Tuesday, 26 April 2016

Έτσι είναι αποτελεσματική μια «συγγνώμη»
Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Σας έχει τύχει ποτέ να μετανιώσετε για κάποιο λάθος που έχετε κάνει και να μην μπορείτε να πείσετε τον ενδιαφερόμενο πως πραγματικά μετανοήσατε; 
Είτε γιατί δεν έχετε τον τρόπο, είτε γιατί δεν βρίσκετε τα λόγια, είτε πολύ απλά γιατί δεν είστε πειστικοί, η συγγνώμη σας δεν εισακούγεται.

Επιστήμονες, λοιπόν, μελέτησαν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν στη συγγνώμη και εντόπισαν ορισμένα σημεία-κλειδιά που μπορούν να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, τη
συγχώρεση δηλαδή. 
Αυτά είναι:

1. Έκφραση της λύπης
2. Εξήγηση του τι έφταιξε
3. Ανάληψη ευθύνης
4. Δήλωση μετάνοιας
5. Προσφορά επανόρθωσης
6. Αίτημα συγχώρεσης

Το πιο σημαντικό, σύμφωνα με την έρευνα, είναι η «ανάληψη ευθύνης», με δεύτερο την «προσφορά επανόρθωσης». Λογικό, αφού δείχνουμε πως καταλαβαίνουμε απόλυτα το λάθος μας και δεσμευόμαστε να λύσουμε το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Έπειτα, ακολουθούν τα υπόλοιπα με τελευταίο στη σειρά να έρχεται το «αίτημα συγχώρεσης».

Monday, 25 April 2016

Σε έξαρση ο ιός Κοξάκι (Coxsackie) στα Τρίκαλα

Ο ιός Κοξάκι (Coxsackie) είναι μέλος της οικογένειας των εντεροϊών (η οποία περιλαμβάνει επίσης τον ιό της πολιομυελίτιδας και της ηπατίτιδας Α) και ζει στον ανθρώπινο πεπτικό σωλήνα. 

Μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο, συνήθως όταν δεν πλένουμε καλά τα χέρια μας και τις επιφάνειες που έχουν μολυνθεί από περιττώματα.
Σε αυτές τις επιφάνειες ο ιός Κοξάκι μπορεί να επιζήσει για αρκετές ημέρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Κοξάκι προκαλεί ήπια γριπώδη συμπτώματα που φεύγουν χωρίς θεραπεία. Αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε πιο σοβαρές λοιμώξεις.
Συμπτώματα
Ο ιός Coxsackie μπορεί να παράγει μια ευρεία ποικιλία συμπτωμάτων. Περίπου τα μισά από όλα τα παιδιά που μολύνονται με τον ιό, δεν έχουν συμπτώματα. Άλλα εκδηλώνουν ξαφνικά υψηλό πυρετό, πονοκέφαλο και μυϊκούς πόνους, ενώ μερικά παιδιά έχουν επίσης πόνο στο λαιμό, κοιλιακή δυσφορία, ή ναυτία. Ένα παιδί με τον ιό Κοξάκι μπορεί απλά να έχει πυρετό, αλλά να μην έχει άλλα συμπτώματα. Στα περισσότερα παιδιά, ο πυρετός διαρκεί περίπου τρεις ημέρες και στη συνέχεια εξαφανίζεται. 

Ο ιός Κοξάκι μπορεί επίσης να προκαλέσει πολλά διαφορετικά συμπτώματα που επηρεάζουν διαφορετικά μέρη του σώματος:

Λοίμωξη σε χέρια, πόδια και στόμα: 
Ένα είδος του ιού coxsackie, προκαλεί επώδυνες φλύκταινες με κόκκινο χρώμα στον λαιμό, στην γλώσσα, τα ούλα, την σκληρά υπερώα, στο εσωτερικό από τα μάγουλα, καθώς και στις παλάμες των χεριών και στα πέλματα των ποδιών.
Ερπητική κυνάγχη: 
Μια μόλυνση του λαιμού που δημιουργεί φουσκάλες με κόκκινο δακτύλιο και έλκη στις αμυγδαλές και την μαλακή υπερώα.
Αιμορραγική επιπεφυκίτιδα: 
Μια λοίμωξη που επηρεάζει το λευκό τμήμα των ματιών. Η αιμορραγική επιπεφυκίτιδα αρχίζει συνήθως ως πόνος του οφθαλμού, που ακολουθείται γρήγορα από κόκκινα, υγρά μάτια με οίδημα, ευαισθησία στο φως και θολή όραση.
Περιστασιακά, ο ιός Κοξάκι μπορεί να προκαλέσει πιο σοβαρές λοιμώξεις που μπορεί να χρειαστεί να αντιμετωπιστούν με εισαγωγή σε ένα νοσοκομείο:
Ιογενής μηνιγγίτιδα: 
Μία λοίμωξη των μηνίγγων (οι τρεις μεμβράνες που περιβάλλουν τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό)
Εγκεφαλίτιδα: 
Μια λοίμωξη του εγκεφάλου.
Μυοκαρδίτιδα: 
Μία λοίμωξη του καρδιακού μυός Τα νεογνά μπορεί να μολυνθούν από τις μητέρες τους κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη γέννηση και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για την ανάπτυξη σοβαρής λοίμωξης, συμπεριλαμβανομένης της μυοκαρδίτιδας, της ηπατίτιδας και της μηνιγγοεγκεφαλίτιδας (φλεγμονή του εγκεφάλου και των μηνίγγων ταυτόχρονα).
Στα νεογέννητα, τα συμπτώματα μπορούν να αναπτυχθούν μέσα σε 2 εβδομάδες μετά τη γέννηση.
Μεταδοτικότητα του ιού
Ο ιός Κοξάκι είναι πολύ εύκολο να κολλήσει από το ένα παιδί στο άλλο.
Μπορεί να μεταδοθεί από άπλυτα χέρια και από επιφάνειες που έχουν μολυνθεί από περιττώματα.
Μπορεί επίσης να εξαπλωθεί μέσω σταγονιδίων που “ψεκάζονται” στον αέρα, κάθε φορά που κάποιος ασθενής (μολυσμένος με Κοξάκι) βήχει ή φτερνίζεται.
Ο κίνδυνος μόλυνσης από τον ιό Coxsackie είναι υψηλότερος μεταξύ των βρεφών και των παιδιών ηλικίας κάτω των 5 ετών. Ο ιός εξαπλώνεται εύκολα σε μέρη, όπως σχολεία, παιδικοί σταθμοί και κατασκηνώσεις. Τα παιδιά που έχουν μολυνθεί με τον ιό Κοξάκι είναι πιο μεταδοτικά κατά την πρώτη εβδομάδα που ασθενούν.
Πρόληψη: Δεν υπάρχει εμβόλιο για την πρόληψη της μόλυνσης από τον ιό Coxsackie. Το πλύσιμο των χεριών είναι η καλύτερη προστασία.
Πρέπει να μάθετε τα παιδιά σας να πλένουν τα χέρια τους συχνά, ιδιαίτερα μετά τη χρήση της τουαλέτας (ειδικά σε δημόσιους χώρους), πριν από τα γεύματα και πριν την προετοιμασία του φαγητού. Τα κοινόχρηστα παιχνίδια σε κέντρα παιδικής φροντίδας θα πρέπει να καθαρίζονται τακτικά με απολυμαντικό, επειδή ο ιός μπορεί να ζήσει σε αυτά τα αντικείμενα για μέρες.
Τα παιδιά που ασθενούν με τον ιό Κοξάκι θα ...

Ιάσονας, ο μονοσάνδαλος — Η Αργοναυτική εκστρατεία

Ο Ιάσονας ήταν γιος του βασιλιά της Ιωλκού, Αίσονα και της Πολυμήδης, αρχηγός της Αργοναυτικής εκστρατείας.
Πριν απ’ αυτή διακρίθηκε στην εξόντωση του Καλυδώνιου κάπρου.
Άνηκε στην οικογένεια των Αιολιδών της Ιωλκού.
Ο πατέρας του, θέλοντας να προστατέψει τον Ιάσονα από τις επιβουλές του σφετεριστή Πελία, προσποιήθηκε ότι ο Ιάσονας είχε πεθάνει, ενώ κρυφά και μέσα στη νύχτα τον οδήγησε στον Κένταυρο Χείρωνα, στο βουνό Πήλιο, όπου ο Ιάσονας εκπαιδεύτηκε στο σώμα και το πνεύμα.
Όταν έγινε 20 χρονών, ξεκίνησε το δρόμο του για την Ιωλκό.
Στην πορεία, ο νέος συνάντησε την Ήρα, που εμφανίστηκε υπό τη μορφή μιας ασθενούς γριάς, ζητώντας του να την περάσει από τον ποταμό Άναυρο.
Ο Ιάσονας πρόθυμα πέρασε τη γριά από το ποτάμι, έχασε όμως το ένα του σανδάλι στον πάτο του ποταμού. Λίγες μέρες μετά εμφανίστηκε μονοσάνταλος μπροστά στον Πελία, ζητώντας του το θρόνο που δικαιωματικά του άνηκε.
Ενώ ο συγκεντρωμένος λαός σκόπευε να θυσιάσει στο θεό Ποσειδώνα ζώα, για να τιμήσει τη δύναμή του, σάστισε και έμεινε άναυδος από το έκπαγλο κάλλος του νεανία, ο οποίος έμοιαζε πολύ με τον Απόλλωνα...
Όμως, ο Πελίας, τρομοκρατημένος από την πραγματοποίηση της προφητείας ότι η ζωή του και ο θρόνος του θα κινδύνευαν από ένα μονοσάνταλο συγγενή του, δέχθηκε να του τον παραχωρήσει μόνο εάν αυτός πήγαινε στην Κολχίδα και του έφερνε το Χρυσόμαλλο Δέρας, στου οποίου τη ράχη είχε ταξιδέψει ο Φρίξος και η Ελένη, πιστεύοντας ότι ο Ιάσονας δεν θα τα κατάφερνε και θα παρέμενε στο θρόνο.
Ο Ιάσονας, όπως πάντα, πρόθυμα εκτέλεσε το καθήκον του. Φθάνοντας στην Κολχίδα, ο Ιάσονας κατάφερε να αρπάξει το Δέρας, χάρη στη βοήθεια της κόρης του βασιλιά της Κολχίδας, Αιήτη, και ξακουστής μάγισσας, Μήδειας, η οποία τον είχε ερωτευτεί παράφορα. Έτσι, επέστρεψε νικηφόρος στην Ιωλκό με τη Μήδεια σύζυγό του.

Με την επιστροφή του Ιάσονα, ο Πελίας αρνήθηκε να του παραδόσει το θρόνο. Η Μήδεια όμως, βλέποντας ότι ο Πελίας παρέμενε αδιάλλακτος, έπεισε τις κόρες του να τον διαμελίσουν, τάχα για να τον ξανανιώσουν. Ο λαός της Ιωλκού, μετά το αποτρόπαιο έγκλημα, αντέδρασε και παρέδωσε το θρόνο στο γιο του Πελία, Άκαστο. Έτσι, ο Ιάσονας και η Μήδεια αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Κόρινθο όπου έζησαν για δέκα χρόνια μαζί. Όμως, μετά από τη δεκάχρονη συμβίωση, ο Ιάσονας ερωτεύτηκε τη Γλαυκή (ή Κρέουσα), κόρη του βασιλιά Κρέοντα της Κορίνθου, την οποία και έκανε γυναίκα του. Η Μήδεια, εξοργισμένη και πληγωμένη από την απόρριψη αποφάσισε να εκδικηθεί και σκότωσε όχι μόνο την αντίζηλό της αλλά και τα παιδιά της, Μέρμερο και Φέρητα.

Στη συνέχεια, για να αποφύγει την οργή του Ιάσονα, δραπέτευσε με το άρμα της, δώρο του θεού Ήλιου, το οποίο έσερναν φτερωτοί δράκοι, και έφτασε στην Αθήνα, όπου της προσέφερε άσυλο ο βασιλιάς Αιγέας. Έτσι, ο Ιάσονας έμεινε μόνος στην Κόρινθο μέχρι το τέλος της ζωής του. Το καράβι του, την Αργώ, είχε αφιερώσει στο θεό Ποσειδώνα, γι’ αυτό και καθημερινά επισκεπτόταν το πλοίο, θυμούμενος την εκστρατεία στην Κολχίδα και λησμονώντας τη θλίψη του. Μια μέρα, ενώ κοιμόταν στη σκιά της Αργώς, ένα σάπιο δοκάρι έπεσε και τον σκότωσε, τερματίζοντας τη ζωή του τόσο πολυταξιδεμένου ήρωα. Ο Ιάσονας ήταν αγαπητός ήρωας και τιμόταν σε ιερά σε όλη την Ελλάδα.

Sunday, 24 April 2016

«Το λυπημένο αρκουδάκι»

Ευγένιος Τριβιζάς
Εικονογράφηση: Παναγιώτης Ράππας

Αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδικό βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που αγγίζει ένα από τα πιο ευαίσθητα και επώδυνα θέματα της εποχής μας. Η κακοποίηση όμως των παιδιών είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν επιτρέπεται να αγνοούμε.

Η Σοροπτιμιστική Ένωση Ελλάδος προτείνει να μη διαβάζουν το βιβλίο αυτό τα παιδιά μόνα τους, αλλά μαζί με τους γονείς ή δασκάλους τους, ανταποκρινόμενοι στις ερωτήσεις ή απορίες τους, εάν και όταν κρίνουν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να θίξουν το θέμα.
 
«Το Λυπημένο Αρκουδάκι»  με συγγραφέα τον Ευγένιο Τριβιζά δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδικό παραμύθι. Είναι το βιβλίο με το οποίο οι Ελληνίδες Σοροπτιμίστριες προβάλλουν ένα από τα σκληρότερα κοινωνικά προβλήματα, την Ενδοοικογενειακή Βία στο παιδί. 
Είναι το πρώτο βιβλίο στην παιδική λογοτεχνία του τόπου μας που ασχολείται με το πρόβλημα αυτό, του οποίου οι διαστάσεις είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο φανταζόμαστε και με συνέπειες που αφορούν όλους μας, γιατί η βία στο παιδί επηρεάζει ολέθρια όχι μόνο τη σωματική αλλά και την ψυχική και πνευματική του ανάπτυξη. 
Ένας εφιαλτικός κύκλος θυτών και θυμάτων βίας αναπτύσσεται και τροφοδοτείται συνεχώς... προσφέρει τη δυνατότητα σε χιλιάδες οικογένειες, γονείς και παιδιά, να γνωρίσουν, μέσα από τη μορφή του κεντρικού ήρωα, το βουβό μυστικό που κρύβει στην ψυχή του ένα λυπημένο, πονεμένο παιδί και με κατανόηση και ανθρωπιά να συμβάλουν στην καταπολέμηση της απεχθούς αυτής μορφής βίας, της ενδοοικογενειακής βίας, που αποτελεί απειλή κατά της κοινωνίας"

Τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια από το Β' Πειραματικό Λύκειο της Αθήνας με τη βοήθεια των καθηγητών τους, Αικ. Φιλιππάτου, Ελ. Τσίκιζα και Ιω. Καπετανάκη, επεξεργάστηκαν την ιδέα της μαθήτριας Αλεξάνδρας Βάσιλα για το θέμα της βίας στην οικογένεια και προχώρησαν στην παραγωγή της ταινίας μικρού μήκους στο πλαίσιο του προγράμματος «Το σχολείο πίσω από το φακό». Με πενιχρά μέσα, αλλά με πολλή αγάπη και φαντασία δημιούργησαν μια ταινία διαφορετική από τις άλλες. Κάτι μεταξύ φωτογραφίας και κινουμένων σχεδίων.


Για το «Λυπημένο Αρκουδάκι» εργάστηκαν:
οι μαθήτριες: Αλεξάνδρα Βάσιλα, Ορνέλα Γκιώνη, Βίκυ Μαυρέλη, Ίρις Τσελέντη
οι μαθητές: Απόστολος Ζαρρής, Γιάννης Ζαφειρόπουλος, Ιάσων Θεοφίλης, Αστέρης Κανούσης, Ηλίας Μουλάς
Πολύτιμη βοήθεια προσέφερε ο καθηγητής Γιώργος Σταυρόπουλος
Η ταινία διακρίθηκε ανάμεσα στις συμμετοχές 35 σχολείων από την Ελλάδα στο διαγωνιστικό τμήμα Corallino του φεστιβάλ Maremetraggio της Τεργέστης.
πηγή...

Όχι να λες, να νιώθεις «Ευχαριστώ». Όχι μόνο για τα σημαντικά, αλλά και για όσα θεωρείς αυτονόητα

Σε σένα Άνθρωπε. Σε σένα και σε μένα απευθύνομαι. Και ερωτώ: «Ένιωσες, αλήθεια, «Ευχαριστώ», για ό,τι καθημερινά σου δίνεται απλόχερα σ’ αυτό το επί γης ταξίδι;»

«Ευχαριστώ». 
Που αναπνέεις. 
Που έχεις να τρως. 
Που μπορείς και τρως. 
Που έχεις πόδια. 
Που μπορείς και περπατάς. 
Που σου 'μάθαν οι δάσκαλοι να διαβάζεις. 
Που σου 'μαθε η μάνα σου τι πα να πει ζεστή αγκαλιά.
«Ευχαριστώ». 
Που είδες ένα παιδί να ελπίζει. 
Που είδες ένα συνάνθρωπο σου να βοηθά έναν άλλο. 
Που είδες λίγους να πιστεύουν, όταν οι πολλοί έχουν ήδη απελπιστεί.
«Ευχαριστώ». 
Που σου 'μαθε η γιαγιά σου το πρώτο σου τραγούδι. 
Που σε πρόσεχε ο παππούς, όταν είχες για πρώτη φορά πυρετό. 
Που σου σκούπισε τα δάκρυα ο πατέρας, όταν έτρεχες και χτύπησες, μικρός.
«Ευχαριστώ». 
Που έπεσες. 
Που σηκώθηκες. 
Που φοβήθηκες. 
Που τόλμησες. 
Που έζησες.
«Ευχαριστώ». 
Που μαύρισαν τα γόνατά σου, από τα παιχνίδια στις αλάνες. 
Που έμαθες κάθε στενό της παιδικής σου γειτονιάς. 
Που είχες γειτονιά. 
Που είχες γείτονες. 
Που έχεις σπίτι.
«Ευχαριστώ». 
Που μύρισες τη βροχή. 
Που άκουσες την καταιγίδα. 
Που είδες τον ήλιο. 
Και που γνωρίστηκες με το βασίλεμα του.
«Ευχαριστώ». 
Που διάβασες ένα ωραίο ποίημα. 
Που ήπιες ένα ζεστό καφέ. 
Που πήγες βόλτα δίπλα στην ακρογιαλιά. 
Που μύρισες τα λουλούδια, μόλις μπήκε η Άνοιξη.
«Ευχαριστώ». 
Που χαμογελάς. 
Που χαμογελούν οι αγαπημένοι σου. 
Που έκλαψες μαζί τους. 
Που χόρεψες μαζί τους. 
Που ταξίδεψες μαζί τους. 
Που ονειρεύεσαι μαζί τους.
«Ευχαριστώ». 
Που κατάλαβες πως κανένα πρόβλημα, δεν είναι πρόβλημα, αλλά δοκιμασία. 
Που ενώ νόμισες πως είδες το χείλος του γκρεμού, τελικά τα κατάφερες και πέρασες από πάνω του. 
Που ενώ ένιωσες να απελπίζεσαι, κατάλαβες πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά.
«Ευχαριστώ». 
Που γνωρίστηκες με το μέσα σου. Και που γνωρίζεσαι ακόμη.
Να λες 
«Ευχαριστώ». 
Για όσα χτύπησαν την πόρτα σου. Για ό,τι ήρθε. Για ό,τι θα έρθει.
«Ευχαριστώ». 
Που αγάπησες. Που αγαπήθηκες. 
Που έπεσες. Που σηκώθηκες. 
Που φοβήθηκες. Που τόλμησες. 
Που έζησες. Που ταξίδεψες. 
Και που ακόμη ταξιδεύεις…
«Ευχαριστώ». 
Για όσα χτύπησαν την πόρτα σου. 
Για ό,τι ήρθε. Για ό,τι θα έρθει.
Τίποτα στη ζωή δε βγαίνει με εσαεί-εγγύηση. Τίποτα. 
Γι’ αυτό σου και μου λέω, Άνθρωπε. 
Να νιώθεις «Ευχαριστώ». Όχι να λες, να νιώθεις.
______________
~ Άννα Ιωαννίδου
enallaktikidrasi.com
http://antikleidi.com

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki