Τη νύχτα του Λαζάρου, ξημερώματα της Κυριακής των Βαϊων...

Τη νύχτα του Λαζάρου, στις 10 του Απρίλη του 1826, 

ξημερώματα της Κυριακής των Βαΐων...

Λένε, πως έτρωγαν άλογα, σκυλιά, γάτες και ποντίκια για να επιβιώσουν.
Λένε, πως οι μάνες έσφαζαν τα μωρά τους, για να μη πέσουν στα χέρια του οχτρού, και μετά αυτοκτονούσαν με το ίδιο ματωμένο μαχαίρι.
Λένε, πως ένας Τούρκος πήγε να σκυλέψει το άψυχο κορμί ενός παιδιού και η μάνα, αφού έβγαλε το μαχαίρι που είχε χώσει πριν λίγο στο στήθος της, τον έσφαξε.
Λένε, πως ο ήχος της έκρηξης από την ανατίναξη ακούστηκε στον Άδη και τάραξε τον Χάρο.
Γιατί ο Χάρος άκουσε την έκρηξη και περίμενε τους Μεσολογγίτες, μα πιότεροι Τούρκοι κατρακύλησαν κάτω εκεί θαρρώ.

Λένε, πως κάποιος πρόδωσε την ΕΞΟΔΟ.
Λένε, πως τη νύχτα του Λαζάρου το Μεσολόγγι ανέστησε την Ελλάδα.
Λένε, πως τα βόλια και οι οβίδες, που χάλασαν οι οχτροί, μπορούσαν να καλύψουν τη γη ολάκερη τρεις φορές, μα πάλι το Μεσολόγγι δεν έπεφτε.

Λένε, πως τις νύχτες οι Μεσολογγίτισες τραγουδούσαν τραγούδια θάρρους για τους άντρες τους.
Λένε, πως οι γενναίοι έβγαιναν από τα τείχη και κορόιδευαν τους απεκεί για να τους εκνευρίσουν.
Λένε, πως ο Βύρωνας αγάπησε τόσο πολύ το Μεσολόγγι που εδώ άφησε την τελευταία του ανάσα. Γιατί εδώ θεώρησε πως είναι η πατρίδα του πλέον.
Λένε, πως μετά την ΕΞΟΔΟ θέριεψε το φιλελληνικό κίνημα.
Λένε, πως από τους 11.000 περίπου Μεσολογγίτες που ήταν μέσα από τα τείχη, οι 3.500 μπορούσαν να πολεμήσουν. Κι όμως...
Λένε, πως κάθε μέρα πέθαιναν 150 από τους δικούς μας.
...................
Η ΕΞΟΔΟΣ του Μεσολογγίου αποτελεί, ίσως, την κορυφαία και την πλέον συγκινητική στιγμή του Αγώνα του Έθνους μας για λευτεριά. Συγκαταλέγεται, δε, στις σημαντικότερες στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας.
Όλα αυτά έγιναν τη νύχτα του Λαζάρου στις 10 του Απρίλη του 1826, ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων.
 
Στη μπαρουταποθήκη κάτω από τον προμαχώνα του Μάρκου Μπότσαρη, ο Χρήστος Καψάλης (Έλληνας προύχοντας και πολεμιστής) συγκέντρωσε 400 ψυχές (γυναίκες, παιδιά, ασθενείς και γηραιούς).
Αποφάσισαν να μην παραδοθούν, αλλά να θυσιαστούν. Όλη τη νύχτα έψελναν νεκρικές ακολουθίες.
Ο Καψάλης κρατούσε σφιχτά στο χέρι ένα αναμμένο δαδί όλη νύχτα.
Τα χαράματα, όταν οι Τούρκοι μπήκαν στην Ιερή Πολ, ο Καψάλης αναφώνησε «Μνήσθητι μου Κύριε» και άφησε το δαδί πάνω στα βαρέλια με το μπαρούτι……
 
Πέρασαν στην αιωνιότητα.
Και η πομπή του Σαββάτου, η αναπαράσταση την ανατίναξης και η πομπή της Κυριακής, δεν είναι γιορτές.
Είναι μνημόσυνο.
Ο αγώνας ήταν άνισος.
Ήταν άνισος για τους οχτρούς.
Γιατί εκείνοι ήταν πολύ ''λίγοι'' σε σχέση με εμάς.
Πολύ ''λίγοι''.
Και η ιστορία το έγραψε.
Και ολάκερος ο ντουνιάς το έμαθε.
Και η γης ήπιε το αίμα των νεκρών.
Και οι νεκροί δοξάστηκαν ως Έλληνες.
Γιατί, αν είσαι τέτοιος Έλληνας, είσαι και ήρωας.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μην αφήσεις κανένα να σε λέει "ήρωα"

(επιστολή γιατρού)...

Μην αφήσεις κανέναν να σε αποκαλέσει ήρωα. 

Γιατί όποιος σε αποκαλεί ήρωα εν καιρώ πολέμου είναι ο ίδιος που τον καιρό της ειρήνης, υποτίμησε, πρόσβαλε, εξευτέλισε το ιατρικό επάγγελμα.
Μην αφήσεις κανέναν να σε αποκαλέσει ήρωα. 

Γιατί αυτοί που το κάνουν έχουν το πάθος για "slogan"... υστερικά και
μειωτικά. Και το "malpractice" είναι ένα σλόγκαν, ένα από τα πιο επιτυχημένα τους.
Μην αφήσεις κανέναν να σε αποκαλέσει ήρωα. 

Γιατί δεν μετατρέπεται μια κατηγορία επαγγελματιών, με τα δικαιώματα και τα καθήκοντά τους, με τις οικογένειές τους, με ανάγκες όπως οποιουδήποτε άλλου εργαζόμενου, σε έναν απίθανο στρατό μαρτύρων ή ιεραποστόλων.
Μην αφήσεις κανέναν να σε αποκαλέσει ήρωα. 

Επειδή σε χρησιμοποιούν. Χωρίς αξιοπρεπή συμπεριφορά και χωρίς σεμνότητα. Το κάνουν για να απλώσουν ένα κομψό αποτελεσματικό προπέτασμα στις τεράστιες ευθύνες τους: να σου έχουν αφαιρέσει τα μέσα να εργασθείς χθες, και να σε στείλουν στον πόλεμο σήμερα χωρίς όπλα.
Μην αφήσεις κανέναν να σε πει ήρωα. 

Γιατί από την εξύμνηση, εγκωμιασμό των ΜΜΕ μέχρι την κατηγορία της δειλίας, η απόσταση είναι πολύ μικρή. Και όταν, με καθολική αποδοχή, γίνεσαι ήρωας, δεν μπορείς να παραπονιέσαι πια αν σου λείπει η μάσκα.
Μην αφήσεις κανέναν να σε αποκαλέσει ήρωα. 

Γιατί κάποιοι συνάδελφοί σου χρησιμοποιούν και εσένα... 

Οι "ειδικοί". 

Δεν έχουν χρόνο να είναι στο διάδρομο των θαλάμων του νοσοκομείου όπως εσύ: είναι πάντα στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στα social media, για να λένε τα πάντα και το αντίθετο των πάντων, για να προωθήσουν την εικόνα τους, το όνομά τους ή το τελευταίο βιβλίο που εκδόθηκε σε χρόνο ρεκόρ για το θέμα... Το κάνουν στο όνομα της τάξης, αυτό- ανακηρυσσόμενοι ως αντιπροσώπευση εκείνου του ηρωισμού που, ακόμα και αν υπήρχε, δεν θα τους αφορούσε.
Μην αφήσεις κανέναν να σε πει ήρωα. 

Επειδή ζεις σε μια χώρα που τρέφεται με τη συγκίνηση και στη κρίσιμη κατάσταση, έρχεται να θεωρήσει υποχρεωτικό τον ηρωισμό. Και στη συνέχεια επιβάλλει την επιλογή: μαρτύριο στη μάχη ή διαπόμπευση τηλεοπτικό-δικαστική
Μην το κάνεις. Μην πέσεις στην παγίδα...
Δεν είναι υποχρεωτικό να είστε ήρωες. 

Και δεν είναι καν απαραίτητο. 

Θα αρκούσε ο καθένας - γιατρός, ασθενής, πολιτικός, δημοσιογράφος, δικαστής, δικηγόρος - έχοντας επίγνωση ότι είναι άνθρωπος (φτιαγμένος από δεξιότητες, αλλά και από αδυναμίες, φόβους, όρια και θυσίες), να προσπαθούσαν να κάνουν το καθήκον τους και να μην απομακρύνονται από το προορισμό τους και τις ευθύνες τους.
Είναι ακριβώς αυτό που κάνουμε εμείς οι ΓΙΑΤΡΟΙ καθημερινά, σιωπηλά, πολύ πριν την πανδημία. Από πάντα.
Η πανδημία, για εμάς, είναι απλά η ευκαιρία να το διδάξουμε σε όλους τους άλλους.
Ας μην την χάσουμε.

(Επιστολή γιατρού προς συναδέλφους του την ώρα πανδημίας)
Του Αλμπέρτο Μινγκίον Γενικού Χειρουργού - Νοσοκομείο San Carlo Potenza 
medlabgr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Κυριάκος Παππούλης: Ο δικός μου ήρωας

Όταν τον Οκτώβριο του 1943 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Κω ο πατέρας μου ο Χρήστος Παππούλης ήταν 16 χρονών.

Όσοι από τους Ιταλούς τάχτηκαν στο πλευρό των συμμάχων που αμύνθηκαν για το νησί κυνηγήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς. 

Αρκετοί άρχισαν να κρύβονται και να αναζητούν τρόπο να διαφύγουν στην Ανατολή.

Εκείνο το φθινόπωρο ο πατέρας μου έκανε ζευγάρι μαζί με τον μεγάλο του αδελφό τον Κυριάκο που ήταν τότε 30 χρονών στην περιοχή του Χριστού στο Βουνάρι ανατολικά της Αντιμάχειας όπου βρίσκεται σήμερα το πεδίο βολής του στρατοπέδου 543.

Εκεί γνώρισαν δυο Ιταλούς οι οποίοι ήταν πεινασμένοι χωρίς πολλά ρούχα και κρυβόντουσαν σε μια μικρή σπηλιά την οποία είχαν ανοίξει με τα χέρια τους.

Κρυφά από τους γονείς τους και την οικογένεια άρχισαν να τους προμηθεύουν με λίγα ρούχα,ψωμί και ελιές από το έτσι κι αλλιώς λιγοστό φαγητό τους, βάζοντας σε μεγάλο κίνδυνο την ζωή τους αφού όποιος βοηθούσε τότε τους Ιταλούς εκτελούταν άμεσα.

Μια μέρα μάλιστα, έφτασε Γερμανική περίπολος την ώρα που έτρωγαν μαζί τους, αλλά τους πέρασε όλους για Έλληνες. 

Δεν γνωρίζω την τύχη των Ιταλών αφού μετά από λίγο καιρό έφυγαν προς την Καρδάμαινα, αναζητώντας τρόπο διαφυγής για την Τουρκία. Ούτε ξέρω αν αυτή η πράξη εκ μέρους του πατέρα μου και του αδελφού του μπορεί να θεωρηθεί ηρωική.

Ήρωας όμως για μένα είναι ο πατέρας μου για τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του,αφού στάθηκε αφοσιωμένος στο πλευρό της άρρωστης και κατάκοιτης μητέρας μου της αγαπημένης του Κατίνας. Είναι ο « δικός μου ήρωας» και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.

aegeanews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΗΡΩΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τον παρατηρώ που ετοιμάζεται για τη δουλειά και αισθάνομαι τυχερή που υπάρχω στη ζωή του. Που μου έχει δώσει μια θέση στη γεμάτη καθημερινότητα του.  Μια αφορμή για περισσότερο φως.

Είναι ο άνθρωπος μου. Γιατί με κερδίζει κάθε μέρα με την αυθεντικότητα του χαρακτήρα του, με τη διαφορετικότητα, με την αισιοδοξία και την αγάπη που έχει στα απλά, τα καθημερινά. Αυτά που εσύ θεωρείς δεδομένα, ο ίδιος τα θεωρεί ευλογία. Και κάπως έτσι, αλλάζει μοναδικά τα πάντα γύρω του, τα πάντα και στη δική μου ζωή.

Δεν παραπονιέται, δεν μιζεριάζει, δημιουργεί τόσες ευκαιρίες για τον εαυτό του. Έχει μια λάμψη στην οποία κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί. Το αντίθετο μάλλον. Θες να «ρουφήξεις» από αυτή και να γεμίσεις το μέσα σου.  

Είναι ο άνθρωπος μου. Ξέρεις γιατί; Επειδή, θέλει και βρίσκει πάντα τον τρόπο να διακρίνει το καλό στους άλλους ακόμη κι αν οι ίδιοι το έχουν κρύψει πολύ καλά, για τους δικούς τους λόγους. Εκεί που εσύ πιθανόν να θες να δώσεις μπουνιά, να φωνάξεις, να θυμώσεις, ήρεμος, σε κοιτάζει και σου λέει, θα περάσει. Σαν να βάζει με την ηρεμία του τα πράγματα στη θέση τους.

Είναι ο άνθρωπος μου γιατί αγάπησε και ερωτεύτηκε σε μένα όσα εγώ δεν έβλεπα. Δίπλα του νιώθω σαν να με γνωρίζω και πάλι από την αρχή. Μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό και μου ξυπνά όλες τις αισθήσεις. Δεν βλέπω το χρόνο που περνά, δεν έχει σημασία. 
Γιατί με έχει μάθει να τον γεμίζω με τόσο όμορφες στιγμές. Δεν με αγχώνει τίποτα γιατί μου δίδαξε τον τρόπο να αντιμετωπίζω το κάθε τι αλλιώς.

Δεν έχει τις τέλειες αναλογίες, δεν ασχολείται με ότι οι περισσότεροι. Έχει μια γεμάτη καρδιά, ένα τεράστιο χαμόγελο και μια σπίθα για το κάθε τι. 

Έχει τόσο γεμάτη ζωή. Από περιπέτειες, από ανθρώπους, από δουλειά. Γεμίζει τη μέρα του με όσα αγαπά. Δεν είναι υπέροχο να μπορείς να το κάνεις αυτό; Δεν είναι η καλύτερη επιλογή και το πιο ξεχωριστό δώρο στον εαυτό και τον κόσμο γύρω σου;
Βοηθά τον κόσμο. Γνωστούς και αγνώστους. Κάνει απλώς ότι μπορεί κι όμως κάνει τα πάντα.  Από μια γιαγιά που θα συναντήσει στο δρόμο, τον συνεργάτη, το φίλο του. Αυτό δεν αξίζει πιο πολύ από όλα;

Είναι ο άνθρωπος μου. Για τόσους και άλλους πολλούς ακόμη λόγους…

dolce.com.cy
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο δικός μου ήρωας – Ο άνθρωπος μου …

Κάθε φορά που ακούμε για ήρωες στο μυαλό μας έρχεται αμέσως ένας σούπερ ήρωας με την εντυπωσιακή του μπέρτα ή με την καλογυαλισμένη πανοπλία του…

Δικός μου αγαπημένος ο Σούπερμαν…

Λίγο η εντυπωσιακή κόκκινη κάπα του λίγο η γοητευτική του παρουσία δεν χρειάστηκε και πολύ για να γίνει ο αγαπημένος μου…

Ένας ήρωας που δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητος…

Μεγαλώνοντας ξεκίνησα να παρατηρώ πως οι πραγματικοί ήρωες αυτής της ζωής δεν φοράνε εντυπωσιακές κάπες, ούτε μοιάζουν τόσο αψεγάδιαστοι όσο ο Κλαρκ μου…
Δεν είναι σχεδόν ποτέ σε θέση ισχύος ούτε και έχουν απαραίτητα τρομερή σωματική δύναμη…
Είναι καθημερινοί άνθρωποι, χωρίς υπερδυνάμεις που προσπαθούν με κάθε τρόπο να βοηθήσουν τους ανθρώπους γύρω τους χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα…

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν όπως μπορούν για να σώσουν πραγματικές ζωές…
Είναι εκείνοι που σφίγγουν τα δόντια και μάχονται για να ζήσουν…
Είναι αυτοί που παλεύουν για λίγη παράταση ζωής, για να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, για να δουν ξανά το ηλιοβασίλεμα με τον σύντροφο τους αγκαλιά…
Είναι αυτοί που δίνουν από το υστέρημα τους με μοναδικό αντάλλαγμα ένα χαρούμενο χαμόγελο…
Αυτοί είναι πλέον οι δικοί μου υπερήρωες…

Απλοί άνθρωποι που δεν φοράνε εντυπωσιακές στολές και δεν κάνουν “επικίνδυνες” αποστολές…
Άνθρωποι που μάχονται για το καλό των άλλων, άνθρωποι που μάχονται για μια καλύτερη ζωή… Άνθρωποι που δεν τους χρειάζεται ένα όπλο για να σώσουν “την κατάσταση”…
Έχουν σαν μοναδικό τους όπλο την θέληση και την αγάπη για τη ζωή και κυρίως για τον συνάνθρωπο!

*Σε όλους τους σούπερ ήρωες της ζωής που υπάρχουν τόσο αθόρυβα αλλά ταυτόχρονα τόσο μοναδικά και υπέροχα!

Σαββέλα Αδάμου
Protevousa
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο δικός μου ήρωας

Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν πρόσωπα που λειτουργούν σα φωτεινοί φάροι θαρρείς. Που σου δίνουν απλόχερα το φως τους χωρίς καν να το ζητήσεις και σε διδάσκουν χωρίς καν να το καταλάβεις. 

Για έναν τέτοιο άνθρωπο θέλω να σας μιλήσω.

Ήρθε στην Ελλάδα πρόσφυγας το '22 από το Δικελί της Μ. Ασίας μωρό στις φασκιές, στην αγκαλιά μιας χήρας μάνας. Παιδί πλούσιας οικογένειας στον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε φτωχικά, όπως τα περισσότερα προσφυγόπουλα, με πολλή αγάπη και φροντίδα και έμαθε από πολύ μικρός να κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας το ξύλο. Έφτιαχνε μ’ αυτό έπιπλα σκαλιστά, που στόλιζαν τα πλούσια σπίτια του νησιού που ζούσε.

Αγαπούσε τα γράμματα κι ας μη κατάφερε να πάει στο Γυμνάσιο. Έπρεπε βλέπετε να δουλέψει… όμως τα βιβλία δεν του έλειψαν ποτέ. Αγόραζε, διάβαζε, στοίβαζε βιβλία παίρνοντας γνώσεις και καλλιέργεια, που θα ζήλευαν πολλοί μορφωμένοι και πάντα ονειρευόταν ένα καλύτερο κόσμο, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, πιο σοφό.

Έτσι κύλησαν τα χρόνια μέχρι τον πόλεμο του ’40 που τον βρήκε να υπηρετεί τη θητεία του, όντας παντρεμένος και πατέρας ενός μωρού. Από το Ναυτικό βρέθηκε στο Πυροβολικό και στο μέτωπο της Αλβανίας ανάμεσα σε χιλιάδες ηρωικούς Έλληνες στρατιώτες που άφησαν τα νιάτα τους στα παγωμένα βουνά. Ένας από τους τυχερούς, που γύρισαν μετά από απίστευτες περιπέτειες και κακουχίες πίσω στο τόπο τους

Και πάνω που προσπαθούσε να συνεχίσει τη ζωή του από κει που την άφησε, ήρθαν οι Γερμανοί. Κατοχή, πείνα, Αντίσταση. Από τους πρώτους που μπήκαν στον Αγώνα, πάλευε ακόμα και για κείνους που τον κατέδωσαν. Ένας Θεός ξέρει πώς γλίτωσε το απόσπασμα ή μάλλον η αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, έπαιξε το δικό της ρόλο.

Με την απελευθέρωση έφυγε από το χωριό για τη Χώρα. Ήταν η εποχή που όλοι προσπαθούσαν να γιατρέψουν τις πληγές τους και να ορθοποδήσουν. Να κοιτάξουν μπροστά και να ζήσουν σε μια πατρίδα ελεύθερη. Σιγά – σιγά και με πολύ κόπο ξανάπιασε την τέχνη του, δημιουργώντας με το μεράκι του μοναδικά κομψοτεχνήματα. 

Και κυλούσε ο καιρός, τα παιδιά του μεγάλωναν κι εκείνος συνέχιζε να δουλεύει, να διαβάζει και να παλεύει για ένα καλύτερο κόσμο. 

Δεν ήταν της εκκλησίας, αλλά η μαμά μου πάντα θυμάται τα δεματάκια που ετοίμαζε κάθε τόσο, με το παλιό του παλτό (όταν έφτιαχνε καινούργιο) με τρόφιμα, που ποτέ κανείς από την οικογένεια δεν ήξερε πού τα πάει. 

Όταν κάποια στιγμή τον ρώτησε «Για πού είναι αυτά που ετοιμάζεις, μπαμπά;» εκείνος δείχνοντας της με το δάχτυλό του να κάνει ησυχία της είπε: «Ο Χριστός είπε το ένα χέρι να δίνει και το άλλο να μη γνωρίζει. Μη ρωτάς!»…

Στην επταετία της Χούντας, βρέθηκε «φιλοξενούμενος» στη Γιάρο, για να μη μολύνει μαζί με τόσους ακόμα αγωνιστές, το δόγμα του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», υποφέροντας αγόγγυστα την «περιποίηση» των κρατούντων. 

Ώσπου ήρθε η Μεταπολίτευση για να γυρίσει στο σπίτι του, έχοντας αποκτήσει έλκος στο στομάχι και ακόμα μεγαλύτερη θέληση για προσφορά.

Συνδικαλιστής, πρόεδρος του Σωματείου των Οικοδόμων (δούλεψε στην οικοδομή για τα ένσημα και τη σύνταξη), Δημοτικός Σύμβουλος με τις περισσότερες ψήφους, στην πόλη που ζούσε πάλεψε με εντιμότητα και μεγαλείο ψυχής. Βοήθησε ακόμα κι αυτούς που τον κατέδωσαν στους Γερμανούς, να βγάλουν σύνταξη και μάλιστα χωρίς να του το ζητήσουν. 

Κι όταν κάποια στιγμή ένας από αυτούς το έμαθε και πήγε να τον ευχαριστήσει, του είπε: «Ο καθένας στη θέση μου, το ίδιο θα έκανε, μη με ευχαριστείς».

Σαν πρόεδρος στο Σωματείο του, ήρθε κάποτε στην Αθήνα για να λάβει μέρος στην εκλογική διαδικασία της Συνομοσπονδίας. Το βράδυ πριν τη μέρα των εκλογών, τον επισκέφθηκαν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου δύο καλοντυμένοι κύριοι, που του ζήτησαν να μην πάει να ψηφίσει. Σε αντάλλαγμα του έδιναν δύο μεγάλα διαμερίσματα (ένα για κάθε παιδί του) στην Αθήνα, όπου εκείνος θα τους ζητούσε. \

Δε σκέφτηκε ούτε στιγμή για να τους δώσει την απάντησή του: «Είμαι πολύ μικρός για να κάνω μια τόσο μεγάλη ατιμία!».

Ποτέ του δεν παραπονέθηκε κι ας το βρήκαν στη ζωή του πολλά δεινά. Πάντα χαμογελαστός, με χιούμορ και υπέροχες ιστορίες να διηγηθεί, δοτικός σε συναισθήματα και υλικά αγαθά, ήταν εκείνος που μας περίμενε στο λιμάνι ή στο αεροδρόμιο στις αρχές κάθε καλοκαιριού για να περάσουμε τις διακοπές μαζί. Περπατούσαμε με τον αδερφό μου κρατώντας τον από το χέρι και πολλές φορές χάιδευα τους ρόζους της παλάμης του. Η καλοσυνάτη φιγούρα του ήταν εκεί, ανέγγιχτη από το χρόνο στα μάτια μας.

Έφυγε ήρεμα ένα πρωινό στα 79 του χρόνια, λίγο μετά τη γέννηση της κόρης μου κι αυτό που μου λείπει ακόμα, είναι το χάδι του στα μαλλιά μου. 

Άφησε πίσω του τρυφερές αναντικατάστατες αναμνήσεις ενός παππού υπέροχου, μοναδικού, τα βιβλία του, που ξεκίνησα να τα διαβάζω από παιδί κι ακόμα δεν τα έχω διαβάσει όλα, τη λαχτάρα του για γνώση, που μας τη μετέδωσε και το χαμόγελό του να λάμπει κάθε φορά που τον φέρνω στο μυαλό μου!

Αυτός είναι ο δικός μου ήρωας, ο δικός μου φάρος!

To όνομά του το κρατώ για μένα, γιατί δεν ήταν από κείνους που ζήτησαν ποτέ προβολή. Το παράδειγμά του όμως, μπορεί να φωτίσει κι άλλους...

to e - περιοδικό mas
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ιστορικά: Το Χαμόγελο του Ετοιμοθάνατου Ήρωα

Η Μάχη της Κρήτης με τα Μάτια Γερμανού Αλεξιπτωτιστή

Αφήγηση ενός Γερμανού αξιωματικού των αλεξιπτωτιστών για περιστατικό που συνέβη στην περιοχή Γαλατά των Χανίων, όπου πραγματοποιήθηκε η κυρία προσπάθεια των Γερμανών στην Μάχη της Κρήτης (20 Μαΐου – 1 Ιουνίου 1941):

Στὸ λιγοστὸ φῶς τῆς ἡμέρας θυμᾶμαι ποὺ πετάχθηκε σὰν ἀγρίμι μέσα ἀπὸ τοὺς ἀγκαθωτοὺς θάμνους, σὰν ἀστραπή, μιὰ λεβεντόκορμη σιλουέτα, στὰ μαύρα ντυμένη, μὲ ψηλὲς μπότες καὶ σαρίκι στὸ κεφάλι, ποὺ δίχως καθυστέρηση φύτεψε μὲ τὸ γερμανικὸ αὐτόματο, ποὺ κρατοῦσε, πέντε σφαῖρες στὸ στομάχι δύο ἀλεξιπτωτιστῶν.

Πρὶν προλάβουμε νὰ ἀντιδράσουμε, ἔπεσε κάτω, γλιστρώντας σὰν φίδι μέσα στοὺς θάμνους μὲ δαιμονισμένη ταχύτητα. Ἀντιδρῶντας γρήγορα, τὸν κυκλώσαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ τὸν ἐξουδετερώσουμε. Αν και είχα υποσετί τη σκληρή εκπαίδευση των Γερμανών αλεξιπτωτιστών επί επτά μήνες στο Βερολίνο, με είχε συναρπάσει ο τρόπος που γλιστρούσε σέρνοντας το κορμί του πάνω στο χώμα. Ήταν μια τακτική αυτοσχέδια που θύμιζε περισσότερο ερπετό παρά άνθρωπο. Με πολύ κόπο καταφέραμε να τον κυκλώσουμε και να τον αχρηστέψουμε με μια χειροβομβίδα.

Κατάφερε την τελευταία στιγμή να πληγώσει στον αριστερό μηρό ακόμα έναν αλεξιπτωτιστή. Μετά την έκρηξη της χειροβομβίδας πλησίασα με προφύλαξη. Ήθελα να δω από κοντά τον άγνωστο πολεμιστή που με εντυπωσίασε. Ὅταν ἔφθασα κοντά του δὲν εἶχε ἀκόμα πεθάνει. Τὰ μάτια του ἀνοικτά, κατάμαυρα, λὲς καὶ φοβέριζε τὸν ἐρχομὸ τοῦ θανάτου, ὅμως ὅλο σχεδὸν τὸ κορμί του ἦταν χτυπημένο ἀπὸ τὰ θραύσματα τῆς χειροβομβίδας. Τὸν σήκωσα καὶ ἀκούμπησα τὴν πλάτη του στὸν κορμὸ μιᾶς χοντρῆς ἐλιᾶς. Εἰλικρινὰ μὲ εἶχε συναρπάσει ἡ τακτικὴ ποὺ μαχόταν.

Η αιμορραγία είχε βάψει όλο το χώμα, θὰ ἦταν περίπου 18 χρονῶν. Το πρόσωπό του, με έντονα χαρακτηριστικά, αν και είχε σκεπαστεί με σκόνες και αίματα, έδειχνε τόσο νεανικό. Πρὶν ξεψυχήσει, κοίταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια τὸ στοχασμό μου καὶ χαμογέλασε.
Ξαφνιάστηκα!

Δὲν ξέρω ἄν χαμογελοῦσε σὲ μένα ἤ στὸν θάνατο, ποὺ φτερούγιζε γιὰ νὰ τὸν πάρει. Σήκωσε μὲ κόπο τὸ δεξί του χέρι, πῆρε ἀπὸ τὸ λαιμό του ἕνα σταυρό ποὺ κρεμόταν, τὸν φίλησε κι ἔγειρε τὸ κεφάλι πλάγια, ξεψυχώντας μὲ καρφωμένο στὰ χείλη του τὸ χαμόγελο.

Ὅμως, ἡ ἔκπληξή μου ἔμελλε νὰ κορυφωθεῖ, ὅταν τραβῶντας τὸ σαρίκι του γιὰ νὰ τὸν ξαπλώσω χάμω, ξεχύθηκαν ἀπ’ τὸ κεφάλι του μισὸ μέτρο κατάμαυρα μαλλιά. Τότε μόνο κατάλαβα πὼς ἦταν γυναῖκα. Βουβάθηκα.

Ἦταν κάτι ποὺ δὲν τὸ περίμενα. Ἔνοιωσα στὸ λαιμό μου ἕναν κόμπο νὰ μὲ πνίγει. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συνειδητοποίησα ὅτι ἡ μοίρα τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν θὰ ‘ ταν πολὺ δύσκολη στὴν Κρήτη. Ἔφυγα, ἀφήνοντας τὴ σκέψη μου κάτω ἀπὸ τὴ γέρικη ἐλιά, κοντὰ στὴ νεκρὴ κοπέλα».

Στρατιωτική Επιθεώρηση ΓΕΣ (τ. 3-4/1991, σελ. 95)
Αναδημοσίευση από: Εφημερίδα
Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο

Μάχη της Κρήτης (Γερμανικά Luftlandeschlacht um Kreta), ονομάζεται η επιχείρηση κατάληψης της Κρήτης από τους Γερμανούς κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και συγκεκριμένα από το πρωί της 20ής Μαΐου 1941, όταν ξεκίνησε η αεροπορική έφοδος των Γερμανών με συνθηματικό όνομα «Unternehmen Merkur» (Επιχείρηση Ερμής) εναντίον του νησιού, ως την 1η Ιουνίου. 

Με την επιχείρηση αυτή οι Γερμανοί κατάφεραν να καταλάβουν το νησί από τις αγγλοελληνικές συμμαχικές δυνάμεις, ωστόσο αυτή τους η επιτυχία κόστισε τόσο πολύ ώστε να μην επιχειρήσουν ξανά άλλη αεροπορική έφοδο της ίδιας κλίμακας κατά την διάρκεια του πόλεμου.

Το Χαμομηλάκι

Ήρωες ή... Πυροσβέστες!!

Φωτιές, Πυρκαϊές.

Μια εικόνα χίλιες λέξεις

σε απόσταση αναπνοής από τις φλόγες,
όμως βρίσκει τη ψυχραιμία να σώζει τη ζωή του πτηνού,
το οποίο, μάλιστα, κρατά με τρόπο ούτως ώστε να μην πληγωθεί

η απελπισία του πυροσβέστη

Πιο χαμηλά, δεν γίνεται

Ήρωες της διπλανής πόρτας,
που δεν θα τους μάθει ποτέ κανείς,
γιατί, όπως είπε και ο ποιητής, οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά...

Ήρωας....

Ιάσονας, ο μονοσάνδαλος — Η Αργοναυτική εκστρατεία

Ο Ιάσονας ήταν γιος του βασιλιά της Ιωλκού, Αίσονα και της Πολυμήδης, αρχηγός της Αργοναυτικής εκστρατείας.

Πριν απ’ αυτή διακρίθηκε στην εξόντωση του Καλυδώνιου κάπρου.

Άνηκε στην οικογένεια των Αιολιδών της Ιωλκού.

Ο πατέρας του, θέλοντας να προστατέψει τον Ιάσονα από τις επιβουλές του σφετεριστή Πελία, προσποιήθηκε ότι ο Ιάσονας είχε πεθάνει, ενώ κρυφά και μέσα στη νύχτα τον οδήγησε στον Κένταυρο Χείρωνα, στο βουνό Πήλιο, όπου ο Ιάσονας εκπαιδεύτηκε στο σώμα και το πνεύμα.

Όταν έγινε 20 χρονών, ξεκίνησε το δρόμο του για την Ιωλκό.
Στην πορεία, ο νέος συνάντησε την Ήρα, που εμφανίστηκε υπό τη μορφή μιας ασθενούς γριάς, ζητώντας του να την περάσει από τον ποταμό Άναυρο.
Ο Ιάσονας πρόθυμα πέρασε τη γριά από το ποτάμι, έχασε όμως το ένα του σανδάλι στον πάτο του ποταμού. Λίγες μέρες μετά εμφανίστηκε μονοσάνταλος μπροστά στον Πελία, ζητώντας του το θρόνο που δικαιωματικά του άνηκε.

Ενώ ο συγκεντρωμένος λαός σκόπευε να θυσιάσει στο θεό Ποσειδώνα ζώα, για να τιμήσει τη δύναμή του, σάστισε και έμεινε άναυδος από το έκπαγλο κάλλος του νεανία, ο οποίος έμοιαζε πολύ με τον Απόλλωνα...

Όμως, ο Πελίας, τρομοκρατημένος από την πραγματοποίηση της προφητείας ότι η ζωή του και ο θρόνος του θα κινδύνευαν από ένα μονοσάνταλο συγγενή του, δέχθηκε να του τον παραχωρήσει μόνο εάν αυτός πήγαινε στην Κολχίδα και του έφερνε το Χρυσόμαλλο Δέρας, στου οποίου τη ράχη είχε ταξιδέψει ο Φρίξος και η Ελένη, πιστεύοντας ότι ο Ιάσονας δεν θα τα κατάφερνε και θα παρέμενε στο θρόνο.

Ο Ιάσονας, όπως πάντα, πρόθυμα εκτέλεσε το καθήκον του. Φθάνοντας στην Κολχίδα, ο Ιάσονας κατάφερε να αρπάξει το Δέρας, χάρη στη βοήθεια της κόρης του βασιλιά της Κολχίδας, Αιήτη, και ξακουστής μάγισσας, Μήδειας, η οποία τον είχε ερωτευτεί παράφορα. Έτσι, επέστρεψε νικηφόρος στην Ιωλκό με τη Μήδεια σύζυγό του.

Με την επιστροφή του Ιάσονα, ο Πελίας αρνήθηκε να του παραδόσει το θρόνο. Η Μήδεια όμως, βλέποντας ότι ο Πελίας παρέμενε αδιάλλακτος, έπεισε τις κόρες του να τον διαμελίσουν, τάχα για να τον ξανανιώσουν. Ο λαός της Ιωλκού, μετά το αποτρόπαιο έγκλημα, αντέδρασε και παρέδωσε το θρόνο στο γιο του Πελία, Άκαστο. Έτσι, ο Ιάσονας και η Μήδεια αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Κόρινθο όπου έζησαν για δέκα χρόνια μαζί. Όμως, μετά από τη δεκάχρονη συμβίωση, ο Ιάσονας ερωτεύτηκε τη Γλαυκή (ή Κρέουσα), κόρη του βασιλιά Κρέοντα της Κορίνθου, την οποία και έκανε γυναίκα του. Η Μήδεια, εξοργισμένη και πληγωμένη από την απόρριψη αποφάσισε να εκδικηθεί και σκότωσε όχι μόνο την αντίζηλό της αλλά και τα παιδιά της, Μέρμερο και Φέρητα.

Στη συνέχεια, για να αποφύγει την οργή του Ιάσονα, δραπέτευσε με το άρμα της, δώρο του θεού Ήλιου, το οποίο έσερναν φτερωτοί δράκοι, και έφτασε στην Αθήνα, όπου της προσέφερε άσυλο ο βασιλιάς Αιγέας. Έτσι, ο Ιάσονας έμεινε μόνος στην Κόρινθο μέχρι το τέλος της ζωής του. Το καράβι του, την Αργώ, είχε αφιερώσει στο θεό Ποσειδώνα, γι’ αυτό και καθημερινά επισκεπτόταν το πλοίο, θυμούμενος την εκστρατεία στην Κολχίδα και λησμονώντας τη θλίψη του. Μια μέρα, ενώ κοιμόταν στη σκιά της Αργώς, ένα σάπιο δοκάρι έπεσε και τον σκότωσε, τερματίζοντας τη ζωή του τόσο πολυταξιδεμένου ήρωα. Ο Ιάσονας ήταν αγαπητός ήρωας και τιμόταν σε ιερά σε όλη την Ελλάδα.

hellas mythology