιδί που φοβάται, σχεδόν πάντα αισθάνεται μόνο. Διαβάστε στο παιδί σας βιβλία σχετικά με χαρακτήρες που φοβούνται παρόμοια πράγματα, όπως τη μετακόμιση σε ένα νέο σπίτι ή την πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό. 

Το να ακούει πράγματα σχετικά με αυτόν τον φόβο και την ικανότητα του χαρακτήρα του βιβλίου να τον νικήσει, θα βοηθήσει το παιδί σας να αναπτύξει τρόπους να αντιμετωπίσει κι αυτό τους δικούς του φόβους.

Περιορίστε την έκθεση του παιδιού σας σε τρομακτικά πράγματα
Εφόσον γνωρίζετε ότι η φαντασία του παιδιού σας είναι πιο δυνατή από την αίσθηση του για την πραγματικότητα, περιορίστε την έκθεσή του σε τρομακτικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. 

Βεβαιωθείτε ότι αυτά που βλέπει στην τηλεόραση ή στο τάμπλετ, είναι κατάλληλα για την ηλικία του.

Προετοιμαστείτε
Μπορείτε να μειώσετε τις τρομακτικές εμπειρίες προετοιμάζοντας το παιδί για νέες καταστάσεις. 

Πριν πάτε στον οδοντίατρο, μιλήστε στο παιδί σας για το τί πρέπει να περιμένει, βρείτε κάποιο σχετικό βιβλίο με εικόνες και συζητήστε. Μιλήστε σχετικά με αυτό που πρόκειται να συμβεί όταν φτάσετε εκεί.

Μην ξεχνάτε:
Καθώς οι ικανότητες φαντασίας αναπτύσσονται στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, οι φόβοι τους γίνονται και αυτοί πιο φανταστικοί. 

Τώρα το παιδί σας είναι πιθανόν να φοβάται όχι μόνο τον σκύλο που γαβγίζει αλλά και ένα τέρας που είναι κάτω από το κρεβάτι του και διάφορα πράγματα που δεν μπορεί να δει, ωστόσο μπορεί να τα φανταστεί.

Αποφύγετε:
Να ανησυχείτε υπερβολικά για τους φόβους της παιδικής ηλικίας. Τα πιο πολλά παιδιά ξεπερνούν σχετικά εύκολα τους προ-σχολικούς φόβους με την πάροδο του χρόνου.
Να μεταδίδετε τους δικούς σας φόβους στο παιδί σας.
Να υποτιμάτε, να γελοιοποιείτε ή να κριτικάρετε τους φόβους του παιδιού σας.
Να εκθέτετε τα παιδιά σας σε βίαιες τηλεοπτικές σκηνές ή παιχνίδια.

Επιμέλεια, Λίνα Παπαδοπούλου

themamagers

Να μην περνάμε στα παιδιά μας τους φόβους μας

Η κληρονομιά των γονιών στα παιδιά τους δεν έχει καμία σχέση με τα χρήματα. Έχει να κάνει με όσα μεταδίδουμε στην ζωή των παιδιών μας. Σαν γονείς θέλουμε να μοιραζόμαστε πολλά πράγματα με τα παιδιά μας.

Όμως υπάρχει κάτι που δεν θέλουμε να περάσουμε στα παιδιά μας. 
Τους φόβους μας.

Έχουμε πολλές ανασφάλειες και κακές εμπειρίες.
Ίσως να φοβάστε το νερό επειδή είχατε μια άσχημη εμπειρία όταν ήσασταν παιδιά.
Ίσως να φοβάστε να μείνετε μόνοι σας επειδή κάποιος που αγαπούσατε σας άφησε μόνους σας όταν ήσασταν μικροί.
Μπορεί να φοβάστε το σκοτάδι επειδή κάποιος σας άφηνε να κοιμάστε στο σκοτάδι χωρίς φωτάκι νυχτός.
Μην με παρεξηγείτε. Δεν είναι κακό να φοβάστε κάτι που βιώσατε μικροί.

Αλλά αντί να μεταδίδουμε τους φόβους μας στα παιδιά μας πρέπει να τους δίνουμε κουράγιο.

Όταν το παιδί σας φοβάται μάθετέ του να ξέρει πως να αντιδράσει. Είμαστε αδύναμοι όταν φοβόμαστε και για αυτό πρέπει να βρούμε την δύναμη που μας λείπει εκείνη την στιγμή.

Διδάξτε στο παιδί σας πως δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε.
Πρέπει να βρούμε τον έλεγχο των συναισθημάτων μας και να κάνουμε θετικές σκέψεις. Ό,τι και να συμβαίνει πρέπει να βρούμε το θάρρος να το αντιμετωπίσουμε.

Μπορείτε να του μάθετε να λέει μια προσευχή κάθε φορά που νιώθει ότι φοβάται.

Ή να λέει ένα τραγούδι που του φέρνει χαρά.
Το αγαπημένο του αντικείμενο όπως ένα παιχνίδι, ή μια κουβερτούλα μπορεί να το βοηθήσει να νιώσει ασφάλεια όταν φοβάται.
Πάντα να του θυμίζετε να έχει θάρρος ό,τι και να συμβαίνει ακόμη και όταν δεν είστε εσείς μαζί του.

Μεταδώστε τις γνώσεις και το θάρρος σας στα παιδιά σας γιατί αυτό θα θέλατε να είχατε και εσείς όταν βιώνατε δύσκολες καταστάσεις.

Γκαλίτσιου Μαριάννα
babyradio.gr
iPaideia.gr

Τα σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί σας σάς φοβάται

Αυτό που επιθυμούν όλοι οι γονείς για τα παιδιά τους είναι η ασφάλεια και η ευημερία τους.
Ωστόσο, μερικές φορές μπορεί να το δείχνουν με λίγο πιο αυστηρό τρόπο από το συνηθισμένο, σε μία προσπάθεια να τους επιβληθούν.

Ακριβώς σε εκείνο το σημείο είναι που τα παιδιά αρχίζουν να φοβούνται τους γονείς και να θυμώνουν μαζί τους. Είναι η στιγμή που η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο των γονέων έχει διαταραχθεί.

Η κατανόηση και η συζήτηση σε ήρεμους τόνους είναι ο ιδανικός τρόπος προσέγγισης των παιδιών σε ανάλογες περιπτώσεις, όμως ποια είναι τα σημάδια που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε ότι τα παιδιά σας φοβούνται;

• Το παιδί σας μπορεί να μαζεύεται όταν σας ακούει να υψώνετε τον τόνο της φωνής σας.

Εάν κάθε φορά που θυμώνετε είτε μαζί του είτε για κάποιο άλλο λόγο, έχετε την τάση να μιλάτε δυνατά και να κάνετε έντονες κινήσεις με τα χέρια σας, αυτό ίσως θα μπορούσε να του προκαλέσει φόβο.

• Τα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό να προσεγγίσουν τους γονείς τους όταν έχουν ένα πρόβλημα ή θέλουν να θέσουν ένα συγκεκριμένο ερώτημα σε εκείνους.

Εάν τα παιδιά σας εμπιστεύονται σπάνια και ζητούν βοήθεια από οποιονδήποτε άλλον ενήλικα μέσα στην οικογένεια, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσετε τη μεταξύ σας σχέση εμπιστοσύνης.

• Το παιδί σας δυσκολεύεται να δείξει σημάδια αγάπης, όπως οι αγκαλιές και τα φιλιά.

Ο φόβος του προς εσάς το κρατάει σε απόσταση, παρά το γεγονός ότι είναι ανοιχτό και στοργικό προς τους άλλους. Αν τα παιδιά δείχνουν απροθυμία να σας πλησιάσουν ύστερα από έναν καβγά, θα πρέπει να μάθετε το γιατί.

• Όταν ένα παιδί βλέπει τους γονείς του αναστατωμένους σε συχνή βάση, είναι φυσικό να αρχίσει να αναρωτιέται -ειδικά αν είναι σε μικρή ηλικία- εάν πρόκειται για μια φυσική κατάσταση.

Έτσι, όταν τα παιδιά σας ρωτούν σε τακτική βάση εάν είστε θυμωμένοι ή αναστατωμένοι με κάτι, τότε θα πρέπει να κάνετε μία «συζήτηση» με τον εαυτό σας και να αναρωτηθείτε γιατί.

• Τα παιδιά συνηθίζουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους μέσα από τη ζωγραφική.

Εάν το παιδί φοβάται τους γονείς του, είναι πολύ συχνό να το δείχνει με ζωγραφιές που εκφράζουν το φόβο μέσα στο οικιακό περιβάλλον. Θα καταλάβετε εάν το παιδί σας φοβάται, όταν παρατηρήσετε ότι σας απεικονίζει με θυμωμένο βλέμμα, με τα χέρια ψηλά ή χρησιμοποιώντας σκούρα χρώματα στα σχέδια του.

infokids

Έσβησα τα φώτα στο μπάνιο και ακούω μια φωνή: ΑΑΑΑΑΑααααα ...

ΠΩΣ Ο ΦΟΒΟΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

.

Τελευταία σβήνω φώτα. Από όπου και να περάσω στο σπίτι κάποιο είναι αναμμένο....

Απέκτησα αυτή τη συνήθεια για να μαθαίνουν τα μικρά πως όταν φεύγουμε από ένα δωμάτιο, σβήνουμε τα ΦΩΤΑ!

Η μικρή μου όμως ήταν μέσα στο μπάνιο. Ξαφνικά την άφησα χωρίς φως, άθελα μου, χωρίς να το σκεφτώ, από συνήθεια, βγήκα από το μπάνιο και έσβησα το φως ... ΑΑΑΑΑΑααααα ...

Αμέσως το ανάβω, μπαίνω στο μπάνιο, και τη βλέπω. Πρόσωπο τρομοκρατημένο, δάκρυα ήδη να τρέχουν και η απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.

— Γιατί μου το έκανες αυτό;"
— Από συνήθεια καρδούλα μου, δεν το ήθελα, το ξέχασα ότι είσαι μέσα...
— Εγώ όμως φοβήθηκα πολύ, ακόμα φοβάμαι. Το ξέρεις ότι φοβάμαι το σκοτάδι.

Αγκαλίτσα, συγνώμες και ιδέα!

— Αφού, μωρό μου, φοβάσαι ακόμα το σκοτάδι, να κάνουμε προπόνηση με σβηστά φωτά. Αν σου ξανασυμβεί να μην χτυπήσεις. Να μπορέσεις να βγεις από το μπάνιο και να έρθεις να με βρεις. Θέλεις;
— Τώρα δηλαδή, να σβήσουμε το φως και να μου κρατάς το χέρι για να μην φοβάμαι;
— Ναι καρδιά μου. Τώρα. Κι αν γίνει διακοπή του ρεύματος να ξέρεις πως να κινήσαι στο σπίτι. Όλα τα δωμάτια να τα κάνουμε προπόνηση!

Κι έτσι κάναμε με τη μικρή μου. Ήταν γενναία! Ειδικά στην πρώτη προσπάθεια μου έσφιγγε τόσο το χέρι... Τη δεύτερη φορά βρήκε αμέσως την πόρτα του μπάνιου και γελούσε ευχαριστημένη.

Κάναμε προπόνηση και στο δωμάτιο της.
Πως να κατέβει από το κρεβάτι της, να φτάσει στην πόρτα, να βρει το πόμολο... Της έχω δώσει κι ένα φακό που έχει κάτω από το μαξιλάρι της, ώστε αν την ξανα-ξεχάσω ή αν γίνει διακοπή ρεύματος το βράδυ να μην φοβηθεί τόσο.

Έτσι γίνεται με τα παιδιά. Μετατρέπουν ακόμα και τους φόβους τους σε παιχνίδια και μπορούν υπερήφανα να τους ξεπερνάνε!

Πόσα μαθαίνω ακόμα από τα παιδιά! Και πόσο (υπόσχομαι να) προσπαθώ να τους μοιάσω!

babytips

Φοβάται το παιδάκι σας τα ζώα;

Νομίζατε ότι θα χαρεί πολύ με την ιδέα σας να επισκεφθείτε το ζωολογικό κήπο. Το παιδί σας όμως μόλις είδε τα ζωάκια τρόμαξε και άρχισε να κλαίει σπαρακτικά με αποτέλεσμα να το πάρετε και να φύγετε. Αλλά και στο πάρκο είχε την ίδια συμπεριφορά όταν το πλησίασε ένα μικρό σκυλάκι. 

Help Your Child Overcome
His Fear of Dogs

When your child is scared of animals

Αναρωτιέστε πως πρέπει να αντιμετωπίσετε την κατάσταση; 

Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος και συγγραφέας αρκετών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα "Οι γονείς κάνουν τη διαφορά" και "Μεγαλώστε ευτυχισμένα παιδιά" κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου συμβουλεύει.Για να βοηθήσετε το παιδί σας να ξεπεράσει τους φόβους του θα πρέπει πρώτα να ανακαλύψετε την αιτία που τους προκαλεί. Όπως επισημαίνει η κυρία Καππάτου, ο υπερβολικός φόβος για τα σκυλιά ή τις γάτες μπορεί να οφείλεται στον υπερπροστατευτισμό ή στους φόβους των γονέων που βλέπουν κινδύνους παντού με αποτέλεσμα το παιδί να καταλήγει να πιστεύει ότι ο κόσμος είναι ένας χώρος εχθρικός, στον οποίο πρέπει να προσέχει πολύ.
Τι πρέπει να γνωρίζετε
Η παρουσία σας καθώς και η συμπεριφορά σας δημιουργεί στο παιδί σιγουριά, όταν αντιμετωπίζει για πρώτη φορά κάτι άγνωστο και ανησυχητικό, όπως μπορεί να είναι ένα ζώο.
Όταν συναντάτε ένα σκυλάκι που το παιδί φοβάται πληροφορήστε το ήρεμα πώς πρέπει να φέρεται στο ζώο και ενθαρρύνετέ το να το κάνει στην αρχή μαζί σας.
Να δείχνετε κατανόηση αν το παιδί προτιμά να διατηρεί απόσταση. 
Δεν πρέπει να το κοροϊδεύετε ή να θυμώνετε μαζί του. Πρέπει να του εκφράζετε την εμπιστοσύνη σας και τη βεβαιότητα ότι κι αυτό θα μάθει να χαίρεται την επαφή με τα ζώα.
Αφήστε το να παρακολουθεί άλλα παιδάκια που παίζουν με ζωάκια.
Δείξτε του εικονογραφημένα βιβλία σχετικά με ζωάκια που θα συνοδεύονται με ευχάριστα κείμενα.
Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις να πλησιάσει και να χαϊδέψει κάποιο κουταβάκι χωρίς βέβαια να το πιέσετε ώστε να νιώσει πως αυτό ανταποκρίνεται στα χάδια του. 
Να θυμάστε ότι πρέπει να το επαινείτε για κάθε πρόοδο στην υπερνίκηση του φόβου του.
gynaika/paidi-oikogeneia

«Παιδικοί φόβοι, παιδικά όνειρα» Έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης

Το ζήτημα που εξετάζει η έκθεση είναι εάν και κατά πόσο υφίσταται ο παιδικός φόβος και έως πιο σημείο επιδρά στην συμπεριφορά αλλά και στα όνειρα των παιδιών.

Η διάρκεια των εκθέσεων θα είναι ως τις 20 Μαρτίου 2013

Ποιος φόβος; Ο φόβος του σχολείου, ο φόβος της οικογένειας, ο φόβος της κοινωνίας, ο φόβος του σώματος που αλλάζει αλλά και της σωματικής βίας, ο φόβος που προκαλούν ενίοτε τα παραμύθια και τα πρότυπά τους όπως ο λύκος, η μάγισσα παλαιότερα ή οι ήρωες του διαδικτύου σήμερα. Αλλά και ο φόβος που  φτάνει μέσω της τηλεόρασης που προβάλει ειδήσεις από τις εμπόλεμες ζώνες όπου τα θύματα είναι κυρίως παιδιά.

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο «Παιδικοί φόβοι, παιδικά όνειρα», των Στέλλας Δρυγιαννάκη, Χρήστου Κωστούλα, Χρυσούλας Σκεπετζή και Άγγελου Σκούρτη, από την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013 έως τις 20 Μαρτίου 2013.

Η ιδέα και η επιμέλεια της έκθεσης είναι της Μαρίας Μαραγκού.
Η ιδέα της έκθεσης στο Ρέθυμνο ξεκινά από το παλαιότερο σχολείο της πόλης (της όποιας πόλης) το οποίο χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας για τους Τούρκους, στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για τη βασική εκπαίδευση γενεών και γενεών Ρεθυμνιωτών και σήμερα εξακολουθεί να είναι σχολείο στο οποίο φοιτούν κατά πλειοψηφία τα παιδιά της ακμάζουσας κοινωνίας των οικονομικών μεταναστών.  
Πώς βιώνουν τα παιδιά τον φόβο, πώς ονειρεύονται τις φιλοδοξίες τους, πώς νιώθουν απέναντι στον “εφιάλτη” τους, ακόμη και αν είναι εξαιρετικά προστατευμένα από το οικογενειακό τους περιβάλλον; Έχει ο φόβος σχέση με το φύλο, υπάρχει η απειλή της τιμωρίας, έχουν παρόμοιο εφιάλτη τα παιδιά των γηγενών με εκείνα που ακολούθησαν τη μοίρα των γονιών στη μετανάστευση;
Οι καλλιτέχνες, αντιμετωπίζουν το θέμα ο καθένας από τη δική του σκοπιά.
Η Στέλλα Δρυγιαννάκη χρησιμοποιεί ως μοντέλο το παλιό σχολείο του Ρεθύμνου φωτογραφίζοντας παιδιά σήμερα και αναζητώντας τις αντιστοιχίες στα παιδιά παλαιότερων εποχών.
Ο Χρήστος Κωτσούλας, δουλεύει πάνω στο αγορίστικο πρότυπο της δουλειάς στη θάλασσα, ονειρεύεται το καπέλο και τα σύμβολα του καπετάνιου, όλα μεγενθυμένα. Ίσως και τρομακτικά. Δεν είναι τυχαίο εξ’ άλλου ότι υπογράφει ως «Κάπτεν»

Η Χρυσούλα Σκεπετζή δούλεψε στην έννοια 
του κλουβιού της φυλακής για να θέσει ερωτήματα αν και κατά πόσο οι ελεύθερες και αδογμάτιστες συνειδήσεις στο χώρο της Παιδείας μπορούν να συνεργαστούν σε δογματικά και καταπιεστικά περιβάλλοντα και πώς το κελί μπορεί να ερμηνευτεί ως προστατευτισμός.
Τέλος, ο Άγγελος Σκούρτης εκθέτει μαχαιρωμένες φωτογραφίες παιδιών που φορούν σακούλες στο κεφάλι ή κρύβουν τα πρόσωπά τους για να μη δουν το κακό καθώς και μία σειρά από τραυματισμένους πίνακες που μάζεψε στη διάρκεια της προηγούμενης έκθεσης.
Η διάρκεια των εκθέσεων θα είναι ως τις 20 Μαρτίου 2013 ενώ θα πραγματοποιηθούν, όπως πάντα, ξεναγήσεις σε παιδιά και ενήλικες και εκπαιδευτικά προγράμματα.
πηγή: culturenow

Βοηθήστε το παιδί σας να ξεπεράσει τους φόβους του

Οι παιδικοί φόβοι που πιθανά να εμφανίσει το παιδί, ξεκινούν από την βρεφική ηλικία και συνεχίζονται και στις μεγαλύτερες ηλικίες, απλώς διαφοροποιούνται.

Help Your Child Overcome Fear!

Ο Στερόπης, ο Βρόντης και ο Άργης:
Ένα παραμύθι για να μη φοβούνται τα παιδάκια
τα αστραπόβροντα

Οι πιο συνηθισμένοι φόβοι που μπορεί να εκφράσει το παιδί είναι ο φόβος για το σκοτάδι, τον γιατρό, τον αστυνομικό, τα τέρατα, τους κλόουν και πολύ δυνατούς θορύβους, όπως αστραπές και βροντές. 

Πολλές φορές άθελά μας ενισχύουμε τους φόβους αυτούς στο παιδί, αντί να προσπαθούμε να το βοηθήσουμε να απαλλαγεί οριστικά. Χωρίς να το καλοσκεφτούμε, το φοβίζουμε ότι θα έρθει ο αστυνομικός να το πάρει αν δεν φάει το φαγητό του, ότι αν δεν πλύνει τα δόντια του θα υποφέρει στην καρέκλα του «κακού» οδοντίατρου και ότι ο μπαμπούλας παίρνει τα άτακτα παιδιά.

Αν και εκείνη την στιγμή που χρησιμοποιούμε την τακτική αυτή μπορεί να κερδίσουμε αυτό που θέλουμε, μακροπρόθεσμα όμως, χάνουμε πολύ περισσότερα, καθώς μεγαλώνουμε ένα φοβισμένο και ανασφαλές παιδί.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε για να βοηθήσουμε το παιδί να αντιμετωπίσει τους φόβους του, αφού βέβαια πρώτα ξεχάσουμε οριστικά την παραπάνω λανθασμένη συμπεριφορά:

• Μπορούμε να συζητήσουμε με το παιδί και να το βοηθήσουμε να καταλάβει ποιοι φόβοι είναι όντως υπαρκτοί και ποιοι όχι.
• Βρίσκουμε με το παιδί κάποιες τεχνικές που θα το βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τους φόβους αυτούς. Για παράδειγμα, αν φοβάται τις βροντές, μπορεί να αγκαλιάζει την αγαπημένη του κουβερτούλα ή κούκλα για να παίρνει θάρρος. Αν φοβάται ότι ένα τέρας θα ξεπροβάλλει ξαφνικά απ’ την ντουλάπα, μπορούμε να το βοηθήσουμε να ελέγξει μέσα στην ντουλάπα ή κάτω απ’ το κρεβάτι για να βεβαιωθεί ότι κανένα τέρας δεν υπάρχει εκεί στην πραγματικότητα.
• Ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης των φόβων που δεν ισχύει μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους ενήλικες, είναι να ερχόμαστε σε επαφή με το αντικείμενο του φόβου μας. Έτσι λοιπόν, μπορούμε να φέρουμε το παιδί σε επαφή με κάποιον απ’ τους φόβους του μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον, για να καταλάβει σταδιακά ότι δεν κινδυνεύει από τίποτα στην πραγματικότητα.
• Προσπαθούμε να μην μεταφέρουμε στο παιδί τις δικές μας φοβίες.
• Μπορούμε να συνδέσουμε το αντικείμενο του φόβου με κάτι ευχάριστο. Ας πούμε, μετά το ραντεβού με το γιατρό μπορούμε να πάμε για παγωτό ή να συναντηθούμε με φίλους στην παιδική χαρά.
• Τέλος, το να ενθαρρύνουμε το παιδί να είναι ανεξάρτητο και αυτόνομο, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής του, παίζει και εδώ πολύ σημαντικό ρόλο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις φοβίες του.

infochildren

Τι κάνουμε όταν το παιδί φοβάται την θάλασσα;

Οι οδηγίες του παιδιάτρου ρητές και κατηγορηματικές: «Bούτα τον στην θάλασσα αμέσως μόλις γεννηθεί. Τα μωρά είναι τόσο εξοικειωμένα με το νερό όσο και τα ψάρια…» 

Κι όμως. Αν κάποια μωρά είναι γεννημένα «γοργόνες» ή «σαργοί», κάποια άλλα απεχθάνονται το νερό όπως ο διάβολος το λιβάνι. 

Your Child Is Afraid of Water? - Make Him Get Rid Of His Fear

Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες δεν είναι όλα τα παιδιά «εραστές» της θάλασσας, αλλά ούτε και επιτυγχάνουν τις ίδιες αντιστάσεις στην κλίμακα του φόβου.

Κάθε παιδί είναι μία ξεχωριστή περίπτωση, μία διαφορετική οντότητα της οποίας οφείλουμε να σεβαστούμε τις προτιμήσεις, μας αρέσουν δεν μας αρέσουν. Πολλοί γονείς ωστόσο, ρίχνουν άγκυρα στα προσωπικά τους «θέλω» υποχρεώνοντας άμεσα ή έμμεσα τα παιδιά να αγαπήσουν την θάλασσα, αγνοώντας ενδεχομένως ότι καμιά αγάπη δεν κερδίζεται με το ζόρι ούτε με το στανιό. Μέγα λάθος, αφού οι ειδικοί επισημαίνουν από καιρό σε καιρό πως κανένα «θαυματουργό» θαλασσινό νερό και καμία άσκηση επί θαλάσσης δεν είναι ευεργετικά αν δεν γίνονται με κέφι και όρεξη από το παιδί. Το δικό μου παιδί ανήκει, για την ώρα, στην κατηγορία εκείνων που δεν αγαπούν την θάλασσα.

Ούτε την πισίνα. Ούτε τα ψάρια. Ούτε τις γοργόνες. Ούτε τον Nemo.

Αγαπά να αράζει στην ξαπλώστρα, να πίνει παγωμένους χυμούς, να χαζεύει περιοδικά και να επαναλαμβάνει με επιτακτικό ύφος κάθε δύο λεπτά «Αντέα θέλει πίτι!» Τα προσπάθησα όλα, τα διάβασα όλα, τα αγόρασα όλα και τα «είδα όλα» προκειμένου να τον μεταπείσω. Όχι. Αυτό, το τρίτο καλοκαίρι της ζωής του, δεν πρόκειται να μεταμορφωθώ πάλι σε καρχαρία που θα τρέχει απειλητικά ξωπίσω του για τον βουλιάξει στα «άπατα» την στιγμή που εκείνος ουρλιάζει.

Ούτε θα προσπαθήσω να εξαγοράσω μία του βουτιά με τόνους πορτοκαλάδας και παγωτένιες υποσχέσεις. Αυτό το καλοκαίρι, θα τον αφήσω να κάτσει ήρεμος στην ξαπλώστρα του, με τους χυμούς του, τα περιοδικά του, την κλισέ έκφραση «Αντέα θέλει πίτι!» και την σύγχρονη αντίληψη παιδοψυχολόγων που θέλει τα παιδιά ελεύθερα. Όσο πιο ελεύθερα γίνεται από τα δικά μας στερεότυπα μακροβούτια…

Δέκα tips θαλάσσιας εξοικείωσης

1. Πριν την εξόρμηση στην θάλασσα καλλιεργείστε του ένα κλίμα χαράς. Μιλήστε του για τα παιχνίδια με νερό και πύργους στην άμμο.

2. Αρχικά, παίξτε μαζί του σε μεγάλη απόσταση από την άκρη της θάλασσας φροντίζοντας να το βρέχετε συχνά με θαλασσινό νερό.

3. Σε καμία περίπτωση μην πιέσετε το παιδί να μπει στην θάλασσα και ποτέ μην επιχειρήσετε να το βουτήξετε με το ζόρι. Μία τέτοια κίνηση μπορεί να το κάνει να αντιπαθήσει την θάλασσα (και εσάς) για πολύ καιρό.

4. Ακόμη κι αν είναι αλήθεια μην δείξετε στο παιδί ότι φοβάστε το νερό. Ο πανικός σας όχι μόνο εκλαμβάνεται από το παιδί αλλά μεταδίδεται σαν… ίωση

5. Μην του δείχνετε ότι θέλετε διακαώς να κολυμπήσει. Κάντε την… αδιάφορη!

6. Αποφύγετε τις θάλασσες με κύμα, παγωμένα νερά και βράχια.

7. Μπείτε αργά στο νερό κρατώντας το παιδί στην αγκαλιά σας, όρθιο ή στο πλάι, μιλώντας του ήρεμα, χαμογελώντας κι έχοντας στραμμένο το πρόσωπό του προς το δικό σας.

8. Τα μπρατσάκια ή το σωσίβιο δεν χρειάζονται πριν εξοικειωθεί το παιδί με τη θάλασσα κι αυτό θα γίνει ευκολότερα αν νιώσει ασφαλές στην αγκαλιά σας.

9. Βυθίστε σιγά σιγά ολόκληρο το κορμάκι του μέσα στο νερό, το οποίο δεν θα πρέπει να ξεπερνά τους ώμους του

10. Μην το κρατάτε στάσιμο, αλλά μετακινήστε το μαλακά μέσα στη θάλασσα και κάντε διάφορα παιχνίδια με τα χέρια και τα πόδια.

11. Αν το παιδί δεν θέλει να μπει με τίποτα στο νερό θα πρέπει να υποχωρήσετε και να αποχωρήσετε από την παραλία αναβάλλοντας την επιχείρηση «μπάνιο» για την επόμενη ημέρα…

flashnews

από protothema.gr

Τι φοβούνται τα παιδιά μας Fears - Parenting Tips for dealing with children's fears

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ανάπτυξής τους, τα παιδιά βιώνουν και εκφράζουν συχνά διάφορους φόβους. Οι φόβοι αυτοί αποτελούν μέρος της φυσιολογικής διαδικασίας της εξέλιξής τους και συχνά φαντάζουν στους ενήλικες υπερβολικοί και αναίτιοι.

Fears - Parenting Tips for dealing with children's fears

Ο πραγματικός και απώτερος φόβος που πάντοτε βρίσκεται στη βάση όλων των εκφράσεων του παιδιού είναι να μην χάσει την αγάπη των γονιών του και την ασφάλεια που του παρέχουν.

Οι πιο συνηθισμένοι φόβοι των παιδιών όπως καταγράφονται είναι ο φόβος για το σκοτάδι, για το νερό, για τον μπαμπούλα ή τις μάγισσες, για το κούρεμα, τα ζώα, τη βρωμιά, τους μεγαλόσωμους άντρες, τον γιατρό, το σχολείο κ.α. 

Οι φόβοι συχνά διαφοροποιούνται με την ηλικία. 

Τα μωρά και τα νήπια συχνά φοβούνται τους ξαφνικούς θορύβους ή μεγάλα οχήματα, όπως τα φορτηγά, τα ζώα, τους ξένους καθώς και τους μεγαλόσωμους ενήλικες. 

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μπορεί να φοβούνται τα μυθικά πλάσματα των παραμυθιών, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο αρχίζουν να φοβούνται το σχολείο, την αποτυχία και τη μη αποδοχή ή φοβούνται να μεγαλώσουν.

Οι φόβοι οφείλονται σε εγγενείς αιτίες, όπως ο φόβος για το σκοτάδι, δηλαδή για ενστικτώδεις φόβους που δεν σχετίζονται με κάποια προηγούμενη δυσάρεστη εμπειρία. Φόβοι, επίσης, αναπτύσσονται όταν υπάρχουν συναισθηματικές εμπειρίες. 

Για παράδειγμα, όταν ένα μικρό παιδί δει έναν μεγαλόσωμο σκύλο να γαβγίζει και βιώσει τον φόβο, είναι πιθανό να εκφράζει φόβο για κάθε σκυλάκι.  

Συχνά, οι φόβοι είναι επίδραση του περιβάλλοντος, δηλαδή οι φόβοι που εκφράζονται από τους γονείς υιοθετούνται και από τα παιδιά, όπως π.χ. για τα ατυχήματα.

Όποιοι κι αν είναι οι φόβοι που εκφράζει το παιδί σε κάθε ηλικία, τις περισσότερες φορές αποτελούν έκφραση ασυνείδητου υπαρξιακού φόβου και αγωνίας. Αυτοί πυροδοτούνται από ερεθίσματα που ερμηνεύονται ως απειλή της ύπαρξής.  

Ο πραγματικός και απώτερος φόβος που πάντοτε βρίσκεται στη βάση όλων των εκφράσεων του παιδιού είναι να μην χάσει την αγάπη των γονιών του και την ασφάλεια που του παρέχουν. Πρέπει, λοιπόν, ο γονιός να αντιμετωπίζει τους φόβους του παιδιού του περισσότερο ως σχήματα έκφρασης και λιγότερο ως αδυναμίες ή παραξενιές του.

Ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, αλλά και αργότερα, οι φόβοι εκφράζονται περισσότερο μη λεκτικά, παρά λεκτικά. Πιο πιθανό είναι το παιδί να είναι εκνευρισμένο και να φέρεται με επιθετικότητα όταν έρθει η ώρα να πάει στο γιατρό, παρά να εκφραστεί με λόγια και να πει «φοβάμαι το γιατρό». Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς θα πρέπει να είναι υποψιασμένοι, ώστε να εντοπίζουν τα έμμεσα σημάδια του φόβου, που μπορεί να είναι καλυμμένα ή να μην εκφράζονται την ίδια στιγμή που υπάρχει το ερέθισμα. Σημάδια έκφρασης φόβων μπορεί να είναι η νυχτερινή ενούρηση σε μεγάλη ηλικία, ξαφνική αλλαγή συμπεριφοράς και υιοθέτηση στοιχείων μικρότερων ηλικιών, όπως πιπίλισμα του χεριού, απόσυρση του παιδιού στον εαυτό του, παθητικότητα ή αντίθετα επιθετικότητα, αϋπνία, έντονα ενοχλητικής συμπεριφοράς προς τους άλλους. 

Όλα αυτά αποτελούν απόπειρες του παιδιού να μειώσει την ένταση του φόβου του και μηνύματα για να του δώσετε τη δική σας βοήθεια.

Ο ρόλος του γονιού είναι καθοριστικός στη διαχείριση του παιδικού φόβου. 

Αυτό που πρέπει πρωτίστως να κάνουν οι γονείς, είναι να κατανοήσουν τα συναισθήματα και τους φόβους του παιδιού τους και να του το εκφράσουν. Να του δείξουν ότι εκείνοι είναι δίπλα του, το αγαπούν και να το κάνουν να αισθανθεί ασφάλεια. Το μήνυμα αυτό τα παιδιά το λαμβάνουν επίσης εξωλεκτικά, δηλαδή δεν αρκεί η ορθολογιστική πρόταση «μα, εγώ σε αγαπάω, γιατί φοβάσαι, αφού είμαι δίπλα σου;», επειδή συχνά δεν σημαίνει τόσα πολλά στο παιδί, που ερμηνεύει τα πάντα κυρίως με το συναίσθημα και όχι με τη λογική. Καλύτερο αποτέλεσμα, δηλαδή, έχει η αγκαλιά του γονιού, το χαμόγελο, η προσοχή του στο παιδί και η ουσιαστική ενασχόληση μαζί του.

Ο γονιός ίσως προσπαθήσει να εκλογικεύσει τον φόβο, για παράδειγμα, να πει στο παιδί που φοβάται το νερό «να, βλέπεις, δεν παθαίνω κάτι εγώ που βρέχομαι», αλλά ακριβώς επειδή ο φόβος δεν στηρίζεται στη λογική, αλλά στο συναίσθημα και επειδή αυτή είναι η κινητήριος δύναμη της παιδικής ηλικίας, κάτι τέτοιο πιθανότατα δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα. 

Αυτό που θα έχει αποτέλεσμα είναι, για παράδειγμα, να πει ο γονιός «μπράβο που κάθεσαι να κάνουμε μπάνιο, είμαι περήφανος για σένα». Τις περισσότερες φορές η τόνωση της αυτοπεποίθησης του παιδιού είναι αρκετή για να μπορέσει να δώσει λύση το ίδιο το παιδί στους φόβους του και να προχωρήσει στην εξέλιξή του.

Φυσικά, αυτό που ΔΕΝ πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να υποτιμούν τα συναισθήματα φόβου του παιδιού και ακόμα χειρότερα να του το εκφράζουν. Δηλαδή, είναι εις βάρος του παιδιού να πουν «μα, τι υπερβολικός που είσαι» ή «πώς κάνεις έτσι, βρε χαζέ». Το μόνο που θα πετύχουν είναι να οξύνουν την αγωνία του παιδιού.

Κλείνοντας, να τονίσουμε ότι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι φόβοι των παιδιών ανήκουν σε φυσιολογικά και υγιή πλαίσια και ξεπερνιούνται καθώς το παιδί μεγαλώνει και αποκτά νέες εμπειρίες. Είναι κομμάτι της πορείας του και μέσο για την εξέλιξή  του και την απόκτηση ωριμότητας, καθώς η υπέρβαση ή η λύση του κάθε φόβου είναι για το παιδί μία ακόμη κατάκτηση, μία νίκη, ένα λιθαράκι στην αυτοπεποίθησή και στην εμπιστοσύνη στον εαυτό του και φυσικά στη γνωριμία του με τον πραγματικό κόσμο.

πηγή