Τα χαλασμένα λαμπάκια

Ξύπνησε χορτασμένος μεσημεριανό ύπνο και τέντωσε τα ποδαράκια του να ξεμουδιάσουν από την ακινησία της χνουδωτής και αφράτης κουβέρτας που τον φάσκιωνε. Ο Ευγένιος συνειδητοποίησε πως είχε κιόλας νυχτώσει. Αυτός ο Δεκέμβρης πολύ τεμπέλης μήνας και χουζούρης του φαινόταν.
Φόρεσε τις ζεστές του κάλτσες και θυμήθηκε πως είχε ένα μικρό χρωματιστό χαρτόκουτο με λαμπιόνια να ελέγξει, αυτά που κοσμούν το Χριστουγεννιάτικο έλατο.

Στα οχτώ του χρόνια αισθανόταν αρκετά μεγάλος πια, ώστε να περιμένει από τους άλλους την πρωτοβουλία για τέτοιες ευχάριστες δουλειές. Το σπίτι είχε μια παράξενη ησυχία και ακουγόταν μόνο ο ήχος της σόμπας σαν βαγόνι που τραβάει την ανηφόρα.

Έτσι, γεμάτος ανυπομονησία και λαχτάρα πήρε στα χέρια του τα καλοσχηματισμένα και τρισδιάστατα αστέρια σε πράσινο, κόκκινο και κίτρινο χρώμα.

Τα τοποθέτησε στο ειδικό μηχάνημα με την παιδική ασφάλεια και ετοιμαζόταν για μια φαντασμαγορική φωταγώγηση που θα ανέδιδαν αυτές οι μικροσκοπικές αντιστάσεις. Τα ματάκια του πετούσαν σπίθες από την προσμονή της γιορτινής ατμόσφαιρας και έτσι χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο στο μισοσκόταδο, πατάει τον διακόπτη.

Μα τότε κάτι συνέβη.

Άναψε μόνο ένα κόκκινο λαμπάκι και έδειξε μια εικόνα γνώριμη και ξεκάθαρη:

«Φωνές ακούγονται από το μέσα δωμάτιο όπου μαλώνουν και πάλι ο μπαμπάς με τη μαμά και αυτός δεν μπορεί να καταλάβει τον λόγο της φασαρίας καθώς δεν προφταίνει τις λέξεις να αναγνωρίσει, κλείνει μοναχά τα αυτιά του και χώνεται κάτω από το τραπέζι της κουζίνας φοβούμενος πως κάτι κακό θα γίνει και θα φταίει αυτός. Έπειτα, θυμάται τη μαμά του να βγαίνει από το δωμάτιο με δάκρυα στα μάτια και με δυο τρία σημάδια στο πρόσωπο, να τον παίρνει αγκαλιά και εκεί κάτω από το τραπέζι, σκυμμένοι και οι δύο, να του τραγουδάει έναν σκοπό και να τον καθησυχάζει».
Όχι, όχι, δεν μπορεί, θα δοκιμάσω ξανά. Σκέφτηκε.

Δεύτερη προσπάθεια και άναψε μόνο το πράσινο λαμπάκι, θυμίζοντας αυτή τη φορά τα επόμενα δύσκολα Χριστούγεννα:
«Είκοσι πέντε του μηνός και ο Άγιος Βασίλης δεν τσούλησε το έλκηθρο του φέτος γιατί χάλασαν τα μαγικά φτερά των ταράνδων και έτσι δεν μπόρεσε να πάρει το δώρο που είχε ζητήσει. Το φαγητό δεν υπήρχε στο τραπέζι επειδή η μαμά δεν είχε λέει κάτι μαγικά χαρτάκια που τα ονόμαζαν χρήματα, για να το γεμίσει. Έτσι, έκοψε ζουμερά πορτοκάλια από το δέντρο της πλατείας και τα στόλισε με μπόλικη κανέλα. Στο νου του έρχονταν τα ζαχαρωτά και τα σοκολατένια γλυκίσματα και στριφογυρνούσαν αδιάκοπα τα άτιμα».

Ουφ, θα χάλασαν σκέφτηκε και έστρεψε όλες τις ελπίδες του σε μια τρίτη και τελευταία φορά απογοητευμένος και κατσουφιασμένος από τις προηγούμενες, χωρίς όμως να διαφέρει και αυτή πολύ:

«Η τιμωρία της δασκάλας το πρωί της Τετάρτης ήταν αυστηρή και όχι άδικα επιβεβλημένη. Η παραβατική συμπεριφορά σου, Ευγένιε, και η έλλειψη σεβασμού προς τους συμμαθητές σου δεν συγχωρούνται σήμερα, είπε η κυρία Μαρία. Θα καλέσω τους γονείς σου να σε συνετίσουν και να σου μάθουν κανόνες συμπεριφοράς.» Στα αυτάκια του αντηχούσαν βαρύγδουπες οι λέξεις αυτές.

Φάνταζε σαν αγρίμι σε κλουβί.
Με σχηματισμένη απόλυτα την έκφραση της λύπης στο πρόσωπό του τα παράτησε και κύλησε δίπλα στη σόμπα. Απορροφήθηκε στο χρώμα και στη ζεστασιά της φλόγας κρατώντας το κεφάλι μέσα στις παλάμες του.

Πέρασε αρκετή ώρα έτσι, ώσπου νύσταξε και αποκοιμήθηκε. Βλέπετε, δεν είχε και άλλη επιλογή, ήταν πολύ μικρός για να φταίει. Βίωνε άσκημα συναισθήματα και βρέθηκε νωρίς νωρίς στα βάσανα. Μακάρι να μην χαλούσαν αυτά τα λαμπάκια. Μακάρι να μην τα άφηναν οι γονείς να χαλάσουν.

enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Χειριστικά παιδιά: Το μυστικό για να σταματήσετε τους καυγάδες

Κάποια στιγμή όλα τα παιδιά θα γκρινιάξουν, θα πεισμώσουν και θα «απαιτήσουν» να περάσει το δικό τους. Μπορεί κάτι τέτοιο να ακούγεται φυσιολογικό, αλλά όταν τείνει να γίνει μια μόνιμη κατάσταση, τότε πρέπει να σας βάλει σε σκέψεις. Το παιδί ενδέχεται να έχει υιοθετήσει μια χειριστική συμπεριφορά και να εκμεταλλεύεται την αγάπη και την προσοχή που του δείχνουμε για να μας κάνει ό,τι θέλει. Ωστόσο, η λύση δεν βρίσκεται στις φωνές και τις απειλές, αλλά σε πιο ψύχραιμες προσεγγίσεις, όπως αυτή που εφάρμοσε αυτή η μαμά με την κόρη της.

«Η κόρη μου κοίταζε τον αδερφό της επίμονα και μόλις της ανταπέδωσε το βλέμμα, άρχισε να ουρλιάζει ”Σταμάτα να με κοιτάαας!”. Ο κατά δυο χρόνια μεγαλύτερος γιος μου την πλησίασε, κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό της και την αγριοκοίταξε. Ήταν σαν να της έλεγε ”Είμαι μεγαλύτερος. Θα σε κοιτάζω όπως θέλω και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό.”
”Μαμάαα πες του κάτι!” φώναξε η μικρή, ξεκινώντας το κλάμα και τα παράπονα. Σε αυτό σημείο να πω ότι δεν αντέχω τους αδελφικούς καυγάδες και πάντα φροντίζω να μην κάνω τον διαιτητή. Εκείνη τη φορά, όμως, έβαλα και εγώ τις φωνές για να σταματήσω τον παράλογο ‘’διαπληκτισμό’’ τους. Φυσικά, τα έκανα χειρότερα! Ο γιος μου συνέχισε να την αγριοκοιτάζει και η κόρη μου να ουρλιάζει. Ο καθένας προσπαθούσε να επιβληθεί με τον τρόπο του, ενώ εμένα δεν με άκουγε κανένας από τους δύο.
Όσο προσπαθούμε να ελέγξουμε ένα χειριστικό παιδί και να του επιβληθούμε με το ζόρι, αυτόματα μεγεθύνουμε το ήδη υπάρχον πρόβλημα. Το μόνο που πετυχαίνουμε με τις φωνές και τις ”απειλές” είναι να προκαλούμε την ήδη πεισματάρικη φύση τους ακόμη περισσότερο.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί τα παιδιά μου και κυρίως η κόρη μου συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όταν ένας άνθρωπος γίνεται χειριστικός και θέλει να έχει συνεχώς το πάνω χέρι, το κάνει επειδή αισθάνεται ανίσχυρος. Σίγουρα αυτό ισχύει για τον κόσμο των ενηλίκων, άρα γιατί να μην ισχύει και στον κόσμο των παιδιών; Άλλωστε τοο ίδιο κάνουμε και εμείς οι γονείς! Όταν βλέπουμε το παιδί να ξεφεύγει από τα όρια που έχουμε θέσει προσπαθούμε να το ελέγξουμε γιατί φοβόμαστε ότι είμαστε πολύ αδύναμοι για να αντιμετωπίσουμε τις όποιες συνέπειες των πράξεων του.
Φυσικά αυτή η συμπεριφορά μας πυροδοτεί περισσότερο την χειριστική συμπεριφορά του παιδιού. Όταν για παράδειγμα κατάσχεσα το tablet του γιου μου για το σαββατοκύριακο, η αντίδρασή του ήταν να φωνάξει, να με παρακούσει και να το ψάξει για να το πάρει πίσω .Από συζητήσεις που είχα με άλλες μαμάδες συμπέρανα ότι τα βασικά χαρακτηριστικά ενός χειριστικού παιδιού είναι τα εξής:
Xρησιμοποιεί την κάλυψη κάποιας ανάγκης ή κάποιου φόβου για να κερδίσει την προσοχή των γονιών του. Μπορεί για παράδειγμα να προσποιείται ότι βλέπει εφιάλτες για να κοιμηθεί στο κρεβάτι τους ή να υποστηρίζει ότι κανείς δεν το αγαπάει, προκειμένου να του κάνουν τα χατίρια.
Είναι ισχυρογνώμων και προσπαθεί να επιβάλλει τα θέλω του, χωρίς να σκέφτεται αν αυτό που κάνει είναι σωστό.
Αντιδράει άσχημα όταν του λένε τι να κάνει και αρνείται πεισματικά να συμμορφωθεί σε κανόνες.
Προσπαθεί να ηγηθεί μιας ομάδας παιδιών. Επιβάλλει για παράδειγμα με ποια παιχνίδια θα παίξει το κάθε παιδί και αν δεν το κάνουν θα αρχίσει να τα πειράζει.
Πώς, λοιπόν, μπορούμε να ”κάνουμε καλά” ένα τέτοιο παιδί; Γιατί σίγουρα χρειάζεται την καθοδήγηση και την βοήθειά μας. Το κλειδί για να βρεθεί μια ισορροπία και να σταματήσουν οι καυγάδες είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να τα ελέγξουμε. Αντί να τους φωνάξουμε μπορούμε πολύ απλά να τα βοηθήσουμε να ελέγξουν την συμπεριφορά τους, δίνοντας τους επιλογές.
Για παράδειγμα, στον καυγά ανάμεσα στα παιδιά μου θα έλεγα στην κόρη μου. ’’Σε κοιτάζει, αλλά μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου’’ ή ‘’σε κοιτάζει, αλλά μπορείς να φύγεις από το δωμάτιο’’. Θα προσπαθούσα δηλαδή να της δώσω να καταλάβει ότι έχει τον έλεγχο του εαυτού τους και δεν χρειάζεται να κλαίει.
Φυσικά όταν χρειάζεται να πούμε ”όχι” και ”μη” πρέπει να το εννοούμε και να μην ξεχνάμε ότι η συμπεριφορά του παιδιού είναι αποτέλεσμα δική μας. Πολλές φορές, το «όχι» είναι πιο ωφέλιμο από το ναι» στην διαπαιδαγώγησή του, ενώ είναι σημαντικό παράλληλα να βάζουμε όρια ώστε να το προετοιμάσουμε σωστά για τον έξω κόσμο.»

iatropedia.gr
cretewoman.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παρανοϊκή Προσωπικότητα

Όταν η καχυποψία, οι καυγάδες και η έλλειψη εμπιστοσύνης

ξεπερνούν τα όρια…
Όταν η καχυποψία και οι καυγάδες γίνονται τρόπος ζωής...

Άννα, 36 ετών, εκπαιδευτικός:

Η Άννα είναι καθηγήτρια σε δημόσιο γυμνάσιο και μένει με τους γονείς της. Δεν έχει φίλους ούτε κάποια σχέση. 

Ενώ είναι καλή στη δουλειά της, τσακώνεται διαρκώς με τους συναδέλφους και το διευθυντή της. 

 Τα παιδιά τη συμπαθούν, όμως στο σχολείο είναι απομονωμένη, συνήθως δε μιλάει με κανέναν και τον ελεύθερο χρόνο της απλώς καπνίζει απανωτά. 

Η Άννα ακόμα και στην απλή ‘καλημέρα’ που θα της πει κάποιος συνάδελφος βλέπει ένα κρυμμένο μήνυμα, αναρωτιέται «για ποιο λόγο μου το είπε, μήπως ήθελε να με προσβάλει και γι’ αυτό δε μου είπε κάτι παραπάνω, για να δει πώς θα αντιδράσω και τι θα πω εγώ… εκτός και αν το είπε για να δει πώς είναι τα κέφια μου και μετά να πάει να με σχολιάσει στους συναδέλφους..». 

Μονίμως βλέπει ότι οι άλλοι έχουν πρόθεση να την κουτσομπολέψουν, να τη διαβάλουν, να τη μειώσουν, να την κοροϊδέψουν ή να της κάνουν κακό. 

 Κάθε φορά αναλύει και την παραμικρή κουβέντα που της λέει κάποιος και θεωρεί ότι όλοι είναι εναντίον της, κρυφά ή φανερά. 

Η Άννα δε συνεργάζεται ούτε με τη συνάδελφό της στο ίδιο μάθημα, μια και κάθε τέτοια προσπάθεια στο παρελθόν έχει καταλήξει σε μεγάλο καυγά και αποτυχία.

Βασίλης, 43 ετών, τραπεζικός:

Ο Βασίλης εργάζεται σε τράπεζα. Παρόλο που λόγω σπουδών και ικανοτήτων έχει τη δυνατότητα για ανώτερη θέση, έχει μείνει στα χαμηλά κλιμάκια λόγω του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του: είναι εριστικός, λεκτικά επιθετικός και καυγαδίζει καθημερινά με συναδέλφους αλλά και με πελάτες. 

Ο Βασίλης είναι παντρεμένος αλλά η κατάσταση στο σπίτι του είναι δύσκολη: καυγαδίζει διαρκώς με τη γυναίκα του, η οποία διαρκώς τον κατηγορεί για την κτητική συμπεριφορά και τη ζήλιά του απέναντί της. 

Τόσο στο σπίτι όσο και στην εργασία του ο Βασίλης θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο των πραγμάτων: από το τι θα φάνε, από ποιο σούπερ μάρκετ θα ψωνίσουν, μέχρι που στη δουλειά του δεν επιτρέπει σε συνάδελφο να του παραγγείλει καφέ ή να τον κεράσουν. 

Ο Βασίλης είναι απομονωμένος και μονίμως καχύποπτος για τα κίνητρα και τις προθέσεις των γύρω του: πιστεύει ότι όλοι τον κακολογούν, θέλουν να τον εκμεταλλευτούν, να του φάνε τη θέση, τη γυναίκα, κλπ, κλπ, με αποτέλεσμα να περνάει διαρκώς στην επίθεση.

Όλοι έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που μονίμως βλέπουν θεωρίες συνωμοσίας πίσω από το κάθε τι, που δεν εμπιστεύονται τους άλλους, που είναι καχύποπτοι…

«Μη γίνεσαι παρανοϊκός!», 

«Τι παρανοϊκά πράγματα είναι αυτά που λες!», είναι συνηθισμένες κουβέντες. 

Πότε όμως αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης και η καχυποψία που δείχνει το άλλο άτομο γίνεται προβληματική;

Κοινά χαρακτηριστικά των ατόμων με παρανοϊκή προσωπικότητα
* Έχουν έντονη την αίσθηση της αυτονομίας τους και δε θέλουν να βασίζονται σε άλλους
* Δεν εμπιστεύονται τους άλλους
* Προσπαθούν να έχουν τον έλεγχο προσώπων, πραγμάτων, καταστάσεων
* Είναι άκαμπτοι, επικριτικοί και θέλουν να επιβάλουν την άποψή τους
* Δε μπορούν να συνεργαστούν και να δουλέψουν με άλλα άτομα
* Δυσκολεύονται υπερβολικά να δεχτούν την οποιαδήποτε κριτική
* Είναι υπερβολικά ευαίσθητοι, υπερ-αναλύουν το κάθε τι που τους λένε οι άλλοι και καταλήγουν ότι κάθε κουβέντα κρύβει κάτι αρνητικό ή επικριτικό από πίσω
* Γενικά, είναι κρύοι και απόμακροι στις σχέσεις τους και μερικές φορές γίνονται παράλογα ζηλιάρηδες και κτητικοί
* Δε βλέπουν τη δική τους συμβολή στα προβλήματα διαπροσωπικών σχέσεων και θεωρούν ότι πάντα και αποκλειστικά φταίει το άλλο άτομο
* Είναι επιθετικοί, πεισματάρηδες και καυγατζήδες.

Η συμπεριφορά αυτή, ...