Για όλες τις μαμάδες που ξεχνούν τι αξίζουν

Αυτό το κείμενο είναι για σένα που, κάποιες φορές, νομίζεις ότι δεν αξίζεις τίποτα, ενώ στην πραγματικότητα είσαι αναντικατάστατη!

Τρέχεις όλη μέρα και κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς
    Να θυμάσαι ότι αξίζεις τα πάντα επειδή δίνεις καθημερινά τον εαυτό σου στην οικογένειά σου! Χωρίς εσένα τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο. Τρέχεις όλη μέρα, κάθε μέρα, για να είναι το σπίτι καθαρό, τα παιδιά φροντισμένα και διαβασμένα και οι υποχρεώσεις στην εντέλεια. Σπαταλάς όλη σου την ενέργεια για να είναι η οικογένεια ενωμένη και μονιασμένη.

Δίνεις απλόχερα όλη σου την αγάπη
    Στο τέλος της ημέρας, όταν με τα βίας στέκεσαι όρθια από την κούραση, βρίσκεις πάντα το κουράγιο να δώσεις την τρυφερότητα και την αγάπη που χρειάζονται τα παιδιά σου για να μεγαλώσουν σωστά. Ένα παραμύθι πριν τον ύπνο, μια ζεστή αγκαλιά κι ένα φιλί για καληνύχτα δεν λείπουν ποτέ από το καθημερινό σου πρόγραμμα - ακόμα κι όταν είσαι εξαντλημένη ή άρρωστη ή νιώθεις κενή συναισθηματικά.

Μαθαίνεις από τα λάθη σου
    Ο μόνος που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα. Όλοι οι υπόλοιποι βουτάμε με φόρα στη ζωή και στην προσπάθειά μας να την κατακτήσουμε, κάνουμε δοκιμές, πειράματα και λάθη. Πολλά λάθη! Αυτά τα λάθη, όμως, είναι πολύ σημαντικά. Η αξία τους είναι πολύτιμη αφού μας δίνουν μαθήματα και, τελικά, μας οδηγούν στην επιτυχία. Εάν, λοιπόν, κάνεις κι εσύ λάθη, μην νιώθεις πως δεν αξίζεις τίποτα. Αντίθετα, νιώσε περήφανη γι’ αυτά. Αγάπησέ τα και δες τι θέλουν να σου πουν. 

Αξίζεις πολλά διότι έχεις το θάρρος και τη δύναμη να κάνεις λάθη και να διορθώνεσαι καθημερινά!

Είσαι ο λόγος που χαμογελούν τα παιδιά σου
    Εάν δεν υπήρχες εσύ να δίνεις κάθε μέρα τον αγώνα σου για να εξασφαλίζεις στα παιδιά σου ένα όμορφο, ζεστό, περιποιημένο και ασφαλές περιβάλλον, εκείνα δεν θα ένιωθαν ελεύθερα να κάνουν τα δικά τους λάθη, να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους, να αποκτούν αυτοπεποίθηση και να χαμογελούν. Και ίσως να είναι μια ρουτίνα όλα αυτά, να τα θεωρείς αυτονόητα και δεδομένα, όμως δεν είναι. Δεν είναι όλα τα παιδιά χαρούμενα κι ευτυχισμένα. Τα δικά σου, όμως, είναι…. 

Έχουν όσα χρειάζονται και το οφείλουν σε εσένα. Γι’ αυτό και μόνο, ακόμα κι αν εσύ το ξεχνάς, αξίζεις τα πάντα!

ολόκληρο το κείμενο εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Άντε, κάνε μας τη χάρη που έχεις και άποψη.»

Τα παιδιά δεν έρχονται στη ζωή με κάποιο εγχειρίδιο για τα πολλά «πώς» που απασχολούν το μυαλό μας, καθώς τα μεγαλώνουμε.

Παραδείγματα ψυχολογικής παιδικής κακοποίησης:

1. Ο πρώτος ψυχολογικός βιασμός ενός παιδιού είναι το μπούκωμα με το φαγητό. 

Θυμηθείτε ότι το παιδί σάς βλέπει σαν γίγαντα, ο οποίος προσπαθεί με ένα κουτάλι να το ταΐσει, εσείς στη θέση του, τι επιλογές θα είχατε;
2. Η άρνηση της αγκαλιάς, ως μέσο τιμωρίας.
3. Αρνητική σύγκριση με άλλα παιδιά: 

«Είδες ο Γιαννάκης, τι καλό παιδί που είναι ενώ εσύ…»
4. Χλευασμός για τις αδυναμίες του και τα συναισθήματά του, καθώς απευθυνόμαστε σε ένα οκτάχρονο παιδί: 

«Ολόκληρος άντρας και φοβάσαι έναν σκύλο!»
5. Οι φωνές και οι στριγκλιές
6. Περιφρόνηση: 

«Άντε, κάνε μας τη χάρη που έχεις και άποψη!»
7. Γελοιοποίηση, σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό χώρο
8. Προσβλητικοί υπαινιγμοί για το φύλο του ή τις συμπεριφορές του «Έτσι είναι οι γυναίκες από μικρές φαίνονται» ή «τι είσαι κοριτσάκι και παίζεις με κούκλες;»
9. Το διπλό μήνυμα:

«Να πας να παίξεις παιδί μου, τι πειράζει που εγώ θα μείνω μόνος – ή μέσα στο σπίτι»
10. Το να είναι παρόντα σε καβγάδες μεταξύ των γονέων. 

(Θυμηθείτε άλλο σύγκρουση και άλλο καβγάς με βία)
11. Η επιβολή εξουσίας χωρίς εξηγήσεις:

«Θα το κάνεις γιατί το λέω εγώ.»

    Η άρνηση της επικοινωνίας, η απομόνωση, οι τιμωρίες που περιλαμβάνουν κλείσιμο του παιδιού σε σκοτεινό χώρο, η άρνηση της τροφής, η παραμέληση των αναγκών του, η άρνηση επικοινωνίας με έναν γονέα σε περίπτωση διαζυγίου ή και η παρεμπόδιση της επικοινωνίας μαζί του (όταν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος, ο οποίος να αποδεικνύεται μέσω δικαστηρίου) είναι και αυτές μορφές ψυχολογικής βίας.

    Ένας γονέας, ο οποίος κάποια στιγμή στο θυμό του θα μιλήσει ταπεινωτικά στο παιδί έχει τη δυνατότητα να επανορθώσει για τη συμπεριφορά του, ζητώντας του συγγνώμη.
Δεν μας απασχολεί το τι κάνει ένας γονιός το 10% του χρόνου του αλλά το τι κάνει ένας γονιός το 90% του χρόνου του.

Ίσως χρειάζεται εκ μέρους μας η παραδοχή ότι, χρειαζόμαστε βοήθεια ως γονείς για να μάθουμε πώς:

• 1. Να μη χτυπάμε το παιδί μας, όταν είμαστε θυμωμένοι.
• 2. Να καθησυχάζουμε ένα μωρό όταν κλαίει.
• 3. Να προστατεύσουμε το παιδί μας αν διαπιστώσουμε ότι είναι θύμα ψυχολογικής ή άλλης κακοποίησης.
• 4. Να προετοιμάζουμε το παιδί να προστατεύει τον εαυτό του από τέτοιου είδους επιθέσεις.
• 5. Να του θέτουμε συνέπειες και όχι τιμωρίες.
• 6. Να μην το υποτιμάμε, εξευτελίζουμε, περιφρονούμε.

περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εμείς κάνουμε τα παιδιά ανταγωνιστικά

    Οι γονείς πιστεύουν ότι ο έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των παιδιών είναι καλή προετοιμασία για την ενήλικη ζωή. Τα παιδιά όμως μέσα από το παιχνίδι, θέλουν απλά να κάνουν φίλους και να το χαρούν.

    Η Χίλαρυ Φρίντμαν μέσα από τη διατριβή της για τον ανταγωνισμό των παιδιών, ενδιαφερόταν γιατί πολλοί γονείς, επενδύουν μεγάλα χρηματικά ποσά και χρόνο σε ανταγωνιστικές, εξωσχολικές δραστηριότητες για τα παιδιά τους. Προκειμένου να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση, εντόπισε γονείς που έκαναν τέτοιες επενδύσεις, για παιδιά του δημοτικού που συμμετείχαν σε διαγωνιστικό σκάκι, χορό ή ποδόσφαιρο. 

Συνολικά, πήρε συνεντεύξεις από γονείς 95 τέτοιων οικογενειών και σε κάποιες περιπτώσεις πήρε συνεντεύξεις και από τα παιδιά.

    Αυτοί οι γονείς ξόδευαν μεγάλα ποσά για κόστη συμμετοχής, προπόνησης και ταξιδιών και αφιέρωναν πολύ χρόνο στη μεταφορά των παιδιών τους σε προπονήσεις και εκδηλώσεις, ενθάρρυναν τα παιδιά τους να εργάζονται σκληρά στη δραστηριότητα και σε κάποιες περιπτώσεις μελετούσαν τη δραστηριότητα οι ίδιοι για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αποδώσουν καλά. Γιατί το έκαναν αυτό;

    Με λίγα λόγια, η Φρίντμαν έμαθε ότι οι γονείς πίστευαν ότι ο έντονος ανταγωνισμός είναι καλή προετοιμασία για την ενήλικη ζωή. Οι γονείς, ο ένας μετά τον άλλον είπαν ότι ζούμε σε μια εξαιρετικά ανταγωνιστική κοινωνία και η επιτυχία απαιτεί μια ανταγωνιστική στάση και ικανότητες που ενθαρρύνουν τον ανταγωνισμό. 

Πρέπει να θέλεις να κερδίζεις, να εστιάζεις στη νίκη, να δουλεύεις σκληρά για να κερδίσεις και να κάνεις συγκεκριμένες θυσίες σε άλλους τομείς της ζωής σου για να κερδίσεις.

    Για τους περισσότερους γονείς ο τομέας της δραστηριότητας στον οποίο ανταγωνιζόταν το παιδί τους δεν είχε πολλή σημασία. Δεν περίμεναν από τα παιδιά τους να γίνουν επαγγελματίες σκακιστές, χορευτές ή ποδοσφαιριστές. Το σημαντικό για αυτούς ήταν τα παιδιά αναπτύξουν την επιθυμία να κερδίζουν καθώς και το είδος της πειθαρχίας που μπορεί να προωθήσει τη νίκη σε οποιονδήποτε τομέα.

Αυτό, πίστευαν, ότι θα εξυπηρετήσει τα παιδιά τους καλά σε τέτοιες μελλοντικές δραστηριότητες όπως να εισαχθούν σε ένα κολλέγιο υψηλού επιπέδου, να έχουν ένα υψηλά αμειβόμενο επάγγελμα και να παίρνουν προαγωγές. Η Φρίντμαν επινόησε τον όρο κεφάλαιο ανταγωνιστικού παιδιού για να αναφερθεί στην ανταπόδοση που περίμεναν οι γονείς από την επένδυσή τους.

    Προκειμένου να ενθαρρύνουν την επιθυμία για νίκη, πολλοί από τους γονείς αντάμειβαν τα παιδιά τους με υλικά βραβεία για τις νίκες που πήγαιναν πολύ πιο μακριά από τα φτηνά τρόπαια και τις κορδέλες που πρόσφεραν οι διοργανωτές των εκδηλώσεων.

.........

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τα λάθη των γονέων που δεν επιτρέπουν στα παιδιά να ωριμάσουν

    Τα περιστατικά βίας στα σχολεία και εκφοβισμού έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο. Πολλές φορές η κατάσταση εκτρέπεται σε τέτοιο βαθμό που τα περιστατικά γνωστοποιούνται ακόμη και στις ειδήσεις. 

