Όταν μεγαλώσεις δεν θέλω να γίνεις σαν εμένα...

... θέλω εγώ να γίνω σαν εσένα

Θα ‘θελα να ξορκίσω τον φόβο. Αυτό το αίσθημα που μου παγώνει τις πατούσες, στρογγυλοκάθεται σαν καρύδι στον λαιμό μου. 

Θα ‘θελα να μην φοβάμαι να τολμήσω, να αλλάξω, ν’ αποδομήσω. Τα σίγουρα, τα σταθερά, τ’ ακλόνητα.

Θα ‘θελα να ήμουν η κόρη μου κι ακόμα να μαθαίνω. 

Να κοιτώ με περιέργεια το καινούργιο, να το βάζω στο στόμα αμάσητο. Και όλοι γύρω μου, οι εμπειρογνώμονες, να ουρλιάζουν «μηηηηηη».

Θα ‘θελα να μπορούσα να βουτήξω στο σκοτάδι και έτσι στα τυφλά, να αναδυθώ στο πιο μαγικό μέρος του εαυτού μου. Κι ας είναι τρομακτικά. 

Θα ‘θελα να είχα εφιάλτες. Μόνο και μόνο για να τους υπερνικώ.

Την ζηλεύω που βλέπει λύκους, τέρατα και οι σκιές στον τοίχο την καταδιώκουν. 

Θέλω το μαγικό ραβδί της, αυτό το ασημί με τις ροζ φούντες, που λαμπαδιάζει όλα τα κακά με μία μόνο κίνηση. 

Θέλω τα καινούργια της σπορτέξ, τα εξοπλισμένα με αόρατες τουρμπίνες, που όταν τις ενεργοποιεί μ’ ένα απλό τσεύδισμα, της χαρίζουν ταχύτητες Τσιτάρα.

Θα ’θελα να χτυπάω τα γόνατα, τους αγκώνες κι ένα φιλί να επουλώνει τις πληγές μου σαν το δάκρυ του Φοίνικα κι εγώ να το βλέπω να συμβαίνει. Η ακόμα εκείνη την κρέμα, που μπορεί απέξω να λέει Frezyderm, αλλά εγώ ξέρω ότι έχει νεραϊδόσκονη σαν βασικό συστατικό κι αυτό κάνει την διαφορά.

Θα ‘θελα να ψηλώνω και όλα γύρω μου να μικραίνουν.
Θα ‘θελα να «μην θέλω» και να μην πειράζει. Να «μην πρέπει» και όλα καλά.
Θα ‘θελα να μην μπορώ να κρατήσω μυστικό και να λέω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι και να είμαι χαριτωμένη και ειλικρινής.

Θα ‘θελα να βουτάω σε όλες τις νερολακκούβες και να μετράω ένα ένα τα φρεάτια της ΕΥΔΑΠ, ενώ έχω πέντε λεπτά στην διάθεσή μου μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. 

Θα ‘θελα να μην με νοιάζει κανένα κουδούνι. Σχολείου, πόρτας, ξυπνητηριού. 

Θα ΄θελα να μην ξέρω να διαβάζω την ώρα και να μην καταλαβαίνω τι είναι το «παρά τέταρτο».

Θα ‘θελα να τραγουδάω παράφωνα και δυνατά το «θα σπάσω κούπες» στο σουπερμάρκετ, να βγαίνω έξω από τις γραμμές με τις μπογιές μου, έξω από τις γραμμές στα γράμματά μου, έξω από τις γραμμές της ασφάλειας και της τάξης. Της λογικής και της κοινωνίας.

Γιατί θα ‘θελα να ήμουν παιδί και να μην φοβάμαι τα ανούσια, τα δευτερεύοντα. 

Αλλά τα ουσιώδη. 

Είναι καλό να φοβάσαι τα ουσιώδη, γιατί έτσι επιβιώνεις. 

Αν φοβάσαι τα άλλα, πεθαίνεις όλο και πιο γρήγορα.

ΝΑΤΑΛΥ ΔΟΥΚΑ

themamagers

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ας αφήσουμε επιτέλους τα παιδιά μας να είναι παιδιά!

Θυμάστε καθόλου την ουσία της παιδικότητας; 

Τι είναι αυτό που κάνει ένα παιδί παιδί; 

Παιδική ηλικία είναι η θύμηση ενός απλωμένου… κόσμου, τότε που υπήρχαν στιγμές γεμάτες, χωρίς χθες και αύριο, τότε που χανόταν ο χρόνος.

γράφει ο Στέλιος Παπαβέντσης, 
Παιδίατρος / Σύμβουλος Γαλουχίας 

Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο νου όταν προσπαθώ να θυμηθώ την παιδική ηλικία είναι παιχνίδι χωρίς κανόνες, χωρίς ρολόι, χωρίς εμφανή στόχο και σκοπό, μια μέρα που δεν ξέρεις που θα σε βγάλει, που έχει την γοητεία να κατευθύνεται όπου θέλεις εσύ κάθε στιγμή, βουτηγμένη στον θαυμαστό, αθώο, εγωκεντρικό χωρόχρονο της παιδικότητας. 
Το roaming, η ελεύθερη, άσκοπη περιπλάνηση, χωρίς επιβαλλόμενη εξωτερική κατεύθυνση από τους μεγάλους, είναι η ουσία της παιδικότητας, το ζωτικό παιχνίδι των παιδιών κι αυτό που συστηματικά στερούμε από τα παιδιά μας σήμερα. Μικρά και μεγάλα παιδιά έχουν ανάγκη να πλάθουν εκ νέου τον κόσμο, να τον ανασυνθέτουν με τα υλικά της ψυχής τους, να πειραματίζονται ελεύθερα και να χάνονται μέσα στις δικές τους πρωτοβουλίες και θέλω. 

Η περιπλάνηση μπορεί να είναι και κινητική, και νοητική. Να αφεθούν σε ένα ασφαλή χώρο, υπό την μακρινή επίβλεψη του γονιού, που πρέπει να επιβλέπει με τις ελάχιστες δυνατές παρεμβάσεις και μόνο για λόγους ασφάλειας του παιδιού, να παρακολουθεί σαν σκιά από μακριά, και να συμμετέχει μόνο εάν το παιδί το ζητά. 

Πνίγουμε τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά από την συστηματική επιβολή του στενόμυαλου, «πρακτικού», «εξωτερικού» κόσμου των ενηλίκων. Κόβουμε συστηματικά την φαντασία τους, την ελεύθερή τους έκφραση. Βλέπω γονείς σε παιδικές χαρές να τρέχουν νήπια όποτε θέλουν εκείνοι από την κούνια στην τραμπάλα και στην τσουλήθρα. Με μια καταιγίδα προσταγών και καταναγκαστικών ερωτήσεων. «Κάνε αυτό, κάνε εκείνο, μην κάνεις το άλλο», «θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Γιατί δε θέλεις να κάνεις τσουλήθρα;» «Κοίτα τα άλλα παιδιά κάνουν, εσύ γιατί δεν θέλεις;» και πολλά άλλα. 

Βλέπω μεγαλύτερα παιδιά σχολικής ηλικίας να κυκλοφορούν απονευρωμένα, να έχουν χάσει την παιδικότητα, πολυάσχολοι «γιάπηδες» όλη μέρα στα πρέπει του σχολείου, κατόπιν σε εκείνα του σπιτιού, σε αναρίθμητες οργανωμένες δραστηριότητες που τα στέλνουν οι γονείς τους με αναρίθμητους δασκάλους όλων των ειδών που τους μαθαίνουν τα πάντα, για να ξέρουν τα πάντα, και στο τέλος τίποτα. 

Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μάθει ένα παιδί χωρίς τη δική του αυτενέργεια. Πιο πολυάσχολα και από τους μπαμπάδες τους, διακτινίζονται κάθε μέρα σε φροντιστήρια, πισίνες, τένις, ωδεία, φροντιστήρια, διαβάζουν το βράδυ για την επόμενη μέρα. Το μαρτύριο δεν τελειώνει τις καθημερινές, που έτσι και αλλιώς τα περισσότερα παιδιά δεν βρίσκουν ούτε μια ώρα ελεύθερου, «άσκοπου» παιχνιδιού. 
Το Σαββατοκύριακο θέλουμε πάλι να επιβάλλουμε τους κανόνες μας. Τα τρέχουμε και σε άλλες δραστηριότητες, και όταν παίζουμε μαζί τους επιβάλλουμε πάλι τους δικούς μας κανόνες, θα παίξουμε επιτραπέζιο με τους κανόνες των ενηλίκων, μέχρις ότου, όταν λογικά δείξουν ότι βαριούνται, θα τα παρκάρουμε στην τηλεόραση και θα φύγουμε. 

Μετά απορούμε γιατί τα παιδιά κολλάνε στο ίντερνετ και στα ηλεκτρονικά παιχνίδια: μήπως γιατί πρόκειται για ελάχιστες ευκαιρίες να ζήσουν λίγο άσκοπα, να κάνουν μια τουλάχιστον νοητική περιπλάνηση; 

Πρόσφατα ήμουν σε ένα παιδικό πάρτι με τα παιδιά. Μπουχτισμένα όλη την εβδομάδα να υπακούουν σε κανόνες, έκαναν σαν τρελά για λίγη ώρα μέσα σε ένα χώρο 5 επί 5, σε παιδότοπο. Δεν κράτησε για πολύ, πολύ σύντομα ανέλαβε ένας κλόουν να «οργανώσει» τον χρόνο τους. Άρχισε πάλι μια καταιγίδα εντολών, «καθίστε εδώ», «χέρια ψηλά», «χειροκροτήστε», «έλα εσύ εδώ, φύγε εσύ» και πολλά άλλα. 

Ένα ένα έρχονταν στους γονείς τους με έκφραση βαρεμάρας και έλεγαν ότι ήθελαν να φύγουν. Κάποια διαμαρτύρονταν που τους έλεγαν συνέχεια τι να κάνουν. Και όταν τελείωνε ο κλόουν έρχονταν οι κοπέλες του παιδότοπου να τα ρωτάνε «θέλεις να παίξουμε κουνιστές καρέκλες;» «θέλεις να ζωγραφίσουμε;» «τίποτα δεν θέλεις, γιατί;». 

Έτσι οι πολυάσχολοι όλη την εβδομάδα «γιάπηδες» έχουν για το σαββατοκύριακο πάρτι με ασφυκτικά οριοθετημένες οδηγίες και εντολές για χέρια ψηλά και χαμηλά, για επιβαλλόμενα χειροκροτήματα λες κι είναι στο κοινό ενός ριάλιτι σόου, κάνε αυτό, κάνε εκείνο, κάνε το άλλο, Χάιλ Χίτλερ. 

Και μετά απορούμε που δεν έχουμε κουλτούρα ενεργού πολίτη ως μεγάλοι και βρίσκουμε καταφύγιο σε άκρα. Το τέλος της αθωότητας, ο αργός, καθημερινός θάνατος της παιδικότητας, η πολτοποίηση της ελευθερίας, ο εξοστρακισμός της ανεμελιάς από την ψυχή των παιδιών. 

Έστω και λίγες φορές την εβδομάδα, αντισταθείτε στην καταναγκαστική σας επιθυμία να επιβάλλετε πλήρως την ατζέντα στο παιδί σας. Κάντε ένα βήμα πίσω, αφήστε το να δράσει, ακολουθήστε το χωρίς παρεμβάσεις. Αφήστε του χώρο και χρόνο να απλώσει το παιδί πάνω ελεύθερα την ψυχή του και να τη μεγαλώσει. 
Θυμηθείτε… τί ήταν για εσάς η παιδική ηλικία; Είμαι σίγουρος ότι ήταν ένα απόγευμα καλοκαιριού στην γειτονιά χωρίς αρχή μέση και τέλος, να είστε ελεύθεροι να παρατηρείτε τα σύννεφα για όση ώρα επιθυμείτε και να έρθουν τα χρώματα του βραδιού απλά και όμορφα πριν το καταλάβετε. 

Πηγή superdad 

Μικρέ μου άνθρωπε, θυμάσαι τα όνειρα που έκανες ως παιδί;

Θυμάσαι τα όνειρα που έκανες μικρός; Τότε που ίσα που φαινόσουν απ' τη γη μα που νόμιζες πως αν σήκωνες το χέρι σου ψηλά, θα άγγιζες τον ουρανό; Θυμάσαι τότε που ονειρευόσουν να πετάξεις; 

Ήθελες, λέει, να είχες φτερά στην πλάτη σου σαν αυτά τα μικροσκοπικά σπουργιτάκια που χτυπούσαν ρυθμικά το παράθυρό σου το χειμώνα. 

Ήθελες, λέει, να δεις τη γη από ψηλά, κι ακόμη, κι όταν έβρεχε, χιόνιζε, φυσούσε, εσύ τα φτερά σου δε θα τα έκλεινες.

Το βλέπεις ποτέ στα όνειρά σου εκείνο το παιδί; Το θυμάσαι έστω και λίγο; Κοίτα, περνάει μπροστά σου τώρα μόλις σαν εικόνα. Ανέμελο να παίζει στο βρεγμένο χώμα. Μόλις σταμάτησε η βροχή κι εκείνο θέλησε να χτίσει ένα κάστρο. Και τα κατάφερε, το έχτισε! Και τώρα δα θαρρεί πως είναι ένας πρίγκιπας που κατοικεί στο κάστρο τούτο.

Κοίτα πώς τρέχει ξέγνοιαστο δίχως να νοιάζεται για τη μητέρα του που μέσα απ' το ανοιχτό παράθυρο του επισημαίνει πως θα κρυολογήσει. Μα, τι το νοιάζει; Αυτό έχει ήδη δει χιλιάδες σχέδια να σχηματίζονται απ' τα σύννεφα στον ουρανό. Φαντάζεται πώς θα ήταν να περπατάει επάνω και πόσο άνετα θα ήταν για κρεβάτι του. 

Κι άρχισε, κιόλας, να ψιχαλίζει πάλι. Αργά-αργά, χαρούμενες, πολύχρωμες σταγόνες πέφτουν επάνω στα κιτρινισμένα φύλλα αφήνοντάς τους επάνω χάδια νοσταλγικά πριν να γλιστρήσουν και πέφτοντας κάτω να γίνουν ένα με τη γη. 

Κι εκείνο το παιδί σηκώνει τα χέρια, ανοίγει τις παλάμες και γέρνοντας το κεφάλι προς τα πίσω ανοίγει το στόμα να γευτεί τις ψιχάλες.

Έχει άρωμα η βροχή, έχει υφή, έχει γεύση. Το νιώθει παντού στο μικροσκοπικό κορμάκι του. Στο βρεγμένο του προσωπάκι του και στις μικρές παλάμες του που έχουν γεμίσει με σταγόνες. Κλείνει τα μάτια δυνατά, όσο το δυνατόν σφιχτότερα κι ονειρεύεται.

Ώσπου, άνοιξες τα μάτια μια μέρα ξαφνικά κι ήσουν μεγάλος. Φτερά δε φύτρωσαν στη πλάτη σου και κάθε σύννεφο στον ουρανό σου φάνταζε ενοχλητικό. Έμαθες, όταν βρέχει, να κρατάς ομπρέλα και το αδιάβροχό σου έγινε για σένα ο μόνιμος σύντροφός σου. Κόλλησε στο σώμα σου επάνω και κάθε φορά που ο δυνατός άνεμος σου πετούσε με μανία τη βροχή, εσύ όλο και πιο πολύ μαζευόσουν κι έβαζες τα χέρια σου μπροστά στο πρόσωπό σου για να προστατευτείς.

Ξέχασες. 

Ξέχασες τότε που ονειρευόσουν και τώρα πια, αν θα σε ρωτήσω, τι χρώματα έχει ο ουρανός έπειτα από σκέψη θα μου απαντήσεις. Δε θα θυμάσαι, γιατί έπαψες να τον κοιτάζεις. Κι ίσως, αυτά που θα μου πεις λάθος να είναι. Μάλλον, θα φταίει που κάθε φορά που βρέχει εσύ τον κοιτάζεις μέσα από παράθυρα μονάχα. Κι αν είσαι έξω, ποτέ δεν τον παρατηρείς.

Έμαθες, βλέπεις, να βαδίζεις με το κεφάλι σου σκυφτό. Κι έτσι μεγάλωσες κι έγινες ενήλικας. Ενήλικας και σκυθρωπός. Σιχαίνεσαι τη βροχή, μα για τα σύννεφα αδιαφορείς. Είναι που απέκτησε το βλέμμα σου το χρώμα τους κι έγινες ένα μ’ αυτά.

Κι ενώ τα σύννεφα ξεσπούν και καταβρέχουν τον κόσμο όλο με την οργή τους, εσύ δεν έμαθες ακόμη να μιλάς. Εσύ σωπαίνεις. Εσύ υπομένεις. Εσύ δεν ξέρεις πια ποιος είσαι. Υπάρχεις, μα ζεις; Θυμάσαι τότε, μικρό παιδί, που ονειρευόσουν; Τότε που κάθε σου ανάσα μετρούσε σαν ζωή; Θυμάσαι τότε που έλεγες θα γίνω κάποιος άλλος;

Να σε ρωτήσω, όμως, και κάτι άλλο θέλω: 

Κοιτάζεις ποτέ, καμιά φορά, έτσι τυχαία, μέσα στον καθρέφτη; Βλέπεις το φάντασμα που από μικρός φοβόσουν και κρυβόσουν κάτω απ' τα σκεπάσματα για να μη σε βρει, πώς αντικατοπτρίζεται τώρα μες στο καθρέφτη σου; 

Τι βλέπεις, μικρέ μου άνθρωπε; Αυτό που είσαι, αυτό που κάποτε ονειρεύτηκες πως θα γίνεις ή αυτό που ευχήθηκες να μη γινόσουν ποτέ;

Επιμέλεια κειμένου Κωνσταντίνας Χνάρη: Νάννου Αναστασία.
pillowfights

«Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω... παιδί»

Συζήτηση με ένα μικρό παιδί

– «Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» 

– «Μα φυσικά, και θα ήθελα να γίνω παιδί!»

Κάπως έτσι, ξεκινάει η συζήτηση με ένα μικρό παιδάκι, σε ένα παγκάκι στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου.

Με εντυπωσιάζει η απάντησή του και θέλω να μάθω το γιατί. Οπότε, προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή του από τα αυτοκινητάκια και τα στρατιωτάκια του και τον ρωτώ γιατί.

Και όπως όλα τα παιδιά, έτσι και ο συνομιλητής μου, απορεί με την χαζή ερώτησή μου και αφού κάνει μία γκριμάτσα του τύπου, είναι απλό αλλά θα σου απαντήσω γιατί ανήκεις στους «μεγάλους», μου δίνει την πιο ειλικρινή απάντηση του: 

«Οι μεγάλοι δημιουργούν προβλήματα, δεν γελάνε και δεν παίζουν ποτέ, γι' αυτό και θέλω να μείνω παιδί.»

Πάντα με εντυπωσίαζαν οι κουβέντες με τα παιδιά, μαθαίνεις και ακούς πράγματα που δεν ήξερες ή δεν περίμενες να ακούσεις ποτέ. Σκέφτονται και λειτουργούν τόσο διαφορετικά, απαντούν ευθέως και τόσο άμεσα σε αυτά που τα ρωτάς και βλέπουν τόσο απλά κάποια πράγματα, που αναρωτιέμαι πραγματικά μήπως είναι πιο ώριμα από εμάς τους "μεγάλους". 

Πόσο δίκιο έχεις μικρέ μου φίλε, σκέφτομαι και συνεχίζω να τον παρατηρώ να παίζει ανέμελος, πότε με τα παιχνίδια του, άλλοτε με τις κούνιες και κυρίως με τα χαλίκια.

    Ένας μικρός ξέγνοιαστος ανθρωπάκος, που λέει ό,τι σκέφτεται, κάνει ό,τι θέλει, και γελάει δυνατά, χωρίς φόβο. Νιώθω μία μικρή ζήλια, μία ζήλια για την ηρεμία και την χαρά του. Θα μου πείτε παράλογο, αλλά εγώ πολύ θα ήθελα να γυρίσω πίσω, ή να μπω στην θέση του, και να έχω μερικές στιγμές ανεμελιάς. Επίσης θα μου πείτε, έτσι είναι οι άνθρωποι, θέλουν αυτό που οι άλλοι έχουν, μα αυτό που έχει το μικρό μου φιλαράκι είναι ευτυχία, πραγματική ευτυχία.

    Βλέπω τον μικρό μου φίλο να παίζει και να χαμογελά, να χαίρεται τον ελεύθερο χρόνο του και συνειδητοποιώ, πως έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έχω να ζήσω μία ανέμελη Κυριακή, μία ξένοιαστη βόλτα, ένα περίπατο, μία εκδρομή, ένα ταξίδι, να παίξω ένα επιτραπέζιο με φίλους, να κάνω μια κουβέντα με κολλητούς χωρίς να κοιτάμε το ρολόι. Πόσο μας έχουν λείψει, όλα αυτά;

Τρέχουμε όλη μέρα, δουλεύουμε ασταμάτητα, δεν βρίσκουμε χρόνο για φίλους και οικογένεια, χανόμαστε με παλιούς συναδέλφους, δημιουργούμε αποστάσεις με συντρόφους και γιατί όλα αυτά; Μα φυσικά, γιατί μεγαλώνουμε και θεωρούμε πως δεν είναι σημαντικά, επειδή πρέπει να έχουμε περισσότερα χρήματα, περισσότερες ανέσεις, καλύτερο κινητό, καινούργιο αυτοκίνητο, μεγαλύτερο σπίτι κι εξοχικό.

Και τι καταφέρνουμε τελικά; 

    Να χάνουμε ανθρώπους, να μην ζούμε, να μην χαμογελάμε, να μην έχουμε αναμνήσεις, να μην είμαστε ευτυχισμένοι, να μην κάνουμε ταξίδια, να μην κάνουμε πικνίκ στο βουνό, να μην πηγαίνουμε βόλτα στην παραλία, να μην κάνουμε φίλους, να μην έχουμε γνωστούς, να μην έχουμε κάποιον να μοιραστούμε αυτά που αποκτήσαμε και να νιώθουμε μόνοι. Καταφέρνουμε να δημιουργούμε απόσταση από οτιδήποτε μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, και σίγουρα τα υλικά αγαθά δεν προσφέρουν πληρότητα και ευτυχία, παρά μόνο προσωρινή ευχαρίστηση.

Συνεχίζω να παρατηρώ αυτό το μικρό πλασματάκι, καθώς κάνει καινούργιους φίλους. Πόσο εύκολα έγινε φίλος με τα άλλα αγοράκια, και άμεσα μετέφεραν το παιχνίδι τους στην τραμπάλα, χωρίς πολλά λόγια και σκέψεις. Είπαν τα ονόματα τους και αμέσως το παιχνίδι ξεκίνησε, τόσο απλά και τόσο εύκολα, καθώς εμείς οι ώριμοι και σοβαροί “μεγάλοι” ψάχνουμε λόγους και δικαιολογίες για να μιλήσουμε με έναν άνθρωπο.

    Περιμένουμε να μας πλησιάσουν οι άλλοι, να μας ρωτήσουν αν θέλουμε παρέα, να μας προτείνουν μια βόλτα, έναν καφέ, ποτό ή σινεμά, να κάνουν έστω μία κίνηση. Θαυμάζω την επικοινωνία και την αμεσότητα τους, την λαχτάρα τους για παιχνίδι και επικοινωνία, χαίρομαι με την ευτυχία τους, αν και την ζηλεύω λιγάκι και αποφασίζω να ακολουθήσω το παράδειγμα τους.

Αφήνω το παγκάκι και τους πλησιάζω. Ρωτάω τα ονόματα τους και τους ζητάω να παίξω μαζί τους. Με κοιτάζουν λιγάκι περίεργα, κοιτάζονται μεταξύ τους και αποφασίζουν αστραπιαία, πως τους αρέσει η ιδέα. Σίγουρα όμως, βοήθησε η γνωριμία με τον μικρό ανθρωπάκι, με ήξερε από πριν και με είπε «μεγάλη φίλη» του.

    Οπότε το παιχνίδι αρχίζει, όπως και τα γέλια και τα πειράγματα. Πόσο μου είχαν λείψει τα παιδικά παιχνίδια, τα αυτοκινητάκια, οι κούνιες και ή τραμπάλα; Διασκέδασα τόσο πολύ. Μακάρι να μπορούσα να έπαιζα και με τους φίλους μου, αλλά σίγουρα έχουν δουλειά ή είναι κουρασμένοι. Τι κρίμα, που δεν έγινα παιδί!

enallaktikidrasi

Να μην κλέβουμε την παιδικότητα από τα παιδιά

Μπορεί η νέα γενιά να είναι πιο εξελιγμένη, πιο προχωρημένη, πιο έτοιμη από τις προηγούμενες ΑΛΛΑ αυτό δε σημαίνει πως εμείς πρέπει να τους φερόμαστε ως ενήλικες:

• Πως πρέπει να σταματήσουν να παίζουν.
• Να περιμένουμε από αυτά να μην κάνουν σαν παιδιά.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό το παιδί να παίζει, να κυλιέται στην άμμο, να λερώνεται, να χαίρεται με το παραμικρό, να δημιουργεί με τη φαντασία του, να κάνει πράγματα που εσύ θεωρείς παιδιάστικα.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ
Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε “καλά παιδιά” τα μικρομέγαλα, ή εκείνα που μας βολεύουν, εκείνα που είναι ήσυχα και μας υπακούν τυφλά. 

Αλλά με αυτό τον τρόπο στερούμε το πιο σημαντικό:

Εκείνο που χρόνια έχουμε στερήσει από τον εαυτό μας: το δικαίωμα της ξεγνοιασιάς, του παιχνιδιού και της ελευθερίας.

πηγή

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η χαμένη παιδικότητα των παιδιών στη Μόρια

Από τότε που ξέσπασε ο κορoνοϊός τα προσφυγόπουλα δεν πάνε σχολείο. Στην πραγματικότητα έχουν ξεχάσει πώς να είναι παιδιά. Αλλά και προ κορoνοϊού τα λιγότερα μπορούσαν να πάνε σε νηπιαγωγεία και σε σχολεία.

Αυτήν την εποχή τα παιδιά ετοιμάζονται συνήθως για το σχολείο.  Όχι όμως τα 5.000 παιδιά που ζουν στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας. Από τον περασμένο Μάρτιο που ξέσπασε η επιδημία, κανείς δεν επιτρέπεται να βγει από τον καταυλισμό για να προστατευτούν οι κάτοικοι του νησιού από τον κορoνοϊό. Οι πρόσφυγες ζουν σαν φυλακισμένοι, ξεχασμένοι από τη διεθνή κοινότητα και τα παιδιά "ξεριζωμένα" από την ηλικία τους. Γιατί μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου, μπορούσαν έστω και για λίγες ώρες, να βγουν από τον καταυλισμό, να παίξουν σε παιδικές χαρές και να βρεθούν με άλλα παιδιά σε παιδικούς σταθμούς που διαχειρίζονται οργανώσεις βοήθειας.
.

"Δομικό το πρόβλημα"

Αυτό όμως δεν είναι πια δυνατόν λέει η Λαβίνια Φρανκ, από την οργάνωση Samos Volunteers. "Πολλά από αυτά τα παιδιά θα έπρεπε κανονικά να είναι σε παιδικούς σταθμούς ή σε σχολεία, αλλά τέτοια δεν υπάρχουν εδώ. Που σημαίνει ότι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε την καθημερινότητά τους, έτσι ώστε να έχουν στοιχειώδη απασχόληση". Για παράδειγμα, ο Αχμέτ, που ήρθε με τους γονείς του από τη Συρία. Πριν τη Λέσβο βρίσκονταν στην Τουρκία, όπου έπρεπε να δουλεύει για ψίχουλα, που δεν έφταναν για χαρτί και μολύβια. Στο νησί, όπου κυματίζει η σημαία της ΕΕ, δεν υπάρχουν σχολεία για χιλιάδες παιδιά.

 Ο Απόστολος Βεΐζης, γιατρός, από την οργάνωση Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι περισσότερο δομικό. Διότι, όπως λέει, δεν δημιουργήθηκαν ποτέ σχολεία στον προσφυγικό καταυλισμό εδώ και χρόνια, ούτε μπορούσαν τα παιδιά να πηγαίνουν στα δημόσια σχολεία του νησιού, κοντά στη Μόρια, ή κοντά σε καταυλισμούς σε άλλα νησιά. Δυστυχώς, όπως τονίζει.
.

Παιδικά ψυχικά τραύματα

"Τα σχολεία δεν άνοιξαν ποτέ τις πόρτες τους γι αυτά τα παιδιά, διότι πρυτάνευε η υπόθεση ότι η παραμονή τους στους καταυλισμούς θα ήταν προσωρινή.  Ή ότι δεν θα είχαν ιδιαίτερη ανάγκη για μάθημα. Δηλαδή, υπήρχαν πάντα κάποια επιχειρήματα κατά των σχολείων, με αποτέλεσμα τα παιδιά της Μόριας να μην πάνε ποτέ σχολείο". Με φοβερές συνέπειες για την ψυχική τους υγεία. Ο Απόστολος Βεΐζης και οι γιατροί συνάδελφοί από τους ΓΧΣ, περιέθαλψαν πολλά παιδιά στο ιατρείο του καταυλισμού.

"Οι άνθρωποι εδώ χάνουν την ελπίδα τους καθημερινά. Κάθε μέρα και περισσότερο. Και τα παιδιά δεν χάνουν μόνο την ελπίδα τους, αλλά και τη χαρά της ζωής, Σέρνουν συνεχώς τα τραύματα που υπέστησαν και που φωλιάζουν στη ψυχή τους. Τόσο πολύ που χάνουν την παιδικότητά τους". Ο Αμίντ Αλζατά είναι ένας από τους 14.000 πρόσφυγες της Μόριας. Ήρθε τον περασμένο Νοέμβριο με την οικογένειά του. Ο γιός του θα έπρεπε κανονικά να πήγαινε σχολείο.  Αντ΄ αυτού κάθεται μαραζωμένος σε μια γωνιά. Ανήκει στη γενιά των προσφυγόπουλων που πιθανότητα δεν θα καθίσουν ποτέ σε μαθητικά θρανία.

Τόμας Μπόρμαν, ARD

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου 

Πηγή: Deutsche Welle

capital.gr

«Save the Children»: Ένα στα 4 παιδιά έχει χάσει βίαια την παιδικότητά του

«εκατομμύρια νέοι χάνουν την παιδική τους ηλικία» και «οι κυβερνήσεις μπορούν και πρέπει να κάνουν περισσότερα για να προσφέρουν σε κάθε παιδί το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή του».

------------------ 

Ο αριθμός των παιδιών που έχουν παντρευτεί, κυοφορούν, εργάζονται, πεθαίνουν βίαια ή δεν παρακολουθούν τα μαθήματά τους κατέγραψε πτώση σε ποσοστό σχεδόν 30% στα 690 εκατομμύρια από το 2000, όταν τα έθνη υιοθέτησαν τους παγκόσμιους στόχους για την ανάπτυξη, ανακοίνωσε η μη κυβερνητική οργάνωση.

Σε διάστημα 20 ετών, ο κόσμος κατέγραψε «σημαντική πρόοδο» προκειμένου τα παιδιά να μπορούν να μεγαλώσουν όντας σε καλή υγεία και ασφάλεια, ακόμα κι αν από σχεδόν 700 εκατομμύρια νέους εκλάπη βίαια η παιδική τους ηλικία, ιδίως λόγω των συρράξεων, σύμφωνα με την έκθεση της φιλανθρωπικής οργάνωσης Save the Children, που δημοσιεύτηκε σήμερα.

Η έκθεση δημοσιεύτηκε στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας για την Παιδική Ηλικία, που γιορτάζεται την 1η Ιουνίου και σημειώνεται σε αυτήν ότι η κατάσταση των παιδιών έχει βελτιωθεί σε 173 από τις 176 χώρες που εξετάστηκαν.

Η Σιγκαπούρη, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Νορβηγία και η Σλοβενία βρίσκονται στην κορυφή των κατατάξεων της έκθεσης που εξετάζει τις πρακτικές που ακολουθούνται από τις κυβερνήσεις στους τομείς της υγείας, της εκπαίδευσης, του γάμου ανηλίκων και της παιδικής εργασίας, την ώρα που το Νότιο Σουδάν, το Μαλί, το Τσαντ, ο Νίγηρας και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία συγκεντρώνουν τις χαμηλότερες βαθμολογίες.

Ακολουθούν ορισμένα δεδομένα για το πώς τα πηγαίνουν τα παιδιά σήμερα σε σύγκριση με το 2000:

• Από σχεδόν από ένα στα τέσσερα των 2,3 δισεκατομμυρίων παιδιών που ζουν σήμερα κι είναι κάτω των 18 ετών έχει κλαπεί η παιδική ηλικία του, καθώς έχει εξαναγκαστεί σε γάμο ανηλίκων, βρίσκεται αντιμέτωπο με πρόωρη εγκυμοσύνη, έχει αποκλειστεί από την εκπαίδευση, κλονίζεται από ασθένειες και υποσιτισμό.
• Οι θάνατοι παιδιών κάτω των 5 έχουν μειωθεί στο μισό, στα 5,4 εκατομμύρια από 9,8 εκατομμύρια το 2000.
• Οι δολοφονίες παιδιών έχουν καταγράψει πτώση 17% από το 2000, στις 85.000 δολοφονίες νέων ανθρώπων κάτω των 20 ετών το 2016.
• Ο αριθμός των παιδιών που πεινούν μειώθηκε κατά 49 εκατομμύρια από το 2000 στα 149 εκατομμύρια. Εντούτοις, οι αριθμοί αυξήθηκαν στην Αφρική, όπου καταγράφονται 4 στα 10 παιδιά παγκοσμίως, που δεν ζουν εξαιτίας της κακής διατροφής και των επαναλαμβανόμενων λοιμώξεων.
• Επιπλέον 130 εκατομμύρια παιδιά πηγαίνουν σχολείο σήμερα, το 60% των οποίων είναι κορίτσια. Όμως, 262 εκατομμύρια παιδιά παραμένουν εκτός της εκπαίδευσης.
• Υπάρχουν 94 εκατομμύρια λιγότερα παιδιά-εργάτες, με την ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία να σημειώνουν τις πλέον αξιοσημείωτες επιδόσεις. Μολαταύτα, 1 στα 10, ήτοι 152 εκατομμύρια παιδιά συνεχίζουν να εργάζονται και σχεδόν τα μισά εξ αυτών ζουν στην Αφρική.
• Ο αριθμός των κοριτσιών νυφών ελαττώθηκε κατά σχεδόν 11 εκατομμύρια, στα 37 εκατομμύρια, με τη νότια Ασία να μειώνει στο μισό τα ποσοστά γάμων ανηλίκων. Εάν όλα τα κορίτσια τελείωναν το Λύκειο, επιπλέον 51 εκατομμύρια γάμοι ανηλίκων θα μπορούσαν να αποτραπούν έως το 2030.
• Καταγράφονται 13 εκατομμύρια γέννες από έφηβες κάθε χρόνο σήμερα, ένας αριθμός με πτώση κατά 3 εκατομμύρια από το 2000.
• Ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε εμπόλεμες ζώνες διπλασιάστηκε σε 420 εκατομμύρια από το 1995- περίπου ένα στα πέντε παιδιά, με εκείνα σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, το Ιράκ και η Συρία να πλήττονται περισσότερο.

«Σήμερα, τα παιδιά έχουν καλύτερη υγεία, είναι ευπορότερα και λαμβάνουν καλύτερη εκπαίδευση όπως ποτέ κατά το παρελθόν» επισημαίνει με ικανοποίηση, στο σχετικό δελτίο τύπου, η διευθύντρια της ΜΚΟ και πρώην πρωθυπουργός της Δανίας Χέλε Τόρνινγκ Σμίντ.

Όμως, «εκατομμύρια νέοι χάνουν την παιδική τους ηλικία» και «οι κυβερνήσεις μπορούν και πρέπει να κάνουν περισσότερα για να προσφέρουν σε κάθε παιδί το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα στη ζωή του» υπογραμμίζει η ίδια.

Μελανό σημείο στην όποια πρόοδο που έχει καταγραφεί παραμένουν οι εκτοπισμοί από μια σύρραξη, που αφορούν 31 εκατομμύρια παιδιά. Οι νέοι «αντιπροσωπεύουν το 30% του παγκόσμιου πληθυσμού όμως πάνω από το 50% είναι πρόσφυγες» τονίζει η ΜΚΟ.

thetoc
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τάσος Λειβαδίτης — Το πουλί με τις αλήθειες / Καλημέρα σας...

Κάποιο πρωινό ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δέντρο και κάτι

σφύριξε.

Ώ, άν καταλαβαινα τί ήθελε να μου πει, ίσως να είχα βρει το

νόημα του κόσμου.

Nino Chakvetadze Art - Нино Чакветадзе

ολόκληρο το ποίημα στα Τετράδια της Αμπάς
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο κόσμος γίνεται καλύτερος, όταν αφήνουμε τα παιδιά να ονειρευτούν

“Υπάρχουν μερικά πράγματα που τα παιδιά δεν κάνει να τα ξέρουν, διότι από την στιγμή που θα τα μάθουν, δεν θα είναι πια παιδιά!” 

Ashleigh Brilliant

*************

π. Δανιήλ Σιλουανός

Η παιδική μας ηλικία έχει κάτι το μαγικό. Κάτι που δεν μπορούμε πια να ξαναζήσουμε. Ακόμη και όσοι δεν είχαν ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, όταν τα θυμούνται, νιώθουν μια αναπόφευκτη νοσταλγία. Ίσως επειδή τότε στα χρόνια που ήμασταν απλώς παιδιά ο κόσμος ήταν καινούργιος, άγνωστος, ανεξερεύνητος και μαγικός.

Κάθε μέρα νέες εμπειρίες, κάθε μέρα καινούργιες γνώσεις αποτυπώνονταν στο καθαρό μας μυαλό και αργά μετασχημάτιζαν τις εικόνες σε φαντασιώσεις που αργότερα, στα χρόνια της ενηλικίωσης, θα μας έδιναν βιώματα και ελπίδες να πορευτούμε στη ζωή. 

Κι όμως δεν είναι αυτός ο λόγος που τα παιδικά μας χρόνια έχουν τόση γοητεία, σχεδόν ανεξήγητη. 

O λόγος είναι ότι ζούσαμε μέσα στη μαγεία. 

Οι μεγάλοι μπορεί να μας εξηγούσαν γιατί σχηματίζονται τα σύννεφα στον ουρανό, άλλα εμείς κοιτάζαμε μαγεμένοι τους σχηματισμούς τους. Ακόμα και όταν δεν βλέπαμε τον ουρανό γεμάτο σύννεφα, αλλά με το μολύβι ζωγραφίζαμε, ακόμα και τότε ονειρευόμασταν τα σύννεφα χωρίς να κοιτάξουμε το μολύβι.

Ύστερα, μεγαλώνοντας, ο κόσμος πήρε τις κανονικές του διαστάσεις και το παιδί που τον αντίκρισε άρχισε να κρύβεται μέσα του σιγά – σιγά. 

Γνωρίσαμε τους νηπιαγωγούς, εκείνους που μαθαίνουν τα παιδιά ανάγνωση και γραφή πριν την ώρα τους, ώστε να είναι προετοιμασμένα όταν πάνε στο δημοτικό, τους δασκάλους εκείνους που βάζουν υπερβολική δουλειά για το σπίτι με φωτοτυπίες και με οδηγίες προς τους γονείς για το πώς θα διαβάσουν τα παιδιά τους με την δικαιολογία ότι «στο γυμνάσιο ζορίζουν τα πράγματα», και τους καθηγητές Γυμνασίου εκείνους που κάνουν και λίγη ύλη λυκείου αφού «εκεί μερικά πράγματα θεωρούνται δεδομένα ότι τα ξέρετε ήδη». Tέλος, τους καθηγητές εκείνους του Λυκείου που κάνουν φροντιστήριο στο σχολείο αφού «ο στόχος είναι η προετοιμασία για την υπέρτατη στιγμή των εισαγωγικών εξετάσεων».

Αντιμετωπίζουμε λοιπόν τα παιδιά σαν αυριανούς ενήλικες. 

Η παιδική ηλικία, η εφηβική ηλικία θεωρούνται απλά μεταβατικά στάδια που οδηγούν στην ενήλικη ζωή. Έχουμε ξεχάσει την αξία τους. Έχοντας πειστεί ότι ο σκοπός ενός παιδιού θα πρέπει να είναι η προετοιμασία του και η εκπαίδευσή του για το μέλλον, ξεχνάμε ότι η βασική του εργασία είναι να παίζει, ότι η φυσική του προδιάθεση είναι το παιχνίδι.

Τα παιδιά μέσα από το παιχνίδι μαθαίνουν για τους εαυτούς τους και για τους άλλους. 

Το παιχνίδι επιτρέπει στα παιδιά να αρχίσουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο και να προσδιορίζουν τη θέση τους μέσα σε αυτόν. Το κυριότερο είναι ότι προετοιμάζει τα παιδιά για τον κόσμο των ενηλίκων δηλαδή την ομαλή και αυθόρμητη μετάβαση σε αυτόν. 

Τι είναι όμως το παιχνίδι; 

Το παιχνίδι είναι κάθε αυθόρμητη δραστηριότητα του παιδιού, φυσική ή διανοητική, που συμβαίνει μόνο και μόνο για την ευχαρίστηση που προκαλεί.

Το μεγάλο λάθος που κάνουμε εμείς οι ενήλικες είναι πως πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τις ανάγκες του παιδιού, συχνά ταυτίζοντάς τες με τις δικές μας. Δηλαδή ότι πάσχουμε από “ενηλικιο-κεντρισμό”. Στην πραγματικότητα όμως, προβάλλουμε στα παιδιά τις δικές ανάγκες, τους δικούς μας φόβους και τα δικά μας όνειρα. Ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό και αυτόνομο κόσμο.

Με αυτό τον τρόπο, εμείς οι ενήλικες εμποδίζουμε να παιδιά να εξασκήσουν το θάρρος τους, την ανεξαρτησία τους και όλα τα υπόλοιπα χρήσιμα πράγματα που τα παιδιά μαθαίνουν το ένα από το άλλο μακριά από τα μάτια των ενηλίκων. 

“Υπάρχουν μερικά πράγματα που τα παιδιά δεν κάνει να τα ξέρουν, διότι από την στιγμή που θα τα μάθουν, δεν θα είναι πια παιδιά!” (Ashleigh Brilliant). 

Δεν θα δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο σκοτώνοντας τα όνειρα των παιδιών, αλλά αφήνοντάς τα να ονειρευτούν.

Ελέχθησαν αυτά με μεγάλο πόνο ψυχής βλέποντας λίγο το τηλεπαιχνίδι “masterchef junior” και άλλα παρόμοια “junior” που ακούω ότι υπάρχουν. 

Και ζω με την εντύπωση πως παρακολουθούμε απαθείς τον πρόωρο θάνατο της παιδικής ηλικίας. 

Τυγχάνει να μην έχω παιδιά, αυτό όμως δεν με εμποδίζει να προβληματιστώ για τους γονείς που εν αδρανεία ίσως να σπρώχνουν και αφήνουν τα παιδιά τους να ενηλικιωθούν πριν την ώρα τους. Αναρωτιέμαι εφόσον δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω το χρόνο, γιατί να τον πάμε πιο μπροστά από όσο χρειάζεται;

Ούτως ή άλλως, οι συνθήκες της ζωής δεν θα τους επιτρέψουν να ξαναζήσουν, όπως στην παιδική τους ηλικία. Γιατί γινόμαστε συνεργάτες μιας κοινωνίας που οδεύει τα παιδιά μας σε μια πρόωρη (ανώριμη) ενηλικίωση; Κοιτάω τα μάτια των παιδιών και μαγεύομαι από την αθωότητά τους, ακούω μια σιωπηλή κραυγή “Μαμά, θέλω να είμαι παιδί (σου)”.

Ίσως από την αγωνία σας για το μέλλον του να μην το ακούτε αυτό, αλλά σας μιλάει ένας ενήλικας που προσπαθεί να είναι ακόμα παιδί. 

“Όταν δεν είμαστε πια παιδιά, είμαστε ήδη νεκροί” 

Constantin Brâncuși 

και το ζητούμενο είναι να ζήσουμε εμείς σαν παιδιά και όχι τα παιδιά σαν εμάς.

enallaktikidrasi

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Ποτέ δεν ήμουν παιδί»- Η αντιστροφή ρόλων μέσα στην πυρηνική οικογένεια

Η αντιστροφή ρόλων μέσα στην πυρηνική οικογένεια και η ανάθεση ρόλου γονέα στο παιδί γονεοποιεί το παιδί και το εξαναγκάζει βάναυσα να απαρνηθεί την ηλικία του.

----------

Μέσα σε πολλά βιβλία βρίσκει κανείς αναφορές για τα παιδικά χρόνια. 

Λένε, λοιπόν, πως τα παιδικά χρόνια είναι ανέμελα και ξέγνοιαστα σαν Καλοκαίρια. 

Λένε πως το να είσαι παιδί είναι το πιο ωραίο πράγμα και συστήνουν στα παιδιά να μην βιάζονται να μεγαλώσουν.

Υπάρχουν όμως κάποια παιδιά που παρόλο που ηλικιακά βρίσκονται στην παιδική ηλικία δεν τους φέρονται ανάλογα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί ζωή προσπέρασε την παιδικότητα τους. 

Είναι τα δύσκολα βιώματα, είναι τα απρόσμενα γεγονότα, είναι οι ακατάλληλοι σημαντικοί άλλοι... ότι και αν είναι το γεγονός παραμένει: κάποιοι κλέβουν από αυτά τα παιδιά την παιδικότητα τους!

Η αντιστροφή ρόλων μέσα στην πυρηνική οικογένεια και η ανάθεση ρόλου γονέα στο παιδί γονεοποιεί το παιδί και το εξαναγκάζει βάναυσα να απαρνηθεί την ηλικία του! 

Παιδιά που φροντίζουν τον άρρωστο γονιό τους, 

παιδιά που εργάζονται για να επιβιώσει η οικογένεια τους, 

παιδιά που κακοποιούνται, που παραμελούνται, που βιώνουν τραγικά γεγονότα ζωής, 

παιδιά που έχουν τοξικούς γονείς, είναι παιδιά που οι συνθήκες μεγαλώματος τους ακύρωσαν την αγνότητα της ηλικίας τους!

Οι γονείς που κλέβουν την παιδική ηλικία των παιδιών τους συνήθως φέρονται αντιφατικά. 

Αλλάζουν συχνά και αναπάντεχα γνώμη και κανόνες δημιουργώντας έτσι στο παιδί μια αίσθηση μειονεξίας. 

Κριτικάροντας συνεχώς το παιδί προκειμένου να το ελέγξουν καταφέρνουν να το πιέζουν και να το ευνουχίζουν. 

Πολλά παιδιά τοξικών γονιών αναπτύσσουν υψηλές ανοχές για να αποδεχθούν τα απαράδεκτα. 

Επίσης τα παιδιά αυτά έλκονται από ανθρώπους που δεν είναι συναισθηματικά διαθέσιμοι διότι έχουν οι ίδιοι βαθιές εσωτερικές συγκρούσεις. 

Η ζήλια, η κτητικότητα, ο έλεγχος και η καχυποψία είναι μοτίβα που συνεχώς επαναλαμβάνονται στις σχέσεις ενήλικων παιδιών που είχαν τοξικούς γονείς γιατί έμαθαν πως οι σχέσεις οδηγούν στην προδοσία και ότι η αγάπη πονά.

Στην ανάγκη τους κάποιοι τοξικοί γονείς να αισθανθούν επαρκείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους ωσάν να είναι αυτά ανεπαρκείς. Με αυτό τον τρόπο εδραιώνεται ένας ανταγωνισμός μεταξύ γονιών και παιδιών!

Αγαπητό παιδί που δεν υπήρξες ποτέ παιδί μπορεί να φοβάσαι την αλλαγή όμως η αλλαγή σου δίνει ελευθερία για να χαρείς την ζωή σου. 

Αυτοπροσδιορίσου, γίνε ανεξάρτητος και δούλεψε με τον εαυτό σου. Δικαιούσαι να ζήσεις την ζωή σου, έχεις δικαίωμα στην χαρά!

Αριστονίκη Τρυφωνίδου

psychologynow

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Gunduz Aghayev - "Imagine": Αν τα παιδιά είχαν την παιδική ηλικία που τους άξιζε...

Έχοντας δημιουργήσει αρκετές δημοφιλείς σειρές εικονογραφήσεων στο παρελθόν, ο ζωγράφος Gunduz Aghayev επιστρέφει με μία καινούργια σειρά εικόνων που ονομάζεται "Imagine".

Αυτή τη φορά το θέμα είναι τα παιδιά και η απώλεια της αθωότητας, καθώς συμμετέχουν χωρίς να το επιλέγουν στα "παιχνίδια" του κέρδους, της εκμετάλλευσης και των πολέμων των ενήλικων, χάνοντας για πάντα το χαμόγελο και την ανεμελιά τους.

Ο καλλιτέχνης άλλαξε τις φωτογραφίες με παιδιά θύματα μεγάλων ιστορικών στιγμών και τραγωδιών, πρόσθεσε τις δικές του πινελιές και έτσι προσφέρει μια εναλλακτική ματιά για το πως θα έπρεπε να είναι η πραγματικότητα.

Πόλεμος στο Βιετνάμ

Η φωτογραφία του Kevin Karter (1993) 

που κέρδισε βραβείο Pulitzer

Νεκρό προσφυγόπουλο από τη Συρία

Ο μικρός γιος νεκρού δημοσιογράφου 

από το Αζερμπαϊτζάν

Παιδιά κοιτάζουν τα βομβαρδισμένα σπίτια τους το 1940

koutipandoras

Τα παιδιά δεν φοβούνται το μέλλον ούτε ντρέπονται για το παρελθόν. - Life Without Fear, Don Miguel Ruiz

«Η φυσιολογική ανθρώπινη τάση είναι η ευχαρίστηση, το παιχνίδι, 
η εξερεύνηση, η ευτυχία και η αγάπη»

Life Without Fear, Don Miguel Ruiz

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ Η ΑΔΕΙΑ 
να είστε ευτυχισμένοι και να απολαμβάνετε την κάθε στιγμή. 
Η ζωή σας δεν επιφυλάσσει πια την παραμικρή σύγκρουση με τον εαυτό σας ή με τους άλλους. 
Φανταστείτε ότι ζείτε χωρίς να φοβάστε να εκφράσετε τις επιθυμίες σας. 
Γνωρίζετε τι δεν θέλετε, 
γνωρίζετε τι θέλετε και πότε το θέλετε. 
Είστε ελεύθεροι να αλλάξετε τη ζωή σας και να της δώσετε τη μορφή που πραγματικά επιθυμείτε. 
Δεν φοβάστε να ζητήσετε αυτό που έχετε ανάγκη, δεν φοβάστε να πείτε ναι ή να πείτε όχι.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ 
της κρίσης των άλλων. 
Δεν προσαρμόζετε πια τη συμπεριφορά σας σύμφωνα με το τι πιθανόν να πιστεύουν οι άλλοι για σας. 
Δεν αισθάνεστε πια υπεύθυνοι για τις γνώμες των άλλων. 
Δεν νιώθετε την ανάγκη να ελέγξετε κανέναν, ούτε κανείς ελέγχει εσάς.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ 
τους ανθρώπους γύρω σας. 
Μπορείτε εύκολα να συγχωρήσετε και να ξεχάσετε τις κρίσεις που κάνατε στο παρελθόν. 
Δεν αισθάνεστε πια την ανάγκη να έχετε δίκιο, ούτε την ανάγκη να αποδεικνύετε ότι οι άλλοι κάνουν λάθος. 
Σέβεστε τον εαυτό σας και τους άλλους και, σε αντάλλαγμα, σας σέβονται κι εκείνοι.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΑΓΑΠΩΝΤΑΣ, 
ακόμα κι όταν δεν σας αγαπούν. 
Δεν σας τρομάζει πια η απόρριψη και δεν νιώθετε την ανάγκη της αποδοχής. 
Μπορείτε να πείτε «σ’ αγαπώ» χωρίς ντροπή και χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. 
Μπορείτε να προχωρήσετε μπροστά με την καρδιά ορθάνοιχτη, δίχως να φοβάστε μήπως πληγωθείτε.
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΟΤΙ ΖΕΙΤΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ 
να διακινδυνεύσετε ή να εξερευνήσετε τη ζωή. 
Δεν έχετε την αγωνία της απώλειας. 
Δεν φοβάστε να ζείτε μέσα στον κόσμο και 
δεν φοβάστε να πεθάνετε. 
Φανταστείτε ότι αγαπάτε τον εαυτό σας ακριβώς όπως είναι. 
Αγαπάτε το σώμα σας ακριβώς όπως είναι και το ίδιο αγαπάτε και τα συναισθήματά σας. 
Ξέρετε ότι είστε τέλειος/α ακριβώς όπως είστε».
«ΈΧΟΥΜΕ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ, 
από μια εποχή που υπήρξαμε ελεύθεροι και που απολαμβάναμε την ελευθερία μας, αλλά έχουμε ποια ξεχάσει τι σημαίνει στ’ αλήθεια ελευθερία. 
Ας πάρουμε ένα παιδί δύο, τριών ή και τεσσάρων ετών – να ένας ελεύθερος άνθρωπος. 
Γιατί είναι ελεύθερος αυτός ο άνθρωπος; Επειδή εξακολουθεί να κάνει αυτό που επιθυμεί.
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΓΡΙΟ ΠΛΑΣΜΑ 
– ένα λουλούδι, ένα δέντρο ή ένα ζώο που δεν έχει ακόμα εξημερωθεί! 
Κι αν παρατηρήσουμε ανθρώπους ηλικίας δύο χρόνων, θα προσέξουμε ότι τις περισσότερες φορές αυτοί οι άνθρωποι διασκεδάζουν κι έχουν ένα φωτεινό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. 
Εξερευνούν τον κόσμο. 
Δεν φοβούνται να παίξουν. 
Φοβούνται όταν πονούν, όταν πεινάνε, όταν κάποιες ανάγκες τους μένουν ανικανοποίητες, αλλά δεν ανησυχούν για το παρελθόν, δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον – ζουν μονάχα στην παρούσα στιγμή.
ΤΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ 
να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. 
Διαπνέονται από τόση αγάπη, ώστε όταν την αντιληφθούν γύρω τους, αφήνονται απόλυτα σε αυτήν. 
Δεν φοβούνται ούτε για μια στιγμή να αγαπήσουν.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ 
ενός φυσιολογικού ανθρώπινου όντος. 
Όταν είμαστε παιδιά, δεν φοβόμαστε το μέλλον ούτε ντρεπόμαστε για το παρελθόν. 
Η φυσιολογική ανθρώπινη τάση είναι η ευχαρίστηση, το παιχνίδι, η εξερεύνηση, η ευτυχία και η αγάπη».
______________________
Αποσπάσματα από το βιβλίο του Δον Μιγκέλ Ρούιζ, Οι Τέσσερις Συμφωνίες, εκδ. Διόπτρα. Ο δον Μιγκέλ Ρούιζ είναι συγγραφέας του διεθνούς μπεστ σέλερ «Οι Τέσσερις Συμφωνίες».

doctv

antikleidi

Τι ψυχή θα παραδώσετε, Φονιάδες;

Γιατί Θεέ μου; 
Οργή, θλίψη και μια τεράστια απορία γιατί τα παιδιά είναι το μεγαλύτερο θύμα των παράλογων πολέμων. Η ιστορία γράφεται με αίμα και το GWJ την καταγράφει...

Επιμέλεια: Πολύδωρος Παπαδόπουλος

Παιδιά, το μεγαλύτερο θύμα παράλογων πολέμων. Μαθαίνουν τη σκληρή πλευρά της ζωής από την γέννηση τους. Υποσιτίζονται και λόγω της ελλιπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης υποφέρουν και καταλήγουν από τις πιο απλές ασθένειες. 

Όσα γλύτωσαν από τη φρίκη του πολέμου και μπόρεσαν να φύγουν από την χώρα τους, γίνονται μεγάλοι πριν συμπληρώσουν τα 10 έτη τους. 
Η παιδικότητα και η αθωότητα χαμένη ανάμεσα σε ερείπια, όλμους, βία και σκουπίδια. 

Παιδιά που έχασαν εξαιτίας μιας νάρκης, ενός πυραύλου τους γονείς τους, κι άλλα που απήχθησαν για να γίνουν δολοφόνοι – στρατιώτες, αλλά και ασπίδες. Άρρωστα μυαλά, τρελαμένοι φονιάδες που μεταδίδουν στις αθώες ψυχές το μίσος και το σκοταδισμό που τους διακρίνει.

...........

Πόσο άρρωστος μπορεί να είναι ένας πόλεμος, πόσο διεστραμμένος ένας πολιτικός για να αποφασίσει μια τέτοια επίθεση. 

.............
Παιδιά του Βιετνάμ, του Ιράν, της Αγκόλας, του Κονγκό, του Σουδάν, της Σομαλίας, της Σερβίας, της Βοσνίας, της Παλαιστίνης, του Κουρδιστάν, της Υεμένης και φυσικά της Συρίας και του Ιράκ δεν πρόφτασαν να ζήσουν αυτά που έπρεπε. 

Ζωή μόνο στην κόλαση; 

Γιατί Θεέ μου... Η ιστορία γράφτηκε με αίμα παιδιών, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τη διαβάσει ή δε θέλησε να το πράξει. Από τους 10χρονους Ιρανούς στρατιώτες στους μικρούς Σομαλούς μαχητές και από τα παιδιά της Σερβίας και της Βοσνίας που έτρεμαν τους βομβαρδισμούς σε αυτά της Συρίας και της Υεμένης. 

Τίποτα δεν έχει αλλάξει... Ποιος είναι ο φονιάς; Μια ερώτηση με δεκάδες απαντήσεις, αφού κάθε ισχυρός, κάθε παρανοϊκός, κάθε αλαζόνας δε λογάριασε καμία ανθρώπινη ψυχή...
.............

Πολλά είναι σκλάβοι του σεξ. Κάποια, ωστόσο, φέρουν όπλα και διαπράττουν ωμότητες εναντίον ενηλίκων και παιδιών.

Το σοκαριστικό είναι πως οι αριθμοί λένε πως σε παγκόσμιο επίπεδο το 40% των παιδιών - στρατιωτών είναι κορίτσια. 

Η διεθνής κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίσει τα παιδιά - στρατιώτες είτε ως παθητικούς, αβοήθητα θύματα που έχουν υποστεί κακοποίηση και όχι ως μαχητές που διψούν για αίμα και σκοτώνουν με σαδισμό και ζήλο. Στις χώρες της Αφρικής, στην Ασία, αλλά και το ISIS τα παιδιά απήχθησαν υπό την επήρεια ναρκωτικών, είτε τους έγινε πλύση εγκεφάλου είτε κακοποιήθηκαν. 

Πολλά αρνούνται να σκοτώσουν, κάποια σκοτώνουν για να επιβιώσουν, ενώ κάποια άλλα για να ικανοποιηθούν. Το τελευταίο παράδειγμα είναι και το πιο αποκρουστικό, αφού η πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί είναι στο σημείο μηδέν. Κάποια παιδιά στέλνονται από τους γονείς τους, κάποιες οικογένειες εξαπατήθηκαν, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο τραγικό...

Στο τέλος του πολέμου, του εμφυλίου τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και ο δρόμος τους είναι γνωστός... Συμμορίες, ληστείες, παραστρατιωτικές ομάδες. Οχι, μόλις τελειώνει μια σύγκρουση, τα παιδιά- στρατιώτες έχουν ακριβώς το ίδιο δικαίωμα όπως και οι ενήλικες, να επανενταχθούν στην κοινότητες. Η κοινωνία τους χρωστάει την ευκαιρία να συμβάλει στην ειρηνική μετάβαση και στην οικοδόμηση τη ζωή τους.

Κονγκό: 

Μπορεί τα πρωτοσέλιδα μεγάλων εφημερίδων να... ξέχασαν τον εμφύλιο στο Κονγκό, αλλά τα τελευταία 20 χρόνια περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια έχουν χάσει τη ζωή τους. Αν και ο πόλεμος τελείωσε επίσημα το 2003, η ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στη Γη για τα παιδιά. 
Σε αυτή τη χώρα, 4.4. εκατ. παιδιά έχουν ανάγκη από ανθρωπιστική βοήθεια. 

.............

Παλαιστίνη: 

Παιδιά, το μεγαλύτερο θύμα του πολέμου στη Γάζα. Περισσότερα από 500 παιδιά έχασαν τη ζωή τους, περισσότερα από 3000 τραυματίστηκαν τα τελευταία χρόνια, 2.000 παιδιά έχουν μείνει ορφανά. 

Λένε ότι μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις κι αυτή του ενός μικρού αγοριού να πιάνει τον τραυματιοφορέα από τη μπλούζα και να φωνάζει «Θέλω τον πατέρα μου! Φέρτε μου τον πατέρα μου!» διέλυσε τον πλανήτη. Ηταν αρκετή για να δείξει και να περιγράψει το δράμα του παλαιστινιακού λαού και τη φρίκη με την οποία εκατοντάδες παιδιά έρχονται αντιμέτωπα καθημερινά, στη Λωρίδα της Γάζας. 

............

Σομαλία: 

Οι Ισλαμιστές αντάρτες της Σομαλίας απαγάγουν παιδιά από τα γήπεδα και τα μετατρέπουν σε μαχητές. Εκατοντάδες παιδιά που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πολέμου δεν ξεπερνούν τα 9 έτη. Η Κυβέρνηση παρανομεί κι αυτή, αφού με τη σειρά της δεν θα πάρει μέτρα για την αποφυγή των απαγωγών, ενώ στρατολογεί και η ίδια νεαρά παιδιά. Ο Αβίλ είναι 10 ετών και προσπαθεί με δυσκολία να σηκώσει το όπλο του και την εξάρτησή του. 

Τα παιδιά δεν έχουν πολλές επιλογές στη Σομαλία. 

.........
Υεμένη: 

Οι ήχοι των βομβών διασποράς, των ρουκετών, των όλμων ακούγονται και στην Υεμένη. Το 2015 η Σαουδική Αραβία υπό την ηγεσία του συνασπισμού ξεκίνησε μια μεγάλη επίθεση με στόχο την απώθηση των ανταρτών Χούθι. Σε αυτό τον εφιαλτικό πόλεμο συμμετέχουν ισχυρές φυλές, η Αλ Κάιντα, το ISIS και θύματα είναι τα παιδιά. Στη φτωχότερη χώρα της περιοχής τα 11.5 εκατομμύρια παιδιά έγιναν φτωχότερα. Τα θύματα είναι εκατοντάδες και πολλές φορές τα περισσότερα παιδιά έχασαν τη ζωή τους λόγω της κατάρρευσης του συστήματος υγείας της χώρας. Το 2015 σκοτώθηκαν 934 παιδιά και 1356 τραυματίστηκαν. Το 61% των θυμάτων προήλθε από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, αφού δεν υπάρχει κανένα σχέδιο αποφυγής αμάχων. Περισσότερα από 10.000 παιδιά ταλαιπωρούνται από ασθένειες που έχουν να κάνουν με τον μη εμβολιασμό τους, ενώ 2456 παιδιά ακρωτηριάστηκαν. 

..............

Συρία 

Το Συριακό παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα... φωνάζει! Περίπου 2000 έχασαν τη ζωή τους στο 2016 και το άσχημο είναι πως οι αριθμοί δε λένε πάντα την αλήθεια... Χιλιάδες παιδιά τραυματίστηκαν, αιχμαλωτίστηκαν και βασανίστηκαν. Αεροπορικές επιθέσεις, χρήση χημικών όπλων, βόμβες διασπορές, νάρκες... «Επιτέλους, στηρίξτε το λαό της Συρίας για την τραγωδία που βιώνει. 

...............
Ιράκ: 

Ποιος θα ξεχάσει τις πρώτες επιδρομές του ISIS στο Ιράκ, τότε που η φυλή των Yazidi δέχθηκαν μια τρομερή διώξη. 

Οι Τρομοκράτες αποκεφάλισαν δεκάδες παιδιά που αρνούνταν να τους ακολουθήσουν, σκότωσαν δεκάδες οικογένειες για να απαγάγουν τα κορίτσια τους. Τι και αν ήταν τόσο μικρά, γι αυτούς ήταν το... φάρμακο στην παράνοιά τους. 

Άρρωστα κτήνη που ξεσπούσαν τα κόμπλεξ τους σε παιδιά. Τα αγόρια πέθαναν από δίψα, πείνα κι από αποκεφαλισμούς. Τα κορίτσα έγιναν σκλάβες του σεξ.

.........

ολόκληρο το άρθρο εδώ