Μπαμπάς και παιδί περπατούν στη βροχή με μια ομπρέλα Father sheltering his son from the rain

Ένας μπαμπάς περπατάει με το γιο του μέσα στη βροχή και χρησιμοποιεί τη μία και μοναδική ομπρέλα που έχει για να κρατήσει στεγνό το παιδί και όχι τον εαυτό του.

Showered with love

father sheltering his son from the rain

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι γονείς ταυτιζόμαστε με αυτόν τον πατέρα. Από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά μας, ξεχάσαμε τι σημαίνει ύπνος, χρόνος για τον εαυτό μας, πάρτι (δεν εννοώ παιδικά πάρτι!) και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. 

Το να βάζεις το παιδί σου πάνω από τον εαυτό σου, είναι φυσικά ένα από τα μεγαλεία του να είσαι γονιός. Από την άλλη, χρειάζεται να υπάρχει ένα μέτρο. Όλοι ξέρουμε ότι όταν πέφτει το αεροπλάνο πρέπει να βάλουμε πρώτα τη δική μας μάσκα οξυγόνου και μετά να γυρίσουμε να βοηθήσουμε τους άλλους, έτσι δεν είναι; 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση αν ο μπαμπάς της φωτογραφίας πέσει στο κρεβάτι με πνευμονία, ποιος θα φροντίζει το παιδί; (Ελπίζω να υπάρχει μαμά…)

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της φωτογραφίας για μένα όμως, δεν ήταν η ίδια φωτογραφία. Ήταν τα 550 σχόλια που μάζεψε. 

Στα σχόλια διαπιστώνεις ότι η ίδια φωτογραφία, προκαλεί διαφορετικές αντιδράσεις στους ανθρώπους ανάλογα με τις προσωπικές τους εμπειρίες. Τα περισσότερα σχόλια ήταν κολακευτικά για τον μπαμπά αλλά υπήρχαν και σχόλια άλλου είδους: οδυνηρά, χιουμοριστικά, ορθολογιστικά… Να ένα μικρό δείγμα:

Τα οδυνηρά
– Ο δικός μου μπαμπάς θα είχε κρατήσει την ομπρέλα και θα μου έλεγε ότι η βροχή θα με βοηθήσει να σκληραγωγηθώ και να γίνω δυνατός χαρακτήρας.
– Ο δικός μου μπαμπάς είναι ένα κάθαρμα στη φυλακή.
– Δεν είναι όλοι οι μπαμπάδες έτσι.
– Θυμώνω με τον μπαμπά που δόθηκε σε μένα, αλλά χαίρομαι που οι κανονικοί μπαμπάδες είναι έτσι.

Τα χιουμοριστικά
– Μία μαμά θα είχε φροντίσει να υπάρχουν δύο ομπρέλες.
– Μία μαμά θα είχε φορέσει αδιάβροχο στο παιδί πριν φύγει από το σπίτι!
– Γιατί δε φοράει φανέλα, μέσα από ένα τόσο ελαφρύ πουκάμισο;
– Οι άντρες που δε φοράνε φανέλα μέσα από το πουκάμισο, έχουν γίνει επιδημία.

Τα ορθολογιστικά
– Ένα άρρωστο παιδί θα ήταν μεγαλύτερο πρόβλημα από το βρεγμένο του πουκάμισο.
– Ελπίζω να είναι απόγευμα και να επιστρέφουν σπίτι και να μην πηγαίνουν τώρα στη δουλειά και στο σχολείο.
– Ο μπαμπάς έπρεπε να δώσει την ομπρέλα στο παιδί και να κρατήσει το παιδί αγκαλιά. Το πρόβλημα θα είχε λυθεί.

Τα συγκινητικά
– Μου λείπει ο μπαμπάς μου κάθε μέρα. Δεν νομίζω ότι θα μου περάσει ποτέ αυτός ο πόνος.
– Αλλά βλέπετε, αυτός ο μπαμπάς κάνει περισσότερα από το να τον κρατάει στεγνό. Του διδάσκει πώς να βάζει άλλους πάνω από τον εαυτό του.
– Ο μπαμπάς μου ακόμα το κάνει αυτό, ακόμα κι αν είμαι ενήλικας.

Έχω την τύχη να έχω κι εγώ γονείς που κρατούσαν την ομπρέλα για μένα και το κάνουν ακόμα. Δεν τους επέλεξα εγώ, ήταν θέμα τύχης. Θα τους επέλεγα όμως και πάλι χωρίς καμία αμφιβολία, αν μου δινόταν η ευκαιρία. Αλλά η απόφαση για το τι είδους μαμά επιλέγω να είμαι εγώ, είναι δική μου και μόνο δική μου. Δεν μπορούμε να επηρεάσουμε το παρελθόν. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το πώς μεγαλώσαμε εμείς. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε πώς θα μεγαλώσουμε τα δικά μας παιδιά.

Τι είδους γονείς θα επιλέξουμε να γίνουμε;

antikleidi

Ποια ενθύμια θα θέλατε να έχουν τα παιδιά σας;

Το πιθανότερο είναι ότι πότε δεν χρησιμοποιείτε το πορσελάνινο σερβίτσιο της γιαγιάς σας, αν και το έχετε κουβαλήσει σε όλες τις μετακομίσεις σας, επειδή η ιδέα του να το πουλήσετε σας ακούγεται λάθος. 

Οπότε τι θα θέλατε να έχουν τα παιδιά σας – που δεν θα τους είναι βάρος όπως εκείνο το πορσελάνινο σετ; 

Έχουμε μερικές ιδέες:

Το πρώτο σας διαβατήριο
Το να δουν όλες αυτές τις σφραγίδες χωρών από όλα τα εξωτικά μέρη στα οποία έχετε πάει θα τους υπενθυμίσει πόσο πολύ σας αρέσει η περιπέτεια.

Μία τυπωμένη φωτογραφία από τον γάμο σας
Καλές είναι και οι ψηφιακές φωτογραφίες, αρκεί να τις αποθηκεύετε κάπου και να μην ξεχάσετε που είναι αυτό το «κάπου». Αλλά υπάρχει μία διαφορετική αίσθηση στο να μπορείς να κρατάς μια πραγματική φωτογραφία σας χέρια σου.

Κάτι που ανήκει στον γηραιότερο εν ζωή συγγενή σας
Κάτι μικρό αλλά προσωπικό. Και θα πρέπει να ανήκει σε κάποιον που πραγματικά τα παιδιά σας γνωρίζουν, όχι σε κάποιον που πέθανε πριν καν εκείνα γεννηθούν.

Ένα κόσμημα με συναισθηματική αξία
Μπορεί αν είναι ένα δαχτυλίδι που σας έκαναν δώρο στα 16 σας ή το ρολόι που σας έδωσε ο πατέρας σας όταν αποφοιτήσατε από το πανεπιστήμιο. Δεν έχει να κάνει με διαμάντια και πολλά χρήματα, αλλά με συναισθηματική αξία.

Μία απόδειξη με ημερομηνία επάνω
Σας εγγυόμαστε ότι θα τους κάνει να γελάνε κάθε φορά που την ανακαλύπτουν και θα βλέπουν, για παράδειγμα, πόσο κόστιζε το γάλα το 1960

Μια φωτογραφία με την πρώτη φορά που τα κρατήσατε
Θα έχετε εκατομμύρια φωτογραφίες από όταν ήταν μωρά, αλλά καμία δεν συγκρίνετε με την πρώτη τους.

Αντικείμενα από την παιδική τους ηλικία
Όχι διάφορα παιχνίδια ή τις ζωγραφιές τους. Αυτά μπορείτε να τα χαρίσετε ή να πετάξετε. Οι βαθμοί όμως ή οι έπαινοι από το σχολείο τους είναι σημαντικοί. 

Ταυτότητες που φορούσαν τα κατοικίδια τους
Είναι και αυτά μέλη της οικογένειας και αξίζει να τα θυμόμαστε.

Την αγαπημένη σας μουσική αλλά όχι σε χαλασμένες κασέτες
Θέλετε να μπορέσουν να ακούσουν τα αγαπημένα σας κομμάτια, αλλά δεν πρόκειται να τα καταφέρουν αν είναι μέσα σε χαλασμένες κασέτες. Δείτε εάν μπορείτε να τα βρείτε στο iTunes.

Πηγή: huffingtonpost

Το οικογενειακό τραπέζι είναι μια καλή ευκαιρία να φέρνουμε την χαρά στο σπίτι μας!

Ήμουν πολύ τυχερό παιδί που μεγάλωσα μέσα σε μια οικογένεια με κουλτούρα όπου το φαγητό και το οικογενειακό φαγητό ήταν ένα απαραίτητο κομμάτι της ζωής μας.

Μερικές από τις πιο σημαντικές παιδικές αναμνήσεις συνέβησαν στο οικογενειακό τραπέζι. 

Μερικές από τις πιο σημαντικές παιδικές αναμνήσεις συνέβησαν στο οικογενειακό τραπέζι. 

Η αγάπη μου για την μαγειρική και την διασκέδαση οφείλεται στην μαμά μου που μαγείρευε όχι μόνο για να θρέψει το σώμα μας αλλά και την ψυχή μας. Τα παιδιά μπορούν να μάθουν πάρα πολλά πράγματα μέσα από ένα οικογενειακό τραπέζι χωρίς πολύ μεγάλη προσπάθεια.

Το οικογενειακό τραπέζι είναι μια καλή ευκαιρία να φέρετε την χαρά στο σπίτι σας! 

Κατά την διάρκεια του γεύματος μοιράζεστε όχι μόνο το φαγητό αλλά και τις εμπειρίες μέσα στην ημέρα, διάφορα αστεία γεγονότα, περιπέτειες αλλά και ανησυχίες. Δεν υπάρχουν μυστικά στο οικογενειακό γεύμα αλλά συζητήσεις και πολλά νέα πράγματα και πληροφορίες.

Η επικοινωνία με τον έξω κόσμο σταματά στο τραπέζι. 

Τα κινητά, η τηλεόραση, και τα tablet κλείνουν και ανοίγει…η μεταξύ σας επικοινωνία. Κανείς δεν πρόκειται να διακόψει το γεύμα σας επειδή είστε εκεί για τα παιδιά σας. Είστε εκεί για να μιλήσετε, να γελάσετε να συζητήσετε. Πάντα υπάρχουν πράγματα για να πείτε αρκεί να προσπαθήσετε.

Την ώρα του φαγητού είναι η καλύτερη στιγμή για να μάθετε στα παιδιά σας πως να δουλεύουν! 

Το τραπέζι δεν στρώνεται αυτόματα μόνο του αλλά με την βοήθεια των παιδιών σας. Κάποιος έχει την αρμοδιότητα να το στρώσει, άλλος να πλύνει τα λαχανικά και άλλος να φέρει τα μαχαιροπίρουνα κλπ. Όλοι μπορούν να βοηθήσουν και με την προσωπική δουλειά του καθενός να ετοιμαστεί ένα υπέροχο γεύμα.

Πόσοι από εσάς θυμάστε μια συγκεκριμένη γεύση ή ένα ωραίο πιάτο που έφτιαχνε η μαμά σας ή η γιαγιά σας; Οι Κυριακές μπορούν να αλλάξουν με ένα ιδιαίτερο πιάτο ή ένα γλυκό που φτιάξατε με τα χεράκια σας. Τα παιδιά δημιουργούν αναμνήσεις που θα θυμούνται κάθε φορά όταν τρώνε ένα παρόμοιο φαγητό ή ακόμη και όταν μυρίζουν ένα φαγητό!

Όταν τρώμε μαζί μαθαίνουμε στα παιδιά μας πως η οικογένεια είναι ένα δώρο. 

Δεν έχει καμία σημασία αυτό που τρώμε αλλά με ποιον τρώμε αυτό το γεύμα.

babyradio.gr– Γκαλίτσιου Μαριάννα

Λέμε ΟΧΙ στη σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών

Εσείς ενοχλείτε, όχι τα παιδιά σας...

Τα παιδιά φέρονται με τον τρόπο που μαθαίνουν από το σπίτι τους.

Σε σένα το λέω, μη κοιτάζεις αλλού. 

Σε σένα, που τα αφήνεις ελεύθερα να αλωνίζουν ανάμεσα στα τραπέζια της ταβέρνας και να σκούζουν μέσα στα αυτιά τα δικά μου και των άλλων θαμώνων.

Σε σένα, κύριέ μου, που τα ακολουθείς κιόλας βήμα βήμα όσο χαλάνε τον κόσμο από τις φωνές, καμαρωτός σαν γύφτικο σκεπάρνι, διότι «παιδιά είναι, δεν μπορείς να τα περιορίσεις».

Σας έχω νέα, λοιπόν. 

Μια χαρά μπορείς να τα περιορίσεις.

Η ταβέρνα δεν είναι το σαλόνι σου. Το καφέ δεν είναι το καθιστικό σου. Η παραλία δεν είναι η αυλή σου. Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά όλων των συνανθρώπων σου. Η ησυχία τους δεν είναι η φασαρία σου. «Εάν δεν σου αρέσουν τα παιδιά και είσαι μισάνθρωπος, υπάρχει λύση, να καθίσεις σπίτι σου», απαντάς, όταν σου κάνουν παρατήρηση.

Και μόλις γυρίζεις από την άλλη, το διαβάζω στα χείλη σου μέσα από εκείνον τον καθρέφτη, με βρίζεις κι από πάνω: 

«Παράξενε, ξινέ, υστερικέ, παλιο@@@, κομπλεξικέ, ποιος ξέρει πόσο ξύλο έφαγες από τη μάνα σου, σίγουρα δεν μπορεί να κάνει παιδιά το μπάζο η γυναίκα σου, αν έχεις και γυναίκα δηλαδή, γιατί μάλλον θα κοιμάσαι μόνος σου με τη γάτα σου, τέτοιος γεροντοκόρος που είσαι».

Όχι, κυρία μου. Δεν κοιμάμαι μόνος μου με τη γάτα μου. Δεν έχω καν γάτα. Έχω παιδιά όπως κι εσείς, εξίσου χαριτωμένα, αλλά φροντίζω να μην τα κακομαθαίνω. Όταν βλέπω ότι ενοχλούν τους συνανθρώπους μου, τα συμμαζεύω και τα δασκαλεύω. Δεν τα αφήνω να παίζουν κυνηγητό στους διαδρόμους του ξενώνα στις 8 το πρωί. Τα μαλώνω όταν τρέχουν ανάμεσα στις ομπρέλες και κλωτσάνε άμμο στα μούτρα των ανυπεράσπιστων λουομένων. Ζητώ και συγγνώμη όποτε χρειαστεί.

Διδάσκω στα παιδιά μου, ότι ο καλός πολίτης σέβεται πάνω απ’όλα τον διπλανό του. Όταν τα δω να εκτροχιάζονται, τρέχω και τα επαναφέρω στην τάξη. Δεν τους επιτρέπω να χαλάνε τον κόσμο στις 11 το βράδυ στην πυλωτή της πολυκατοικίας. Δεν τα αφήνω να πειράζουν τα αδέσποτα ζωάκια. Δεν καμαρώνω όταν αρχίζουν καυγάδες με άλλα παιδάκια. Τους θυμίζω ξανά και ξανά, ότι η ζωή έχει κανόνες.

Γι’αυτό σας λέω, αφήστε για λίγο στην άκρη το κινητό σας, ανοίξτε τα μάτια σας να δείτε τι γίνεται γύρω σας και χρησιμοποιήστε το μυαλό σας για να σκεφτείτε. Ο κόσμος δεν είναι τσιφλίκι δικό σας και των παιδιών σας. Ενοχλείτε. Εσείς ενοχλείτε, όχι τα παιδιά σας. Τα παιδιά φέρονται με τον τρόπο που μαθαίνουν από το σπίτι τους.

Οι γονείς είναι αυτοί που ανάβουν το τσιγάρο εκεί όπου απαγορεύεται, οι γονείς παρκάρουν στη θέση των αναπήρων, οι γονείς φωνασκούν και βρίζουν, οι γονείς χαλάνε τη ζαχαρένια των άλλων με τάβλι και ρακέτες και μουσική στη διαπασών, οι γονείς είναι που κάνουν τα παιδιά σαν τα μούτρα τους.

Τα παιδιά δεν είναι κακομαθημένα. Τα παιδιά είναι αξιαγάπητα και χαριτωμένα, μέσα στην άγνοια και την αθωότητά τους. 

Οι κακομαθημένοι είναι οι γονείς.

Γερ. Ο. Παράξενος

themamagers