    Παιδιά θύτες bullying, έφηβοι που κατέφυγαν στα ναρκωτικά αναζητώντας στήριγμα, νέοι με αυταπάτες, όλοι τους θύματα που μεγάλωσαν μαθαίνοντας να μην ζητούν βοήθεια.

    Σε κάθε περίπτωση ακούμε ανθρώπους να λένε πως είναι καλό παιδί και προέρχεται από καλή οικογένεια. Οι γονείς από την πλευρά τους προσπαθούν να διαπαιδαγωγήσουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που οι ίδιοι θεωρούν σωστό, προβάλλοντας πολλές φορές τα δικά τους απωθημένα επάνω τους. Γονείς που και οι ίδιοι ως παιδιά παραμελήθηκαν και διδάχθηκαν πως αδυναμία δεν πρέπει να φανερώνεται.

Έτσι σιγά-σιγά οι αδυναμίες μετατράπηκαν σε άλυτα προβλήματα και ψυχικά τραυματισμένοι ενήλικες προσπαθούν να δημιουργήσουν ψυχικά υγιή παιδιά, σχήμα οξύμωρο.

Οι γονείς ως άνθρωποι
    Αν ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε τους γονείς ξεχωριστά από αυτή τους την ιδιότητα και θυμηθούμε πως είναι άνθρωποι, αυτομάτως θα προσωποποιήσουμε επάνω τους όλα τα στοιχεία της ανθρώπινης φύσεως. Το λάθος δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι αλλά βασικό συστατικό του χαρακτήρα το οποίο όμως οι γονείς προσπαθούν να αποκρύψουν. 

Αυτό είναι λογικό γιατί αποδεικνύει την αποτυχία άρα και την αδυναμία. Έχοντας δαιμονοποιήσει αυτό το τελευταίο προσπαθούν με κάθε τρόπο να καλύψουν τα λάθη και να τα χειριστούν υποδόρια.
    Συνήθης τρόπος διαχείρισης είναι τα ηρεμιστικά χάπια τα οποία κατευνάζουν την ταραχή τους και ταυτόχρονα βοηθούν ώστε να φαίνονται πάντα ευδιάθετοι ακόμη και όταν δεν νιώθουν έτσι. Άλλοι τρόποι μπορεί να είναι το ποτό όταν είναι μόνοι τους ή το τσιγάρο.

    Σημαντικό ρόλο στη λειτουργία όλου αυτού του φαύλου κύκλου παίζει η ενοχή. Ενοχές γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν όπως θα ήθελαν, ενοχές γιατί δεν αποτελούν σωστό πρότυπο, ενοχές γιατί κάνουν λάθη, ακόμη και ενοχές γιατί όταν οι ίδιοι ήταν παιδιά δεν ευχαρίστησαν τους δικούς τους γονείς.

Από τους γονείς στα παιδιά
    Όση προσπάθεια και αν καταβληθεί ώστε να κρυφτούν οι αδυναμίες και να δημιουργηθεί ένα κλίμα ηρεμίας, το παιδί λαμβάνει τα κύματα του προβλήματος. Αλλαγή στη συμπεριφορά του γονέα αλλά και η αλληλεπίδραση των δύο μεταξύ τους είναι πράγματα που στο παιδικό μυαλό χτυπούν σήμα κινδύνου.

    Σημαντικός παράγοντας είναι και η ίδια η κριτική που ασκείται στο παιδί επάνω σε διάφορα θέματα και ειδικά στις επιδόσεις του στο σχολείο και τις λοιπές δραστηριότητες. Σταδιακά νιώθοντας την ανάγκη να ικανοποιήσει την μητέρα και τον πατέρα, που αποτελούν για εκείνον τους δύο σημαντικότερους ανθρώπους, στρέφεται σε άλλες μορφές βοηθείας ώστε να πραγματώσει τους στόχους του. 

    Μόλις το επιθυμητό αποτέλεσμα επιτευχθεί αισθάνεται πως θα έχει τον θαυμασμό που θέλει, δημιουργώντας στο μυαλό του μία σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Όμως ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε για κύκλο και ο κύκλος περιλαμβάνει την επανάληψη των ίδιων βημάτων. Όπως ο πατέρας αισθάνεται πιεσμένος και ηρεμεί με το βαρβιτουρικό και όπως η μητέρα ξεσπά με το τσιγάρο έτσι και το παιδί θα ψάξει τη στήριξη σε παρόμοια μονοπάτια.

Χαρακτηριστικό και πιο συχνό παράδειγμα είναι οι βαθμοί του σχολείου. 

    Πολλά παιδιά προσπαθούν να πετύχουν τον μεγαλύτερο, όταν αυτό δεν γίνεται λαμβάνουν την αρνητική κριτική των γονιών αντί για τη συμπαράσταση και τη βοήθειά τους. Έτσι, προκειμένου να ανταποκριθούν όσο το δυνατόν περισσότερο στο διάβασμα και να αντέξουν την κριτική, αντιδρούν με θυμό και καταφεύγουν στα ναρκωτικά. 

Στη μεταβατική αυτή ηλικία που το άτομο αναζητά την επιβεβαίωση είναι πολύ εύκολο να επηρεαστεί από τους λάθος ανθρώπους και να αφεθεί σε κάτι που στα μάτια του μοιάζει σωτήριο γιατί φέρνει έστω και για λίγο την ηρεμία που αποζητά.

Ποια είναι τελικά η λύση;

...........

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κάπως έτσι, καταστρέφουμε τα παιδιά μας.

Κάπως έτσι, φτιάχνουμε ανθρώπους ανίκανους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν:

Να ζήσεις πρώτα τη ζωή σου
Να αποκτήσεις εμπειρίες. Να μην βιαστείς να εγκλωβιστείς μέσα σε μία σχέση. Να ζήσεις τη ζωή σου. Να αλλάξεις συντρόφους, να γνωρίσεις ανθρώπους διαφορετικούς. Άνθρωπος που δεν την έχει ζήσει τη ζωή, βγάζει στερητικά. Εσύ λοιπόν, να μην βιαστείς.

Nino Chakvetadze (Georgian Painter)

Κοίτα να περάσεις καλά τώρα, και κάποια στιγμή, θα βρεις έναν άνθρωπο να νοικοκυρευτείς, να ζήσετε μαζί το υπόλοιπο σας.
Μην βάζεις στο κεφάλι σου υποχρεώσεις από τώρα. Κοίτα πρώτα να χορτάσεις από τα όσα έζησες, να γεμίσεις, για να μπορέσεις μετά να είσαι εντάξει. Για να μην ψάχνεσαι. Για να μπορέσεις να στεριώσεις.

Αυτά λέμε στα παιδιά μας…
Και κάπως έτσι, φτιάχνουμε ανθρώπους μαλθακούς, ανίκανους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. 

Δαιμονοποιούμε στα μάτια τους τις σχέσεις λες και πρόκειται για κάποιου είδους καταδίκη. 

Τα μαθαίνουμε πως να προσεγγίζουνε τον άλλον άνθρωπο καθαρά ηδονιστικά, κερδοσκοπικά. 

Προστατεύουμε και τρέφουμε το εγώ τους, ωθώντας τα σε μια νοοτροπία, "ό,τι αρπάξεις", χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς συνέπειες, χωρίς προσπάθεια. 

Και ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι αυτά τα παιδιά, κάποια στιγμή, αφού κάνουν το κύκλο τους, θα στεριώσουν σε μια σχέση.

Πώς; Πως θα συμβεί αυτό; 

Πώς αφού τα έχουμε ευνουχίσει; 

Πώς αφού ποτές δεν πάλεψαν, να μάθουν να αγαπούν, να μάθουν με τον άλλον άνθρωπο να μοιράζονται, να συνυπάρχουν;

Τα καταστρέφουμε τα παιδιά μας.
Και όχι σε σχέση δε θα μπορέσουν να σταθούν ποτέ, αλλά ούτε και στην ζωή την ίδια.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι