«Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!» - «Μια στις τρεις γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού».

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία, 

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου, 8 μ.μ. στην πλατεία Καπνικαρέας

υπό το γενικό σύνθημα, «Καμιά ανοχή»!

Στο σχετικό κάλεσμα με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!» σημειώνεται ότι, σύμφωνα με την στατιστική, «Μια στις τρεις γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού».

«Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;
»Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο;

Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; 

Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; 

Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; 

Πόσες μας έχουν πει "πουτάνες" ή "σεμνότυφες" επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; 

Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

»Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). 

Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους – κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

»Ό,τι η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως "γυναικείο" ιεραρχείται ως κατώτερo και υποτιμάται. Ο μισογυνισμός κι η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κομμάτι ενός συνολικού συστήματος σκέψης και καταπίεσης – της πατριαρχίας – που αναπαράγει βία κι αγγίζει όλα τα άτομα ανεξαιρέτως.

»Πολλές πιστεύουμε ότι ζούμε χωρίς βία. Επειδή το σώμα μας δεν δέχεται επίθεση, επειδή η ψυχολογική βία ήταν πάντα εκεί και είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουμε. Επειδή είμαστε γυναίκες η κάθε μας κίνηση καταγράφεται και κατακρίνεται. Είμαστε υπόλογες για κάθε τι λέμε και κάνουμε, λες και το δικαίωμά μας στο δημόσιο λόγο και χώρο μας παραχωρείται ή μας χαρίζεται.

»Ακούμε συχνά ότι είμαστε τρελές, υστερικές κι ότι είναι υπερβολή ή ακόμη και διχαστικό όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για τον σεξισμό που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

»Όμως όλα τα παραπάνω είναι επιθέσεις. Όλα τους είναι βία. Ως γυναίκες αναγκαζόμαστε καθημερινά να νιώθουμε στριμωγμένες, στοχοποιημένες, ανασφαλείς. Σήμερα και κάθε μέρα όλες οι γυναίκες θα βιώσουμε μια, έστω «μικρή», σεξιστική επίθεση.

»Αρκετά έχουμε ανεχτεί!
»Δεν θα αγγίζετε ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

»Σήμερα και κάθε μέρα μιλάμε για αυτήν την καθημερινότητα και αντιστεκόμαστε σε αυτήν.
»Αυτός ο κόσμος ανήκει και σε μας: Ενώνουμε τις φωνές μας με όλες τις γυναίκες και με τα κινήματα τους που αγωνίζονται και διεκδικούν διεθνώς, στην Πολωνία, στην Αργεντινή, στη Ν. Κορέα, στην Ισλανδία! Νίκη στους αγώνες τους!
Καμιά Ανοχή».

«Τι είναι βία:
Βία είναι να σε σκοτώνουν
Βία είναι να σε βιάζουν
Βία είναι να σε χτυπάνε
Βία είναι να σε ρωτάνε τι φόραγες όταν βιάστηκες ή παρενοχλήθηκες
Βία είναι να «πρέπει να του κάτσεις»
Βία είναι να σε τραμπουκίζει κάποιος επειδή τον απέρριψες ή τον χώρισες
Βία είναι να φοβάσαι μόνη στο δρόμο το βράδυ
Βία είναι να πρέπει να ξέρει συνέχεια που είσαι
...................
Βία είναι να σου λένε να χαμογελάσεις, λες και οφείλεις να είσαι χαρούμενη συνέχεια
Βία είναι να νιώθει άνετα κάποιος να σχολιάζει το σώμα και την εμφάνιση σου επειδή είσαι γυναίκα
Βία είναι να θεωρείται «ευγενής» όποιος δεν θα χτύπαγε γυναίκα λες και σου κάνει χάρη
Βία είναι το να σου λέει ότι «πάλι για αυτά τα φεμινιστικά θα μας πεις;;;»
Βία είναι το να σε αποκαλούνε «σκύλα» επειδή εξέφρασες την άποψή σου
Βία είναι να κρύβουν σεξιστικά σχόλια σε «χιούμορ»
Βία είναι να σε ρωτάνε σε συνέντευξη για δουλειά αν «σκοπεύειες να κάνεις οικογένεια»
Βία είναι να σε απολύουν επειδή έμεινες έγκυος
Βία είναι να πρέπει να αφήσεις εσύ τη δουλειά σου και τα ενδιαφέροντα σου για να προσέχεις τα παιδιά
Βία είναι να αποδίδουν την επιτυχία σου στην εμφάνιση σου και όχι στις ικανότητες σου
Βία είναι να σε πιέζουν να κάνεις καισαρική
Βία είναι να μην σ’ αφήνουν να μιλάς για την καταπίεση σου
Bία είναι η κακοποίηση που υφίστανται από μπάτσους-δικαστές οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους/βιασμούς τους
Βία είναι το να είσαι μετανάστρια και να θεωρούν αυτομάτως ότι εκδίδεσαι.
Βία είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, όπου γυναίκες πια έχουμε δεχτεί και αναπαράγουμε τη πατριαρχική βία μεταξύ μας
....................
Βία είναι να σε μεγαλώνουν με την ιδέα ότι θα εξαρτάσαι από έναν άντρα
Βία είναι να πρέπει να ξαναγυρίσεις στο σπίτι των γονιών σου και στην πατρική εξουσία γιατί είσαι άνεργη».

Info: kamia-anoxi@googlegroups.com, fb: Καμιά Ανοχή
ideopigi

Το δικαίωμα στην εκπαίδευση για κάποια παιδιά είναι κατάκτηση

Στα 17 του χρόνια ανέλαβε βάρη δυσανάλογα με την ηλικία του. 

Αναγκάστηκε να γίνει ο «άνδρας» του σπιτιού αφού τα έξοδα έπνιγαν εκείνον, τα αδέρφια του και την μάνα του. 

Το αποτέλεσμα ήταν να παρατήσει το σχολείο. 

Όμως πως θα ελπίσει σε ένα καλύτερο αύριο αν δεν έχει λάβει τις γνώσεις ως εφόδια για το μέλλον του; 

Η λύση ή αν θέλετε η σανίδα σωτηρίας ήρθε για τον 17χρονο από ένα πρόγραμμα του Μαζί για το Παιδί, «Είμαι μέσα» το οποίο υψώνει τείχη κατά της σχολικής διαρροής.
Τώρα ο 17χρονος Κ.Φ παρακολουθεί τα μαθήματα της Β’ Γυμνασίου και ο στόχος του είναι να κερδίσει το χαμένο (σχολικό) έδαφος.
Να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα στηρίζεται από τον Όμιλο Μυτιληναίο.

Η ιστορία του 17χρονου

Ο 17χρονος Κ.Φ είναι ένα από τα παιδιά που παρακολουθούν το πρόγραμμα «Είμαι μέσα» του «Μαζί για το Παιδί». Είναι ένας «αγωνιστής» καθώς αναγκάστηκε από πολύ μικρή ηλικία να δουλέψει λόγω προβλημάτων υγείας στην οικογένεια και έπρεπε να αναλάβει μέρος των εξόδων του σπιτιού. 

Ζει με την μητέρα του και τα τέσσερα μικρότερα αδέρφια του, ενώ ο πατέρας του τους έχει εγκαταλείψει. Φοιτά στην Β’ Γυμνασίου λόγω «αναγκαστικών» απουσιών που οφείλονται στο ωράριο της εργασίας του.

Όπως υποστηρίζει το πρόγραμμα τον έχει βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό. Συγκεκριμένα λέει, «Ο σκοπός μου είναι να περάσω την τάξη. Είναι ο βασικός μου στόχος, το άγχος μου. Ωστόσο πλέον με την υποστήριξη των εκπαιδευτικών του προγράμματος, τα μαθήματα μου φαίνονται πιο κατανοητά. Υπάρχει άλλη επαφή, πιο άμεση και πιο ιδιαίτερη. Ειδικά στα μαθηματικά που αντιμετώπιζα δυσκολίες, πιστεύω ότι είμαι σε σωστό δρόμο», λέει χαρακτηριστικά ο 17χρονος μαθητής. Ο οποίος κάθε μέρα μετά το μάθημα τρέχει στο πόστο της εργασίας του στο οποίο και θα κάτσει έως αργά το βράδυ.

Ο καθηγητής (εθελοντής) της Ιστορίας

Ψυχή του προγράμματος είναι οι εκπαιδευτικοί. Ο εκπαιδευτικός Αλέξανδρος Καραφωτιάς παραδίδει ιστορία και μας εξηγεί πως έχει «δεθεί» με τους μαθητές που παρακολουθούν το μάθημα του. Να σημειωθεί πως ο ίδιος ασκεί τις υπηρεσίες του εθελοντικά για 2η συνεχή χρονιά.
«Είναι η δεύτερη χρονιά που βρίσκομαι σε αυτό το πρόγραμμα. Πέρυσι λειτουργούσε σε πιλοτικό επίπεδο για 30 παιδιά Β’ Γυμνασίου. Με τα παιδιά έχω δεθεί -όπως πιστεύω- και αυτά μαζί μου. Φέτος παραδίδω μαθήματα ιστορίας για τα παιδιά που φοιτούν στην Γ’ Γυμνασίου. 

Το γεγονός ότι καλύπτουμε την περίοδο της νεότερης και σύγχρονης ιστορίας με βοηθά στους τρόπους διδασκαλίας και αυτό επειδή μπορεί αρχίσω το μάθημα με ένα βίντεο στο youtube ή με κάποιον ενδιαφέρον σύνδεσμο», λέει χαρακτηριστικά ο κ. Καραφωτιάς για να συνεχίσει, 

«Αναλογιστείτε ότι τα παιδιά που διδάσκω έρχονται από τα σχολεία που βρίσκονται πολύ μακριά για να κάνουμε μάθημα. Αυτό και μόνο με χαροποιεί, όπως και επίσης το γεγονός ότι πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα ακόμη τον Σεπτέμβριο με ρωτούσαν πότε θα αρχίσουμε. Αυτό για έναν καθηγητή είναι ηθική ικανοποίηση αλλά και κάτι ακόμη περισσότερο».

Δήλωση Μαρίας Χατζηνικολάκη Δ/ντριας Προγραμμάτων και Εξεύρεσης Πόρων του «Μαζί για το Παιδί»

Το πρόγραμμα «Είμαι μέσα» σχεδιάστηκε με γνώμονα τις ανάγκες του πληθυσμού που εξυπηρετεί. Οι μαθητές που δεν τα πηγαίνουν καλά στο σχολείο κι έχουν την τάση να το εγκαταλείψουν έχουν συνήθως σύνθετα προβλήματα. Όταν ένα παιδί καλείται να ...

Συναισθηματική Κακοποίηση: Οι επιπτώσεις της

Ένας άνθρωπος βιώνει συναισθηματική κακοποίηση σε σχέσεις, συνεργασίες, καταστάσεις, όταν τα συναισθήματά του ελέγχονται, η επιθυμία του υποβάλλεται, η βούλησή του υποδουλώνεται, οι αξίες και οι αρχές του υποσκάπτονται.

Η σκέψη του αιχμαλωτίζεται, το δικαίωμα στην ελευθερία του παρεμποδίζεται, οπότε δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτόβουλα, γιατί νιώθει φυλακισμένος μιας απαξίωσης που ροκανίζει αλύπητα τις δυνάμεις του. 

Ανήμπορος να διαχειριστεί την κατάσταση, που ο αντίκτυπός της εξαπλώνεται σε ολόκληρο το είναι του και τον ακινητοποιεί, χάνεται στους δαιδαλώδεις δρόμους του πόνου και κάθε προσπάθεια να αναζητήσει την έξοδο που θα τον βγάλει από το τούνελ τού φαίνεται μάταιη.

💔💔💔💔💔💔 

Συναισθηματική Παιδική Κακοποίηση

💔💔💔💔💔💔 

Δυσάρεστα συναισθήματα αναμοχλεύονται με αστραπιαίο ρυθμό στον ψυχικό του κόσμο και η τοξίνη τους τον ακρωτηριάζει ψυχικά. Η θλίψη και η ενοχή τον καθιστούν ανήμπορο να πράξει, να κινήσει τα νήματα της ζωής του. 

Κι όσο βυθίζεται σε αυτήν την παθητικότητα, βουλιάζει σε μια απόγνωση και του είναι όλο και πιο δύσκολο να αναζητήσει την όχθη που θα τον λυτρώσει. 

Σαν να εθίζεται σε αυτήν, την υιοθετεί, γίνεται δέρμα του, πορεύεται με αυτήν και για να την αντέξει, αποκόπτει τους δεσμούς του με οτιδήποτε αποπνέει θετικά συναισθήματα, γιατί, ό,τι είναι παράταιρο με αυτό που βιώνει, του προκαλεί ψυχικούς κλυδωνισμούς, που του προκαλούν μεγαλύτερη ανασφάλεια από αυτή που αισθάνεται.

Βλέποντας αξιόλογους ανθρώπους, που, παρότι υποφέρουν, καταφέρνουν να διατηρήσουν την ανθρωπιά τους και τα ιδεώδη τους αλώβητα και οι οποίοι μπορεί να τα έχουν καταφέρει σε άλλους τομείς της ζωής τους, αδυνατούν όμως να ξεφύγουν από δυσχερείς καταστάσεις, αρχικά είναι πάρα πολύ δύσκολο να κατανοήσουμε τη στάση τους και να καταλάβουμε, γιατί παραμένουν σε συνθήκες που ενώ τους προκαλούν απόγνωση, δεν αναζητούν διέξοδο.

Οι άνθρωποι που είναι θύματα κακοποίησης μοιάζουν με μαριονέτες χωρίς νήματα, όπου λες και περιμένουν από κάποιον να τα κινήσει, για να μπορούν να επιτελέσουν την χορογραφία. Η μακροχρόνια παραμονή σε μια τέτοια κατάσταση τους καθιστά αβοήθητους, γιατί το αίσθημα της απαξίωσης διαποτίζει την ψυχή τους. 

Η θυματοποίηση γίνεται νόσημα που ασθενεί τους μυς της ψυχής τους και δεν μπορούν να συγκρατήσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Νιώθουν παγιδευμένοι στη διαμελισμένη τους εικόνα, αδυνατούν να συνθέσουν το παζλ του εαυτού τους και να δουν σε εκείνους την ενότητα εκείνη, που θα τους κάνει να πιστέψουν στην αξία τους, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα ψυχικά αδιέξοδα, στα οποία τους έχει φέρει η κατάσταση που ζουν.

Η βία έχει μια αρνητική δυναμική, όπου εξουσιάζει εκείνους που την υφίστανται και τους παγιδεύει αλλοτριώνοντάς τους, έτσι ώστε δεν μπορούν να έρθουν σε επαφή με την αλήθεια τους και να δράσουν προς όφελός τους. Πολλές φορές διαδραματίζονται γεγονότα στη ζωή τους, που τα παρατηρούν σαν απλοί θεατές. Εκτυλίσσονται μπροστά τους και ενώ οι ίδιοι παίζουν ενεργό ρόλο, χάνονται από τη σκηνή, δεν θυμούνται αυτό που βίωσαν ή δεν είναι σίγουροι για αυτό που έγινε.

«Με κακοποιούσαν αλλά δεν το ένιωθα. Ήταν σαν το πνεύμα μου να είχε αποδράσει και να μην ήμουν εκεί.» 

Καταφεύγουν στην άρνηση για να μπορούν να αντέξουν την παραμονή τους σε καταστάσεις, που δεν μπορούν να απεμπλακούν συναισθηματικά από αυτές. Φαντασιώνονται μια άλλη πραγματικότητα ωραιοποιημένη και έτσι ξεγλιστρούν από το αίσθημα ασχήμιας που θα νιώσουν, αν έρθουν σε επαφή με αυτό που ζουν. Σε πιο δύσκολες περιπτώσεις, όπου η κακοποίηση είναι παρατεταμένη ή υπόγεια, καλυμμένη δηλαδή από ένα μανδύα προσποίησης, νιώθουν διχασμένοι στην ιδέα να αντιδράσουν. Γλιστρούν σ’ ένα τούνελ φόβου και ο φόβος κάποιες φορές γίνεται τρόμος που τους παραλύει.

Μια ιστορία μιλά για δυο ζωάκια που έπεσαν σε ένα πηγάδι και ενώ το ένα αφέθηκε στη μοίρα του ώσπου πέθανε τελικά, γιατί το θεώρησε μάταιο να κάνει την παραμικρή κίνηση για να βοηθηθεί, το άλλο όμως πάλεψε μέχρι την άλλη μέρα ώσπου τελικά σώθηκε.

Κάποιοι άνθρωποι λοιπόν, εγκλωβισμένοι σε ένα φαύλο κύκλο επανάληψης, ταυτίζονται με τους θύτες τους και δικαιολογώντας τις πράξεις τους γίνονται κακοποιητικοί προς τους άλλους. Ενοχοποιούν ανθρώπους και καταστάσεις, πιστεύοντας ότι εκείνοι ευθύνονται για αυτό που νιώθουν, μεταθέτοντας την οργή τους σε εκείνους.
Υποτιμούν οτιδήποτε αποπνέει κάτι θετικό, προβάλλοντας αλλού την απαξίωση που νιώθουν για τον εαυτό τους, πιστεύοντας πως δεν φταίει ο θύτης τους, αλλά ότι υφίστανται μια συμπεριφορά που αξίζουν. Εξιδανικεύουν τη βία, ενώ μεταφέρουν την δυσαρέσκεια που αισθάνονται αλλού, που δεν απειλούνται από την εγκατάλειψη ή την τιμωρία, αν αντιπαρατεθούν.

Άλλοι ενώνονται αδιαίρετα με τον ρόλο που τους υποβάλλει η κακοποίηση που υφίστανται και ταυτίζονται με την εικόνα που τους προβάλλουν οι κακοποιοί τους. Υποδύονται ρόλους που τους επέβαλαν, παρόλο που δεν τους ανήκουν και υιοθετούν συμπεριφορές ολότελα ξένες προς την αλήθεια τους, οπότε αλλοτριώνονται, ενώ κάποιοι άλλοι μεταθέτουν αλλού τον οίκτο που νιώθουν για τον εαυτό τους, πασχίζοντας για τους ανθρώπους που κακοποιούνται. 

Κάθε φορά δε που έρχονται σε επαφή με το υγιές κομμάτι τους, το οποίο επιθυμεί να συμμαχήσει μαζί τους για μια ουσιαστική απελευθέρωση, εναντιώνονται σε αυτό και επιζητούν από εκείνους, που βιώνουν τις ίδιες δυσκολίες, να γίνουν η απαγορευτική τους συνείδηση, που θα τιμωρήσει την έξοδό τους στην ελευθερία.

Κάθε διαφοροποίηση χρειάζεται πολύ προσωπικό αγώνα για να τα καταφέρουν και βέβαια παραδοχή ότι θα χρειαστεί να δεχτούν απώλειες, που είναι κυρίως κομμάτια εαυτού, με τα οποία είχαν συνηθίσει να ζουν, όσο κι αν τους πονούσαν. Οτιδήποτε αποτελεί τμήμα του εαυτού, ακόμα κι αν η προσάρτησή του έγινε με καταπάτηση και κατοχή, όταν επέλθει αποχωρισμός, προκαλεί οδύνη. 

Συνάμα ο φόβος της μοναξιάς τούς παραλύει, επειδή, εξαιτίας της βίας που υπέστησαν, αισθάνονται τα ψυχικά τους άκρα ακρωτηριασμένα και δεν μπορούν να πιστέψουν ότι μπορούν να πορευτούν μόνοι τους.

Παλινδρομούν λοιπόν σε μια τελματώδη κατάσταση, που εκεί τουλάχιστον τα συναισθήματα είναι γνώριμα και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν την ένταση που προκαλεί η αναστάτωση του νέου, του διαφορετικού, που προκαλεί ρήγματα σε ένα συμπαγές τρόπο σκέψης, ο οποίος, όταν καταρρέει, τρομάζει.

Κάποιοι άλλοι, βέβαια, που έχουν μέσα τους υγιείς άμυνες και η κατάσταση που βίωσαν δεν άφησαν να τους εξουθενώσει ή έχουν υγιείς παραστάσεις στις οποίες καταφεύγουν για να σωθούν, καταφέρνουν να κρατήσουν το νήμα και αναλαμβάνουν να βγουν από το λαβύρινθο, παρακάμπτοντας ή και σκοτώνοντας συμβολικά τον Μινώταυρο. 

Είναι οι άνθρωποι που αναζητούν εναγώνια ένα φως και το ακολουθούν, όταν εκείνο εμφανίζεται. Θέλει όμως πάρα πολύ ψυχική δύναμη και ικανότητα αυτογνωσίας για να το αναγνωρίσουν και να μην μπερδευτούν με τις αντανακλάσεις του, νομίζοντας ότι είναι ένα φως εξόδου, αλλά τελικά αποδειχτεί μια επανάληψη του τραύματος που έζησαν.

Συχνά οι άνθρωποι, που στο παρελθόν είχαν υποστεί κακοποίηση, όταν βγαίνουν από αυτό, καταφεύγουν σε ένα νέο περιβάλλον κακοποίησης και επιλέγουν πρόσωπα, που μοιάζουν με τον θύτη τους, επειδή εκείνο που τους κινεί είναι η απαξίωση προς τον εαυτό τους.
Άλλες φορές πάλι, εξαιτίας των φόβων τους, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητά τους και φορούν παρόμοιους ρόλους σε άδολα πρόσωπα που εμφανίζονται στο προσκήνιο, αναθέτοντας τους να δραματοποιήσουν το έργο για κείνους. Σαν να υπηρετούν τη θεατρική πράξη ενός δράματος, παίζοντας ένα έργο σε επανάληψη, πιστεύοντας ότι το μόνο που τους αξίζει είναι ο ρόλος του θύματος.

Οι άνθρωποι που έχουν υποστεί κακοποίηση χρειάζονται ψυχοθεραπευτική βοήθεια για να μπορέσουν να πιστέψουν ξανά στον εαυτό τους, να αναζητήσουν το νόημα της ζωής τους, γιατί όταν τα πέπλα της δυστυχίας αρχίζουν να χάνονται από τον ορίζοντα, τότε αυτό που αχνοφέγγει είναι μια ζωή η οποία είχε βυθιστεί στον ψυχικό πόνο.

Μια φορά ένας άνθρωπος διηγήθηκε την εξής ιστορία: 

Όταν ήμουν μικρός, συνήθιζα να φορώ γυαλιά, παρόλο που δεν με εξυπηρετούσαν πλέον, ώσπου μια μέρα έσπασαν και τα αντικατέστησα με άλλα που με βοηθούσαν να βλέπω καθαρά. Όταν λοιπόν ζούσα μια έντονα τραυματική ιστορία, είδα ένα όνειρο που είχε συμβολικό χαρακτήρα. Είδα τον εαυτό μου να φορώ θαμπά γυαλιά, και ενώ ήμουν σχεδόν τυφλός με αυτά, ένιωθα χαρούμενος και το παρέβλεπα.

Δυσκολευόμουν να τα αποχωριστώ, λες και χρειαζόμουν παραμορφωτικούς φακούς, για να με αποτρέψουν από αυτό που δεν ήθελα να δω. Εξυπηρετούσαν την τυφλότητα μου, για να μη βγω από την επώδυνη κατάσταση, στην οποία είχα εθιστεί, όπου νόμιζα πως μου άξιζε να παραμείνω. Το φοβερό ήταν, ότι στο όνειρο ζητούσα από το γιο μου να με βοηθήσει να φορέσω τα γυαλιά με τους ελαττωματικούς φακούς, παρόλο που εκείνος αντιδρούσε σε αυτό.

Μήπως επειδή νομίζω, πως εκείνο που μου αξίζει να έχω από τους άλλους είναι η απαξίωση και η υποτίμηση στο πρόσωπό μου, γίνομαι θύμα, ενώ φτιάχνω ένα θύτη, τον γιο μου, για να συμβάλλει ως ηθικός αυτουργός σε αυτό, ώστε να συνεχίσω να έχω εγώ αυτόν τον ρόλο; 

Ισχυρίζομαι ότι προσπαθώ να βγάλω το δράμα από τη ζωή μου, αλλά δίνω ένα δραματικό ρόλο σε ένα πρόσωπο που δεν φταίει, ώστε να παραμείνω σε αυτήν την δυσχερή κατάσταση από συνήθεια και χωρίς να αναλάβω την ευθύνη να την αλλάξω;

Η ψυχή μας παίζει παιχνίδια και χρειάζεται βοήθεια από μας να την καταλάβουμε, για να μην γίνουν αυτά τα παιγνίδια, δράματα.

Αγγελική Μπολουδάκη

Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. 

Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι

enallaktikidrasi

Όταν αγαπάμε, ενισχύεται το ανοσοποιητικό μας σύστημα Μαθήματα ζωής για μας και τα παιδιά μας

Τα συναισθήματα που πηγάζουν από την καρδιά, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα

Στο Ινστιτούτο HeartMath (Μαθηματικά της Καρδιάς) στο Κολοράντο, ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κέντρο για τη μελέτη της νοημοσύνης της καρδιάς και της διαχείρισης του στρες, έρευνες έχουν δείξει ότι τα αρνητικά συναισθήματα, όπως το άγχος, η επίκριση, η ενοχή και η ανασφάλεια, φέρνουν τον καρδιακό ρυθμό μας σε μια κατάσταση ακανόνιστης λειτουργίας που χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνοχής και αταξία.

Όταν στρέφουμε την εστίαση στην καρδιά μας και ενεργοποιούμε συναισθήματα που πηγάζουν από αυτή, όπως η αγάπη, η στοργή και η εκτίμηση, δημιουργείται μια κατάσταση «καρδιακής συνοχής», που έχει αμέτρητα οφέλη για την υγεία και επηρεάζει σχεδόν κάθε όργανο και σύστημα του σώματος. 

Η καρδιακή συνοχή μειώνει τα επίπεδα των στρεσορμονών, αυξάνει την αντίστασή μας στις λοιμώξεις και τις αρρώστιες, μειώνει την πίεση του αίματος, ενισχύει τις αντιγηραντικές ορμόνες, ενώ έχει συνδεθεί και με τη βελτίωση ή την ανάρρωση από δεκάδες σωματικές και συναισθηματικές διαταραχές, από την αρρυθμία και τις αυτοάνοσες παθήσεις μέχρι την κόπωση και την αϋπνία.

Επίσης, μας βοηθάει να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, ώστε να αναζητούμε λύσεις για τα προβλήματά μας χωρίς στρες. Με λίγα λόγια, η εστίαση στην καρδιά κάνει καλό στην ψυχική και σωματική μας υγεία. 

Όταν αγαπάμε τους άλλους και νοιαζόμαστε γι’ αυτούς (αλλά όχι σε σημείο υπερβολής, μια αρνητική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από ανησυχία, άγχος και ανασφάλεια, καθώς και μια ενοχλητική αίσθηση ευθύνης), ενισχύεται το ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Η έγνοια για τους άλλους σε βάρος του εαυτού μας, που είναι χαρακτηριστικό της συνεξάρτησης και της γονικής υπερπροστατευτικότητας, δεν κάνει καλό στην υγεία μας. 

Η καρδιά από φυσικού της ακτινοβολεί αγάπη προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους. (Ο χρυσός κανόνας είναι να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας, όχι αντί για τον εαυτό μας.) Όταν είμαστε εστιασμένοι στην καρδιά, η αγάπη και η φροντίδα για τους άλλους εξισορροπείται από την αγάπη και τη φροντίδα για τον εαυτό.

Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, η καρδιά θεωρείται το σημείο σύνδεσης ανάμεσα στο σώμα, το νου και το πνεύμα. Μια σειρά από επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι η καρδιά έχει τον δικό της «εγκέφαλο» και το δικό της νευρικό σύστημα για την επεξεργασία πληροφοριών, κάτι που έχει ονομαστεί «συναισθηματική νοημοσύνη».
Όταν είμαστε σε κατάσταση καρδιακής συνοχής –όταν ο λεγόμενος «καρδιακός εγκέφαλος» λειτουργεί καλά–, παρατηρείται ένας συντονισμός όλων των συστημάτων του σώματος και του ενεργειακού μας πεδίου, πράγμα που στηρίζει τη σωματική μας υγεία αλλά και την ευτυχία και την πνευματική μας ανάπτυξη.

enallaktikidrasi

Είναι το παιδάκι σας εσωστρεφές; Πρέπει να χαίρεστε και όχι να ανησυχείτε Your introverted child has secret strengths

«Είναι πολύ καλό κι ευγενικό παιδί, αλλά είναι κάπως εσωστρεφής», λέει η δασκάλα του νηπιαγωγείου και η μέση μαμά σχεδόν δεν ακούει το «καλό» και το «ευγενικό». 

Your introverted child has secret strengths

Για τους περισσότερους γονείς, η εσωστρέφεια των παιδιών τους μοιάζει με χαρακτηριστικό προβληματικό που πρέπει να «παταχθεί». 

Ωστόσο, κόντρα στην κοινή γνώμη, δεν υπάρχει τίποτα το πραγματικά μεμπτό στην εσωστρέφεια.

Μήπως, λοιπόν, αντί να προσπαθούμε μετά μανίας να αλλάξουμε το δομικό χαρακτηριστικό της προσωπικότητας των παιδιών μας, πρέπει να ανακαλύψουμε και να αναλογιστούμε τις κρυφές χάρες του κάθε άλλο παρά ήσυχου μυαλού τους;

1. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αυτό-απασχοληθούν
Ένα παιδί εσωστρεφές, ίσως συμπαθεί τις μοναχικές στιγμές και την «απομόνωση». 

Δεν χρειάζεται απαραίτητα κάποιον δίπλα του για να του κρατήσει συντροφιά και μπορεί να αυτοαπασχοληθεί διαβάζοντας, λύνοντας ένα παζλ ή κόβοντας βόλτες στα δάση της φαντασίας του.
2. Είναι πιο ανεξάρτητα
Ενώ οι γονείς αγωνιούν για τη στιβαρότητα του γιου τους ή την κοινωνικότητα της κόρης τους, τα παιδιά αυτά ξέρουν να λύνουν τα προβλήματά τους μόνα τους, χωρίς να εξαρτώνται εκατό τοις εκατό από τις ικανότητες της μαμάς και του μπαμπά. 

Προσπαθούν να προσπεράσουν τα εμπόδια που μπαίνουν στον δρόμο τους με τις δικές τους δυνάμεις, χτίζοντας έτσι πολύ γερά θεμέλια αυτάρκειας.
3. Διαλέγουν την ησυχία από επιλογή, όχι από φόβο
Ανησυχούμε ότι είναι φοβισμένα ή «ακοινώνητα» ή δυστυχή, ενώ πολλά από τα παιδιά με εσωστρέφεια, απλώς προτιμούν να ακούν αντί να μιλούν και να διαβάζουν αντί να παίζουν κάποιο φασαριόζικο παιχνίδι. 

Έχετε σκεφτεί ότι μπορεί να επιλέγουν τον δρόμο της ησυχίας επειδή αυτός τα κάνει απλώς πιο χαρούμενα;
4. Χτίζουν τις πιο ισχυρές φιλίες
Κατά το «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό κεράσι» η υπερ-κοινωνικότητα και η φωνακλάδικη εξωστρέφεια, μπορεί να κάνει κάποιον δημοφιλή αλλά δεν αρκεί να φτιάξει δυνατές φιλίες. 

Τα ήσυχα παιδιά, προτιμούν τους λίγους και καλούς φίλους με τους οποίους επικοινωνούν βαθιά από μια πολύβουη κοινωνική ομάδα κι αυτό, τους εξασφαλίζει μερικές πολύτιμες σταθερές στη ζωή τους.
5. Είναι προσεκτικά και ώριμα
Το γεγονός ότι το παιδί σας διστάζει να πάρει μια απόφαση ή δείχνει τακτικά σκεπτικό, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι δειλό ή αγχωμένο. Ίσως είναι φύσει ωριμότερο από τον μέσο όρο και έχει την ροπή να επεξεργάζεται τις πληροφορίες του περιβάλλοντός του πριν προβεί σε αποφάσεις. 

Η παρατηρητικότητα, η υπευθυνότητα και η κριτική σκέψη είναι, σε όλα τα σύμπαντα, προσόντα, όχι ελαττώματα.
6. Όταν μιλούν έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν
Ακριβώς επειδή δεν προτιμούν να εκφράζονται με πολλά λόγια, όταν μιλούν, δεν μιλούν για να ακούσουν τη φωνή τους, για να επιβληθούν ή να φλυαρήσουν. 

Μιλούν γιατί έχουν κάτι να πουν και προτιμούν τις ουσιαστικές συζητήσεις, παρεμβαίνοντας με καίριες ερωτήσεις και έξυπνες παρατηρήσεις.
7. Έχουν καλή σχέση με τον εαυτό τους
Οι εσωστρεφείς άνθρωποι έχουν περάσει περισσότερο χρόνο με τον εαυτό τους από τους υπόλοιπους κι αυτό τους έχει φέρει σε μεγαλύτερη (και ποιοτικότερη) επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμο. 

Μπορεί να είναι δύσκολο για τους υπόλοιπους να αντιληφθούν πώς νιώθει ένα εσωστρεφές παιδί, όμως το ίδιο έχει καλή αντίληψη του ψυχισμού του.
8. Είναι πολύ παρατηρητικά
Κι ως γνωστόν, η παρατηρητικότητα είναι μαμά της φιλομάθειας, επομένως ας μην υποτιμάμε αυτήν την πολύτιμη υπερδύναμη. 

Οι παρατηρήσεις που κάνουν για τον κόσμο και τους ανθρώπους μπορεί να είναι τα πιο πολύτιμα εργαλεία για το μέλλον τους.
9. Έχουν φαντασία και καλλιτεχνικές τάσεις
Μπορεί να τρελαίνονται με τη μουσική ή τη ζωγραφική, μπορεί να προτιμούν να γράφουν παρά να μιλούν ή να φτιάχνουν χειροτεχνίες απ’ το να παίζουν μπάλα. 

Το μυαλό τους τρέχει γρήγορα και οι ιδέες τους είναι φωτεινές κι ας μην μιλούν.
mama365