Διακοπές «α λα Καινούργιου».... Διακοπές για μας ή για τους … άλλους;;

Πάντα πίστευα ότι οι διακοπές είναι υπερτιμημένες. 
Άμα πλησιάζει το καλοκαίρι, οι πάντες ασχολούνται με τις διακοπές τους. (Μιλάμε βέβαια γι’ αυτούς που μπορούν πλέον να πάνε διακοπές, επειδή πολλοί δυστυχώς είναι αυτοί που θα μείνουν σπίτι τους, αν δεν κινδυνεύει κι αυτό να τους το πάρουν.) 

Οργανώνουν την εξόρμηση τους από τον χειμώνα. Περνούν αμέτρητες ώρες στο ίντερνετ μελετώντας το trivago και το Trip Advisor, για να διαλέξουν τον τόπο της «αποδημίας» τους. Μετράνε τις μέρες που θα πάρουν άδεια. 

Το κοινοποιούν παντού και το χειρότερο, σε υποβάλλουν σε ερωτήσεις του τύπου, που θα πάτε φέτος, τι θα κάνετε το καλοκαίρι.... Και δεν φτάνει αυτό, υφίστασαι και μια κριτική της μορφής: ααα, δεν είναι ωραία εκεί, έχω πάει, (παντού έχουν πάει), ή είναι πολύ ωραία εκεί αλλά να πάτε στην τάδε παραλία, να φάτε στη τάδε ταβέρνα, ή στο τάδε μπαράκι ξεσαλώσαμε την τάδε φορά μέχρι το πρωί.

Και άμα επιστρέψεις με το καλό, άντε πάλι από την αρχή, που πήγατε, πως περάσετε, εμείς κάναμε αυτό, κάναμε εκείνο, κάναμε το άλλο και το παρ' άλλο....

Τώρα βέβαια μιλάμε, για διακοπές και εξορμήσεις σε μαγευτικά νησιά διάρκειας τριών ημέρων, άντε μιας βδομάδας, όχι τίποτε παραπάνω. Άντε να μαζέψεις τα μπαγκάζια σου, άντε να πας στο λιμάνι, άντε να ταξιδέψεις μισή και παραπάνω ημέρα, άντε να βρεις το κατάλυμά σου και μετά βουρ μετά μανίας να καταναλώσεις με άγχος το χρόνο που διαθέτεις. 
Και μετά το μαρτύριο της επιστροφής....

Θυμάμαι, παιδάκι, μας έπαιρνε ο πατέρας μου και πηγαίναμε στο πλησιέστερο χωριό που είχε θάλασσα. Εκεί κάτω από τα πεύκα, κοντά στη θάλασσα, έστηνε ένα αντίσκηνο και εκεί κάναμε τις διακοπές μας. Είμασταν όλοι μαζί, αυτό ήταν το κυριότερο. Παίζαμε και έπαιζαν μαζί μας οι γονείς μας. Βουτούσαμε στη θάλασσα. Μαγείρευε η μάνα μας στο πετρογκάζ, ψήναμε μύδια σε μια λαμαρίνα στη φωτιά στην άμμο και τραγουδούσαμε όλοι μαζί. Ήταν μεγαλειώδεις διακοπές.

Είδα προχτές, μια δημοσίευση, για τον Ιερώνυμο, που πηγαίνει να «ξεκουραστεί» σε ένα μοναστήρι. Εκεί φροντίζει τα ζώα, φτιάχνει τυρί, καθαρίζει το εκκλησάκι μόνος του. 
Αυτές είναι: Ωραίες διακοπές.

Διακοπές δεν είναι να διακόψω τη ζωή μου, διακοπές είναι να διακόψω για λίγο τη ρουτίνα της ζωής μου.

Η Αργυρούλα, η μικρή φώκια, 
έχει τους λόγους της να λιάζεται

Πάνε στην παραλία αρπάζουν μια ξαπλώστρα και λιάζονται εκεί ολημερίς κι ολονυχτίς. Για να μαυρίσουν, να κάνουν χρώμα, να προσκομίσουν στην επιστροφή τους το τεκμήριο των διακοπών τους. 
Μα όλη μέρα σε μια ξαπλώστρα; Τι είσαι μπουγάδα και περιμένεις να στεγνώσεις;

Υπάρχουν beach bars που διαθέτουν στην … άκρη ειδικό χώρο του … λωκού. Για να μην αφήσει σημάδια λέει στο μαύρισμα. Λιάζονται μπρούμυτα, αμίλητες και ακούνητες όλη μέρα για ομοιογενείς, χρωματικά,… γλουτούς. 

Μα γιατί; Για ποιον είναι αυτό το μαύρισμα; Σε ποιον θα το δείξουν; Και ακόμη χειρότερα σε πόσους θα το δείξουν; Αλλά και στον έναν ‘τυχερό’ που θα τον δείξουν, λέτε αυτός να ξετρελαθεί από την χαρά του για το "όλον μαύρο"; Ακόμη, ακόμη, πόσους θα κατακτήσουν στο θερινό ντελίριο με τα … ομοιογενή λοκωμέρια τους; Πόσοι θα τα δουν;

Και μη νομίσετε ότι μιλάμε για έφηβες και νεαρές. Πιο σοβαρές είναι αυτές. Μιλάμε για 40αρες και 50άρες και βάλε.

Αλλά τι να πεις, όταν στα mail που σου έρχονται, ακόμη και από ειδησεογραφικά sites, οι τελευταίες ειδήσεις που σου στέλνουν είναι η νέα πόζα της κυρίας Καινούργιου (μιας ακόμη "προσφοράς" των ιδιωτικών καναλιών στον Πολιτισμό, τις Επιστήμες και την Τέχνη!) 

Μα ποια είναι η κυρία Καινούργιου; Και γιατί μας την δείχνουν; Τι έχει κάνει αυτή και μας την πλασάρουν; Έχει γράψει κανένα ποίημα; Έχει ζωγραφίσει κανέναν πίνακα, έχει παίξει σε καμιά ταινία, έχει κάνει θέατρο; Όχι δεν έχει κάνει τίποτε από όλα αυτά. Έχει καταφέρει το ανώτερο όλων. Τον απόλυτα μαυρισμένο λωκό.

Τώρα έχουν βγάλει κάτι βέργες, κάτι μπαστούνια, είδα που τα κρατάγανε, όχι όρθια για στήριγμα, αλλά οριζόντια. Αυτά που λέτε, αυτές τις βέργες τις έχουν και στερεώνουν το κινητό τους στη μια άκρη και το κρατάν από την άλλη, έτσι λοιπόν μπορούν να αυτο-φωτογραφηθούν, να βγάλουν selfie. Και αυτή τη σέλφι την ποστάρουν κατευθείαν στο Instagram. 

Και τη δημοσιεύουν λοιπόν στο Ινσταγκραμ και γράφουν επίσης από την όμορφη Αμοργό, από την ωραία Πάρο κ.ο.κ. Έτσι λοιπόν, καθάρισαν για φέτος, κατέθεσαν το τεκμήριο των διακοπών τους. Και που ξέρεις, μπορεί κανένα σάιτ να τις βάλει και σε καμιά δημοσίευση σαν άλλες "Καινούριες".

Και αναρωτιέσαι τελικά, για ποιον κάνουν διακοπές, για τον εαυτό τους ή για τους τρίτους, τους άλλους....

το χαμομηλάκι

Ανάβετε φιδάκι για τα κουνούπια; Διαβάστε και ξανασκεφτείτε το!

Το γνωστό σε όλους μας φιδάκι που ανάβουμε το καλοκαίρι στο μπαλκόνι για να απομακρύνει τα ενοχλητικά κουνούπια, παρασκευάζεται από μία αποξηραμένη σκόνη πύρεθρου το οποίο είναι ένα φυσικό υλικό που προέρχεται από ένα είδος χρυσάνθεμου.

Το πύρεθρο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα όπως πονοκέφαλο ναυτία, έμετο, ερεθισμό στο δέρμα ή τα μάτια και φλεγμονή.

Σε περίπτωσης κατάποσης, μπορεί να προκαλέσει μούδιασμα της γλώσσας και των χειλιών, σπασμούς, μυική μαρμαρυγή, αναπνευστικά προβλήματα, ακόμη και θάνατο.

Το πύρεθρο είναι φυτό πολυετές ποώδες, μοιάζει με τη μαργαρίτα, 

γίνεται και θάμνος και έχει φύλλα οδοντωτά. 

Από τα άνθη του βγαίνει η δραστική ουσία πυρεθρίνη, 

που είναι ένα φυσικό εντομοκτόνο.
Η πυρεθρίνη έχει χρησιμοποιηθεί από αρχαιοτάτους χρόνους

 για μύγες, κουνούπια και άλλα έντομα.

Στο πύρεθρο βρίσκονται οι πυρεθρίνες. Είναι εκχύλισμα από τις εντομοκτόνες χημικές ουσίες. Έχουν γενικά καρκινογόνα δράση σε ζώα, όταν καταναλώνονται σε μεγάλες ποσότητες και σε παρατεταμένη χρονική περίοδο.

Μελέτες που έγιναν έδειξαν ότι ο καπνός που παράγεται από την καύση μιας σπείρας, είναι πολύ επικίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία.

Συγκεκριμένα ...

 .............

η συνέχεια στον Πρασινούλη

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!

Πώς προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο;

Εδώ και 4-5 χρόνια, συναναστρεφόμενος με κόσμο σε διάφορες δημόσιες δραστηριότητες ή στην ιδιωτική μου θεραπευτική πρακτική, οι περισσότεροι γονείς μού έλεγαν το εξής: «Έχουμε προβλήματα με το παιδί. Μήπως πρέπει να το πάω σε ψυχολόγο;» Από την αδρή λοιπόν κατεύθυνση που τους έδινα, ακούγοντας λίγα πράγματα, πρόσεξα ότι 9 στις 10 φορές τούς έλεγα ότι σαν γονείς να κάνετε αυτό, εκείνο, και κατέληγα να τους λέω ότι το παιδί δεν χρειαζόταν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Αυτή η φράση καμπάνισε σιγά σιγά στο μυαλό μου, μάζεψε όλες αυτές τις θεραπευτικές εμπειρίες και γνώσεις που βρίσκονται πίσω από αυτό το βιβλίο και άνοιξε τον δρόμο για να γεννηθεί η άποψη ότι 9 φορές στις 10 τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο, αλλά γονείς. Μιλώντας, βέβαια, πάντα για συνηθισμένα παιδιά, με συνηθισμένους γονείς, σε συνηθισμένες οικογένειες. Εκεί πέρα είναι κατά κανόνα θέμα ανατροφής και όχι θεραπείας.

Πότε ξεκινάει η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού;
Η διαπαιδαγώγηση ξεκινάει πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί, από τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη φαντασία και στην επιθυμία των γονέων. Οι γονείς τότε καλούνται να ρυθμιστούν οι ίδιοι σωστά, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στη γονεϊκή λειτουργία, να μπορέσουν να λειτουργήσουν ως γονείς. 

Αν δεν είναι έτοιμοι αυτοί, όταν γεννηθεί το παιδί, θα υπάρξουν τριβές. Διότι, δυστυχώς, τα περισσότερα πράγματα δεν τα συζητούν οι άνθρωποι, γιατί τα θεωρούν αυτονόητα. Είναι αυτά που έχουν οι ίδιοι σαν ηθικές αξίες και σαν τεχνογνωσία, φυτεμένα βαθιά μέσα στο μυαλό τους από τις προηγούμενες γενιές, από τους γονείς τους. 

Υπάρχει μεν με τα χρόνια εξέλιξη, αλλά υπάρχει και ένας πυρήνας ηθικών αναφορών και μια γενική ιδέα του κόσμου, που μεταβιβάζεται έστω και ασυνείδητα.

Μπορούμε να αποφύγουμε τα λάθη των γονιών μας; Τι γίνεται αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον ηθικό πυρήνα των γονιών του;
Το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να είναι κανείς ειλικρινής με τον εαυτό του και να εξετάσει πολύ προσεκτικά και με νηφαλιότητα τι είναι σωστό και τι λάθος, τι μπορεί να κρατήσει και τι όχι. 

Η σχέση παιδιού και γονιού είναι γεμάτη πάθος και περιστατικά, που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή απόσταση ώστε να κρίνουμε. Συνεπώς δεν πρέπει να βιαζόμαστε να μετατοπίσουμε στους γονείς μας τα λάθη και τις ευθύνες. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως υπερβάλλουμε κάπου, επηρεασμένοι από τις δύσκολες συναισθηματικές διαστάσεις που έχουν οι στενές σχέσεις, όπως είναι αυτές μεταξύ παιδιών και γονιών. 

Από τη στιγμή που είναι ειλικρινής και στοχαστεί, και ενδεχομένως κουβεντιάσει και με κάποιους ανθρώπους που εμπιστεύεται, είναι στο χέρι του να πει δεν θα το κάνω έτσι, θα το κάνω αλλιώς.

Τι σημαίνει, όμως, να είσαι γονιός;
Το να είσαι γονιός είναι τέχνη, που σημαίνει ότι απαιτεί τεχνογνωσία και ευαισθησία, είναι στάση ζωής. Μέχρι και την προηγούμενη γενιά, αυτή η μετάβαση γινόταν αυθόρμητα. 

Όμως με τις ραγδαίες αλλαγές στις Δυτικές κοινωνίες, έχουν χαθεί πολλές κοινές αναφορές ανάμεσα στους γονείς μας και στους σημερινούς νέους γονείς. Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχουν χάσματα και στην τεχνογνωσία πώς μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά και στην αίσθηση του κόσμου που χαρακτηρίζει τη μία γενιά μετά την άλλη. 

Υπάρχει, λοιπόν, ένα κομμάτι που μεταδίδεται κοινωνικά, υπάρχει όμως κι ένα κομμάτι που εξαρτάται από τις παρούσες συνθήκες κάθε φορά, και είναι αλήθεια ότι αυτή η τέχνη του γονιού μαθαίνεται. Είτε διδάσκεται ρητά, είτε με έμμεσο αυθόρμητο τρόπο. Γονιός λοιπόν γίνεσαι, δεν γεννιέσαι.           

Τι χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά;
Ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά θέλει αγάπη και κανόνες. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν θέλει αγάπη γενικώς. Αλλιώς αγαπάς τον εραστή σου και την ερωμένη σου, αλλιώς αγαπάς τον φίλο σου, τον γνωστό σου, κάποιον συγγενή. Κάθε αγάπη πρέπει να ταιριάζει με τον δέκτη της. Το παιδί θέλει έντεχνη αγάπη, με ειδική συνταγή. Αυτή η συνταγή έχει τρία συστατικά.

Το πρώτο είναι η παρουσία, το δεύτερο η αποδοχή και το τρίτο η άφοβη καθοδήγηση.

Η παρουσία σημαίνει ότι το παιδί θέλει να αισθάνεται ότι οι γονείς του ήταν ανέκαθεν εκεί, πριν έρθει αυτό στον κόσμο, και θα είναι πάντα εκεί ό,τι και να γίνει. Μπορεί να το μαλώσουν, να του πουν οτιδήποτε, αλλά θα του πουν «μα τι είναι αυτό που έκανες, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ». Δηλαδή θα είναι πάντα κοντά του.

Το δεύτερο είναι η αποδοχή. Ότι δηλαδή θα κάνει κάτι σωστά, κάτι άλλο λάθος, θα είναι και όμορφο και άσχημο, αλλά θα αγαπιέται επειδή είναι παιδί τους. Που σημαίνει ότι οι γονείς λένε στο παιδί «σε θέλουμε να υπάρχεις έτσι όπως είσαι. Έχεις μια θέση μεταξύ μας». Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για το παιδί, γιατί έτσι νιώθει την αποδοχή και στον έξω κόσμο.

Η άφοβη καθοδήγηση σημαίνει ότι κρατάς το παιδί σου σταθερά από το χέρι για να παίξει, για να πάτε βόλτα κ.ο.κ., και όπου πρέπει το συγκρατείς ή του δείχνεις τι πρέπει να κάνει.

Είναι σαν να θέτεις όρια;
Είναι κάτι παραπάνω από όρια. Ο κανόνας είναι βαθύτερη...

Πολλά παιδιά γίνονται «γονείς των γονιών τους»

«Το παιδί είναι ο πατέρας του ανθρώπου», έγραψε ένας μεγάλος Αγγλος ρομαντικός ποιητής το 1802, έχοντας όμως κατά νου την αμεσότητα του δεσμού του παιδιού με τη φύση, σύμφωνα με την ερμηνεία των περισσότερων μελετητών. 

Σήμερα, 210 χρόνια αργότερα, ο ίδιος στίχος ακούγεται ξανά αλλά χωρίς ποιητική διάθεση: «Τα παιδιά γίνονται γονείς των γονιών τους».
....................

Μια έφηβη τηλεφώνησε ζητώντας βοήθεια για τον αδελφό της που μόλις είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Το τηλεφώνημα έγινε κρυφά από τους γονείς. Η κοπελίτσα δεν ήθελε να τους το πει, γιατί εκείνοι ήταν ήδη πολύ φορτωμένοι, εξουθενωμένοι από την ανεργία και τη φτώχεια και, επομένως, ανήμποροι να διαχειριστούν το πρόβλημα. 

Έτσι, η κοπελίτσα σήκωσε αυτό το φορτίο στις δικές της λιανές πλάτες. Παρόμοια περιστατικά δεν είναι μεμονωμένα, όπως ειπώθηκε. Πολλοί μαθητές δεν ανοίγονται, δεν μιλούν στον πατέρα ή στη μητέρα για την αγωνία που τους προκαλεί η κρίση, όχι επειδή είναι αποξενωμένοι από τους γονείς τους, αλλά γιατί τους συμπονούν και θέλουν να τους προστατεύσουν. Κι έτσι, τα παιδιά γίνονται «γονείς των γονιών τους».

Σκληρό και διόλου εύκολο είναι το θέμα που παρουσίασε η Σοφία Παπαϊωάννου. Ήταν φανερή η προσπάθεια των συντελεστών της εκπομπής να ερευνήσουν και να καταγράψουν την κατάσταση διατηρώντας, όσο γίνεται, ένα ψύχραιμο βλέμμα. Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι ο μεγαλύτερος λαϊκιστής κι εδώ η πραγματικότητα ουρλιάζει...

Κάποτε, πολλοί φτωχοί Έλληνες έστελναν τα παιδιά τους για υιοθεσία στην Αμερική. Σήμερα, πληθαίνουν οι γονείς που εκλιπαρούν για να γίνουν δεκτά τα παιδιά τους σε ιδρύματα, σε πτωχοκομεία ανηλίκων. Όχι γιατί έχουν πάψει να τα αγαπούν, αλλά για να τα βοηθήσουν να επιβιώσουν. Τότε η Ελλάδα είχε πίσω της την Κατοχή, σήμερα τι; Είναι δυνατό σε καιρό ειρήνης να υπάρχει τόση στέρηση;

Η εκπομπή απέφυγε τον καταγγελτικό λόγο και επικεντρώθηκε στην έρευνα, όμως ήταν «γροθιά στο στομάχι» όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτή η φράση. Το κακό είναι ότι το στομάχι μας δέχεται τόσο πολλές απανωτές γροθιές, που έχουμε μείνει ζαλισμένοι, εξουθενωμένοι.

......................

Tης Mαριάννας Tζιαντζή

ολόκληρο το άρθρο εδώ: kathimerini 15.12.2012

antikleidi

Όρια στην παιδική παντοδυναμία — Aldo Naouri

Τα σημερινά παιδιά δεν πάνε καλά. Μπορεί να είναι υγιέστερα, αλλά είναι υπερκινητικά, έχουν προβλήματα στο σχολείο και δυσκολεύονται να αυτονομηθούν. 

Τι φταίει; Ο υπερβολικός φιλελευθερισμός στο σπίτι, απαντά ο πιο γνωστός παιδίατρος της Γαλλίας.

Δύο γεγονότα, καθ΄ όλα ευπρόσδεκτα, άλλαξαν κατά τη δεκαετία του ΄70 τον ρόλο των παιδιών στις δυτικές κοινωνίες.
Το ένα ήταν η επικράτηση της αντισύλληψης: το παιδί, προϊόν πλέον απόφασης και όχι τύχης, τοποθετήθηκε στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος.
Το άλλο ήταν η μετάβαση από την κοινωνία των στερήσεων στην κοινωνία της αφθονίας. 

Πριν από τη δεκαετία του ΄70, το κυρίαρχο μήνυμα της ανατροφής ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα».

Σήμερα, τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο πώς μπορούν, αλλά πώς δικαιούνται κιόλας να τα έχουν όλα. Η αίσθηση της ματαίωσης, ουσιώδης για την ανάπτυξή τους, έχει εξαφανιστεί. Με την έννοια αυτή, τα παιδιά των μεσαίων τάξεων είναι πιο «κακομαθημένα» από εκείνα των πλουσίων.

Αυτά λέει στο περιοδικό Le Ρoint ο παιδίατρος Aldo Naouri, που προκαλούσε πάντα θόρυβο με τα βιβλία του, είτε επέκρινε το δικαίωμα του μωρού να τρέφεται όποτε θέλει είτε καταδίκαζε την παντοδυναμία των μητέρων.

Με το βιβλίο του με τον τίτλο «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας» (εκδ. Οdile Jacob), ζητά από τους γονείς να ξεχάσουν την ψυχανάλυση και την ψυχοκινητική αγωγή των παιδιών τους και να αναλάβουν ξανά τον ρόλο τους στο σπίτι.

Το θεμέλιο της εξουσίας τους τονίζει- δεν είναι η οργή ούτε βέβαια το ξύλο, αλλά η ιεραρχία και η επίγνωση αυτής της ιεραρχίας. Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς. Και το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να του κάνουν είναι να φοβούνται μήπως το «τραυματίσουν». Κάπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε οκτάχρονα παιδιά με μπιμπερό ή με πιπίλα...

Ο Ναουρί τα έχει -ξανά!- κυρίως με τις μητέρες. Μπροστά στην τεράστια μητρική και επαγγελματική πίεση που δέχονται, λέει, βρήκαν έναν απλό τρόπο να θεραπεύσουν τον ναρκισσισμό τους: τέθηκαν στην υπηρεσία των παιδιών τους.

Η εργαζόμενη μητέρα νομίζει πως επειδή λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι πρέπει το βράδυ να «επανορθώσει», ενώ θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πέντε λεπτά μετά την επιστροφή της το μωρό αισθάνεται σαν να μην είχε φύγει ποτέ από κοντά του. 

Ο πατέρας, από την πλευρά του, επενδύει πλέον πολύ περισσότερο χρόνο στα παιδιά του από παλιά, αλλά η θέση του δεν αναγνωρίζεται ούτε από τη μητέρα ούτε από την κοινωνία. Δεν είναι αρκετή μια πατρική άδεια δεκαπέντε ημερών. Πρέπει να γίνει αποδεκτός ο διαλεκτικός του ρόλος στην εκπαίδευση: να ενθαρρύνει τη θηλυκότητα της μητέρας και να «σπάσει» την αποκλειστική της σχέση με το παιδί.

Ο 70χρονος παιδίατρος δεν έχει καμιά αμφιβολία: η κυριότερη ένδειξη καλής ανατροφής ενός παιδιού είναι η ηρεμία του.

Για πολλούς οι θέσεις του Γάλλου παιδιάτρου Αλντό Ναουρί είναι αιρετικές: προτρέπει τις μαμάδες να πάψουν να "ασκούν γοητεία" στα παιδιά τους, τους μπαμπάδες να μην αρκούνται στο ρόλο του παρατηρητή, και τους δύο γονείς να δώσουν έμφαση στη μεταξύ τους σχέση.

Στηλιτεύει τη "γλυκερή ψευδοστοργή" των σημερινών γονιών, που δεν διαπαιδαγωγεί αλλά συντηρεί την αίσθηση της παιδικής παντοδυναμίας υπονομεύοντας το μέλλον.

Στη σύγχρονη επιταγή "Μπορείς και δικαιούσαι να τα έχεις όλα" ο Αλντό Ναουρί αντιτάσσει: "Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά μπορείς να παλέψεις για να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερα".

Στα συνεχή "ναι" των γονιών που διαλύουν τον ατομικό ψυχισμό και τον κοινωνικό ιστό αντιπαραβάλλει ένα "όχι" που καταφάσκει στη ζωή!

Πηγή: Ο Κλόουν