Showing posts with label Χειριστικά παιδιά. Show all posts
Showing posts with label Χειριστικά παιδιά. Show all posts

Tuesday, 29 November 2022

Τεχνικές αυτών που θέλουν να σας εκμεταλλευτούν

    Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, εάν τους δοθεί η ευκαιρία, θα προσπαθήσουν να σας εκμεταλλευτούν. 
Η γνώση αποτελεί την καλύτερη άμυνα, γι’ αυτό χρήσιμο είναι να γνωρίζετε κάποιες από τις τεχνικές που θα χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν τον σκοπό τους.

1. Αξιοποιούν την αδυναμία σας, όταν έχετε έλλειψη χρόνου ή είστε κουρασμένοι.
    Την κατάλληλη στιγμή θα προσπαθήσουν να σας πείσουν να δεσμευτείτε για κάτι, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχατε αρνηθεί. Η κατάλληλη στιγμή είναι συνήθως όταν βιάζεστε ή είστε πνευματικά κουρασμένοι.
Παράδειγμα:
Την Παρασκευή, καθώς φεύγετε από το γραφείο, ο συνάδελφός σας ρωτάει αν θα μπορούσατε την επόμενη εβδομάδα να κάνετε μία δικιά του δουλειά, αφού αυτός θα λείπει διακοπές.
“Φυσικά, μπορώ” απαντάτε βιαστικά. “Στείλε μου με ένα e-mail με τις λεπτομέρειες.”
Τη Δευτέρα το πρωί που θα διαβάσετε το email θα συνειδητοποιήσετε ότι πρόκειται για σημαντικές και δύσκολες εργασίες, και θα μετανιώσετε που δεσμευτήκατε.

2. Παραποιούν δεδομένα και γεγονότα.
    Συχνά συμβαίνει κάποιος να επιχειρηματολογεί αναφέροντας κάτι αναληθές ως γεγονός.
Παράδειγμα:

“Μην το δέχεσαι μόνο και μόνο επειδή το λέω, να ξέρεις ότι 9 στους 10 γιατρούς συμφωνούν ότι αυτό το χάπι διατροφής είναι ασφαλές.”
Όμως, το στατιστικό στοιχείο που συνήθως χρησιμοποιούν είναι αυθαίρετο.

3. Χρησιμοποιούν περίπλοκες έννοιες για να εξηγήσουν κάτι απλό.
    Ειδικά στον χώρο της υψηλής τεχνολογίας , η χρησιμοποίηση τεχνικών και πολύπλοκων όρων ακόμα και στην Αγγλική γλώσσα, είναι μια τακτική που χρησιμοποιοείται συχνά για να συμφωνήσετε με κάτι που δεν κατανοείτε πλήρως.
Παράδειγμα:
“Το dynamic flow capacity matrix χρησιμοποιεί πρωτόκολλο απαράμιλλης αντοχής σε downtime.”

4. Εκμεταλλεύονται την θέσης εξουσίας.
    Είναι πολύ πιο πιθανό να πειστείτε από κάποιον που σας αρέσει ή από κάποιον που κατέχει θέση εξουσίας .
Παράδειγμα:
Ένας αστυνομικός σας λέει «Πρέπει και είναι νόμιμο να ψάξω το διαμέρισμά σας.» 
Δεδομένου της ιδιότητας του ως αστυνομικός (παρόλο που δεν σας δείχνει το ένταλμα έρευνας) πιστεύετε ότι πρέπει να λέει την αλήθεια.

5. Ζητούν αρχικά κάτι υπερβολικό.
    Πρώτα ζητάει κάτι υπερβολικό το οποίο φυσικά θα αρνηθείτε. Στη συνέχεια, προσποιούμενος τον απογοητευμένο, ζητάει κάτι που είναι πιο λογικό.
Παράδειγμα:
- Θα μου δανείσεις 1000 ευρώ;
- Δυστυχώς δεν μου το επιτρέπουν τα οικονομικά μου.
- Καλά, θα μπορούσες να μου δανείσεις τουλάχιστον 300 ευρώ;

6. Αναφέρουν αυθαίρετα συμπεράσματα.
    Όταν κάποιος προσπαθεί να σας πείσει, αναφέροντας αυθαίρετα συμπεράσματα που δεν σχετίζονται με αυτό για το οποίο θέλει να σας πείσει.
Παράδειγμα:
«Αυτή η παιδική τροφή είναι εμπλουτισμένη με βιταμίνες και μέταλλα. Είναι εξαιρετικά υγιεινή. Εάν συνεχίσετε ν’ αγοράζετε άλλα είδη παιδικών τροφών, τότε διακινδυνεύετε την υγεία του μωρού σας.»

7. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση της έλλειψης.
    Αν για ένα προϊόν δεν υπάρχει διαθεσιμότητα, θα πρέπει να υπάρχει μεγάλη ζήτηση γι' αυτό, έτσι δεν είναι; Πολλές φορές η έλλειψη διαθέσιμων προϊόντων είναι τεχνητή και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα . Τα προϊόντα (και οι ευκαιρίες), μας φαίνονται πολύ πιο ελκυστικά, όταν νομίζουμε ότι υπάρχει περιορισμένη διαθεσιμότητα.
Παράδειγμα:
«Τελευταία ημέρα πωλήσεων! Περιορισμένη διαθεσιμότητα! Προλάβετε, πριν ξεπουλήσουμε!»

8. Παρουσιάζουν κάπως καλύτερη την πραγματικότητα.
    Πολλές φορές προσπαθούν να σας πείσουν για κάτι που δεν είναι ακριβώς όπως το θέλετε, παρουσιάζοντας τα δεδομένα καλύτερα από ότι πραγματικά είναι.
Παράδειγμα:
«Θα είναι όλα έτοιμα σε πέντε λεπτά.»
Έτσι ακούγεται πολύ καλύτερα από από ότι αν έλεγε την πραγματικότητα : «σε δεκαπέντε λεπτά».

9. Το τεκμήριο της ενοχής.
    Όταν προβάλει κάποιον ισχυρισμό που αυτομάτως εικάζει και την ενοχή σας.
Παράδειγμα:
«Είδα τους μώλωπες στην πλάτη του γιου σας. Δεν πιστεύετε ότι είναι κακό να χτυπάτε ένα παιδί;»

10. Ο εκφοβισμός και η λύση.
    Παίζοντας με τα συναισθήματα σας και προξενώντας το αίσθημα του φόβου. Έτσι είστε πιο έτοιμος να αποδεχτείτε την πρόταση που σας κάνει στην συνέχεια.
Παράδειγμα:
«Η απόδοση σου δεν είναι καλή τελευταία και ο διευθυντής είπε ότι αν δεν βελτιωθείς θα σε διώξει. Μην ανησυχείς όμως, δεν θα το κάνει άμεσα. Αλλά ως αντάλλαγμα θέλει να του αποδείξεις ότι είσαι ικανός. Θα σε πείραζε λοιπόν αν εργαζόσουν και το Σάββατο για να βελτιώσεις τα αποτελέσματα της δουλειάς σου ;….»

11. Ξεκινούν με μικρές απαιτήσεις, και ζητούν όλο και περισσότερα.
    Σας ζητάνε αρχικά κάτι μικρό, και όταν το πάρουν ζητάνε κάτι μεγαλύτερο. Στην συνέχεια κάτι ακόμα μεγαλύτερο…

Παράδειγμα:
Διάλογος μαμάς και γιου
- Μαμά, μπορώ να πάω έξω για μια ώρα για να δω τον Αντώνη;
- Φυσικά.
- Θα πάει στον κινηματογράφο. Μπορώ να πάω μαζί του;
- Ναι
- Έχω μόνο 10 ευρώ . Θα μπορούσες να μου δώσεις χρήματα να ψωνίσω κάτι από εκεί; 
- … Μήπως θα μπορούσε να μας “πετάξεις” μέχρι εκεί;
- … Θα μπορούσες να 'ρθεις να μας πάρεις μετά;

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 17 June 2019

Χειριστικά παιδιά: Το μυστικό για να σταματήσετε τους καυγάδες

Κάποια στιγμή όλα τα παιδιά θα γκρινιάξουν, θα πεισμώσουν και θα «απαιτήσουν» να περάσει το δικό τους. Μπορεί κάτι τέτοιο να ακούγεται φυσιολογικό, αλλά όταν τείνει να γίνει μια μόνιμη κατάσταση, τότε πρέπει να σας βάλει σε σκέψεις. Το παιδί ενδέχεται να έχει υιοθετήσει μια χειριστική συμπεριφορά και να εκμεταλλεύεται την αγάπη και την προσοχή που του δείχνουμε για να μας κάνει ό,τι θέλει. Ωστόσο, η λύση δεν βρίσκεται στις φωνές και τις απειλές, αλλά σε πιο ψύχραιμες προσεγγίσεις, όπως αυτή που εφάρμοσε αυτή η μαμά με την κόρη της.
«Η κόρη μου κοίταζε τον αδερφό της επίμονα και μόλις της ανταπέδωσε το βλέμμα, άρχισε να ουρλιάζει ”Σταμάτα να με κοιτάαας!”. Ο κατά δυο χρόνια μεγαλύτερος γιος μου την πλησίασε, κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό της και την αγριοκοίταξε. Ήταν σαν να της έλεγε ”Είμαι μεγαλύτερος. Θα σε κοιτάζω όπως θέλω και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό.”
”Μαμάαα πες του κάτι!” φώναξε η μικρή, ξεκινώντας το κλάμα και τα παράπονα. Σε αυτό σημείο να πω ότι δεν αντέχω τους αδελφικούς καυγάδες και πάντα φροντίζω να μην κάνω τον διαιτητή. Εκείνη τη φορά, όμως, έβαλα και εγώ τις φωνές για να σταματήσω τον παράλογο ‘’διαπληκτισμό’’ τους. Φυσικά, τα έκανα χειρότερα! Ο γιος μου συνέχισε να την αγριοκοιτάζει και η κόρη μου να ουρλιάζει. Ο καθένας προσπαθούσε να επιβληθεί με τον τρόπο του, ενώ εμένα δεν με άκουγε κανένας από τους δύο.
Όσο προσπαθούμε να ελέγξουμε ένα χειριστικό παιδί και να του επιβληθούμε με το ζόρι, αυτόματα μεγεθύνουμε το ήδη υπάρχον πρόβλημα. Το μόνο που πετυχαίνουμε με τις φωνές και τις ”απειλές” είναι να προκαλούμε την ήδη πεισματάρικη φύση τους ακόμη περισσότερο.
Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί τα παιδιά μου και κυρίως η κόρη μου συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όταν ένας άνθρωπος γίνεται χειριστικός και θέλει να έχει συνεχώς το πάνω χέρι, το κάνει επειδή αισθάνεται ανίσχυρος. Σίγουρα αυτό ισχύει για τον κόσμο των ενηλίκων, άρα γιατί να μην ισχύει και στον κόσμο των παιδιών; Άλλωστε τοο ίδιο κάνουμε και εμείς οι γονείς! Όταν βλέπουμε το παιδί να ξεφεύγει από τα όρια που έχουμε θέσει προσπαθούμε να το ελέγξουμε γιατί φοβόμαστε ότι είμαστε πολύ αδύναμοι για να αντιμετωπίσουμε τις όποιες συνέπειες των πράξεων του.
Φυσικά αυτή η συμπεριφορά μας πυροδοτεί περισσότερο την χειριστική συμπεριφορά του παιδιού. Όταν για παράδειγμα κατάσχεσα το tablet του γιου μου για το σαββατοκύριακο, η αντίδρασή του ήταν να φωνάξει, να με παρακούσει και να το ψάξει για να το πάρει πίσω .Από συζητήσεις που είχα με άλλες μαμάδες συμπέρανα ότι τα βασικά χαρακτηριστικά ενός χειριστικού παιδιού είναι τα εξής:
Xρησιμοποιεί την κάλυψη κάποιας ανάγκης ή κάποιου φόβου για να κερδίσει την προσοχή των γονιών του. Μπορεί για παράδειγμα να προσποιείται ότι βλέπει εφιάλτες για να κοιμηθεί στο κρεβάτι τους ή να υποστηρίζει ότι κανείς δεν το αγαπάει, προκειμένου να του κάνουν τα χατίρια.
Είναι ισχυρογνώμων και προσπαθεί να επιβάλλει τα θέλω του, χωρίς να σκέφτεται αν αυτό που κάνει είναι σωστό.
Αντιδράει άσχημα όταν του λένε τι να κάνει και αρνείται πεισματικά να συμμορφωθεί σε κανόνες.
Προσπαθεί να ηγηθεί μιας ομάδας παιδιών. Επιβάλλει για παράδειγμα με ποια παιχνίδια θα παίξει το κάθε παιδί και αν δεν το κάνουν θα αρχίσει να τα πειράζει.

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να ”κάνουμε καλά” ένα τέτοιο παιδί; Γιατί σίγουρα χρειάζεται την καθοδήγηση και την βοήθειά μας. Το κλειδί για να βρεθεί μια ισορροπία και να σταματήσουν οι καυγάδες είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να τα ελέγξουμε. Αντί να τους φωνάξουμε μπορούμε πολύ απλά να τα βοηθήσουμε να ελέγξουν την συμπεριφορά τους, δίνοντας τους επιλογές.
Για παράδειγμα, στον καυγά ανάμεσα στα παιδιά μου θα έλεγα στην κόρη μου. ’’Σε κοιτάζει, αλλά μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου’’ ή ‘’σε κοιτάζει, αλλά μπορείς να φύγεις από το δωμάτιο’’. Θα προσπαθούσα δηλαδή να της δώσω να καταλάβει ότι έχει τον έλεγχο του εαυτού τους και δεν χρειάζεται να κλαίει.
Φυσικά όταν χρειάζεται να πούμε ”όχι” και ”μη” πρέπει να το εννοούμε και να μην ξεχνάμε ότι η συμπεριφορά του παιδιού είναι αποτέλεσμα δική μας. Πολλές φορές, το «όχι» είναι πιο ωφέλιμο από το ναι» στην διαπαιδαγώγησή του, ενώ είναι σημαντικό παράλληλα να βάζουμε όρια ώστε να το προετοιμάσουμε σωστά για τον έξω κόσμο.»

iatropedia.gr
cretewoman.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Monday, 15 January 2018

Δεν γίνεται ένα παιδί ενός έτους να είναι χειριστικό
The Manipulation Myth

Εδώ και αρκετά χρόνια επικρατεί η άποψη ότι τα παιδιά είναι χειριστικά από κούνια και για να μην μας “πάρουν τον αέρα”, πρέπει από βρέφη να τους βάζουμε όρια, να μην τα παίρνουμε αγκαλιά γιατί θα μάθουν στα χέρια και θα γίνουν κακομαθημένα. 

Αργότερα ως νήπια, αν εκδηλώσουν μια κρίση θυμού, βιαζόμαστε να πούμε ότι προσπαθούν να μας χειριστούν και να μας “εξουσιάσουν”. 
Πόσο εύκολο είναι να δεχτούμε ότι ΔΕΝ υπάρχουν χειριστικά παιδιά, αλλά παιδιά που εκφράζουν ανεκπλήρωτες ανάγκες με τρόπο που μόνο τα ίδια ξέρουν;
Αν το προσεγγίσουμε με την βοήθεια των νευροεπιστημών, θα δούμε ότι η δομή του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνη για τις εκτελεστικές λειτουργίες, όπως είναι η λήψη αποφάσεων, η επίλυση προβλημάτων κλπ. ενεργοποιείται πολύ μετά τη γέννηση του βρέφους. 
Παρ' ότι ο ευαίσθητος στην αφή σωματοαισθητικός φλοιός είναι ενεργός πριν από τη γέννηση, η εμφάνιση άλλης δραστηριότητας στον συγκεκριμένο φλοιό, ο οποίος τελικά ελέγχει την εκούσια κίνηση, τον συλλογισμό και την αντίληψη, αρχίζει δύο ή τρεις μήνες ύστερα από αυτήν.
Οι πρόσθιοι λοβοί αρχίζουν να ενεργοποιούνται ανάμεσα στους έξι μήνες και το ένα έτος, πυροδοτώντας την ανάπτυξη των συναισθημάτων, των δεσμών, του σχεδιασμού, της εν ενεργεία μνήμης και της προσοχής. 
Μια αίσθηση του εαυτού του αρχίζει να αναπτύσσει το παιδί καθώς τα κυκλώματα του βρεγματικού και του μετωπιαίου λοβού αρχίζουν να γίνονται πιο ολοκληρωμένα, γύρω στους 18 μήνες, ενώ μια αίσθηση ότι οι άλλοι άνθρωποι έχουν το δικό τους, ξεχωριστό πνεύμα, αναπτύσσεται στην ηλικία των τριών ως τεσσάρων ετών.
Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι ένα παιδί 1 έτους δεν μπορεί να είναι χειριστικό.

Πολλοί δυστυχώς γονείς καταφεύγουν στο να προσπαθούν να επιβληθούν στα παιδιά τους. 
Ο φαύλος κύκλος της εξουσίας και της επιβολής ορίων, μας κάνει να χάνουμε τον έλεγχο και να ματαιωνόμαστε ως γονείς. Όσο συνεχίζουμε και στηρίζουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο εξουσίας, τόσο θα νιώθουμε ότι χάνουμε το παιχνίδι. Και θα προσπαθούμε να επιβληθούμε περισσότερο! 
Τα παιδιά μας, σε όποια ηλικία και να είναι, το μόνο που έχουν ανάγκη, είναι γονείς που να μπορούν να αποκωδικοποιούν την συμπεριφορά τους και να λεκτικοποιούν τις ανάγκες τους. 
Όταν ένα 2χρονο παιδί αλλάζει συμπεριφορά ή είναι “άτακτο”, δε σημαίνει ότι είναι κακομαθημένο. 
Αλλά ότι προσπαθεί να μας επικοινωνήσει μία ανάγκη του. Συνεπώς δεν έχει νόημα να του βάλουμε όρια, αλλά να δούμε τι είναι αυτό που αντιμετωπίζει. 
Και πώς μπορούμε να το βοηθήσουμε. Η εξουσία είναι η εύκολη λύση! Είναι όμως βοηθητική μακροπρόθεσμα ή αντίθετα όταν φτάσουν στην εφηβεία θα γίνει η έκρηξη;

Τις περισσότερες φορές, η αντιδραστική συμπεριφορά που εκδηλώνουν τα παιδιά είναι ο καθρέπτης του οικογενειακού κλίματος. 
Καθώς συντονίζονται με το οικογενειακό συναίσθημα. Όταν επικρατεί ένταση στην οικογένεια (πχ. καβγάδες μεταξύ των γονέων, η ένταση της δουλειάς να μεταφέρεται και σπίτι και να ξεσπάμε με το παραμικρό στα παιδιά), εκείνα το εισπράττουν. 
Δεν ξέρουν πώς να το εξωτερικεύσουν και γι’ αυτό η συμπεριφορά τους αλλάζει. Στην ουσία αγχώνονται, καθώς βλέπουν ότι οι ανάγκες τους για στοργή, αγάπη και σημασία δεν καλύπτονται. Και το διεκδικούν με τρόπο γνώριμο για τα ίδια. 

Είναι πολύ σημαντικό να δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας ως γονείς να γίνουμε καλύτεροι, δρώντας με συνέπεια. Κι αν δεν αλλάξει η συμπεριφορά των παιδιών μας, τότε να δούμε τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Μαρίνα Κρητικού
Ψυχολόγος Υγείας – Οικογενειακη/ Συστημική Σύμβουλος
themamagers

Saturday, 27 May 2017

Τα παιδάκια δεν «κλαίνε ψεύτικα» ούτε είναι χειριστικά - Crying and Manipulation

Fake Crying and Manipulation
Κάποιες φορές, κάτι που διαβάζω από ένα γονιό ή έναν επαγγελματία, μου προκαλεί μια τόσο έντονη εσωτερική ενόχληση που χρειάζεται να παρατήσω οτιδήποτε κάνω και να απαντήσω. Αυτό το πρόσφατο σημείωμα της Emily τράβηξε την προσοχή μου:

Γεια. 
Προσέχω παιδιά και έχω ένα κοριτσάκι 2.5 ετών το οποίο “κλαίει ψεύτικα” σχεδόν όλη την ημέρα. 
Στην πραγματικότητα στις 9 ώρες που περνάμε μαζί τις 5 με 8 ώρες κλαίει. Ωστόσο, δεν έχει βγάλει ποτέ ούτε ένα δάκρυ και ενθουσιάζεται αμέσως όταν πάρει αυτό που θέλει (καθαρή ευτυχία). Κλαίει όταν πρέπει να μετακινηθούμε, κλαίει για τη μαμά της, κλαίει όταν τελειώνουμε το μεσημεριανό (ξέρει ότι έρχεται η ώρα του μεσημεριανού ύπνου). Της έφτιαξα μία θέση σε μία γωνία (την λέμε γωνία κλάματος) όπου μπορεί να πάρει την κουβέρτα της και να παίξει με τα παιχνίδια της μέχρι να αισθανθεί ότι θέλει να μπει στην ομάδα. 
Δεν αφήνει ΠΟΤΕ την κουβέρτα της, φρικάρει όταν πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια και θέλει να φοράει το μπουφάν της όλη μέρα. Όλη μέρα.
Δεν κοιμάται το μεσημέρι, παρά κλαίει κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού ύπνου. Πρέπει να την απομακρύνω από το δωμάτιο του ύπνου ώστε να ξεκουραστούν τα άλλα παιδιά. Τη ρώτησα εάν θέλει να ξεκουραστεί μαζί μου στο κεντρικό δωμάτιο και συμφώνησε με χαρά. 
Την πρώτη μέρα πήγε περίφημα (ξάπλωσε στο πάτωμα με την κουβέρτα της, το κεφάλι της χτύπησε κάτω από την εξάντληση, αλλά δεν κοιμήθηκε). 
Την επόμενη μέρα ξεκίνησε ξανά το κλάμα.
Η οικογένεια της φαίνεται να είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον πλανήτη. Πολύ ευγενικοί, πολύ φιλικοί. Όμως της μιλάνε σαν σαν να είναι μωρό. 
Τρώει “γευματάκια” και πίνει σε “ποτηράκι”. Δεν την αποκαλούν καν με το όνομά της (Λίλα), αλλά τη φωνάζουν “Λί-Λι” με έναν τρόπο τραγουδιστό. Το παιδί επίσης μιλάει μόνο μωρουδιακά, γιατί έτσι της μιλάνε.
Συνεργάζομαι με μία παιδοθεραπεύτρια η οποία μας επισκέπτεται την ημέρα και λέει ότι το παιδί παθαίνει κρίσεις (tantrums) όλη την ημέρα και ότι αυτή τη συμπεριφορά την έχει διδαχθεί – όταν προσποιείται ότι κλαίει, παίρνει αυτό που θέλει. 
Η μητέρα της επιβεβαιώνει ότι παίρνει ό,τι θέλει όταν έχει αυτή τη συμπεριφορά στο σπίτι.
Δεν μπορώ να κάνω αυτό το παιδί χαρούμενο. Θέλει να μένει σπίτι με τη μαμά της (μας το λέει η ίδια). Η θεραπεύτρια λέει ότι αυτό το ψεύτικο κλάμα είναι μέσο χειραγώγησης. Μου συνέστησε να το αγνοώ και να επαινώ γενναιόδωρα τις θετικές συμπεριφορές της οι οποίες είναι ΤΟΣΟ σπάνιες!
Μισώ που πρέπει να βλέπω αυτό το κορίτσι να περνάει έτσι την ημέρα του. Είμαστε τώρα στην 5η εβδομάδα που την έχω αναλάβει. Έχω ΠΟΛΛΑ παιδιά που φτάνουν φοβισμένα την πρώτη μέρα, κλαίνε πραγματικά και χρειάζονται λίγο χρόνο για να βγουν από το καβούκι τους. 
Όλα προσαρμόζονται εντός 6 εβδομάδων και τώρα είναι μικρά ευτυχισμένα παιδιά που συνεχίζω και προσέχω. Τίποτα απ’ όσα έχω δοκιμάσει για να βοηθήσω αυτό το μικρό κορίτσι δεν ήταν επιτυχές. Η μητέρα της την έφερε σήμερα το πρωί στις 8:30 και μου είπε ότι προσποιούνταν ότι έκλαιγε από τις 6:30, ζήτησε συγγνώμη και έφυγε.
Αναρωτιέμαι εάν το παιδί πρέπει να περάσει από ψυχιατρική ή νευρολογική αξιολόγηση. 
Τα έχω χάσει και νιώθω ότι έχω αποτύχει με αυτό το μικρό. Οποιαδήποτε σύσταση θα εκτιμηθεί.
Έμιλυ

Γεια σου Έμιλυ,
Μπορώ ακριβώς να καταλάβω πόσο δύσκολη είναι αυτή η κατάσταση για σένα και το κέντρο σας και εκτιμώ την προφανή σου συμπόνια για τη Λίλα. 
Σε παρακαλώ συγχώρεσε την αμβλύτητα μου, αλλά η εκτίμηση του θεραπευτή σας με εξαγρίωσε. 
Η Λίλα δεν χειραγωγεί εσένα ή τους γονείς της με ψεύτικα συναισθήματα. Κάνει αυτό που κάνουν πάντα τα παιδιά – προσπαθεί πάρα πολύ να λειτουργήσει στο περιβάλλον σας. 
Ένα μικρό παιδί δεν έχει ούτε το ένστικτο ούτε και το σύνολο των δεξιοτήτων ώστε να στήσει ένα παιχνίδι επίτηδες. 
Αντίθετα, θα κάνει ότι μπορεί να προσαρμοστεί στο ήδη υπάρχον με ό,τι έχει μάθει μέχρι τότε.

Οι αντιλήψεις μας για τα παιδιά και τη συμπεριφορά τους είναι ένα κρίσιμο σημείο εκκίνησης για οποιαδήποτε ακριβή αξιολόγηση. 
Αυτό που βλέπουμε είναι αυτό που πάντα αποφασίζει πώς θα ανταποκριθούμε κι εκεί είναι που κάνει λάθος η θεραπεύτρια σας. Τότε, επιδεινώνει το λανθασμένο της συμπέρασμα, ότι αυτό το μικρό παιδί είναι χειριστικό, συμβουλεύοντας σε να χειριστείς με τη σειρά σου το παιδί! 
Προτείνει να διαχειριστείς τη συμπεριφορά της με υπερβολικό έπαινο (που ακόμα κι ένα μικρό παιδί θα αναγνώριζε ότι δεν είναι αυθεντικός) και χρησιμοποιώντας επιλεκτική απόσπαση προσοχής. 
Παρότι η προσέγγιση αυτή θα λειτουργούσε με κουτάβια και εργαστηριακούς αρουραίους, η Λίλα είναι ένας πλήρως ενήμερος ευαίσθητος άνθρωπος. 
Χρειάζεται και της αξίζει να της φέρονται ως τέτοιο. Πρέπει να οικοδομήσει ανθρώπινες σχέσεις με τους φροντιστές της – υγιείς σχέσεις – οι οποίες θα βασίζονται στην ειλικρίνεια, την ενσυναίσθηση και την εμπιστοσύνη.
Λοιπόν, παρακάτω σου προτείνω πώς να βοηθήσεις τη Λίλα:

Ξεκούραση
Η Λίλα ακούγεται σαν να έχει υπερβολική έλλειψη ύπνου, γι’ αυτό δεν είναι περίεργο ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ή ακόμα και να χαλαρώσει ώστε να πάρει έναν υπνάκο. 
Η υπερβολική κούραση το κάνει αυτό. Ίσως οι γονείς της να δυσκολεύονται να θέσουν όρια με τον ύπνο της. 
Μπορεί να αγωνίζονται να παράσχουν ένα ασφαλές, σταθερό περιβάλλον για ύπνο. 
Είναι πολύ πιθανόν μια μεγάλη πρόκληση γι’ αυτούς (όπως και για όλους μας) το να είναι σε θέση να αποδεχτούν οποιοδήποτε από τα άβολα συναισθήματα της Λίλα και να της επιτρέψουν να τα εκφράσει ελεύθερα. 
Κάτι τέτοιο είναι κρίσιμο για τη Λίλα ώστε να είναι σε θέση να κοιμηθεί, να φάει, να παίξει και γενικά να λειτουργήσει καλά. Ως φροντιστής της υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις ώστε να της παρέχεις ένα υγιές περιβάλλον ύπνου και φαίνεται ότι τα κάνεις. Άρα, θα εστίαζα στο να αποδεχτώ τα αισθήματά της.

Κανονικοποίηση της ροής των συναισθημάτων
Δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση ή ότι είναι ελάχιστα χρήσιμο να αποφασίζουμε εάν τα συναισθήματα κάποιου άλλου είναι αληθή ή όχι. 
Πάντα η καλύτερη απόκριση είναι να αποδεχόμαστε και να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα που εμφανίζονται – απλά αποδέξου και μην προσπαθείς να “χειριστείς” αυτά τα συναισθήματα. 
Όπως έχω μοιραστεί σε πολλές αναρτήσεις μου, η αποδοχή δεν είναι ένα ενεργό ρήμα. Δεν σημαίνει να παρατήσουμε τα πάντα για να παρηγορήσουμε ένα παιδί (εκτός αν είναι προφανώς τραυματισμένα). 
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκύψουμε και να μιλήσουμε με χαλαρωτική φωνή έως ότου το παιδί νιώσει καλύτερα. 
Ενώ είναι ωραίο να τα κάνουμε αυτά όταν είμαστε διαθέσιμοι, το να τα παρατάμε όλα μπορεί να δείξει μια υπέρ-ανησυχία, προβάλλοντας ότι το να εκφράζει ένα παιδί τα συναισθήματά του είναι κάτι αφύσικο και όχι μια κανονική, κυκλική ροή διάθεσης και συναισθημάτων.
Θα σταματούσα επίσης να της ζητάω να πάει σε κάποιο ιδιαίτερο μέρος για να εκφράσει τα συναισθήματα της. 
Θα βοηθήσει και εσένα και την οικογένειά της να εξομαλύνετε τα συναισθήματά της εάν συνεχίζετε με αυτοπεποίθηση κατά τη διάρκεια μιας οποιασδήποτε διάθεσης. 
“Φαίνεται ότι τώρα δε θέλεις να πας έξω μαζί μας. Το βλέπω αυτό! Θα σε βοηθήσω επειδή σε θέλουμε μαζί μας”.
Εάν αντισταθεί: «Βλέπω ότι δυσκολεύεσαι. Δεν θέλεις να βγεις έξω”. 
Καθώς αναγνωρίζεις αυτά τα συναισθήματα, μετακίνησε την ευγενικά και με σιγουριά.
Ακόμα και με την υπομονή και τις γενναίες σου προσπάθειες, είναι αλήθεια ότι δεν μπορείς όπως λες, να κάνεις τη Λίλα ευτυχισμένη. Κανείς μας δεν έχει αυτή τη δύναμη πάνω σε ένα άλλο πρόσωπο. 
Η καλύτερή μας ευκαιρία να ευνοήσουμε την ευτυχία είναι να κάνουμε στόχο μας να αποδεχόμαστε πλήρως και να εμπιστευόμαστε κάθε συναίσθημα που μας παρουσιάζεται. 
Η αποδοχή είναι ο καλύτερος τρόπος να χτιστεί μια σχέση και η σχέση σου με τη Λίλα θα προσφέρει άνεση και ευκολία στο άγχος της.
Όπως είπα, δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω περισσότερο με την αντίληψη της θεραπεύτρια σας ότι η Λίλα χειραγωγεί, όμως συμφωνώ πολύ ότι η συμπεριφορά της είναι αποτέλεσμα προετοιμασίας. 
Όσα κάνουμε ως γονείς διδάσκουν στα παιδιά κάτι για εμάς, για τους εαυτούς μας και για τις σχέσεις γενικότερα.
Απελευθερώνοντας την ικανότητα για βοήθεια και βρίσκοντας τη δύναμη.
Από την περιγραφή των αλληλεπιδράσεων της Λίλα με τους γονείς της, φαίνεται ότι οι γονείς της δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι το παιδί τους μεγαλώνει (της φέρονται σαν μωρό). 
Η εικασία μου είναι ότι έχει συνηθίσει να της ανταποκρίνονται ως ένα άτομο ανίκανο, αβοήθητο και για λύπηση, παρά ως ένα δυνατό μικρό παιδί με ισχυρές απόψεις. 
Και πάλι οι αντιλήψεις μας έχουν μεγάλη σημασία. 
Δεν επηρεάζουν μόνο τις αποκρίσεις μας στις συμπεριφορές, αλλά τείνουν να γίνονται αυτό-προσδιορισμός για τα παιδιά (κάνουν αυτό που περιμένουμε να κάνουν – γίνονται αυτό που περιμένουμε να γίνουν). 
Έτσι, όταν βλέπουμε ένα μικρό παιδί ως αδύναμο, αβοήθητο, ανήμπορο, μπορεί ν’ αρχίσει να πιστεύει αυτά τα πράγματα για τον εαυτό του. 
Ακούγεται σαν η Λίλα να έχει πάρει αυτή την ταυτότητα.
Έτσι, αντί να απευθυνθώ στο “καημένο το μωρό”, θα έβλεπα και θα μιλούσα στο δυνατό παιδί μέσα της: “Σε ακούω να λες πως δεν θέλεις να φύγει η μαμά σου. Δεν θέλεις να το κάνει αυτό…. Φαίνεται να διαφωνείς ισχυρά με αυτή την απόφαση. Είναι σκληρό όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε, ναι;”. 
Δεν θα έλεγα όλα αυτά τα πράγματα μαζί, όμως αυτή είναι η φιλοσοφία. Και θα τα έλεγα με τέτοιο τρόπο ώστε να την ενθαρρύνω να εκφραστεί δυναμικά και όχι θλιμμένα και αβοήθητα. Δες το δυνατό κορίτσι μέσα της. 
Κάλεσέ την μέσα στο δωμάτιο. Κάθε μικρό παιδί έχει δωμάτιο και πρέπει να το αναγνωρίζει ως δικό του.

Σταμάτα να αντιλαμβάνεσαι τη συμπεριφορά της ως “ψεύτικο κλάμα” και αντίθετα δες ένα υγιές κορίτσι με μια υγιή παιδική βούληση. 
Η καλλιέργεια αυτής της αντίληψης θα την ελευθερώσει.
Η Λίλα φαίνεται να είναι σε καλά χέρια. Δεν αποτυγχάνεις! 
Πιστεύω ότι θα δεις σύντομα αλλαγή και αν συνεχίσεις να έχεις ανησυχίες μπορείς να αναζητήσεις περαιτέρω αξιολογήσεις. Σε ευχαριστώ που απευθύνθηκες σ’ εμένα.

Ελεύθερη μετάφραση/διαμόρφωση: V for Vallia
childit

Friday, 2 September 2016

Χειριστικά παιδιά: Ο κρυφός φόβος του γονιού

και τα «παιχνίδια εξουσίας»
Οι σχέσεις που περιέχουν χειριστικές συμπεριφορές, από τη μία ή την άλλη πλευρά, είναι δύσκολες και πολύπλοκες. 
..................
Τι συμβαίνει στην περίπτωση που η χειριστική συμπεριφορά προέρχεται από τα παιδιά;
Σε αυτό το ευαίσθητο θέμα αναφέρεται το παρακάτω άρθρο της συμβουλευτικής ψυχολόγου, Βασιλικής Παππά, που είδαμε και διαβάσαμε στο mothersblog.gr.
Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με το «χειρισμό» που κάνουν τα παιδιά – από τη βρεφική τους ακόμη ηλικία – για να πετύχουν τους σκοπούς τους. 
Παλαιότερες γενιές μιλούσαν για την «πονηριά» των βρεφών, η οποία εκδηλώνεται όταν τα βρέφη δεν πεινούν ή πονούν, αλλά επειδή επιζητούν την προσοχή των γονιών τους για να τα πάρουν αγκαλιά. 
Σήμερα ξέρουμε ότι τα βρέφη επιζητούν την προσοχή των ατόμων που τα φροντίζουν και τη σωματική επαφή με αυτά, όχι γιατί είναι «πονηρά» αλλά γιατί χωρίς την κάλυψη αυτής της πρωταρχικής τους ανάγκης δεν θα μπορέσουν να αναπτυχθούν υγιώς ψυχικά και σωματικά.
Τα βρέφη διακατέχονται από ένα αίσθημα παντοδυναμίας, που προέρχεται από την αδυναμία τους να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από τη μητέρα τους, με την οποία βρίσκονται σε μια στενή συμβιωτική σχέση. 
Αργότερα, από το ενάμιση έτος περίπου, οπότε το παιδί ανακαλύπτει το «εγώ», είναι πλέον σε θέση να διαχωρίσει τον εαυτό του από τους άλλους και διέρχεται τη φάση του «γνωστικού εγωκεντρισμού», που διαρκεί όλη τη νηπιακή ηλικία.
Πρόκειται για μια απαραίτητη εξελικτική φάση, η οποία χαρακτηρίζεται από πολλά πείσματα και έκφραση ισχυρογνωμοσύνης, έλλειψη διαλλακτικότητας, ξεσπάσματα οργής και εντάσεις που δημιουργούνται με τους γονείς του, οι οποίοι δεν είναι συνήθως προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν κάτι τέτοιο. Φυσικά το παιδί θέλει να δοκιμάσει τα όριά του, αλλά και τα όρια του γονιού.
Σκοπός του γονιού δεν πρέπει να είναι να κάνει ό, τι θέλει το παιδί, ούτε να επιβάλει την άποψή του, αλλά να συνεργαστεί. Η οριοθέτηση κρίνεται απαραίτητη για την ομαλή ψυχική συγκρότηση του παιδιού, αλλά και για τη δημιουργία καλής σχέσης και επικοινωνίας γονιού-παιδιού. Έρευνες που έχουν διεξαχθεί διεθνώς έχουν δείξει ότι τόσο η ανεκτική, όσο και η αυταρχική διαπαιδαγώγηση έχουν μακροπρόθεσμα αρνητικές συνέπειες στη ζωή των παιδιών.

Όταν το παιδί δε συνεργάζεται και προσπαθεί να υπερισχύσει, ο γονιός ματαιώνεται, απογοητεύεται, στενοχωριέται, θυμώνει και φοβάται. Φοβάται ότι δεν είναι ένας αρκετά καλός γονιός και κυρίως (σε σχέση με το παιδί) φοβάται γι’ αυτό που θα αντιμετωπίσει στο μέλλον. 
Αν το παιδί τον χειραγωγεί, τον «χειρίζεται» με αυτόν τον τρόπο τώρα, τι θα συμβεί στο μέλλον; 
Για να μπορέσει να οριοθετήσει ο γονιός το παιδί, χρειάζεται να γνωρίζει καταρχήν τα δικά του όρια. Και σαφώς να μπορεί να αναγνωρίζει και να εκφράζει τα συναισθήματά του.

Ο φόβος του γονιού σε σχέση με τη χειραγώγηση του παιδιού είναι ουσιαστικά να μη χάσει τον έλεγχο, αλλά και την αγάπη του παιδιού. Πρόκειται για ένα φόβο που παίρνει πολλές διαστάσεις και μορφές και κλιμακώνεται καθώς το παιδί μεγαλώνει. 
Ο φόβος δε μετατρέπεται σε πανικό μόνο στην εφηβεία. Κάλλιστα μπορεί να γίνει πανικός και νωρίτερα και να οδηγήσει ένα γονιό σε πράξεις και συμπεριφορές για τις οποίες αργότερα θα μετανιώσει, όπως ξύλο, φωνές, άσχημα λόγια, επιπλήξεις, τιμωρίες και στερήσεις που επιβάλλει στο παιδί ως «αντίποινα».
Οι προσπάθειες χειραγώγησης του παιδιού ξεκινούν να γίνονται συνειδητά αρκετά νωρίς. 
Από τη νηπιακή ηλικία, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ένα παιδί γνωρίζει την επίδραση που μπορεί να ασκεί στους γονείς του και τους γύρω του. 
Καθώς μεγαλώνει, οι προσπάθειες αυτές γίνονται όλο και πιο συνειδητές και πιο οργανωμένες. 
Πρόκειται για τα γνωστά «παιχνίδια εξουσίας» που παίζουν γονείς και παιδιά. Και ως γνωστό, τα παιχνίδια εξουσίας δεν παίζονται μόνον από έναν.

enallaktikidrasi

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki