Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια

Μην ακυρώνετε το παιδί σας, έστω και αν δεν τα καταφέρει καλά

Σκηνή 1^η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. 

Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει!
Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους  τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και  προχωράει μπροστά. 

Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…

Σκηνή 2^η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. 

Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. 

Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…

Σκηνή 3^η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. 

Ένα μικρό κοριτσάκι επιμένει να κουβαλήσει μια μεγάλη, βαριά χάρτινη σακούλα. Λίγο πριν φτάσει στο αυτοκίνητο η σακούλα πέφτει και τα πράγματα σκορπίζονται. 

Η μαμά εμφανίζεται φωνάζοντας, παραμερίζει το παιδί και αρχίζει νευρικά να μαζεύει τα πεσμένα πράγματα. 

Το κοριτσάκι δίπλα κλαίει,  με λυγμούς….

 

   Και στις τρείς ιστορίες υπάρχει κάτι κοινό: η θέληση των παιδιών να συμμετάσχουν ενεργά στην πραγματική ζωή και η δυσκολία των γονέων να το αποδεχθούν. 

Γιατί;

Αν μπορούσαμε να ρωτήσουμε τους πιο πάνω γονείς «γιατί θυμώσατε με το παιδί σας;», φαντάζομαι ότι θα παίρναμε απαντήσεις του τύπου: «βιάζομαι, δεν έχω χρόνο για χαζομάρες» ή  «έχουμε τόσα πράγματα να κάνουμε και αυτός/αυτή θέλει να παίξει».

   Και που είναι το κακό αγαπητοί γονείς, σε αυτό; ποιος σας είπε ότι για τα παιδιά υπάρχει κάτι σοβαρότερο από το παιχνίδι; 

Πλέον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το παιχνίδι είναι ο σημαντικότερος τρόπος με τον οποίο τα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο, δυναμώνουν, γεμίζουν αυτοπεποίθηση και εν τέλει εξελίσσονται σε δυνατές και αυτόνομες προσωπικότητες. Αυτό έχει αποδειχθεί με χίλιους τρόπους επιστημονικά, τόσο βιολογικά όσο και ψυχολογικά.

   Αυτό όμως που δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό στην πράξη, είναι το δικαίωμα των παιδιών να παίζουν ελεύθερα δίχως εμείς, ως ενήλικες, να παρεμβαίνουμε. Ρωτήστε τον περίγυρο σας (και γιατί όχι τον ίδιο σας τον εαυτό): επιτρέπετε πραγματικά στο παιδί σας να παίζει όπως αυτό θέλει, κάθε στιγμή;  Ή προσπαθείτε να ελέγξετε στο μέγιστο βαθμό τον χώρο, τον τρόπο και τον διαθέσιμο χρόνο αυτού του παιχνιδιού;  

   Η απάντηση πιθανότατα θα είναι «ναι μεν, αλλά». Δηλαδή, φυσικά επιτρέπω στο παιδί μου να παίζει ελεύθερα - αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες  ασφάλειας, να υπάρχει χρονική διαθεσιμότητα, κλπ, κλπ.

   Λοιπόν αγαπητοί ενήλικες, όλα αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες που εφευρίσκουμε για να μην χάσουμε το έλεγχο επάνω στα παιδιά μας. Διότι, οι φόβοι και οι εμμονές με τις οποίες μας έχουν διαποτίσει, μας κάνουν να πιστεύουμε ότι μόνο εμείς ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για τα παιδιά μας και εμείς πρέπει να τους το διασφαλίσουμε.

Κολοκύθια με την ρίγανη! 

   Στην πραγματικότητα, συνήθως δεν έχουμε ιδέα για το τι θέλουν τα παιδιά. Δεν τα ακούμε όταν μας μιλάνε, δεν τα παρατηρούμε με προσοχή όταν παίζουν, δεν σεβόμαστε τις μικρές και μεγάλες επιθυμίες τους. Προσπαθούμε κάθε στιγμή εμείς να ορίσουμε το πλαίσιο της ζωής τους με βάση τις δικές μας ανάγκες. Και, οτιδήποτε ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο, θέλουμε να το περιορίσουμε ή να το αλλάξουμε.

   Το αποτέλεσμα είναι να μεγαλώνουμε παιδιά που τα έχουν όλα, εκτός από το πιο σημαντικό: την δυνατότητα να αποφασίζουν τα ίδια για την ζωή τους. Παιδιά που δεν βιώνουν ποτέ τι σημαίνει πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία - και που φυσικά, όταν μεγαλώνουν, γίνονται εξαιρετικοί υπήκοοι. Όχι όμως ελεύθεροι πολίτες.

      Για να μην μακρηγορούμε λοιπόν: Εάν πραγματικά μας ενδιαφέρει να αναθρέψουμε παιδιά ελεύθερα, χαρούμενα και ανεξάρτητα, πρέπει να σεβαστούμε κάποιες συνθήκες. Έστω και αν είναι με πόνο ψυχής….

1. Τα παιδιά έχουν κάθε στιγμή το δικαίωμα να επιλέγουν με τι θέλουν να ασχοληθούν. Στο σπίτι και στο σχολείο. 
2. Εμείς, ως ενήλικες (γονείς και δάσκαλοι), έχουμε την υποχρέωση να σεβαστούμε τις επιθυμίες των παιδιών και να κάνουμε ότι μπορούμε για να διευκολύνουμε την υλοποίηση τους. 
3. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από την αποτυχία και από την διαχείριση των «δύσκολων» συναισθηματικών καταστάσεων (π.χ. θυμός, απόρριψη, διεκδίκηση κλπ). 
4. Η παρέμβαση των ενηλίκων (γονέων ή δασκάλων) στις παραπάνω καταστάσεις θα πρέπει να είναι η ελάχιστη δυνατή. Τα παιδιά δεν ωφελούνται εάν τους λύσουμε το πρόβλημα. Τα παιδιά ωφελούνται όταν τους δείξουμε πόσο τα εμπιστευόμαστε και τους επιτρέψουμε να λύσουν μόνα τους το πρόβλημα τους. 
5. Tα παιδιά ανακαλύπτουν τον κόσμο μέσα από το παιχνίδι και από τις δραστηριότητες που μόνα τους επιλέγουν. Και τα παιδιά, τις περισσότερες φορές επιλέγουν παιχνίδι που συνδέεται άμεσα με καταστάσεις και με συνθήκες της πραγματικής ζωής.

Για το λόγο αυτό, μέσα σε ένα σχολείο ή μία οικογένεια, όταν πραγματικά επιτρέπεται να ανθίσει το ελεύθερο παιχνίδι, δύσκολα μπορούμε να το διαχωρίσουμε από την ζωή. Διότι, για τα παιδιά το παιχνίδι είναι η ίδια η ζωή (η περίφημη φράση του μεγάλου διανοητή John Dewey). 

 

Εάν λοιπόν θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά ελεύθερα, χαρούμενα και ανεξάρτητα, πρέπει με ενθουσιασμό να τους επιτρέπουμε να συμμετέχουν στην δική μας καθημερινότητα. Όταν ψωνίζουμε,  όταν  βάζουμε μπουγάδα, όταν επιδιορθώνουμε ένα παλιό έπιπλο.

Και να τους επιτρέπουμε να κάνουν λάθη, πολλά λάθη. Στην πραγματικότητα, να τα προτρέπουμε να κάνουν πολλά λάθη. Κι ας μας δημιουργούν εμάς χαζοπροβλήματα. 

 

Μια ώρα καθυστέρηση σήμερα πριν φύγουμε για διακοπές - μια ολόκληρη όμως ζωή κερδισμένη αργότερα…

Από τον  Ι.Κ.Γιαννούδη
kathe mera goneis.com

Κάνει καλό να περπατάει το παιδί ξυπόλυτο στο πάρκο;

Το πάρκο είναι ένας χώρος

όπου το παιδί περνάει πάντα καλά.

Νιώθει ελεύθερο και παίζει με συνομήλικα παιδάκια που εκείνη την ώρα βρίσκονται εκεί. Κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας, έρευνες, οι οποίες δείχνουν ότι τα παιδιά που περπατούν ξυπόλυτα, κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν στο κορμί τους αλλά και στον εγκέφαλό τους.

Συγκεκριμένα η άποψη των ειδικών στην ανάπτυξη, ορίζει πως είναι καλύτερο για τα μικρά νήπια και μεγαλύτερα παιδιά να κυκλοφορούν ξυπόλυτα οπότε είναι ασφαλές, γιατί έτσι το παιδί αισθάνεται το δάπεδο ή το έδαφος και χρησιμοποιεί τη φυσική τάση των δαχτύλων να πιάνονται.
Τι σημαίνει αυτό;
Ότι βοηθά να αναπτύξει την ισορροπία του και ευνοεί δυνατότερους και πιο συντονισμένους μυς στα πόδια, καθώς και την αποστολή σημάτων από τις νευρικές απολήξεις των πελμάτων στον εγκέφαλο. Το παιδί επίσης απολαμβάνει την αίσθηση των διαφορετικών επιφανειών.

Προσοχή: Όλα αυτά είναι ασφαλή, εφόσον το πάρκο στο οποίο πηγαίνετε, δεν έχει ακαθαρσίες στο χώμα αλλά και σπασμένα γυαλιά. Οπότε είναι πιο ασφαλές να γίνει αυτό, στον κήπο του σπιτιού σας, αν έχετε.

Πηγή: mothersblog.gr

Εκατοντάδες Θεσσαλονικείς βοηθούν κάθε χρόνο σε Ιεραποστολές στην Αφρική

Εκατοντάδες είναι οι Θεσσαλονικείς, που παρά την κρίση αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για λίγους μήνες και να προσφέρουν σημαντικό εθελοντικό έργο για να βοηθήσουν τα παιδιά της Αφρικής.

Γιατροί, δικηγόροι, νοσοκόμες και άνθρωποι από κάθε επαγγελματικό κλάδο, βάζουν για λίγο στην άκρη τα δικά τους προβλήματα και προσφέρουν σημαντική βοήθεια στο έργο της Ιεράς Μητρόπολης Ειρηνουπόλεως στην Τανζανία. Ο Μητροπολίτης Τανζανίας, Πατέρας Δημήτριος μίλησε στο seleo για την σημαντική βοήθεια των εθελοντών καθώς και για το έργο που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια στην Αφρική.

268 εθελοντές από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Κύπρο
Όπως μας λέει ο Πάτερ Δημήτριος εκατοντάδες είναι οι εθελοντές που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια από την Ιεραποστολή, ενώ η βοήθειά τους στάθηκε πολύτιμη προκειμένου να δοθεί βοήθεια σε εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που υποφέρουν από την πείνα και τις αρρώστιες. "268 εθελοντές πέρασαν μόνο τα τελευταία χρόνια από την Ιεραποστολή, οι περισσότεροι από τους οποίους ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη, ενώ κάποιοι ήρθαν και από την Αθήνα και την Κύπρο.

Ο Θεσσαλονικιός Μητροπολίτης και το έργο του στην Τανζανία
Ο Πατέρας Δημήτριος γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1965 με το κατα κόσμον όνομα Θεμιστοκλής Ζαχαρέγκας. Σπούδασε στην Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου, λίγα χρόνια αργότερα, το 1992 βρέθηκε στην Ινδία, όπου και παρέμεινε για 7 χρόνια στο πλευρό της Μητέρας Τερέζας, την οποία βοήθησε στο φιλανθρωπικό της έργο.

Το 2004 εξελέχθη Μητροπολίτης Τανζανίας και από τότε, σε συνεργασία με τα υπόλοιπα μέλη της Ιεραποστολής, αλλά και με τη σημαντική βοήθεια των εθελοντών έχει καταφέρει να σώσει τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. "Όταν έφτασα εκεί βρήκα μία εκκλησία και 300 Αφρικανούς πιστούς. Σήμερα έχουμε βαφτίσει 50.000 Χριστιανούς Ορθόδοξους και έχουμε φτιάξει 30 εκκλησίες.

Επίσης χτίσαμε 10 κλινικές για άρρωστα παιδιά και φορείς του AIDS, 7 σχολεία στα οποία διδάσκονται 11.500 παιδιά, ενώ προσπαθήσαμε να λύσουμε και το πρόβλημα του νερού δημιουργώντας 72 πηγάδια και γεωτρήσεις από τα οποία προσφέρουμε καθαρό νερό σε 500.000 ανθρώπους.

Επίσης, έχουμε φτιάξει και δύο ορφανοτροφεία στα οποία προσφέρουμε συσσίτιο με γάλα και βιταμινούχα μπισκότα", δηλώνει ο Πάτερ Δημήτριος, ενώ εξηγεί πως τα έσοδα για να δημιουργηθούν όλα αυτά έρχονται από ανώνυμους και επώνυμους δωρητές από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Μπορείτε να βοηθήσετε το έργο της Ιεραποστολής κάνοντας τη δική σας δωρέα στο:

NATIONAL BANK / ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 146/296160-13
IBAN: GR 2801101460000014629616013
SWIFT: (BIC) ETHNGRAA
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΕΙΡΗΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Γράφτηκε από την  Χριστίνα Φωτεινάκη

Οι παιδικές ασθένειες του καλοκαιριού Common Summer Illness in Children

και η αντιμετώπιση τους

Common Summer Illness in Children

Ο ιός της γρίπης έχει συνδυαστεί κατά το πλείστον με τους χειμερινούς μήνες, όμως η εμφάνισή του γίνεται και το καλοκαίρι και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό για τους μικρούς μας φίλους. 

Τα πρώτα σημάδια του χειμώνα στην υγεία μας και ιδιαίτερα του παιδιού είναι εμφανή από τα πρώτα γρατζουνίσματα στο λαιμό έως τον έντονο βήχα και τον πυρετό. Με την είσοδο του καλοκαιριού μπορεί εσείς και τα παιδιά σας να κάνετε διακοπές, όμως όχι το ίδιο και οι παιδικές ασθένειες.

Ποιες είναι οι συνηθέστερες ασθένειες του καλοκαιριού; 

Ο ιός της γρίπης 

Συμπτώματα:

Υψηλός πυρετός (3 έως 5 ημέρες)

Πονοκέφαλος

Πονόλαιμος

Εμετός

Μυικοί πόνοι

Αντιμετώπιση

Αντιμετωπίστε το με ψυχραιμία. Χορηγήστε αντιπυρετικό στο παιδί σας και φροντίστε να το κάνετε συχνά δροσερά μπάνια. Άφθονο νερό και υγρά θα βοηθήσουν ώστε να μην αφυδατωθεί. Εάν ο πυρετός επιμένει, συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας.

Διάρροια 

Συμπτώματα: 

Εμετός

Κοιλόπονος

Αυξημένος αριθμός κενώσεων

Ανορεξία

Αίσθημα αδυναμίας

Πυρετός

Αντιμετώπιση

Θα πρέπει να αποφύγετε για μία ώρα να δώσετε στο παιδί σας υγρά ή τρόφιμα μετά τον εμετό ή την κένωση. Στη συνέχεια φροντίστε για την ενυδάτωση του οργανισμού του. Σε περίπτωση, που τα συμπτώματα συνεχίζονται ή υπάρχει δείγμα αίματος, συμβουλευτείτε άμεσα τον παιδίατρό σας.

Ερεθισμός ματιών

Συμπτώματα:

Κόκκινα μάτια

Φαγούρα

Αντιμετώπιση 

Ο ερεθισμός στα μάτια είναι ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο κατά τους μήνες του καλοκαιριού. Το κοκκίνισμα στα μάτια και η ξηρότητα οφείλεται κυρίως λόγω του νερού της πισίνας ή της θάλασσας και είναι ακίνδυνο. Για να αντιμετωπίσετε το ενοχλητικό αυτό πρόβλημα, ρίξτε λίγες σταγόνες φυσικού ορού στα μάτια του παιδιού σας μετά το μπάνιο.

iatropedia

SOS tips για να προλάβετε τον πνιγμό! Σώστε το Παιδί

Γιατί πνίγονται τα παιδιά; Φταίει το ότι έχουν φάει, οι βουτιές σε άγνωστα νερά; Ο παιδίατρος Δρ. Σπύρος Μαζάνης δίνει μία νέα διάσταση στο θέμα αλλά και συμβουλές για το πώς να προστατέψετε και το δικό σας παιδί για ένα ξέγνοιαστο καλοκαίρι!

Στην Ελλάδα κάθε χρόνο πνίγονται περίπου 300 άνθρωποι. Τα 10 με 14 είναι παιδιά. Σε κάθε έναν πνιγμό αντιστοιχούν 5-7 παρ' ολίγον πνιγμοί. Όμως έστω και αν δεν επέλεθει ο θάνατος ο παρ' ολίγον πνιγμός αφήνει σοβαρά νευρολογικά προβλήματα. Το 70% των πνιγμών συμβαίνουν στη θάλασσα, το 25% στις πισίνες και 5% σε λίμνες, ποτάμια, δεξαμενές, μπανιέρες κλπ.

Γιατί πνίγονται τα παιδιά παρόλο που οι γονείς τους ή οι επιβλέποντες είναι κοντά τους;
1. Τα παιδιά πνίγονται διότι δεν καλούν σε βοήθεια. Ειδικότερα τα παιδιά κάτω των 6 ετών δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό που τους συμβαίνει θα καταλήξει σε πνιγμό, δηλαδή σε απώλεια της ζωής τους. Δεν συνειδητοποιούν ότι η κατάποση του νερού θα τα οδηγήσει σε θάνατο, δεν πονάνε και γι' αυτό δεν φωνάζουν ούτε χτυπάνε τα χέρια τους για να κάνουν θόρυβο και να καλέσουν σε βοήθεια.
2. Όταν το αλατισμένο θαλασσινό νερό ή το χλώριο της πισίνας ακουμπήσει στο λαιμό τους (φάρυγγα) τούς δημιουργεί τοπικό ερεθισμό με αποτέλεσμα να επέλθει σπασμός του λάρυγγα (λαρυγγόσπασμος). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρξει αφωνία και ταυτόχρονα να σταματήσει η αναπνοή. Με αυτόν τον τρόπο προκαλείται μείωση του οξυγόνου στους πνεύμονες και του εγκεφάλου και απώλεια της συνείδησης.
3. Στην τρίτη φάση χαλαρώνει ο λαρυγγόσπασμος και αρχίζει το νερό να κατεβαίνει στους πνεύμονες και γεμίζουν ενεργητικά με νερό, το σώμα γίνεται πιο βαρύ και τελικά βυθίζεται στον πάτο.

Ποιες είναι οι συνέπειες του πνιγμού σε ένα παιδί;

Ο πνιγμός μπορεί να προκαλέσει:
-Καρδιακή αρρυθμία και βλάβη
-Εγκεφαλική μόνιμη βλάβη
-Παράλυση χεριών και ποδιών
-Σοβαρή αναπνευστική ανεπάρκεια
-Θάνατο

Πού μπορεί να συμβεί ο πνιγμός;
Όπου υπάρχει νερό: θάλασσα, πισίνα, λίμνη, ποτάμι, φρεάτιο, μπανιέρα, κουβάδες, φουσκωτές πισίνες, τουαλέτες κλπ.

Πώς μπορούμε να προλάβουμε τον πνιγμό του παιδιού;

1. Δεν αφήνουμε ούτε δευτερόλεπτο το παιδί από τα μάτια μας
2. Όταν επιβλέπουμε παιδιά που κολυμπούν δεν πίνουμε καφέ, αλκοόλ, δεν καπνίζουμε, δεν μιλάμε στο τηλέφωνο, δεν παίζουμε χαρτιά.
3. Δεν εμπιστευόμαστε ούτε τα παιδιά που ξέρουν κολύμπι.
4. Δεν εμπιστευόμαστε την παρουσία ναυαγοσώστη.
5. Δεν αναθέτουμε το καθήκον της επίβλεψης σε μεγαλύτερα παιδιά ή σε υπερήλικα άτομα.
6. Αν χρειαστεί να απομακρυνθούμε έστω και για λίγο παίρνουμε και το παιδί μαζί μας.
7. Δεν γευματίζετε εσείς και το παιδί 3 ώρες πριν το κολύμπι.
8. Δεν τα αφήνετε να κάνουν βουτιές σε άγνωστα νερά, σε ρηχά νερά, σε νερά με βράχια.
9. Μάθετε τα παιδιά να κάνουν βουτιά με τα πόδια.
10. Μάθετε το παιδί να κολυμπάει από 3 μηνών.

tlife.gr

iPaideia.gr
Πηγή