Thursday, 8 January 2015

Μια ιστορία και μια ταινία για τον αυτισμό

«Όλα τα κομμάτια μαζί»: 
Μια ιστορία και μια ταινία για τον αυτισμό 
(της Μαίρης Καριωτάκη) 


Η ταινία που αναρτήθηκε σε προηγούμενο post, με τίτλο «Όλα τα κομμάτια μαζί» έχει θέμα τον αυτισμό. Είναι μια συλλογική προσπάθεια, βασισμένη σε μια δική μου ιδέα κι έγινε στα πλαίσια της πτυχιακής μου εργασίας. Ο καθένας από όσους δούλεψαν γι' αυτή έχει μια κάποια «σχέση» με τον αυτισμό κι έχει έτσι μια δική του ιστορία να σας διηγηθεί. Όσα διαβάζετε είναι η δική μου ιστορία κι ήταν η αιτία για να γίνει η ταινία. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους όσοι έκαναν την ιδέα μου πραγματικότητα. Πιο πολύ όμως ευχαριστώ τον Λευτέρη που δίνει μάχες, τις κερδίζει και μου δίνει το παράδειγμα…
Μαίρη Καριωτάκη


Μια από τις πολλές. Θ' ακολουθήσουν κι άλλες. Το ξέρει.... Προσπαθεί να του δώσει να καταλάβει. Αδύνατον.


Ρίχνει μια ματιά γύρω της. Βλέμματα γεμάτα επίκριση. Κυρίες με την επίπληξη κρεμασμένη στην άκρη των χειλιών τους.
Την επικρίνουν που μεγαλώνει ένα ..κακομαθημένο παιδί. Που δεν μπορεί να του επιβληθεί. Που δεν τον παίρνει να φύγει να μην τους χαλάει την ησυχία.
Νομίζουν εκείνες είναι καλύτερες μητέρες. Αργότερα, μπαίνοντας στο σπίτι θα πουν στους συζύγους τους πώς έχουν τα καλύτερα παιδιά! Με τρόπους, όχι κακομαθημένα.. και θα' ναι περήφανες για τα παιδιά τους. Γιατί το συμπέρασμα βγήκε.


Έχει γενέθλια σήμερα κι είμαστε οι τρεις μας σε παιδότοπο. Δεν μπορεί να κάνει πάρτι. Έξι μήνες δεν έχουν πάρει φράγκο από το Ταμείο αλλά εκείνοι πληρώνουν. Λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, παιδοψυχολόγος. Κι ακόμη... θεατρικό παιχνίδι, θεραπευτική ιππασία..ότι μπορεί να του δώσει εφόδια. Να το εξοπλίσει για το αύριο. Να μπορεί να «σταθεί» στο πέρασμα του χρόνου.
Γιατί τα παιδιά με αυτισμό, γίνονται έφηβοι με αυτισμό. Κι έφηβοι, γίνονται ενήλικες. Ζουν ανάμεσά μας. Κι από «κακομαθημένα» πιτσιρίκια, γίνονται (στην καλύτερη βέβαια των περιπτώσεων) «ιδιότροποι» έφηβοι. Κι ύστερα «μονόχνοτοι» ενήλικες. 


Και κάποτε οι γονείς φεύγουν. Κι εκείνα μπαίνουν στο περιθώριο. Και κάποτε χάνονται κι εκείνα.
Κοιτάζει αριστερά δεξιά κατακόκκινη. Από ντροπή όχι από θυμό. Ντρέπεται για όλες εκείνες  τις κυρίες που την κοιτάζουν με την επίκριση  κρεμασμένη στην άκρη των χειλιών τους.


Μη κρίνεις μωρέ, μη κρίνεις.  Δε μεγαλώνει ένα κακομαθημένο. Ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού μεγαλώνει. Και δίνει μάχη. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή.
Μάχη η ζωή της. Μάχη κι η δική του. Κάθε στιγμή θα δίνει μάχη. Να μεγαλώσει, να  μάθει, να γίνει κατανοητός, να μαζεύει το μυαλό του, να τακτοποιεί τις σκέψεις του, να καταπραΰνει τα συναισθήματα του, να διαχειρίζεται τις εμμονές του, να επιβιώσει σ' ένα κόσμο που δεν αντέχει την διαφορετικότητα, που κρεμάει ταμπέλες κι απορρίπτει… Να ζήσει.


Μια μάχη όλη του η ζωή...
Κοιτάζει αριστερά δεξιά κατακόκκινη. Από ντροπή όχι από θυμό. Ντρέπεται για όλες εκείνες  τις κυρίες που την κοιτάζουν με την επίκριση  κρεμασμένη στην άκρη των χειλιών τους.

Θέλει να σηκωθεί πάνω και να τους πετάξει στα μούτρα την επίκριση. Να τους πει πως το παιδί της είναι αλλιώτικο. Αλλά είναι το παιδί της. Κι αν δεν μπορεί να διαχειριστεί την εμμονή του, δεν πειράζει. Εκείνη είναι περήφανη γιατί είναι το παιδί της που δίνει μάχες κάθε στιγμή και τις κερδίζει.
Την κοιτάζω να προχωρά προς την έξοδο αγέρωχη κρατώντας τον από το χέρι. Μένω πίσω να τους κοιτάζω. Μάνα και γιος. Περπατάνε οι δυο τους και είναι σαν να βλέπω το μέλλον. Έτσι θα περπατάνε πάντα. Μαζί. Μέχρι τον αποχαιρετισμό. Κι από κοντά κι ο πατέρας. Μέχρι το τέλος. Θα περπατάνε και κάθε βήμα τους θα' ναι μια μάχη ζωής.

Μένω πίσω να τους κοιτάζω… Τα μάτια μου βουρκώνουν .Όχι από οίκτο. Από περηφάνια μόνο. Ίσως κι από αγανάκτηση. Ναι, κι από αγανάκτηση. Για τις κυρίες με την κρεμασμένη επίκριση. Για την κοινωνία που δεν συγχωρεί. Για την πολιτεία που δεν νοιάζεται. Για την φύση που κάνει.. «λάθη».
Για τον ίδιο τον Θεό...


Δημοσιεύτηκε από τον Angelo Koutoumano
(
Managing Director at
NOESI.gr)  


Η ταινία μικρού μήκους έγινε στα πλαίσια της πτυχιακής της εργασίας της δημοσιογράφου, υπεύθυνης του «ΡΑΔΙΟ 9,84», Μαίρης Καριωτάκη. Η ταινία, που παρουσιάστηκε στο Σπουδαστικό Πανόραμα του 37ου Φεστιβάλ της Δράμας, έχει τίτλο «Όλα τα κομμάτια μαζί» και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Ρένα Σκουρογιάννη, σκηνοθέτιδα και υπεύθυνη δημιουργικού της «ΚΡΗΤΗ TV».

Για τις ανάγκες της ταινίας ο κρητικός τραγουδοποιός και καλός φίλος της Μαίρης Καριωτάκη, Μάνος Παπαδάκης, δημιούργησε την πρωτότυπη μουσική αλλά και συνέθεσε και ερμήνευσε το τραγούδι των τίτλων «Παζλ».

Στον ρόλο του πρωταγωνιστή ο Πάνος Ιωαννίδης, υπό την καθοδήγηση της λογοπαθολόγου και συγγραφέως Μαρίας Ρουσοχατζάκη, δείχνει τον αγώνα που δίνει ένα άτομο που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού για να είναι μέρος - μέλος του κοινωνικού συνόλου.

Παίζουν αλφαβητικά: Ίαν Αβτζιγιάννης, Μάνος Ηλιόπουλος, Κέλυ Καλουτά, Γιάννης Κορναράκης, Δέσποινα Παπαλεωνίδα,Ελένη Σαάπογλου, Γιώργος Χριστόφας. Στο ρόλο του Βασίλη ο Πάνος Ιωαννίδης.
Εικονολήπτες (αλφαβητικά): Προκόπης Μεριάνος, Μανώλης Παπαδάκης (ράφτης), Νίκος Χαλικιαδάκης.
Λήψη ήχου: Μάνος Κωνσταντουλάκης
Ηχοληψία-μιξάζ: Μάνος Μπινιχάκης
Επεξεργασία εικόνας: Νίκη Τουτουντζάκη
Τεχνική υποστήριξη: Μαρίνος Μαυρίδης
Τίτλοι: Ιωσήφ Κουνδουράκης
Μουσική: Μάνος Παπαδάκης
Σκηνοθεσία: Ρένα Σκουρογιάννη
Σενάριο-Παραγωγή: Μαίρη Καριωτάκη
Ειδική επιστημονική συνεργάτις: Μαρία Ρουσοχατζάκη
Οι πρόβες έγιναν στο Θέατρο Κρήτης.Το μοντάζ έγινε στα Studio της «ΚΡΗΤΗ ΤV». Τα γυρίσματα έγιναν στο Café-bar «Τίτα-Μπρίκι»
 
Ένα από τα Σχόλια για την ταινία:  

Υποβλήθηκε από epapado.

Μπράβο σε όλους τους συντελεστές της ταινίας. Συγκινήθηκα. Έκλαψα και είχα καιρό να το κάνω. Ανακούφιση παιδιά το κλάμα που μου προκαλέσατε. Ξέσπασε μέρος του θυμού που έκρυβα και εγώ επειδή έζησα με την αυτιστική αδελφή μου και η κοινωνία μας έκρινε και μας απομόνωσε τελικά. Συγχαρητήρια γιατί η ταινία πέτυχε το στόχο της τουλάχιστον σε μένα. Κάθαρση ψυχής που την είχα τόση ανάγκη. Ο γιος μου ανήκει στο φάσμα και είμαι περήφανη γι' αυτόν. Ευχαριστώ πολύ τους συντελεστές της ταινίας.

- Περισσότερα σχόλια στο: noesi.gr
"Όλα τα κομμάτια μαζί": Μια ιστορία και μια ταινία για τον αυτισμό (της Μαίρης Καριωτάκη) - See more at: http://noesi.gr/blog/ola-ta-kommatia-mazi-mia-istoria-kai-mia-tainia-gia-ton-aytismo-tis-mairis-kariotaki#sthash.042jMSnm.dpuf
Μια ιστορία και μια ταινία για τον αυτισμό

Σ' ευχαριστώ, Στάθη, που υπάρχεις και μ'αγαπάς!
Και για μένα είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο!

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο!


Αν και προχωρημένη η εποχή, η μέρα είναι αναπάντεχα καλή και ζεστή. Κάθομαι στο γραφείο μου και παριστάνω πως δουλεύω, ενώ στην πραγματικότητα στο μυαλό μου έχω ένα και μόνο πράγμα: να μην ξεχαστώ και μόλις πάει 11:30 να σηκωθώ και να πάω να πάρω τον Στάθη από το νηπιαγωγείο και να τον πάω στο ραντεβού των 12:00 στο κέντρο που κάνουμε τις θεραπείες.
Συνήθως το αναλαμβάνει ο άντρας μου, αλλά σήμερα δε μπορεί. Ανά πέντε λεπτά κοιτάζω το ρολόι και στις 11:25 σηκώνομαι, μουρμουρίζω μια δικαιολογία και το σκάω! Ξέρω ότι κανείς δε με πιστεύει πια, αλλά δεν με νοιάζει.
Στο δρόμο προς το νηπιαγωγείο σκέφτομαι ότι θα γκρινιάζουν πάλι που τον παίρνω πιο νωρίς και διακόπτω το μάθημα. Έχουν δίκιο! Κι εγώ έχω δίκιο! Κάποιου το δίκιο θα παραγκωνιστεί για χάρη του άλλου και στην προκειμένη περίπτωση, εμείς είμαστε που έχουμε το ζόρι, οπότε θα πρέπει να υπερισχύσει το δικό μας.
Φτάνοντας έξω από την αυλόπορτα, ακούω φωνές και γέλια. Ανακουφισμένη βλέπω ότι τα παιδάκια είναι στην αυλή, οπότε δεν θα χρειαστεί να ακούσω γκρίνιες για άλλη μια φορά. Ψάχνω να βρω το δικό μου και μόλις τον εντοπίζω η καρδιά μου σφίγγεται. Όλα τα παιδιά τρέχουν, παίζουν, γελούν και το δικό μου κάθεται σε μια καρέκλα δίπλα στη νηπιαγωγό του, με το βλέμμα στυλωμένο στο κενό.
Η Μ., επίσης μαθήτρια στο τμήμα ένταξης και με νοητική υστέρηση και κινητικά προβλήματα, προσπαθεί να ακολουθήσει τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά το σώμα της δεν τη βοηθάει.
Το δικό μου το παιδί, που σωματικά είναι κατάγερο, είναι κλεισμένο στον δικό του κόσμο, αμέτοχο, αδιάφορο, ανίκανο να ανταποκριθεί στα όσα συμβαίνουν γύρω του.
Ξαφνικά με βλέπει, χαμογελάει, τα ματάκια του λάμπουν, τρέχει προς το μέρος μου και προσπαθεί να ανοίξει την αυλόπορτα. Την ανοίγω εγώ, απλώνει τα χεράκια του και μου πιάνει τα μάγουλα. «Ήρθε η μαμά, να η μαμά», επαναλαμβάνει συνεχώς. Τον παίρνω αγκαλιά και κολλάει τα χείλη του στο μάγουλό μου, με χαϊδεύει, "η μαμά, να η μαμά" λέει. Τον φιλάω και τον σφίγγω στην αγκαλιά μου.
Η παρουσία μου τον έκανε να βγει από την απομόνωσή του, η ασφάλεια της γνώριμης μορφής της μαμάς, τον βοήθησε αφήσει τον δικό του κόσμο και να μιλήσει, να εκφραστεί με λέξεις, με πράξεις. Νοιώθω ότι γι αυτόν είμαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο κι αυτό με παρηγορεί, με γεμίζει.
Χαίρομαι που έχω αυτό το παιδί (με τα όποια του προβλήματά) και του είμαι ευγνώμων που με έκανε "μαμά" και μπόρεσα να πάρω και να δώσω τόση πολύ αγάπη, όση ποτέ δεν είχα φανταστεί.
Σ' ευχαριστώ Στάθη που υπάρχεις και μ' αγαπάς! Και για μένα είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο!

Δημοσιεύτηκε από athena 7 χρόνια πριν
noesi

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο!

Εικόνα athena

Αν και προχωρημένη η εποχή, η μέρα είναι αναπάντεχα καλή και ζεστή. Κάθομαι στο γραφείο μου και παριστάνω πως δουλεύω, ενώ στην πραγματικότητα στο μυαλό μου έχω ένα και μόνο πράγμα: να μην ξεχαστώ και μόλις πάει 11:30 να σηκωθώ και να πάω να πάρω τον Στάθη από το νηπιαγωγείο και να τον πάω στο ραντεβού των 12:00 στο κέντρο που κάνουμε τις θεραπείες. Συνήθως το αναλαμβάνει ο άντρας μου, αλλά σήμερα δε μπορεί. Ανά πέντε λεπτά κοιτάζω το ρολόι και στις 11:25 σηκώνομαι, μουρμουρίζω μια δικαιολογία και το σκάω! Ξέρω ότι κανείς δε με πιστεύει πια, αλλά δεν με νοιάζει. Στο δρόμο προς το νηπιαγωγείο σκέφτομαι ότι θα γκρινιάζουν πάλι που τον παίρνω πιο νωρίς και διακόπτω το μάθημα. Έχουν δίκιο! Κι εγώ έχω δίκιο! Κάποιου το δίκιο θα παραγκωνιστεί για χάρη του άλλου και στην προκειμένη περίπτωση, εμείς είμαστε που έχουμε το ζόρι, οπότε θα πρέπει να υπερισχύσει το δικό μας. Φτάνοντας έξω από την αυλόπορτα, ακούω φωνές και γέλια. Ανακουφισμένη βλέπω ότι τα παιδάκια είναι στην αυλή, οπότε δεν θα χρειαστεί να ακούσω γκρίνιες για άλλη μια φορά. Ψάχνω να βρω το δικό μου και μόλις τον εντοπίζω η καρδιά μου σφίγγεται. Όλα τα παιδιά τρέχουν, παίζουν, γελούν και το δικό μου κάθεται σε μια καρέκλα δίπλα στη νηπιαγωγό του, με το βλέμμα στηλωμένο στο κενό. Η Μ., επίσης μαθήτρια στο τμήμα ένταξης και με νοητική υστέρηση και κινητικά προβλήματα, προσπαθεί να ακολουθήσει τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά το σώμα της δεν τη βοηθάει. Το δικό μου το παιδί, που σωματικά είναι κατάγερο, είναι κλεισμένο στον δικό του κόσμο, αμέτοχο, αδιάφορο, ανίκανο να ανταποκριθεί στα όσα συμβαίνουν γύρω του. Ξαφνικά με βλέπει, χαμογελάει, τα ματάκια του λάμπουν, τρέχει προς το μέρος μου και προσπαθεί να ανοίξει την αυλόπορτα. Την ανοίγω εγώ, απλώνει τα χεράκια του και μου πιάνει τα μάγουλα. "Ήρθε η μαμά, να η μαμά", επαναλαμβάνει συνεχώς. Τον παίρνω αγκαλιά και κολάει τα χείλη του στο μάγουλό μου, με χαιδεύει, "η μαμά, να η μαμά" λέει. Τον φιλάω και τον σφίγγω στην αγκαλιά μου. Η παρουσία μου τον έκανε να βγει από την απομόνωσή του, η ασφάλεια της γνώριμης μορφής της μαμάς, τον βοήθησε αφήσει τον δικό του κόσμο και να μιλήσει, να εκφραστεί με λέξεις, με πράξεις. Νοιώθω ότι γι αυτόν είμαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο κι αυτό με παρηγορεί, με γεμίζει. Χαίρομαι που έχω αυτό το παιδί (με τα όποια του προβλήματά) και του είμαι ευγνώμων που με έκανε "μαμά" και μπόρεσα να πάρω και να δώσω τόση πολύ αγάπη, όση ποτέ δεν είχα φανταστεί. Σ' ευχαριστώ Στάθη που υπάρχεις και μ'αγαπάς! Και για μένα είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο!
- See more at: http://noesi.gr/blog/o-pio-simantikos-anthropos-kosmo#sthash.rLK0XJP9.dpuf

Wednesday, 7 January 2015

Εθισμός στο διαδίκτυο σε ενήλικες
The scary truth about internet addiction

Η χρήση του διαδικτύου στις μέρες μας έχει φέρει θετικά και αρνητικά στοιχεία. Είναι γνωστό σε όλους μας πως με μια απλή περιήγηση στον ιστό σε σχεδόν μηδενικό χρόνο έχει κανείς πρόσβαση σ΄ ένα παγκόσμιο δίκτυο πληροφοριών και επεξεργασίας αυτών. Δυστυχώς όμως η κατάχρηση του διαδικτύου τα τελευταία χρόνια,έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση συμπεριφορών και προσωπικοτήτων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συμπτωματολογία.



Η χρήση του διαδικτύου στις μέρες μας έχει φέρει θετικά και αρνητικά στοιχεία. Είναι γνωστό σε όλους μας πως με μια απλή περιήγηση στον ιστό σε σχεδόν μηδενικό χρόνο έχει κανείς πρόσβαση σ΄ ένα παγκόσμιο δίκτυο πληροφοριών και επεξεργασίας αυτών.
Δυστυχώς όμως η κατάχρηση του διαδικτύου τα τελευταία χρόνια, έχει οδηγήσει στη διαμόρφωση συμπεριφορών και προσωπικοτήτων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συμπτωματολογία.

Καθημερινά, αυξάνεται ο αριθμός ενηλίκων που έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο. Αυτό αποτελεί εργαλείο της εργασίας τους αλλά αποσπά τεράστιο κομμάτι της απόδοσης τους καθώς χρησιμοποιείται και ως μέσο γνωριμιών ή επαφών διαδικτυακά.
Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν αλλαγές στις συνήθειες τους και υιοθετούν ένα νέο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.
Οδηγούνται στην κοινωνική απομόνωση,απομακρύνονται απο το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον τους.
Εμφανίζουν παθολογικά συμπτώματα όπως αίσθημα καταβολής, κόπωσης, έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης, ημικρανίες, αϋπνία, μυαλγίες, αρθραλγίες, οφθαλμικές βλάβες καθώς επίσης ψυχολογικές και κατ' επέκταση ψυχιατρικές ανωμαλίες.

Αυτές ταυτίζονται με την κλασσική εικόνα άλλων μορφών εθισμού-εξάρτησης όπως δηλαδή αναφέρεται σε περιπτώσεις κατάχρησης ουσιών αλκοόλ ναρκωτικών. Όσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος παραμονής στο διαδίκτυο τόσο αυξάνεται η εξάρτηση από αυτό. Τα άτομα που αρχίζουν και ορίζουν την καθημερινότητα τους με βάση την επικοινωνία μέσω ειδικών σελίδων του ιστού αποσπώνται σταδιακά και βίαια από την πραγματικότητα με αποτέλεσμα την εναλλαγή της διάθεσης τους και των συναισθημάτων τους.

Παράλληλα στην περίπτωση μη επιθυμητής εξέλιξης κάποιων επαφών ή απότομης διακοπής επικοινωνίας για τον οποιοδήποτε λόγο αναπτύσσεται αντίστοιχο με άλλες εξαρτήσεις στερητικό σύνδρομο με χαρακτηριστικό αίσθημα αγωνίας, αυτοκαταστροφής, τάσεις αυτοκτονικότητας, τύψεις, ενοχές και συνολικής αποδιοργάνωσης.

Τελευταία μετά από έρευνες, διαπιστώνεται ότι στην χώρα μας ένα ποσοστό ατόμων άνω του 8-9% είναι εθισμένα στο διαδίκτυο και είναι ένα ποσοστό που πολλαπλασιάζεται συνεχώς. Έχει πραγματοποιηθεί μια προσπάθεια να ενταχθεί ο εθισμός στο διαδίκτυο στο DSM-IV και  έχουν προταθεί ειδικά διαγνωστικά κριτήρια για να τίθεται η διάγνωση και στη συνέχεια η θεραπεία των ατόμων αυτών. Προτεινόμενα διαγνωστικά κριτήρια αποτελούν ο χρόνος παραμονής στο διαδίκτυο ως επίπεδο ικανοποίησης, η ευερεθιστότητα, η κατάθλιψη, ψευδείς δηλώσεις σε σχέση με τον πραγματικό χρόνο χρήσης.
Στην Αθήνα, έχει δημιουργηθεί η Μονάδα Εφηβικής Υγείας στο Νοσοκομείο Παίδων Α.Κυριακού και στην Θεσσαλονίκη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο η Ψυχιατρική Κλινική παιδιών και εφήβων για την αντιμετώπιση εθισμού στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και διαδίκτυο.

Δυστυχώς στην χώρα μας δεν υπάρχει αντίστοιχος χώρος για ενήλικες. Σίγουρα όλοι γνωρίζουμε ενήλικες που έχουν εθιστεί στο διαδίκτυο και ήδη είναι πάσχοντες. Πρέπει να τους βοηθήσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι ο εθισμός στο διαδίκτυο αποτελεί πάθηση και χρειάζεται να αποθεραπευτούν.
Είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν κέντρα-ιατρεία για ενήλικες που είναι εξαρτημένοι από το διαδίκτυο, στελεχωμένα από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό.

Είναι υπόθεση όλων μας και κυρίως της Πολιτείας να μεριμνήσει, ειδικά, στις μέρες μας που περισσότερο από ποτέ η ελληνική κοινωνία σε αυτή την περίοδο κρίσης έχει ανάγκη από ΥΓΙΉ και ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΌ πληθυσμό για την ανάπτυξη και την εξέλιξή της. Ο εθισμός στο διαδίκτυο και η αντιμετώπισή του πρέπει αδιαμφισβήτητα να αποτελεί μέρος της πρόληψης και της προαγωγής υγείας.

Γράφει η Ιωάννα Χατζηβασιλειάδη, Γενικός ιατρός-οικογενειακός
Πηγή: enikos.gr, alfavita.gr

«Ήθελε ο Θεός να ζήσει το παιδί,
αν δεν το έβλεπα δεν θα άντεχε το κρύο»

«...Καθώς διέσχιζα τον χωματόδρομο στον κάμπο, κοίταξα ενστικτωδώς στον καθρέφτη του αυτοκινήτου και είδα πίσω μου, μέσα στην ομίχλη, να με ακολουθεί τρέχοντας μια μικρή «κουκίδα», που κουνούσε τα χέρια και φώναζε. Εκανα γρήγορα όπισθεν και όταν κατέβηκα είδα μπροστά μου ένα κοριτσάκι, σχεδόν μωρό, που τουρτούριζε από το κρύο. Με οδήγησε στη γεώτρηση που είναι άκρη του δρόμου, και εκεί…».
-----------------------------------

Όλο το δράμα των Σύρων προσφύγων σε ένα τραγικό περιστατικό.
Η μικρή Τάλα παρέμεινε επί ώρες δίπλα στον νεκρό πατέρα του, προσπαθώντας να ζεσταθεί

---------------------------------
Μπαίνοντας στο προστατευτικό κτίσμα, ο πενηντάχρονος αγρότης Γιώργος Λυμπερακάκης αντίκρισε, όπως λέει στην «Κ», πεσμένο στο χώμα ένα νεκρό άντρα. Ηταν ο πατέρας της μικρής.
Το ηλικίας μόλις τεσσάρων χρόνων κοριτσάκι θα πρέπει να ήταν, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των γιατρών που εξέτασαν στη συνέχεια το πτώμα, τουλάχιστον δέκα με δώδεκα ώρες «παρέα» με τον νεκρό πατέρα του στη γεώτρηση.
Οι δυο (;) τους, παλαιστινιακής καταγωγής με συριακή υπηκοότητα, είχαν ξεκινήσει από κάποια εμπόλεμη περιοχή με άγνωστο προορισμό στην Ευρώπη, πλην όμως οι δρόμοι τους χώρισαν με τον πιο τραγικό τρόπο, με το που πέρασαν τον Εβρο, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από το χωριό Θούριο κοντά στην Ορεστιάδα. Εκεί, ο πατέρας δεν άντεξε και άφησε την τελευταία του πνοή στο παράπηγμα, «εγκαταλείποντας» το παιδί του στο έλεος των ιδιαίτερα δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούν τον χειμώνα στις όχθες του Εβρου.
«Ήθελε ο Θεός να ζήσει αυτό το παιδί. Εάν δεν το έβλεπα και είχα απομακρυνθεί, δεν θα άντεχε το τσουχτερό κρύο και τη φοβερή υγρασία το βράδυ. Ήταν μεσημέρι προς το απογευματάκι και με την ταλαιπωρία που είχε υποστεί, ο θάνατός της ήταν μάλλον σίγουρος».

«Φαντάζομαι ότι θα σοκαριστήκατε στη θέα ενός νεκρού ανθρώπου και από πάνω του το παιδάκι του να κλαίει», παρατηρούμε.

«Κοίτα, εγώ έχω ζώα και ζω στον κάμπο. Είμαι συνηθισμένος σε τέτοιες εικόνες. Εχω βρει πολλούς νεκρούς. Πέρυσι βρήκα πνιγμένα δυο παιδάκια. Νωρίτερα, έναν άλλον άντρα πεθαμένο στη σκοπιά ενός εγκαταλελειμμένου στρατιωτικού φυλακίου και μάλιστα το πτώμα του το είχαν φάει τα ποντίκια και οι αλεπούδες. Ζούμε πολλά τέτοια εμείς εδώ στον Εβρο, μη βλέπετε που δεν μαθαίνονται. Αυτό το ποτάμι είναι το ποτάμι της ντροπής για τον πολιτισμό μας...».

Η μοίρα σημάδεψε με τραγικό τρόπο τη ζωή της μικρής από τη Συρία, «αρπάζοντας» τον πατέρα της κάπου στη διαδρομή προς το «όνειρο».
Δεν είναι η μόνη. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά από τη Συρία και το Ιράκ έχουν καταδικαστεί έως τώρα να μεγαλώσουν στην ορφάνια, χάνοντας τους γονείς τους στα πεδία των μαχών ή σε κάποια περάσματα, όπως αυτά στον Εβρο και ο κατάλογος μακραίνει διαρκώς. Επί του παρόντος φιλοξενείται στο «Χαμόγελο του Παιδιού», οι υπεύθυνοι του οποίου αναζητούν συγγενείς της για την παραδώσουν. Αν, βεβαίως, της έχουν απομείνει.

Βοήθησε κι εσύ να αλλάξει η ζωή μας!


gyrisma18
 
Το 2014 στηρίξαμε 2.100.000 συνανθρώπους μας
σε όλη την Ελλάδα.
Βοήθησε κι εσύ να αλλάξει η ζωή μας!

Το όραμα μας είναι ο συνεχής αγώνας για ν΄αλλάξει η ζωή μας, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, η θλίψη, η απόγνωση και η απελπισία που βιώνουν πολλοί συνάνθρωποι μας να βρούν καταφύγιο κατανόησης, στοργής, φροντίδας και αρωγής μέσα από τις δομές και τις δράσεις της «Αποστολής».
“Κανένας συνάνθρωπος μας χωρίς φαγητό, στέγη, γιατρό και φάρμακα.”
 
Στον «αέρα» της τηλεόρασης παίχτηκε το τηλεοπτικό κοινωνικό μήνυμα του Φιλανθρωπικού Οργανισμού «Αποστολή» της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών που αναφέρεται στη δύσκολη συγκυρία που περνά η χώρα και στην ανάγκη να την ξεπεράσουμε με πίστη, ενότητα και αγάπη προς το συνάνθρωπο.
Σκοπός του σποτ είναι να παροτρύνει τους Έλληνες να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο και να ανοίξουμε τα μάτια μας σε όσα συμβαίνουν γύρω μας στη σκληρή αυτή εποχή.
Το σενάριο αναφέρεται σ' έναν πατέρα, που μαζί με την κόρη του, στέκονται αβοήθητοι στη βροχή, ενώ τους προσπερνούν, αδιάφορα, περαστικοί κρατώντας ομπρέλες.
Όλοι φαίνεται να είναι στον δικό τους κόσμο, χωρίς να τους βλέπουν.
Κάποια στιγμή, τους βλέπει ένας άντρας, που με αγάπη τους πλησιάζει να τους προστατέψει από τη βροχή, με τη δική του ομπρέλα.



romfea.gr

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki