Wednesday, 19 November 2014

Τι σημαίνει «δείχνω σεβασμό στο παιδί μου»;

Πολλές φορές βλέπουμε τους γονείς να απαιτούν τον σεβασμό των παιδιών τους, μόνο και μόνο επειδή είναι «μεγαλύτεροι» ή επειδή είναι «ο μπαμπάς και η μαμά».


Ωστόσο το γεγονός ότι τα παιδιά είναι μικρά και ανώριμα, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι και οι γονείς δεν θα πρέπει να τα σέβονται εξίσου.
Για να λειτουργήσει ο σεβασμός σε μια οικογένεια θα πρέπει να είναι αμοιβαίος και αυτό θα γίνει μόνο όταν οι γονείς κατανοήσουν ότι ειδικά σε αυτές τις μικρές ηλικίες τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν. Αν τους φέρεστε με σεβασμό, θα σας φέρονται με σεβασμό, αν δεν τα υπολογίζετε και τα αντιμετωπίζετε ως υποδεεστέρα , θα κάνουν και εκείνα το ίδιο.
Τι σημαίνει, όμως, δείχνω σεβασμό στο παιδί μου;
  • Σέβομαι τα συναισθήματα του. Όσο αστείο και αν σας φαίνεται, όταν κλαίει το μικρό σας επειδή δεν μπορεί να φτιάξει ένα πάζλ, για εκείνο η απογοήτευση και ο θυμός που νιώθει είναι πολύ αληθινά και πολύ έντονα. Βοηθάμε το παιδί να κατανοήσει τα συναισθήματα του, συζητάμε για αυτά και του μαθαίνουμε πώς να τα διαχειρίζεται σωστά.
  • Σέβομαι την γνώμη του. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε με όλα όσα λέει, αφού ακόμα είναι παιδί και δεν γνωρίζει τι είναι σωστό ή όχι. Του προσφέρουμε όμως επιλογές, το κατευθύνουμε ώστε να πάρει τις σωστές αποφάσεις και το ακούμε με προσοχή, όταν έχει κάτι να μας πει.
  • Σέβομαι την ψυχή και το σώμα του. Σταματάμε αμέσως συμπεριφορές όπως ειρωνείες, αρνητικούς χαρακτηρισμούς, φωνές, ξύλο και γενικά οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει κακό στην ψυχούλα του. Του μαθαίνουμε ότι το σώμα του τού ανήκει και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αγγίξει σε σημεία του σώματος του που δεν πρέπει.

Κοιτάξτε αυτό το μωράκι και είναι βέβαιο
ότι και σεις θα δακρύσετε

Ένα κοριτσάκι κλαίει για ένα μωρό πιγκουινάκι το οποίο έχασε τους γονείς του στην ταινία Chipmunks Adventure.


Όταν τους βρίσκει όμως, έκλαιγα κι εγώ.



H πρώτη μου επαφή με το θάνατο κοντινού μου ανθρώπου ήταν όταν πέθανε η γιαγιά μου η Έλλη. Ήμουν γύρω στα 15, και βλέποντας τους γύρω μου να κλαίνε και να μοιρολογούν, αισθανόμουν περίεργα. Εμένα γιατί δεν μου ερχόταν να κλάψω;
Την ίδια περίοδο, αρκούσε μια ταινία στην τηλεόραση όπου τελικά στο τέλος, με αμερικάνικο τρόπο θα νικούσε ο καλός Άι Βασίλης (ή οτιδήποτε σαχλό/λυπητερό) για να δακρύσω - και να το χαρώ.
Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι είναι μια κακώς εννοούμενη άμυνα. Ήθελα να έχω τον έλεγχο, να προστατεύω τον εαυτό μου και τα συναισθήματά μου, να τα ελέγχω (καταπιέζοντάς τα προφανώς). Και μόνο όταν δεν με αφορούσε κάτι προσωπικά, πχ. μόνο με την ταινία Beaches, το τέλος του Τιτανικού ή ένα μυθιστόρημα, άφηνα τον εαυτό μου, παρατούσα τον έλεγχο, νιώθοντας ασφαλής.
Έκλαιγα τάχα για τον ήρωα που πεθαίνει στην τηλεόραση, αλλά στην πραγματικότητα έκλαιγα για τα διάφορα δικά μου.
Μεγάλο λάθος φυσικά, που είχε μεγάλο αντίκτυπο (γενικότερα η καταπίεση συναισθημάτων, και καλών και κακών) στον ψυχισμό μου.
Μόνο όταν διόρθωσα το λάθος -με κόπο και βοήθεια- ησύχασα.
lifo

Tuesday, 18 November 2014

19 και 20 Νοεμβρίου - Το Κακοποιημένο Παιδί και τα Δικαιώματά του

Ο μήνας Νοέμβριος αφιερώνει δύο συνεχείς ημέρες στο παιδί, την 19η Νοεμβρίου ως διεθνή ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών και την 20ηΝοεμβρίου ως παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού. Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι αυτά τα δύο θέματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. 

Του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki)*

Στη σύγχρονη και πολιτισμένη κοινωνία μας, όπου όλα είναι θεσπισμένα, πολύς λόγος γίνεται συνεχώς για τα δικαιώματα του παιδιού∙ τηλεοπτικά σποτάκια και σχολικά προγράμματα μας βομβαρδίζουν για να μας ευαισθητοποιήσουν κατά της βίας και της κακοποίησης της οποίας κατά κύριο λόγο θύματα είναι τα παιδιά, αφού αυτά αποτελούν το πιο ευάλωτο κομμάτι όχι μόνο της οικογένειας, αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης.

Αλήθεια ποιος από μας δεν έγινε μάρτυρας της εκμετάλλευσης των παιδιών στα φανάρια ή στις γωνιές των δρόμων που ζητιανεύουν για ελάχιστα χρήματα ή ακόμα χειρότερα ποιος από εμάς δεν συνάντησε έναν ενήλικα ‘‘γονέα’’ να κρατά στο κρύο ή στο λιοπύρι το ανήλικο ‘‘παιδί του’’, πολλές φορές ευρισκόμενο και σε βρεφική ηλικία, προκειμένου να προκαλέσει την φιλάνθρωπα και χριστιανικά αισθήματά μας;

Αλήθεια μήπως δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι που, ικανοποιημένοι από την υποκριτική προσφορά των λίγων λεπτών του ευρώ σε κάποιο παιδάκι, κωφεύουμε στην κραυγή του για βοήθεια; Ποιος άλλος από αυτήν την ευαισθητοποιημένη κοινωνία κάνει πώς αγνοεί την βία και οχυρώνεται στο καβούκι του όταν δίπλα του κακοποιείται ένα παιδί; 

Παιδική εργασία και μάλιστα μη αμειβόμενη, παιδική πορνογραφία και παιδοφιλία- συμπεριλαμβανομένων και των γάμων ανήλικων κοριτσιών σε χώρες με κουλτούρα πολύ διαφορετική από την ευρωπαϊκή, παιδική εκμετάλλευση, αναλφαβητισμός, ακρωτηριασμοί, παιδιά θύματα βίας και ξυλοδαρμού τιμωρούνται από τους νόμους καταδικάζονται από τους θεσμούς και τις διεθνείς συμβάσεις και επιτρέπονται δυστυχώς από την υποκρισία του κοινωνικού συνόλου και την αδυναμία των κοινωνικών υπηρεσιών να παρέμβουν δυναμικά και αποφασιστικά.
Επιπλέον η οικονομική κρίση, επέτεινε την όλη κατάσταση. Ολοένα και περισσότερα παιδιά, κυρίως οικονομικών μεταναστών που έχουν περάσει λαθραία τα σύνορα και για τους οποίους δεν υπάρχουν στοιχεία απογραφής, αλλά και γηγενών κοινωνικών ομάδων, απέχουν από τα μαθήματά τους προκειμένου να επαιτήσουν ή να εργαστούν χωρίς κοινωνική ασφάλιση και κάτω από άθλιες οικονομικές, κοινωνικές και υγειονομικές συνθήκες. Κοντολογίς, έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Αγαπητοί αναγνώστες, ο μήνας Νοέμβριος αφιερώνει δύο συνεχείς ημέρες στο παιδί, την 19η Νοεμβρίου ως διεθνή ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών και την 20ηΝοεμβρίου ως παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού. Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι αυτά τα δύο θέματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. 

Όσοι αξιώθηκαν, με οποιονδήποτε τρόπο, να γίνουν γονείς, αλλά και όσοι διαθέτουν λίγο περισσότερη ευαισθησία και έχουν ξεφύγει από τα στενά όρια του ατομικισμού ξέρουν πολύ καλά ότι όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, θρησκείας, δεξιοτήτων, είναι παιδιά μας και έχουν ανάγκη εκτός από την προστασία μας, πράγμα αυτονόητο νομίζω, από την αγάπη και τον σεβασμό μας αφού δεν παύουν παρά την μικρή τους ηλικία να είναι ανθρώπινα πλάσματα που διαθέτουν αξιοπρέπεια και συναισθήματα, ίσως και περισσότερα από τα δικά μας, αφού η σκληρότητα της καθημερινότητας δεν έχει καταφέρει να διαπεράσει και να διαποτίσει πλήρως την παιδική τους αθωότητα και ευαισθησία.
Η ανθρώπινη ζωή που διαμορφώνεται από την πρώτη ώρα, όταν ακόμη μεγαλώνει μέσα στο σώμα της μητέρας, όταν δεν είναι καν αντιληπτή ούτε από την επιστήμη ούτε από το μητρικό ένστικτο είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο και μεγαλύτερη ευλογία που έχει δοθεί στον άνθρωπο, είναι η συνέχεια της ζωής μας στο διηνεκές με την μεταφορά των κυττάρων μας σε μία νέα δημιουργία κι ωστόσο τόσο δική μας που η εκμετάλλευση της από τον οποιοδήποτε μοιάζει με ιεροσυλία απέναντι στην οποία τόσο η κοινωνία όσο και ο καθένας προσωπικά πρέπει να δημιουργήσει ένα αρραγές και ανυπόκριτο μέτωπο για να μη σβήσει ποτέ το χαμόγελο από τα παιδικά χείλη τους, για να συνεχίσει να έχει μέλλον η κοινωνία και η ανθρωπότητα.

*Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)
Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

gnomikilkis

Τα ενεργειακά ποτά είναι «δηλητήριο» για τα μικρά παιδιά

Ένα κουτάκι είναι αρκετό για να πάθει το παιδί δηλητηρίαση από την καφεΐνη, προειδοποιεί κορυφαίος Αμερικανός γιατρός.


Κατά την περασμένη τριετία, περισσότερα από 2.000 παιδιά κάτω των 6 ετών νοσηλεύτηκαν λόγω επιπλοκών από την κατανάλωση ενεργειακών ποτών, αποκαλύπτει σχετική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ.
Μερικά από τα συμπτώματα που εκδήλωσαν τα παιδιά ήταν οι αρρυθμίες και οι επιληπτικές κρίσεις.
Σύμφωνα με τον Steven Lipshultz, παιδίατρο στο Νοσοκομείο Παίδων του Μίσιγκαν, τα περισσότερα ενεργειακά ποτά περιέχουν αρκετή ποσότητα καφεΐνης ώστε να βλάψουν ένα μικρό παιδί.
Ο γιατρός πρόκειται να παρουσιάσει στοιχεία για τους πιθανούς κινδύνους που αφορούν στα μικρά παιδιά σε συνάντηση της Αμερικανικής Ένωσης για την Καρδιά (AHA) που θα πραγματοποιηθεί σήμερα στο Σικάγο.
«Συνήθως τα ενεργειακά ποτά καταναλώνονται από εφήβους και νεαρούς ενήλικες, όμως το 50% των κλήσεων που έγιναν στα αμερικανικά κέντρα δηλητηριάσεων αφορούσαν σε συμπτωματική έκθεση παιδιών κάτω των έξι ετών», δηλώνει ο γιατρός.
Αρκετά ποτά με υψηλή περιεκτικότητα σε καφεΐνη φέρουν σχετική ένδειξη που αναφέρει ότι δεν είναι κατάλληλα για παιδιά. Ωστόσο, τα στατιστικά δείχνουν ότι αρκετά παιδιά μπορεί να καταναλώσουν τα ενεργειακά ποτά διαφεύγοντας της προσοχής των γονέων τους.

Πηγή: onmed.gr
ikypros

Ο «θάνατος» του παιχνιδιού και η σύγχρονη σχολική πραγματικότητα - 6ο Δημοτικό Σχολείο Δάφνης

 
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 
 
Το 6ο Δημοτικό Σχολείο Δάφνης και ο Σύλλογος Γονέων &Κηδεμόνων
στο πλαίσιο του κύκλου διαλέξεων (Οκτώβριος 2014 - Μάιος 2015)
που διοργανώνουν με θέμα:
"Υγεία για όλη την οικογένεια"
σας προσκαλούν στη 2η ανοιχτή ομιλία - συζήτηση με θέμα: 
"Καλύτερο σχολείο - αποδοτικότερο σχολείο" 
 
Το θέμα θα παρουσιάσει: η κυρία Άννα Παππά, 
Εκπαιδευτικός - Συγγραφέας Παιδαγωγικών.
Η κυρία Παππά θα μιλήσει για το "θάνατο" του παιχνιδιού και τη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα που βιώνουν τα παιδιά με τον φόρτο εργασιών
για το σπίτι καθώς και για την αποστροφή των παιδιών
προς το βιβλίο και το διάβασμα.

Αυτά και πολλά άλλα θέματα σχετικά με την εκπαίδευση και την καθημερινότητα των παιδιών στο σχολείο θα συζητηθούν 
την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014 και ώρα 18.30΄
στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου,
Γυμναστηρίου 64 & Καλύμνου.
 
Πληροφορίες:
Στέφανος Καριώτης
E-mail:
kariotis_stefanos@yahoo.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki