Tuesday, 27 September 2016

Κινδύνος για τα μικρά παιδιά η κατάποση μπαταρίας-κουμπί - What if your child swallows a battery

Δείτε τι συμβαίνει όταν ένα παιδί καταπίνει μπαταρία-κουμπί 
Για ακόμη μία φορά προειδοποιούν οι ειδικοί για τους κινδύνους που απειλούν τα μικρά παιδιά σε περίπτωση κατάποσης μπαταρίας-κουμπί. 
Οι μικροσκοπικές μπαταρίες οι οποίες περιέχονται σε πολλά προϊόντα και παιχνίδια, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για τα παιδιά.
Οι μπαταρίες-κουμπιά χρησιμοποιούνται συνήθως σε ρολόγια χειρός, μικρές αριθμομηχανές, ακουστικά βαρηκοΐας, ηλεκτρονικά παιχνίδια και τηλεχειριστήρια και το μικρό τους μέγεθος –5 έως 25 χιλιοστά– συνεπάγεται ότι ο κίνδυνος κατάποσης είναι μεγάλος.
Εάν σφηνώσει στον οισοφάγο, σημειώνουν οι ειδικοί, η μπαταρία-κουμπί μπορεί να κάψει το τοίχωμά του, προκαλώντας σοβαρές βλάβες.

Όπως επισημαίνει η χειρουργός Κέιτ Κρος από το Νοσοκομείο Γκρέιτ Όρμοντ Στριτ του Λονδίνου, «οι μπαταρίες-κουμπιά πρέπει να θεωρούνται δηλητήριο και επομένως να φυλάσσονται μακριά από παιδιά». 
«Εάν η μπαταρία προσκολληθεί στον βλεννογόνο του οισοφάγου δημιουργεί ένα ηλεκτρικό κύκλωμα και αρχίζει να λειτουργεί, απελευθερώνοντας ένα αλκάλιο που δρα σαν καυστική ουσία» εξηγεί η Κρος. «Έτσι, μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό τρύπας και να φτάσει στην τραχεία ή και στην αορτή». 
Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα του BBC, έχουν καταγραφεί στη Βρετανία περιστατικά όπου η μπαταρία προκάλεσε βλάβες στην αορτή, με αποτέλεσμα το παιδί να χάσει τη ζωή του από αιμορραγία.

Ο Φέργκους Γουόλς, ιατρικός ανταποκριτής του BBC, προσομοιώνει τις βλάβες που προκαλεί η μπαταρία-κουμπί στον οισοφάγο χρησιμοποιώντας μια φέτα ζαμπόν (1:05-1:52).
Το ζαμπόν αναπαριστά το ευαίσθητο τοίχωμα του οισοφάγου και το νερό το ανθρώπινο σάλιο. Όσο περνούν τα λεπτά, η χημική αντίδραση που προκαλεί η μπαταρία οδηγεί σε εμφανείς αλλοιώσεις. Μέσα σε μόλις δύο ώρες, η έκταση της βλάβης είναι ήδη σημαντική. Σε περίπτωση κατάποσης, εάν η μπαταρία παραμείνει στον οργανισμό για περισσότερη ώρα τότε κατά πάσα πιθανότητα θα διαπεράσει τον ιστό του οισοφάγου.

Δεδομένου ότι τα μικρά παιδιά σπανίως μαρτυρούν τις «ζαβολιές» τους και παράλληλα τα συμπτώματα που εκδηλώνονται σε περίπτωση κατάποσης μπαταρίας (π.χ. άρνηση φαγητού, τάση προς έμετο) μπορεί να μην γίνουν άμεσα αντιληπτά από τους γονείς, το βασικότερο βήμα προστασίας των παιδιών είναι η φύλαξη των μπαταριών σε δυσπρόσιτα σημεία που δεν έχουν πρόσβαση τα παιδιά.

Monday, 26 September 2016

Μια γενιά παιδιών κινδυνεύει να χάσει την παιδική της αθωότητα

Ένας στους δέκα που βλέπει πορνό είναι παιδί έως 10 ετών.
Συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, μετά από έρευνα, που δείχνει ότι ένας στους 10 επισκέπτες ιστοσελίδων πορνό είναι κάτω των 10 ετών.
«... η πορνο-κουλτούρα και εγώ βρισκόμαστε σε αγώνα μέχρι θανάτου για την ψυχή της κόρης μου».
----------------
Τα παιδιά πλέον είναι εντελώς απροστάτευτα και εκτεθειμένα στο χώρο του διαδικτύου και έρχονται συχνά αντιμέτωπα με θεάματα που απευθύνονται αυστηρά σε ενήλικες.
Το 22% των online “καταναλωτών” πορνό περιεχομένου είναι παιδιά, σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας Bitdefender, που ειδικεύεται στο πεδίο της ασφάλειας στο χώρο του διαδικτύου. 
Είναι, λοιπόν, φανερό πως ο κανόνας των "άνω των 18" δεν εφαρμόζεται σε κανένα site τέτοιου περιεχομένου.
Αν και οι περισσότεροι πορνό ιστοσελίδες ζητούν από τους χρήστες να επιβεβαιώσουν ότι είναι 18 ετών και άνω, η αλήθεια είναι ότι το σύστημα αυτό δεν λειτουργεί, καθώς δεν υπάρχει τρόπος να γίνει εξακρίβωση της πραγματικής ηλικίας των επισκεπτών. Έτσι, πορνό ιστοσελίδες σημειώνουν τεράστια ποσοστά επισκεψιμότητας από παιδιά.
«Η έρευνα δείχνει ότι τα παιδιά αρχίζουν να επισκέπτονται πορνό ιστοσελίδες από μικρή ηλικία, εκτός και αν επιβλέπονται από τους γονείς τους», υποστηρίζει αναλυτής της Bitdefender. 
Και συνεχίζει λέγοντας πως «ενώ οι πορνό ιστοσελίδες περιορίζουν μόνο τυπικά τους ανήλικους, οι γονείς μπορούν να λάβουν εύκολα και απλά μέτρα, όπως είναι η εγκατάσταση λύσεων ασφάλειας με ένα εργαλείο γονικού ελέγχου, που μπορεί να εμποδίσει την πρόσβαση σε μη εξουσιοδοτημένα περιοχές.»
Η είδηση αυτή ​​έρχεται μετά την έκκληση της Εθνικής Εταιρείας για την Πρόληψη της Κακοποίησης του Παιδιού (NSPCC) για αυστηρότερη ρύθμιση στις πορνό ιστοσελίδες, στα πλαίσια της προσπάθειας της βρετανικής κυβέρνησης για ενίσχυση της ψηφιακής ασφάλειας.
«Μια γενιά παιδιών κινδυνεύει να χάσει την παιδική της ηλικία και την αθωότητα που τη χαρακτηρίζει, λόγω της συνεχούς έκθεσης σε ακραίες και βίαιες μορφές πορνό. Εμείς απλά θέλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά από θεάματα που απευθύνονται σε ενήλικες» τονίζει ο Peter Wanless, διευθύνων σύμβουλος της NSPCC.


Μπορεί να υπάρξει ανήθικη Ευτυχία;

Μπορεί να υπάρξει ανήθικη ευτυχίαευτυχία που να συνυπάρχει με το κακό και την έλλειψη αρετής;
Η φιλοσοφία ασχολείται και με το θάνατο και με τον Θεό! 
Εφόσον ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, δεν μπορούμε να μη σκεφτόμαστε το θάνατο. Διαφορετικά θα έπρεπε να αποκηρύξουμε το στοχασμό, δηλαδή να αποκηρύξουμε τη φιλοσοφία…

Με την ίδια λογική, αφού διαπιστώνουμε ότι κάποιοι πιστεύουν στον Θεό και κάποιοι άλλοι όχι, δεν μπορούμε να μην ασχοληθούμε με το ζήτημα της ύπαρξης Του. 
Σε κάθε περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με φιλοσοφία, δηλαδή με ένα συλλογισμό θεωρητικό (αφηρημένο, ορθολογικό, εννοιολογικό) και πρακτικό (δεδομένου ότι πρέπει να οδηγήσει σε ορισμένο τρόπο ζωής και δράσης).
Αυτό ισχύει και για την ευτυχία- από τη στιγμή που κάποιος προσπαθεί να ζήσει καλύτερα έχει οπωσδήποτε στο νου του την προοπτική μιας ζωής όσο το δυνατόν καλύτερης, μιας ζωής που θα παρέχει απόλυτη ικανοποίηση: είναι αυτό που παραδοσιακά αποκαλούμε ευτυχία.
Δεν καταλήγει πάντα ως κύριο θέμα στη φιλοσοφία (εξαρτάται από τους φιλοσόφους), αποτελεί όμως αναπόφευκτα αντικείμενο κάθε φιλοσοφικού συλλογισμού, που αξιώνει πληρότητα και συνοχή.
Επομένως, εάν καταλάβαμε καλά, σύμφωνα με τον Σωκράτη η φιλοσοφία μάς επιτρέπει να προσδιορίσουμε τις προϋποθέσεις μιας ευτυχισμένης ζωής;
 Socrates - A Case Study of a Happy Person

Από τον Σωκράτη και μετά ένας από τους κύριους στόχους της φιλοσοφίας ήταν να προσδιοριστεί η έννοια του «ευ ζην». Μπορούμε άραγε να θεωρήσουμε πιο ευτυχισμένη, πιο ευχάριστη, τη ζωή που περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες απολαύσεις και χαρές, τη μεγαλύτερη ικανοποίηση; 
Ή μήπως τη ζωή του πιο δίκαιου, σοφού και ενάρετου ανθρώπου που χαίρει εκτίμησης από πλευρά ηθικής;
Για τον Σωκράτη και για όλη την αρχαία ελληνική φιλοσοφία ισχύουν και οι δυο απόψεις: το ευ ζην είναι η πιο ευτυχισμένη και συγχρόνως η πιο ενάρετη ζωή. 
Είναι ό,τι αποκαλούμε «υπέρτατο αγαθό», δηλαδή η μεγίστη ευτυχία και η μεγίστη αρετή. Αν κάποιος ήταν ευτυχισμένος και κακόψυχος, δεν θα κάναμε λόγο για υπέρτατο αγαθό, γιατί θα ήταν προτιμότερο να είναι ευτυχισμένος και ενάρετος. Αν κάποιος ήταν ηθικά καλός, ένας άγιος αλλά δυστυχισμένος άνθρωπος, και πάλι δεν θα μιλούσαμε για υπέρτατο αγαθό, γιατί θα ήταν καλύτερα να είναι ενάρετος κι ευτυχισμένος.
Το ύψιστο αγαθό δεν είναι απλώς η ευτυχία ή η αρετή: είναι το ένα μαζί με το άλλο. Όλη η αρχαία ελληνική σκέψη θα αναπτυχθεί γύρω από αυτή τη θεωρία του υπέρτατου αγαθού που συνδυάζει τη μέγιστη ευτυχία και τη μέγιστη αρετή.
antikleidi

Sunday, 25 September 2016

Το σύνδρομο του «αιώνιου παιδιού»
Tα Σύνδρομα Πίτερ Παν και Γουέντι.
Peter Pan Syndrome and Wendy Syndrome

Η Γουέντι στηρίζει τον Πίτερ Παν και λύνει όλα τα προβλήματα που αυτός δεν μπορεί. Χωρίς τη Γουέντι δεν μπορεί να υπάρξει Πίτερ Παν.

Του Θωμά Μερσινιά, κλινικού ψυχολόγου, Msc
Tο Σύνδρομο του Πίτερ Παν
Αναφέρεται σε άτομα που δεν θέλουν ή νιώθουν ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν. Άτομα που ουσιαστικά νοιώθουν παιδιά φυλακισμένα στο σώμα ενός ενήλικα. Έμβλημά τους είναι η ανεμελιά, η αδιαφορία κι ο έντονος ναρκισσισμός, κι έτσι...μαγικά λύνονται τα προβλήματά τους, χωρίς υποχωρήσεις και κόπο απο τους ίδιους.
Τα άτομα αυτά δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν να σκέφτονται και να συμπεριφέρονται σαν παιδιά και δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωπα με τι θλιβερή πραγματικότητα ότι μεγαλώνουν και επιβάλλεται να αλλάξουν.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το σύνδρομο, που περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1983 από τον ψυχολόγο Dan Kiley δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένο ως ψυχοπαθολογική κατάσταση, δεδομένου ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν το κατατάσσει , ακόμα τουλάχιστον, επίσημα στις ψυχολογικές διαταραχές.
Ωστόσο, ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός ενηλίκων σε δυτικού τύπου κοινωνίες ανταποκρίνεται σε αυτό το πρότυπο ανώριμης συμπεριφοράς. Τα άτομα αυτά δεν θέλουν-δεν μπορούν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις που αντιστοιχούν τυπικά στην ηλικία τους. Μπορεί ακόμη και να ζουν σαν έφηβοι, σε θέμα υποχρεώσεων-δικαιωμάτων- διασκέδασης, και ας έχουν περάσει τα 30...
Σύμφωνα με όλες τις ψυχολογικές έρευνες στο σύμπλεγμα αυτό, οι υπερπροστατευτικοί γονείς (που όμως υποτιμούν και παράλληλα έχουν υπερβολικές προσδοκίες από το παιδί), δείχνει να είναι βασική αιτία που ένα άτομο εκδηλώνει το συγκεκριμένο σύνδρομο.
Συνήθως το σύνδρομο αφορά σε άτομα εξαρτημένα από άλλους, άτομα που δεν έχουν αναπτύξει τις απαιτούμενες δεξιότητες για να αντιμετωπίσουν την ενήλικη ζωή.
Οι απανταχού Πίτερ Παν της σύγχρονης κοινωνίας θεωρούν τον έξω κόσμο τρομακτικά προβληματικό και εξωραΐζουν την εφηβεία, γι' αυτό και θέλουν να παραμείνουν σε αυτήν την «προνομιακή» κατάσταση για πάντα.
Τυπικά χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι η αδυναμία λήψης ευθυνών, η αδυναμία δέσμευσης και τήρησης υποσχέσεων, η υπερβολική φροντίδα για την εξωτερική εμφάνιση, η έμφαση στην καλοπέραση, οι ανησυχίες για τα επίπεδα αυτοεκτίμησης (το οποίο όμως δε γίνεται αντιληπτό, καθώς φαινομενικά το άτομο δείχνει υπερβολικά «ανεξάρτητο») ο φόβος για τη μοναξιά, που είναι πολύ ισχυρός, και η έλλειψη ανοχής στην κριτική που είναι ουσιαστικά μηδαμινή.
Όσον αφορά τις ερωτικές του σχέσεις, ένας Πίτερ Παν αλλάζει συνεχώς συντρόφους, καθώς αναζητά πάντα, είτε κάποιον νεότερο σε ηλικία ή μια πιο ενθουσιώδη κατάσταση ή μια πιο εύκολα διαχειρίσιμη κατάσταση, οτιδήποτε γενικά μπορεί να έχει ενθουσιασμό και έλλειψη προβληματισμού. Όταν μια σχέση φτάνει σε σημείο που απαιτεί δεσμεύσεις και ανάληψη ευθυνών, είναι ώρα για τον Πίτερ Παν να... επιστρέψει στη Χώρα του Ποτέ!
Μεγαλύτερο πλήγμα στις ερωτικές τους σχέσεις αποτελεί το «κόμπλεξ της υποταγής», το οποίο ιδιαίτερα στις νέες γυναίκες παίρνει διαστάσεις μάστιγας και τις δυσκολεύει ιδιαίτερα στη δημιουργία σταθερών και ποιοτικών σχέσεων με το άλλο φύλο. Σε μια κοινωνία ατομικιστών, στην οποία ως παιδιά μεγαλώνουν σαν μικροί βασιλιάδες, όπου όλα στρέφονται γύρω από αυτά, χωρίς εκείνα να χρειάζεται πολλές φορές να αναλάβουν την παραμικρή ευθύνη είτε για τον εαυτό τους είτε για τους άλλους, είναι πολύ δύσκολο να συμβιβαστούν αργότερα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες κάποιου άλλου. 
Πολλοί νέοι άνθρωποι λοιπόν αντιδρούν με ένταση, με πανικό σχεδόν, όταν βρεθούν σε μια προσωπική σχέση υγιούς εξάρτησης. Ειδικά για τις νέες κοπέλες, η σχέση αγάπης με έναν άντρα, τις κάνει να φοβούνται ότι τους ζητείται να υποταχθούν και ότι θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Συμπληρωματικά προς το Σύνδρομο του Πίτερ Παν υπάρχει και το Σύνδρομο της Γουέντι. 
Το δεύτερο αφορά σε γυναίκες που φέρονται σαν μαμάδες στο σύντροφό τους ή σε ανθρώπους που βρίσκονται στο κοντινό τους περιβάλλον. Η Γουέντι στηρίζει τον Πίτερ Παν και λύνει όλα τα προβλήματα που αυτός δεν μπορεί. Χωρίς τη Γουέντι δεν μπορεί να υπάρξει Πίτερ Παν.
Η Γουέντι είναι αυτή που παίρνει όλες τις αποφάσεις και αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες του συντρόφου της, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό την αναξιοπιστία του. Υπάρχουν Γουέντι παντού γύρω μας και κυρίως στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον: πρόκειται για την υπερπροστατευτική μητέρα.
Το μεγαλύτερο αγκάθι των δύο αυτών διαταραχών είναι η άγνοια του ατόμου για την ύπαρξη του προβλήματος.

Ο Πίτερ Παν και η Γουέντι δεν αναγνωρίζουν ότι είναι μέρος οι ίδιοι αυτής της νοσηρής κατάστασης κι έτσι δεν μπορούν να βοηθηθούν μόνοι τους. Η μόνη λύση είναι η σωστή ψυχολογική διαχείριση μέσω της ψυχοθεραπείας, όχι μόνο για το άτομο που εκδηλώνει τα σημάδια του συνδρόμου αλλά και για τον οικογενειακό περίγυρο.

Διαφορές ανάμεσα στον "τέλειο" και τον υπεύθυνο γονιό
και ο ρόλος του στο σήμερα

"Τέλειος" γονιός: Πρέπει να είναι τέλειος. Απαιτεί απ' όλους τελειότητα, ψάχνει για λάθη, πιέζει το παιδί για να φανεί εκείνο καλό.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Πιστεύει ότι ποτέ δεν είναι αρκετά καλό, γίνεται τελειοκράτης, νιώθει αποθαρρυμένο, ανησυχεί υπερβολικά για τη γνώμη των άλλων.

Υπεύθυνος γονιός: «Είμαι άνθρωπος, έχω το θάρρος να μην είμαι τέλειος, αλλά να κάνω και λάθη».
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Ενδιαφέρεται για το έργο κι όχι για την αυτοπροβολή, βλέπει τα λάθη σαν πρόκληση για να συνεχίσει, δοκιμάζει με θάρρος νέες εμπειρίες, είναι ανεκτικός με τους άλλους.

"Τέλειος" γονιός: «Πρέπει να ελέγχω». Απαιτεί υπακοή, τιμωρεί, επιμένει ότι το παιδί έχει άδικο κι αυτός δίκιο.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Επαναστατεί, νιώθει αδικημένο και ανήσυχο, ζητά εκδίκηση ή παραιτείται, δεν έχει αυτο­πειθαρχία.

Υπεύθυνος γονιός: «Πιστεύω ότι το παιδί μπορεί να πάρει αποφάσεις». Επιτρέπει την εκλογή, ενθαρρύνει.
Πιθανά αποτελέσματα στο παιδί: Νιώθει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, προσπαθεί, συνεισφέρει, επιλύει τα προβλήματα, αποκτά επινοητικότητα.

Το ζητούμενο όμως δεν είναι κάποιος να είναι ο Τέλειος γονιός ή ο Καλός γονιός, αλλά ο Υπεύθυνος γονιός. Δηλαδή να μάθουν στα παιδιά τους αξίες και συναισθήματα όπως αυτά της υπευθυνότητας, της αυτοπεποίθησης, παρά να στερούν την ευκαιρία από αυτά ελέγχοντας ή υπερπροστατεύοντας.
Υπάρχουν γονείς που τα χάνουν όταν η συμπεριφορά των παιδιών τους διαφέρει από τη δική τους όταν ήταν παιδιά.
Το να είσαι γονιός δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν υπάρχει ευκαιρία για πρόβα, δεν υπάρχουν σχολεία. Το μόνο που κουβαλάμε μέσα μας ως εφόδιο γι' αυτή την αποστολή είναι το ένστικτο να φροντίσουμε τους απογόνους μας, αλλά και το μοντέλο των δικών μας γονιών και της σχέσης με αυτούς. 
Κι επειδή ούτε αυτοί υπήρξαν τέλειοι, συχνά τα συναισθήματα που έχουμε ως γονείς είναι περίπλοκα, δημιουργούν έντονες εσωτερικές συγκρούσεις και οι παλαιότερες δικές μας εμπειρίες χρωματίζουν τις σχέσεις με τα δικά μας παιδιά. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί γονείς που συχνά τα χάνουν όταν η συμπεριφορά των παιδιών τους είναι διαφορετική από τη συμπεριφορά που είχαν οι ίδιοι ως παιδιά.
Η κοινωνία μας πάντα απαιτούσε να έχουν ειδική εκπαίδευση όλοι όσοι εργάζονται με τα παιδιά (ψυχολόγοι, δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, παιδαγωγοί) όμως οι γονείς, αυτοί που αναλαμβάνουν το έργο της ανατροφής, δεν είχαν συνήθως καμία ειδική εκπαίδευση. Η ανάγκη για εκπαίδευση σήμερα είναι μεγάλη για πολλούς λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με την κοινωνική αλλαγή.
Οι περισσότεροι σημερινοί γονείς ανατράφηκαν σε μια πιο άκαμπτη, αυταρχική κοινωνία που οι σχέσεις των ανθρώπων ακολουθούσαν την πυραμίδα εξουσίας, δηλαδή στο σπίτι ο πατέρας αναγνωριζόταν σαν μια ανώτερη εξουσία, η μητέρα ακολουθούσε στην πυραμίδα και τα παιδιά έπρεπε να υπακούουν και τους δύο. 
Η κοινωνία ήταν "καλά τακτοποιημένη" κι ο καθένας ήξερε τη θέση του. Η κοινωνία όμως δεν είναι στατική. Το κοινωνικό μας σύστημα αλλάζει και γίνεται ένα σύστημα που όλοι οι άνθρωποι απαιτούν και δικαιούνται ισοτιμία, που οι γυναίκες-μητέρες εργάζονται και συνεισφέρουν στα οικονομικά του σπιτιού.
Το ζητούμενο δεν είναι κάποιος να είναι ο Τέλειος γονιός ή ο Καλός γονιός, αλλά ο Υπεύθυνος γονιός._________________________

~ Γιάννης Ξηντάρας
 
Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Εφηβικής Ιατρικής & του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων.

Πηγή: clickatlife.gr
antikleidi

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki