Η Κατερινούλα και η Βία κατά των Γυναικών

    Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με απόφασή της στις 17 Δεκεμβρίου 1999, ανακήρυξε την 25η Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών για να αναδείξει ένα σημαντικό πρόβλημα με παγκόσμια διάσταση.

    Όλες οι στατιστικές και οι εκθέσεις και τα πορίσματα όλων των Διεθνών Επιτροπών και των Παγκόσμιων Οργανισμών λένε ότι η βία κατά των γυναικών είναι μεγάλος κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και σημαντική αιτία θανάτου και αναπηρίας για τις γυναίκες 16-44 ετών. 

    Μας λένε ακόμη τα κείμενα ότι η άσκηση βίας αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών (του δικαιώματος στην ελευθερία, στη ζωή, στη σωματική ακεραιότητα, στην ασφάλεια, στην αξιοπρέπεια).

International Day for the Elimination of Violence against Women

Saint Catherine of Alexandria

    Όμως, ένα κορίτσι, μια νέα γυναίκα, μια κοπέλα, πριν πολλά πολλά χρόνια, τον 4ο αιώνα μ.Χ., υπερασπίστηκε το δικαίωμα της στην ελευθερία, στη ζωή, στην αξιοπρέπεια. 

Έ, άνθρωποι, να τιμάτε αυτή τη μέρα
την Αγία Αικατερίνη

    Στάθηκε περήφανα μπροστά στον αυτοκράτορα, αντιμετώπισε τους σοφούς της εποχής, στα ελληνικά βέβαια, εκεί στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και διεκδίκησε το δικαίωμά της να μιλά ελεύθερα, να εκφράζεται ελεύθερα, να σκέφτεται ελεύθερα, να πιστεύει αυτό που θέλει. 

    Αγωνίστηκε με τίμημα την ίδια της τη ζωή υπερασπιζόμενη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Βασανίστηκε άδικα και σκληρά. Είχε κάθε ευκαιρία να γλυτώσει τον θάνατο, όμως προτίμησε να μη προδώσει ούτε τον εαυτό της, ούτε Αυτόν που πίστευε.

    Το κορίτσι αυτό, την Κατερινούλα, την τιμούν όλοι οι λαοί της γης, κάθε 25η Νοεμβρίου για την θυσία της, αιώνες τώρα.

Και ήρθε ένα μαγαζάκι που το λένε ΟΗΕ, 25 χρόνια πριν και καθιέρωσε την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της Βίας κατά των γυναικών, διαλέγοντας εκούσια ή ακούσια αυτή την συγκεκριμένη μέρα, την 25η Νοεμβρίου, αλλάζοντας απλά το περιτύλιγμα.

Έ, άνθρωποι, να τιμάτε αυτή την μέρα την Αγία Αικατερίνη, που το μαρτύριο της αντιπροσωπεύει τον αγώνα των γυναικών για τα δικαιώματά τους και όχι ένα κενό γράμμα σε μια διακήρυξη επίφασης της διεκδίκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους καταστολείς της ελευθερίας των λαών.

το χαμομηλάκι

Τα πολλά πρόσωπα της βίας κατά των γυναικών

Η βία έχει πολλές διαστάσεις και πρόσωπα. Η βουβή, η άγαρμπη, η εκλεπτυσμένη, η λαλίστατη, η χειροδύναμη, η συναισθηματική, η παθητική, η προστατευτική, η διδακτική, η παραδοσιακή, η σοφή, η χειριστική, 

η «Δεν έφταιγα εγώ», 

η «θόλωσε το μυαλό μου». 

Η βία συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες και εξελίσσεται σε ρυθμούς βουβού κινηματογράφου. Καραδοκεί σε κρεβάτια συζυγικά και καβγαδάκια ερωτικά. Εξωραΐζεται και ρομαντικοποιείται.

Η βία ξεστομίζει πολλά για να κρυφτεί. Και είναι μετρ της δικαιολογίας:

• «Ξέφυγα και σε έβρισα μωρό μου γιατί είμαι τρελά ερωτευμένος μαζί σου και ζηλεύω».
• «Συγγνώμη που σε πίεσα χθες το βράδυ αλλά με τρελαίνεις όταν σε βλέπω γυμνή, δεν πιστεύω να το εννοούσες ότι δεν είχες διάθεση»;
• «Μα σου πέταξα το φαγητό στα μούτρα γιατί ξέρω ότι είσαι πολύ καλύτερη μαγείρισσα».
• «Δεν θέλω να ντύνεσαι προκλητικά γιατί σε σέβομαι απεριόριστα, όπως φαντάζομαι σέβεσαι κι εσύ τον εαυτό σου».

Η βία είναι η καλύτερη φίλη του πιο άνανδρου ανδρισμού:

«Ήθελε κι ας μην είχε διάθεση, καλά της έκανες, ώρα ήταν να της τα πεις ένα χεράκι, η γυναίκα το θέλει το χαστούκι της για να στρώσει, ρε τι άντρας είσαι εσύ και σου έχει πάρει τον αέρα; Ρε δεν έχεις αρχ@#$; Τη γυναίκα σου πρέπει να την έχεις μπιμπελό. Εγώ σου τα προσφέρω όλα κι εσύ το 'χεις το σπίτι κωλοχανείο. Όταν μιλάω εγώ, θα με ακούς. Ποιος είναι επιτέλους ο άντρας εδώ μέσα»;

Όσα πρόσωπα κι αν φορέσει, όμως, όσα γλυκόλογα κι αν ξεστομίσει, όσες δικαιολογίες κι αν βρει, όση αποδοχή κι αν βρει από μια κοινωνία φοβική και βίαιη στο ίδιο της το μεδούλι, τα πράγματα είναι απλά: δεν είναι αποδεκτή. Δεν χωράει δίπλα στη λέξη συντροφιά, αγάπη, έρωτας, παρέα, συμβίωση. Δεν χωράει σε κανένα "συν" και γενικώς δεν χωράει πουθενά μεταξύ αντρών και γυναικών. Δεν χωράει πουθενά μεταξύ συν-Ανθρώπων.

Αντίσταση θέλει και φίλτρο καθημερινό (από όλους μας κι από μένα κι εσένα πρώτα από όλους τους άλλους). Γενναίες φωνές, βλέμμα καθαρό και αλληλεγγύη θέλει για να πέσουν όλα της τα προσωπ (εί) α και να σωπάσουν οι δικαιολογίες της. Και ενημέρωση και παιδεία και διάλογο. Να μιλάμε θέλει και κυρίως να ακούμε ενεργητικά. Να δρούμε και να μην ανεχόμαστε. Να γινόμαστε καλύτεροι με ειλικρίνεια, όταν πέφτουμε στην παγίδα και στην πλάνη της.

enfo.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παραμείνετε ζωντανός σε περίπτωση βίας εναντίον σας!

Αυτό είναι για σένα, και για να το μοιραστείς με τον/την σύζυγό σου, τα παιδιά σου, τους φίλους σου, όλους όσους ξέρεις.
Αφού διαβάσεις αυτές τις 10 σημαντικές συμβουλές, στείλτο σε κάποιον που νοιάζεσαι.
Δεν είναι κακό να είσαι προσεκτικός σε αυτό τον τρελό κόσμο που ζούμε.

1. Συμβουλή από το Tae Kwon Do:
Ο αγκώνας είναι το πιο δυνατό σημείο στο σώμα σου. Αν είσαι αρκετά κοντά, χρησιμοποίησέ τον! 

2.  (Αυτό το έμαθα από έναν τουριστικό οδηγό στη Νέα Ορλεάνη.)
Αν ένας ληστής σου ζητήσει το πορτοφόλι και/ή την τσάντα,
ΜΗΝ ΤΟΥ ΤΟ ΔΩΣΕΙΣ!
Πέταξέ το μακριά από εσένα.... το πιο πιθανό είναι να ενδιαφέρεται περισσότερο για το πορτοφόλι σου και/ή την τσάντα σου παρά για σένα,
και θα πάει να το πιάσει. Να έχεις στην τσάντα σου ενα φακό, πέταξέ τον και φώναξε "Πάρε το κινητό μου, ρε!!!"
ΤΡΕΞΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ/Η ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ!

3.  Αν σε πετάξουν ποτέ στο πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου, κλώτσα έξω τα καλύμματα από τα φώτα και βγάλε το χέρι σου από την τρύπα και κούνα το πολύ. Ο οδηγός δε θα σε δει, αλλά θα σε δουν όλοι οι υπόλοιποι. Αυτό έχει σώσει ζωές.

4.  Οι γυναίκες έχουν τη συνήθεια να μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους μετά από ψώνια, φαγητό, δουλειά, κλπ., και απλώς κάθονται (ελέγχοντας κάτι, βγάζοντας το κινητό τους να τηλεφωνήσουν, κάνοντας μια λίστα, διαβάζοντας ένα σημείωμα,  ψάχνοντας και μετρώντας τα ρέστα στην τσάντα τους, κ.λ.π.).
ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!
Το «αρπακτικό» θα σε παρακολουθεί, και αυτή είναι η τέλεια ευκαιρία να κάτσει στη θέση του συνοδηγού, να βάλει ένα όπλο στο κεφάλι σου, και να σου πει πού να πας.
ΜΟΛΙΣ ΜΠΕΙΣ ΣΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ!

5.  Αν κάποιος είναι ήδη μέσα στο αυτοκίνητο με ένα ΟΠΛΟ στο κεφάλι σου
ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΙΣ,επαναλαμβάνω:
ΜΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΙΣ!
Αντίθετα ΓΚΑΖΩΣΕ ΤΟ, ΦΟΥΛ,
και ρίχτο πάνω σε οτιδήποτε, διαλύοντας το αυτοκίνητο.
Ο αερόσακός σου θα σε σώσει.
Αν ο άλλος είναι στο πίσω κάθισμα
θα πάθει πολύ χειρότερα. Αμέσως μόλις τρακάρει το αυτοκίνητο
βγες έξω και  ΤΡΕΧΑ...

6 . Μερικές σημειώσεις για το πως να μπεις στο αυτοκίνητό σου σε ένα πάρκιν:
A.)  Να είσαι σε εγρήγορση: κοίτα τριγύρω σου καλά, κοίτα μέσα στο αυτοκίνητό σου, στο πάτωμα του συνοδηγού, και στο πίσω κάθισμα.
B.)  Εάν έχεις παρκάρει δίπλα σε ένα μεγάλο βαν, μπες στο αυτοκίνητο από την πόρτα του συνοδηγού. (Οι περισσότεροι μανιακοί  επιτίθενται στα θύματά τους τραβώντας τα, μέσα στα βαν τους, ενώ οι γυναίκες προσπαθούν να μπουν στα αυτοκίνητά τους.)
Γ.)  Κοίτα το αυτοκίνητο που είναι παρκαρισμένο δίπλα σου από την πλευρά του οδηγού, και του συνοδηγού. Αν ένας άντρας κάθεται μόνος στη θέση κοντά στο αυτοκίνητό σου, καλό θα ήταν να γυρίσεις πίσω στο μαγαζί ή στη δουλειά και να πάρεις ένα αστυνομικό ή σεκιουριτά να σε συνοδεύσει στο αυτοκίνητο.
ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΣ/Η.
Δ.) Μόλις μπείς στο αμάξι σου ΠΡΩΤΑ αφάλισε πόρτες, Μετά βάλε ζώνη και φύγε! Αν το αυτοκίνητο είναι κρύο(χειμώνα), αφού απομακρυνθείς απο το επικίνδυνο σημείο ελάτωσε ταχύτητα, κράτα δεξιά λωρίδα και το αμάξι γρήγορα θα έρθει σε κανονική θερμοκρασία για να συνεχίσεις την διαδρομή σου.
Ε.) Αν μόλις μπείς στο αυτοκίνητο σου κάποιος κολλήσει χαρτί στο πίσω τζάμι, ΜΗ κατέβεις να το ξεκολλήσεις, γιατί θα σου αρπάξουν ότι βρούν μέσα απ το αμάξι.

7. ΠΑΝΤΑ να παίρνεις το ασανσέρ αντί για τις σκάλες. Οι σκάλες είναι φοβερά μέρη για να είσαι μόνος ή μόνη, και το τέλειο σημείο για πολλά εγκλήματα. (Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό τη ΝΥΧΤΑ!)
Αν δείς αγνωστο άτομο μέσα στο ασανσέρ την νύχτα, ζήτησε συγνώμη και άσε το ασανσέρ να φύγει.

8. Αν το «αρπακτικό»  έχει όπλο και είσαι υπό τον έλεγχό του, ΠΑΝΤΑ ΤΡΕΞΕ!
Το «αρπακτικό», θα πετύχει (έναν κινούμενο στόχο) μόνο 4 στις 100 φορές. Και ακόμα και τότε, είναι πιο πιθανό  ότι ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ένα ζωτικό όργανο. ΤΡΕΧΑ,  καλύτερα  σε ζιγκ ζαγκ!

9.  Καθώς οι γυναίκες, προσπαθούμε πάντα να είμαστε καλές: ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗ.Μπορεί να οδηγήσει στο βιασμό σας, ή στο θάνατό σας. (Ο Ted Bundy, ο μανιακός δολοφόνος, ήταν ένας εμφανίσιμος, μορφωμένος άντρας, που ΠΑΝΤΑ ποντάριζε στην καλοσύνη των ανυποψίαστων γυναικών. Περπατούσε με ένα μπαστούνι, ή κούτσαινε,  και συχνά ζητούσε «βοήθεια» μέσα στο αυτοκίνητό του ή με το αυτοκίνητό του, με το οποίο απήγαγε το επόμενο θύμα του.)

ΤΟ ΒΡΑΔΥ:  ΔΕΝ σπεύδουμε  ΠΟΤΕ να βοηθήσουμε γέρο, γριά ή ανάπηρο αν δεν υπάρχουν περαστικοί γύρο μας.
Σε περίπτωση που διαπιστωμένα κάποιος μας ακολουθεί και μας πλησιάζει επικίνδυνα την στιγμή που κάνει κίνηση να μας αρπάξει, τότε φωνάζουμε ΦΩΤΙΑΑ, ΤΡΕΞΤΕ!!   και ποτέ την λέξη Βοήθεια.
Να είστε βέβαιοι ότι όλοι θα κινηθούν προς εσάς και αυτός που σας καταδιώκει θα σταματήσει να δει τι συμβαίνει..

10.  Ένα ακόμα σημείο για ασφάλεια:
Κάποιος μόλις μου είπε ότι μία φίλη του άκουσε ένα μωρό να κλαίει έξω από την πόρτα της την περασμένη νύχτα, και κάλεσε την αστυνομία επειδή ήταν αργά και της φάνηκε περίεργο. Η αστυνομία της είπε:
«Ό,τι και να κάνετε, ΜΗ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.»Ο αστυνομικός της είπε, «Έχουμε ήδη μία μονάδα καθ' οδόν,  ό,τι κι αν κάνετε, ΜΗ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ.»
Της είπε ότι πίστευε ότι ένας μανιακός  έχει ηχογραφήσει το κλάμα μωρού και το χρησιμοποιεί για να βγάζει γυναίκες από τα σπίτια τους επειδή πιστεύουν ότι κάποιος έχει εγκαταλείψει ένα μωρό.
Τέλος μερικοί διαρρήκτες  ρίχνουν νερό κάτω απ την εξώπορτα και ανοίγεις να δεις τι έγινε, οπότε μπουκάρουν μέσα. Οταν δείς  νερό ή υγρό να μπαίνει κάτω απ την πόρτα σου, ρίξε μια πετσέτα στο πάτωμα και πίεσε την με δύναμη στην πόρτα.Και εύφλεκτο υλικό να έχουν ρίξει ΔΕΝ ανάβει προς τα μέσα(δεν κινδυνεύεις), αντίθετα θα κάψει τα δάκτυλα του αυτός που θα τ ανάψει...

ΕΥΧΟΜΑΙ  ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΟΔΗΓΙΕΣ ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΧΡΗΣΙΜΕΥΣΟΥΝ ΠΟΤΕ, ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΣ.

Εύρης

Όταν η βία ζει στο σπίτι... - Ο Κύκλος της Βίας/Lenore Walker's Cycle of Violence

Γράφει: Αντωνίου Άρτεμις, Σύμβουλος Ψυχολόγος και Συνθετική Θεραπεύτρια
Συνήθως η βία έχει πορεία φαύλου κύκλου. Αρκετοί μελετητές αυτού του φαινομένου (όπως π.χ. ο Lenore Walker) έχουν παρουσιάσει ένα μοντέλο γνωστό ως ο «κύκλος της βίας». Παρακάτω παρουσιάζω μια από τις εκδοχές του:

Lenore Walker's Cycle of Violence

1^η Φάση: Ο μήνας του μέλιτος

Αυτή η φάση χαρακτηρίζεται συνήθως από τρυφερότητα, απολογία, προσφορά (π.χ. δώρα, προσφορά βοήθειας σε κάτι που συνήθως ο ‘θύτης’ δεν βοηθάει) και ολοφάνερη παύση της βίας.

2η φάση: Η οικοδόμηση της έντασης

Αυτή η φάση συνήθως χαρακτηρίζεται από φτωχή και ‘ρηχή’ επικοινωνία, ένταση, τρόμο ή φόβο μήπως προκληθεί καβγάς.

3η φάση: Το ξέσπασμα

Σε αυτή τη φάση είναι χαρακτηριστικές οι εκρήξεις βίας και τα περιστατικά κακοποίησης. Είναι συνήθως σε αυτή τη φάση όπου αυτός που βρίσκεται στο ρόλο του θύματος αποφασίζει ή σκέφτεται σοβαρά να κάνει κάτι για την κατάσταση, π.χ. να ζητήσει ή να δεχτεί βοήθεια.

4η φάση: Η μετάνοια

 Είναι η φάση κατά την οποία αυτός/η που παίζει το ρόλο του θύτη προετοιμάζει το έδαφος για την 1^η Φάση (‘το μήνα του μέλιτος’) δείχνοντας φανερά μετάνοια για τις πράξεις του/της, εκφράζοντας συναισθήματα τύψεων, δίνοντας υποσχέσεις για αλλαγή – ότι π.χ. ‘ήταν η τελευταία φορά που συνέβη’ – κάτι που, όμως, αν πρόκειται για το φαύλο κύκλο της βίας δυστυχώς δεν συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Θεωρώ σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι ‘ο κύκλος της βίας’ ΔΕΝ ισχύει πάντα και για όλες τις περιπτώσεις. Υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν καλύπτονται από αυτή την προσέγγιση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ζήσει τουλάχιστον ένα περιστατικό κακοποίησης ή βίας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τουλάχιστον μια φορά σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Είναι, όμως, μια συμπεριφορά που δεν πρέπει είναι ανεκτή, ούτε νομικά, ούτε ηθικά, ούτε ψυχολογικά από τις σημερινές κοινωνίες, αφού τα αποτελέσματά της μόνο επιβλαβή μπορεί να είναι. Είναι, επίσης, μια συμπεριφορά που ενθαρρύνεται ή όχι μέσω της μάθησης.

Γι’ αυτό είναι και ένα τόσο σημαντικό θέμα παιδείας, εκπαίδευσης, ενημέρωσης και παραδειγματισμού. 

Μερικοί άνθρωποι ζουν τη βία καθημερινά και έχουν τόσο πολύ αποθαρρυνθεί, που δεν μπορούν ούτε καν πια να την αναγνωρίσουν. Ή φτάνουν να πιστεύουν ότι το αξίζουν, ή ότι ‘έτσι είναι και δεν αλλάζει’. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται βαθιά αδύναμοι. Αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για αυτό. Ότι αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα. Όμως, αυτό είναι λάθος! Αλλά για να αρχίζει αυτό να αλλάζει είναι πολύ σημαντικό να ζητήσει την κατάλληλη βοήθεια και αυτός που δέχεται τη βία, και αυτός που την ασκεί (σπανιότερο αλλά εξίσου σημαντικό).

---

Κάτι για να σκεφτείς:

Πώς θα δρούσες ή θα αντιδρούσες σε περίπτωση μιας βίαιης πράξης ή συμπεριφοράς κακομεταχείρισης εναντίον σου ή εναντίον ενός ανθρώπου που αγαπάς ή ακόμη αν το έβλεπες να συμβαίνει εναντίον κάποιου στη γειτονιά ή στο δρόμο; Γιατί;

Υπάρχει κάτι που θα μπορούσες πιθανότατα να κάνεις προτού προκύψει μια βίαιη ή απειλητική συμπεριφορά; Αν όχι, γιατί; Αν ναι, πώς;

Πιστεύεις ότι μπορούν να υπάρχουν τρόποι πρόληψης γι’ αυτό το θέμα; Αν ναι ποιοι θα ήταν αυτοί; Τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ για αυτό;

Πού μπορείς να απευθυνθείς για άμεση βοήθεια

Κ.Ε.Θ.Ι: http://www.kethi.gr/greek/kentra/index.htm

Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας / Βοήθεια για τη βία μέσα στην οικογένεια:
Tηλ. 210 36 16 232 - 210 36 16 232

Γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας:

Tηλ. 210 32 20 900 -  210 32 20 900

Κέντρα Υποδοχής Κακοποιημένων Γυναικών (Γ.Γ.Ι.): 

Tηλ. Αθήνα: 210 52 35 318 & 210 52 35 250 - 210 52 35 250 Τηλ. Πειραιάς: 210 41 12 091 - 210 41 12 091 - 210 41 29 101

ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ (Ξενώνες υποδοχής της Εκκλησίας της Ελλάδος)

Αγ. Ζώνης 91 Τηλ. 800 11 37 777 - 800 11 37 777 (χωρίς χρέωση)

Διδάξτε τους γιους σας να σέβονται τις γυναίκες

 Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών
Δευτέρα 25 Νοεμβρίου.

Από το ιστολόγιο του Γιάννη

Η βία δεν αφορά ποτέ σε μεμονωμένες περιπτώσεις ανθρώπων και συμπεριφορών, αλλά ολόκληρα κοινωνικά σώματα.

Ακόμη και όταν η βία ασκείται πίσω από κλειστές πόρτες, αυτό συνιστά σύμπτωμα μιας συνολικότερης κοινωνικής παθογένειας που ξεπερνά τα στενά όρια του οίκου. Η καταπολέμησή της είναι υπόθεση συλλογική και μας αφορά όλους.

 

Αυτό είναι το μήνυμα πίσω από τις ανά τον κόσμο διαφημιστικές εκστρατείες με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών αυτή τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013.

 

Από αυτές ξεχωρίζει η παρακάτω που κάνει το γύρο του διαδικτύου και η οποία θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό των νέων γονέων, ωθώντας τους να σκεφτούν πάνω στην ανατροφή των παιδιών τους και τις μελλοντικές συνέπειές της:

«ΔΙΔΑΞΤΕ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΣΑΣ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ»

το βρήκαμε εδώ: alliotikathriskeytika

Την επόμενη φορά μην ψάξεις δικαιολογία...

Η αλήθεια είναι ωμή, όπως και η βία!

25 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Στον κόσμο των παιδιών δεν χτυπάνε τις γυναίκες

Ένα βίντεο ευαισθητοποίησης για τη βία κατά των γυναικών

Ένα ιταλικό βίντεο με μεγάλη επισκεψιμότητα στο YouTube παρουσιάζει ένα ‘πείραμα’ προκειμένου να ευαισθητοποιήσει για την εξάλειψη της βίας εναντίον των γυναικών. 

  

Τι συμβαίνει όταν ζητάει κάποιος από ένα μικρό αγόρι να χαστουκίσει ένα κορίτσι; Η βία δεν είναι μέρος του κόσμου των παιδιών και αυτό αποδεικνύουν οι μικροί συμμετέχοντες που θεώρησαν αφύσικο να χτυπήσουν ένα κορίτσι. 

Ο υπεύθυνος του βίντεο ζήτησε από κάποια αγόρια να μιλήσουν σε ένα όμορφο κορίτσι και να το χαϊδέψουν στα μαλλιά. Όταν όμως τους ζήτησε να το χαστουκίσουν οι αντιδράσεις τους ήταν συγκινητικές. Δείτε τι είπαν τα αγόρια για την απόφασή τους να μην χτυπήσουν ένα κορίτσι.

kathimerini.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μαριάμ Αφιφί (مريم عفيفي) - Παλαιστίνια μπροστά σε ισραηλινό στρατιώτη

Είναι μέλος της Ορχήστρας Νέων Παλαιστίνης, συνελήφθη κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας κατά της αρπαγής των σπιτιών Παλαιστινίων στη συνοικία Αλ-Σέχ Τζαράχ της Ιερουσαλήμ

Το γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ώρες βίντεο στο οποίο «πρωταγωνιστεί» η Παλαιστίνια Μαριάμ Αφιφί, η οποία χτυπήθηκε και συνελήφθη από τον ισραηλινό στρατό επειδή έτρεξε να βοηθήσει ένα νεαρό κορίτσι που ξυλοκοπούνταν.

Το βίντεο δείχνει ότι τον ισραηλινό στρατιώτη να τη σέρνει από την κόκκινη μαντίλα και στη συνέχεια να τη σέρνει στο έδαφος.

Η ερώτηση προς τον στρατιώτη
Ενώ βρισκόταν με χειροπέδες στην άκρη του δρόμου, η Μαριάμ Αφιφί ρώτησε τον ισραηλινό στρατιώτη που ήταν επιφορτισμένος να την προσέχει: «Αυτό ήθελες να γίνεις όταν ήσουν παιδί; Να είσαι στο πλευρό των καταπιεστών;».

«Τι έκανα; Επειδή υπερασπίστηκα ένα κορίτσι που το χτυπούσατε; Γι’ αυτό με συλλάβατε; Επειδή υπερασπίζομαι ανθρώπους που κλωτσάτε έξω από τα σπίτια τους;»

«Πώς νιώθεις; Ξέρω ότι είσαι άνθρωπος. Ίσως έχεις οικογένεια, ίσως και παιδιά. Αυτό ήθελες όταν ήσουνα παιδί; Να είσαι στη λάθος μεριά (…) να υπερασπίζεσαι την καταστολή;»

Το συγκλονιστικό βίντεο με την Μαριάμ Αφιφί κατέβηκε αμέσως από τους «τοίχους» Παλαιστινίων στο Facebook.

tanea

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Βία κατά των γυναικών: Aυξήθηκαν οι κλήσεις στις γραμμές SOS

Kατά τη διάρκεια της καραντίνας

Η 25 Νοεμβρίου 25 Νοεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών - Τι δείχνουν τα στοιχεία για την Ελλάδα

Περισσότερα από 33.000 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας καταγγέλθηκαν στην ΕΛΑΣ την τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ το τρίμηνο από τον Μάρτιο έως και τον Μάϊο του 2020 έγιναν 1.103 ανάλογες καταγγελίες. Το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας είναι διαχρονικό και διαπολιτισμικό, ενώ θύματα μπορεί να είναι όλα τα μέλη της οικογένειας ανεξάρτητα από την ηλικία ή το φύλο. Ωστόσο, σύμφωνα με τις ερευνητικές καταγραφές σε παγκόσμιο επίπεδο τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας είναι κυρίως γυναίκες. Η σημερινή ημερομηνία, 25η Νοεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, κατά τη διάρκεια της «καραντίνας» και του υποχρεωτικού εγκλεισμού στο σπίτι, λόγω του πρώτου κύματος της πανδημίας, παρατηρήθηκε αύξηση στις τηλεφωνικές κλήσεις στη γραμμή SOS 15900. Ειδικότερα, οι κλήσεις για περιστατικά βίας έως Απρίλιο έφθασαν τις 1.070, ενώ οι αντίστοιχες κλήσεις έως τον Μάρτιο ήταν 325. Παράλληλα, υπήρξε αύξηση των κλήσεων για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας τον Απρίλιο, με 648 κλήσεις. Σημειώνεται, ότι οι κλήσεις για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας σχεδόν τετραπλασιάστηκαν το μήνα της «καραντίνας» σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, το Μάρτιο, που καταγράφηκαν 166 κλήσεις για παρόμοια περιστατικά.

Αντίθετα, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, δεν προέκυψε αύξηση των καταγγελιών ενδοοικογενειακής βίας για το επίμαχο χρονικό διάστημα. Συγκεκριμένα, για τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο και Μάιο 2020 από τις αρμόδιες αστυνομικές Υπηρεσίες καταγράφηκαν 1.103 περιστατικά, ενώ για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2019 καταγράφηκαν 1.287 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.
 
«Μπορεί βέβαια να μην προκύπτει αύξηση των καταγγελιών, ωστόσο τις περισσότερες φορές πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων που κρύβουν πόνο και δυστυχία, που δεν μπορούν να μετρηθούν ή να συγκριθούν με οτιδήποτε άλλο», τονίζει στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ, Ιωάννα Ροτζιώκου. «Η διαφοροποίηση αυτή πιθανόν να οφείλεται, μεταξύ άλλων, στο δισταγμό των θυμάτων να περάσουν το κατώφλι των επίσημων Αρχών, στο φόβο για τις ενδεχόμενες νομικές συνέπειες, στην ανησυχία για τις πιθανές επιπτώσεις που μπορεί να υπάρξουν από το δράστη ή το οικείο περιβάλλον εάν προχωρήσουν σε καταγγελία ή ακόμα και στην ανασφάλειά τους για τον ενδεχόμενο κοινωνικό στιγματισμό τους. Έχει παρατηρηθεί ότι σε αρκετές περιπτώσεις ισχύει η ρήση "τα εν οίκω μη εν δήμω". Μην φοβούνται τα θύματα να μιλήσουν στην Αστυνομία και να καταγγείλουν την ενδοοικογενειακή βία».

Όπως επισημαίνει η κ. Ροτζιώκου «η ενδοοικογενειακή βία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση αλλά ως ένα κοινωνικό ζήτημα με αρνητικές συνέπειες τόσο για το ίδιο το θύμα (σωματικές, ψυχολογικές, κ.ο.κ.), όσο και για την κοινωνία. Δυστυχώς, έχουν υπάρξει και υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας με συχνές και έντονες ενδοοικογενειακές συγκρούσεις που δυστυχώς είχαν ως αποτέλεσμα ακόμη και το θάνατο των θυμάτων. Υποθέσεις για τις οποίες δεν μίλησε ποτέ και κανείς παρά μόνο όταν έφτασε το τραγικό τέλος. Για αυτό προτρέπουμε τους πολίτες, που είναι θύματα, να έρθουν να μας μιλήσουν για αυτά τα περιστατικά και από την πλευρά μας θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να βρουν την απαιτούμενη βοήθεια και προστασία. Αλλά και οι πολίτες μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων ας μη διστάσουν να μας αναφέρουν αυτές τις καταστάσεις, ακόμα και ανώνυμα».

Τα θύματα δεν είναι μόνα τους
Είναι πολύ σημαντικό, σύμφωνα με την εκπρόσωπο της ΕΛΑΣ, τα θύματα να πάρουν την απόφαση και να αναφέρουν αυτό που τους συμβαίνει, είτε με αυτοπρόσωπη παρουσία το Αστυνομικό Τμήμα, είτε τηλεφωνικά στο 100 ή με ένα μήνυμα sms στο 100. Και να θυμούνται ότι δεν είναι μόνα τους. Υπάρχει ο απαιτούμενος μηχανισμός για να τα υποστηρίξει. Ένας μηχανισμός που ξεκινά από τους αστυνομικούς της πρώτης γραμμής στα Αστυνομικά Τμήματα και τις 73 Υπηρεσίες Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας της ΕΛΑΣ που βρίσκονται σε όλη την επικράτεια και επεκτείνεται μέχρι τη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων, το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Ενώσεις, Συλλόγους που προσφέρουν σημαντικό έργο σ' αυτό το πεδίο, ενώ η ΕΛΑΣ είναι σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας και συνεργασίας μαζί τους.

Η αντιμετώπιση του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας. Πρόσφατα, ολοκληρώθηκε ο κύκλος εκπαιδεύσεων των αστυνομικών που στελεχώνουν τις Υπηρεσίες Αντιμετώπισης Ενδοοικογενειακής Βίας. Ακόμη, τον περασμένο Ιούλιο, πραγματοποιήθηκε διαδικτυακό εργαστήριο ανταλλαγής καλών πρακτικών και γνώσεων από το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ και τη βρετανική Πρεσβεία. Παράλληλα, εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη η εκστρατεία ενημέρωσης για την πρόληψη και ευαισθητοποίηση ως προς το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας με τίτλο «Έχεις Φωνή. Είμαστε Δίπλα Σου», ενώ από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και το Κέντρο Μελετών για Θέματα Ασφάλειας (ΚΕ.ΜΕ.Α.) διεξήχθη έρευνα για την ενδοοικογενειακή βία κατά τη διάρκεια των μέτρων περιορισμού και εγκλεισμού για το πρώτο κύμα της πανδημίας, τα αποτελέσματα της οποίας θα αξιοποιηθούν για τη χάραξη νέων στρατηγικών για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

«Η 25η Νοεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών», καταλήγει η κ. Ροτζιώκου, «μία ημέρα που έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι οι γυναίκες δεν είναι αντικείμενα, αλλά ανθρώπινες οντότητες με δικαιώματα, άποψη, θέλω, πιστεύω. Έχουν φωνή».
 

Πηγή: athensvoice.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Στον κόσμο των παιδιών δεν χτυπούν τις γυναίκες / In the kids' world women don't get hit

Αξίζει τον κόπο να δείτε το κάθε δευτερόλεπτο...!

Μάθημα ζωής!

😇

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Γυναίκας

Περιορισμοί και Απαγορεύσεις της σύγχρονης εποχής

Μπορεί τη σήμερον ημέρα όλα να έχουν προχωρήσει προς τον εκμοντερνισμό τους και την κατάργηση των ταμπού, αυτό δε σημαίνει,όμως, πως πρόκειται για μια παγιωμένη κατάσταση που κυριαρχεί παντού.

Υπάρχουν γωνιές του κόσμου μας που στήνουν τις γυναίκες ..στη γωνία, πότε με παντελώς παραλόγους ή και γελοίους κανονισμούς και άλλοτε με νόμους που καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Δεν είναι μόνο το νομοθετικό σύστημα,όμως, που φαντάζει απάνθρωπο σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά η ίδια η κουλτούρα χωρών που δεν υπολογίζουν τη γυναίκα ως αυτόνομο ον άξιο σεβασμού.

Μια φρικτή πραγματικότητα που βιώνεται ως ζωντανός εφιάλτης
Όταν κάποιος ψάχνει, βρίσκει. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση που θέλουμε να μάθουμε υπό ποιες συνθήκες ζουν καθημερινά, χωρίς βοήθεια, χωρίς σωτηρία γυναίκες – μάρτυρες. Διαβάζοντας το βιβλίο του Γιώργου Παμπούκη “Ιστορίες Ντροπής” (Εκδόσεις Πατάκη), αναρωτήθηκα πολλές φορές με την αντοχή αυτών των ανθρώπων αλλά και με την απανθρωπιά ενός συστήματος που σε κάποιες χώρες εξακολουθεί να επιβιώνει. Συγκεκριμένα:

Σε 79 χώρες δεν υπάρχουν νόμοι ικανοί να προστατεύσουν τις γυναίκες από περιστατικά οικογενειακής βίας.

Σε 127 χώρες δεν υφίσταται προστατευτικό νομικό πλαίσιο γύρω από τη σεξουαλική παρενόχληση

Μόνο σε 16 χώρες υπάρχουν νόμοι που διαφυλάσσουν τις γυναίκες από σεξουαλικές επιθέσεις

Οι αυτόχθονες Ινδιάνες που ζουν στον Καναδά κινδυνεύουν 5 φορές περισσότερο να χάσουν τη ζωή τους από άνδρες Καναδούς, είτε λόγω ρατσισμού είτε λόγω βίαιων ενστίκτων γενικότερα

Στην επαρχιακή Τουρκία σπανίως οι αρχές κινητοποιούνται εναντίον ανδρών σε περιστατικά καταγγελίας ενδοοικογενειακής βίας, ακόμα και όταν μετά τις καταγγελίες σημειώνονται θάνατοι των ίδιων των γυναικών

Στη Νικαράγουα, σύμφωνα με Έρευνα της Επιτροπής της Διεθνούς Αμνηστίας (Τεύχος Α’ τριμήου 2011), κατά τη δεκαετία 1998 – 2008 δηλώθηκαν περισσότερα από 14.000 κρούσματα σεξουαλικής βίας εις βάρος των γυναικών, με πάνω από τα 2/3 των θυμάτων να αφορούν κορίτσια ηλικίας κάτω των 17 χρονών

Στην Ινδική επαρχία, στις χώρες Ιράκ, Υεμένη, Ιράν, Σαουδική Αραβία και σε χώρες της Αφρικής, μια γυναίκα μπορεί για μικρή αφορμή να καεί ζωντανή, να ξυλοκοπηθεί, να λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου.

14 Παράνομοι «νόμοι – Κουλτούρες της φρίκης
Διαβάστε μερικούς νόμους κατά των γυναικών που εικονοποιούν μια φρικτή πραγματικότητα για το «ασθενές φύλο»:

Ιορδανία: Επιβάλλεται σε όλες τις ανύπαντρες γυναίκες να βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο ενός αρσενικού κηδεμόνα, μέχρι την ηλικία των 40 ετών.

Χεράτ – Αφγανιστάν: Οι άντρες ανταλλάσσουν τις νεαρές γυναίκες με πρόβατα ή όπιο. Επίσης τις αναγκάζουν να παντρεύονται ηλικιωμένους.

Σαουδική Αραβία: Απαγορεύεται το δικαίωμα οδήγησης στις γυναίκες.

Ιράν: Απαγορεύεται η πορνεία, με τιμωρία 100 χτυπήματα με μαστίγιο, σύμφωνα με το Νόμο του Houdoud.

Αφγανιστάν: Όσες γυναίκες ή κορίτσια, προσπαθούν να δραπετεύσουν από την κόλαση που ζούνε και να το σκάσουν από το σπίτι, συλλαμβάνονται, φυλακίζονται και διώκονται. Η πιο συνηθισμένη κατηγορία που ακούγεται εναντίον τους; «Είχαν την πρόθεση να κάνουν σεξ εκτός γάμου».

Ιράν: Απαγορεύεται η δημόσια εμφάνιση χωρίς την καθιερωμένη ισλαμική μαντίλα – οι γυναίκες που παραβιάζουν αυτόν το νόμο, καταδικάζονται σε 74 χτυπήματα με μαστίγιο.

Υεμένη: Η κατάθεση μιας γυναίκας – μάρτυρα δε λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν και θα πρέπει να συνοδεύεται από κατάθεση ανδρός – στο δικαστήριο μια γυναίκα δε λογαριάζεται ως ολόκληρο άτομο, και έτσι η κατάθεσή της έχει μισή ισχύ. Επίσης, καμία γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα να καταθέσει ως μάρτυρας σε περιπτώσεις σοδομισμού, μοιχείας κτλ.

Εκουαδόρ: Καμιά γυναίκα δεν επιτρέπεται να κάνει έκτρωση, εκτός και αν αποδειχτεί πως είναι ψυχικά άρρωστη.

Σαουδική Αραβία και κρατίδιο του Βατικανού: Απαγορεύεται η συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές. Στη Σαουδική Αραβία, το 2005 διεξήχθησαν εκλογές για πρώτη φορά μετά από 60 χρόνια, χωρίς να δοθεί δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Στο δε Βατικανό, απαγορεύεται σε μια γυναίκα να γίνει Καρδινάλιος.

Καμερούν: Απαγορεύεται στις γυναίκες να επιλέξουν από μόνες τους την εργασία ή το αντικείμενο των σπουδών τους. Υπεύθυνος για αυτές τις αποφάσεις είναι ο σύζυγός τους.

Αιθιοπία – Κένυα – Γκάνα – Νιγηρία: Επιτρέπεται η συνουσία ανάμεσα σε ένα συζυγικό ζευγάρι χωρίς τη συγκατάθεση της γυναίκας. Με λίγα λόγια επιτρέπεται ο βιασμός εις βάρος των γυναικών.

Υεμένη: Απαγορεύεται στις γυναίκες να βγουν από το σπίτι τους αν πρώτα δεν έχουν πάρει την άδεια του συζύγου τους, εκτός και αν υπάρχει ζήτημα ζωής και θανάτου, όπως να επισκεφτούν τους ετοιμοθάνατους γονείς τους.

Αϊτή: Εάν ο σύζυγος πιάσει επ’ αυτοφώρω τη γυναίκα του να τον απατά, μπορεί η δολοφονία της να δικαιολογηθεί. Αν η σύζυγος όμως πιάσει τον άντρα της να την απατά, εκείνος τη γλυτώνει με την εξόφληση ενός προστίμου.

Σαουδική Αραβία και Μαρόκο: Οι βιασμένες γυναίκες δεν αποτελούν τα θύματα εδώ. Θα χρεωθούν επιπλέον κατηγορίες που βγήκαν ασυνόδευτες από το σπίτι τους και που έμειναν μόνες με κάποιον άγνωστο άνδρα.

Post by: Βάσω Φατούρου  
tsemperlidou.gr

 Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Η βία κατά των κοριτσιών «είναι αποδεκτή καθώς θεωρείται δεδομένη λόγω φύλου»

Κορίτσια που εξαναγκάζονται να έχουν ερωτικές συνευρέσεις με αντάλλαγμα σχολικά βιβλία, ανήλικες που υποχρεώνονται να παντρευτούν. 

Η βία εις βάρος των κοριτσιών θεωρείται κάτι δεδομένο για αυτά, αποκαλύπτει μελέτη που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Η μελέτη που εκπόνησε η φιλανθρωπική οργάνωση για τα παιδιά με έδρα τη Βρετανία Plan International βασίστηκε σε συνεντεύξεις 301 εφήβων κοριτσιών και αγοριών στην Κολομβία, την Ουγκάντα και την Ισπανία σχετικά με τους ρόλους των δύο φύλων και τα στερεότυπα.

"Οι τρομακτικές μαρτυρίες των κοριτσιών αποκαλύπτουν ότι σχεδόν η κάθε εμπειρία τους -είτε στο σπίτι, είτε στο σχολείο, είτε στα δημόσια μέσα μεταφοράς ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- τους υπενθυμίζει ότι είναι κατώτερα των αγοριών", λέει η Αν-Μπριγκίτε Άλμπρεκτσεν, η επικεφαλής της Plan International.

"Η βία, συγκεκριμένα, κρίνεται ως τόσο φυσιολογική ώστε κάποια κορίτσια να τη θεωρούν συνοδευτικό του φύλου τους", αναφέρει σε ανακοίνωσή της.

Ένα τρίτο όλων των γυναικών υφίστανται σωματική ή σεξουαλική βία κάποια στιγμή στη ζωή τους. 

Εκτιμάται ότι μια στις πέντε θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού, αναφέρουν τα Ηνωμένα Έθνη, ενώ τα υψηλά ποσοστά γυναικοκτονιών και ενδοοικογενειακής βίας μαστίζουν πολλές χώρες.

Η μελέτη της Plan International διαπίστωσε ότι οι διακρίσεις με βάση το φύλο ξεκινούν από το σπίτι, όπου οι προσδοκίες για τη συμπεριφορά των κοριτσιών ενισχύονται από τους γονείς τους, τους αδελφούς τους και τον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο.

Τα κορίτσια είναι υπεύθυνα για τις περισσότερες οικιακές εργασίες και για την φροντίδα, ενώ η βία, περιλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας, παραβλέπεται.

H μελέτη αποδίδει την ανισότητα των φύλων σε παραδοσιακές απόψεις μισογυνισμού, σύμφωνα με τις οποίες τα κορίτσια είναι κατώτερα και λιγότερο ικανά από τα αγόρια και στις τρεις χώρες όπου πραγματοποιήθηκε η έρευνα.

"Αυτή η βαθιά ριζωμένη προκατάληψη που θέλει τις γυναίκες και τα κορίτσια να θεωρούνται κατώτερα είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον τερματισμό της ανισότητας", αναφέρει η έκθεση.

"Το κλειδί της ισότητας είναι να αντικρούσουμε την ευρεία αντίληψη ότι τα κορίτσια αξίζουν λιγότερο από τα αγόρια", αναφέρεται.

Πολύ συχνά τα κορίτσια έχουν ελάχιστο ή καθόλου λόγο στο πότε και με ποιον θα παντρευτούν ή στο αν θα πάνε στο σχολείο. 

Τα σώματά τους και η σεξουαλικότητά τους τυγχάνουν μεταχείρισης "προϊόντων προς ανταλλαγή", όπως επισημαίνεται στη μελέτη.

Στην Ουγκάντα η ανέχεια μπορεί να οδηγήσει τα κορίτσια στο σεξ με μεγαλύτερα αγόρια και αντάλλαγμα βασικά είδη καθημερινής χρήσης -από προϊόντα προσωπικής υγιεινής ως τα δίδακτρα του σχολείου, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν την παρακολούθηση-επισημαίνεται στην έκθεση.

Ωστόσο, η ίδια διαπιστώνει ότι στην Ουγκάντα και την Κολομβία τα κορίτσια δεν θεωρούν πλέον τους εαυτούς τους αποκλειστικά υπεύθυνους για την προώθηση της ισότητας των φύλων.

Όλο και συχνότερα αναζητούν "συμμάχους", όπως αρχηγούς της κοινότητας, δημάρχους, δασκάλους και αγόρια για να αλλάξουν τις κοινωνικές νόρμες.

"Αυτή είναι μια σαφής αλλαγή σε σχέση με αποδείξεις που συλλέχθηκαν σε προηγούμενη έρευνα όταν είχε θεωρηθεί ότι η αλλαγή ήταν κατά πολύ ευθύνη των κοριτσιών και των μητέρων τους".

huffingtonpost

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ-Thomson Reuters Foundation)

από την αγαπημένη ideopigi

«Τρως ξύλο; Να πώς θα το κρύψεις!»: Το make up της σιωπής στην τηλεόραση της ξεφτίλας (Morocco TV “Sabahiyat”)

Στον απόηχο της «Παγκόσμιας ημέρας κατά της βίας εναντίον των γυναικών»... Μετά από εκατοντάδες πορείες, διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις και χιλιάδες άρθρα και αφιερώματα... έσκασε και η είδηση από το Μαρόκο.

Όχι, δεν είναι κάποια κακοποιημένη γυναίκα που επιστράτευσε όλο της το σθένος για να καταγγείλει το δικό της περιστατικό βίας. 

Ούτε κάποια καινούργια έρευνα που βγάζει στο φως στατιστικά στοιχεία. 

Ούτε καν κάποιες συμβουλές από ειδικούς ως προς το πώς να χειριστεί μια γυναίκα ένα ξέσπασμα ενδοοικογενειακής βίας από τον [αγαπημένο] σύζυγο... 
Από αυτά που το θύμα ντρέπεται όχι μόνο να καταγγείλει αλλά να παραδεχτεί ακόμη και στον ίδιο της τον εαυτό...

Πρόκειται για κάτι πιο πρακτικό: μια make up artist βγαίνει στο τηλεοπτικό πρόγραμμα “Sabahiyat” και δίνει συμβουλές για το πώς μπορεί μια γυναίκα να καλύψει με μακιγιάζ τα σημάδια από το ξύλο που έχει φάει. 

Το μέρος του προγράμματος ονομάζεται: «καμουφλάζ για τα ίχνη της βίας». 

Η μακιγιέζ δείχνει όλο χαρά ποια προϊόντα μπορείς να χρησιμοποιήσεις και πώς να τα εφαρμόσεις στο πρόσωπο ενώ η παρουσιάστρια σχολιάζει την εικόνα λέγοντας: 

«ελπίζουμε αυτά τα μυστικά ομορφιάς να σας βοηθήσουν να τα βγάλετε πέρα στην καθημερινή σας ζωή» [sic] 

Στο τέλος, χαμογελάει η μακιγιέζ που τα κατάφερε, χαμογελά και το μοντέλο, η γυναίκα με τις μελανιές που κρύφτηκαν τόσο καλά κάτω από το make up και το concealer… 
Όλα καλά! Ούτε ίχνος βίας στο Μαρόκο του 2016.
Το πρόγραμμα ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυρίας κι έγινε θέμα στα social media. Ευτυχώς, τα αντανακλαστικά κάποιων δουλεύουν ακόμη... Δεν έχουν αποχαυνωθεί όλοι/ες από βλακώδη τηλεοπτικά προγράμματα.

Το κανάλι 2Μ που πρόβαλε τα tips του αίσχους, κατέβασε το συγκεκριμένο video από το διαδικτυακό του πρόγραμμα και μίλησε για ένα απλό, στιγμιαίο τηλεοπτικό ατόπημα. Αλήθεια; Εδώ, κάτω από αυτή την ενέργεια, κρύβεται πασαλειμμένη με make up και concealer, η σεξιστική νοοτροπία που θεωρεί ότι οι γυναίκες πρέπει να δέχονται την ενδοοικογενειακή βία αδιαμαρτύρητα: 

«Τρως ξύλο; Να πώς θα το κρύψεις!» Το ενδεχόμενο να μιλήσεις γι αυτό, δεν παίζει καθόλου. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία αγωνία, καμία φρίκη... Ούτε καν ανησυχία. 
«Τρως ξύλο; Ε δεν είναι δα και κάτι φοβερό, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες». Είναι μέρος της καθημερινής ζωής. Πρέπει να μάθεις να το κουκουλώνεις. 
Να το κρύβεις καλά, να μην φαίνονται τα σημάδια.

Αύριο –μεθαύριο, πού ξέρεις; βγαίνει κι ένα νέο πρωτοποριακό προϊόν: concealer ειδικά για τις μελανιές από το ξύλο ή make up για χαστούκια, make up για μπουνιές κ.ο.κ. 

Αν οι εταιρείες καλλυντικών το θελήσουν, τα κανάλια εδώ θα είναι, πρόθυμα να προωθήσουν αυτά τα προϊόντα ομορφιάς που... αγαπούν τις γυναίκες.

Όσο η τηλεόραση συνεχίζει την... προσφορά της στην κοινωνία, χιλιάδες Μαροκινοί υπογράφουν μια γραπτή διαμαρτυρία [Moroccans sign a petition] που καταγγέλλει τον τηλεοπτικό σταθμό 2Μ ότι στις 23/11/2016, δύο ημέρες πριν από την Παγκόσμια Ημέρα κατά της βίας εναντίον των γυναικών, πρόβαλε το απαράδεκτο αυτό πρόγραμμα. 

«Μην καλύπτετε την ενδοοικογενειακή βία. Καταγγείλετε τον δράστη»απαντούν στο make up του αίσχους, «οι Μαροκινοί πολίτες που ανησυχούν» που υπογράφουν το petition.

Στο Μαρόκο, η ενδοοικογενειακή βία μετράει 20.000 περιστατικά που καταγγέλθηκαν μόνο τα δύο τελευταία χρόνια. Ποιος ξέρει πόσα σκεπάστηκαν κάτω από make up και concealer, κάτω από ντροπή και φόβο. 
Το τελευταίο που χρειάζονταν οι Μαροκινές είναι προγράμματα σαν αυτό. Ντροπή για τους ανθρώπους των media.

tvxs

«Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!» - «Μια στις τρεις γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού».

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία, 

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου, 8 μ.μ. στην πλατεία Καπνικαρέας

υπό το γενικό σύνθημα, «Καμιά ανοχή»!

Στο σχετικό κάλεσμα με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!» σημειώνεται ότι, σύμφωνα με την στατιστική, «Μια στις τρεις γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού».

«Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;
»Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο;

Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; 

Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; 

Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; 

Πόσες μας έχουν πει "πουτάνες" ή "σεμνότυφες" επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; 

Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

»Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). 

Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους – κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

»Ό,τι η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως "γυναικείο" ιεραρχείται ως κατώτερo και υποτιμάται. Ο μισογυνισμός κι η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κομμάτι ενός συνολικού συστήματος σκέψης και καταπίεσης – της πατριαρχίας – που αναπαράγει βία κι αγγίζει όλα τα άτομα ανεξαιρέτως.

»Πολλές πιστεύουμε ότι ζούμε χωρίς βία. Επειδή το σώμα μας δεν δέχεται επίθεση, επειδή η ψυχολογική βία ήταν πάντα εκεί και είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουμε. Επειδή είμαστε γυναίκες η κάθε μας κίνηση καταγράφεται και κατακρίνεται. Είμαστε υπόλογες για κάθε τι λέμε και κάνουμε, λες και το δικαίωμά μας στο δημόσιο λόγο και χώρο μας παραχωρείται ή μας χαρίζεται.

»Ακούμε συχνά ότι είμαστε τρελές, υστερικές κι ότι είναι υπερβολή ή ακόμη και διχαστικό όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για τον σεξισμό που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

»Όμως όλα τα παραπάνω είναι επιθέσεις. Όλα τους είναι βία. Ως γυναίκες αναγκαζόμαστε καθημερινά να νιώθουμε στριμωγμένες, στοχοποιημένες, ανασφαλείς. Σήμερα και κάθε μέρα όλες οι γυναίκες θα βιώσουμε μια, έστω «μικρή», σεξιστική επίθεση.

»Αρκετά έχουμε ανεχτεί!
»Δεν θα αγγίζετε ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

»Σήμερα και κάθε μέρα μιλάμε για αυτήν την καθημερινότητα και αντιστεκόμαστε σε αυτήν.
»Αυτός ο κόσμος ανήκει και σε μας: Ενώνουμε τις φωνές μας με όλες τις γυναίκες και με τα κινήματα τους που αγωνίζονται και διεκδικούν διεθνώς, στην Πολωνία, στην Αργεντινή, στη Ν. Κορέα, στην Ισλανδία! Νίκη στους αγώνες τους!
Καμιά Ανοχή».

«Τι είναι βία:
Βία είναι να σε σκοτώνουν
Βία είναι να σε βιάζουν
Βία είναι να σε χτυπάνε
Βία είναι να σε ρωτάνε τι φόραγες όταν βιάστηκες ή παρενοχλήθηκες
Βία είναι να «πρέπει να του κάτσεις»
Βία είναι να σε τραμπουκίζει κάποιος επειδή τον απέρριψες ή τον χώρισες
Βία είναι να φοβάσαι μόνη στο δρόμο το βράδυ
Βία είναι να πρέπει να ξέρει συνέχεια που είσαι
...................
Βία είναι να σου λένε να χαμογελάσεις, λες και οφείλεις να είσαι χαρούμενη συνέχεια
Βία είναι να νιώθει άνετα κάποιος να σχολιάζει το σώμα και την εμφάνιση σου επειδή είσαι γυναίκα
Βία είναι να θεωρείται «ευγενής» όποιος δεν θα χτύπαγε γυναίκα λες και σου κάνει χάρη
Βία είναι το να σου λέει ότι «πάλι για αυτά τα φεμινιστικά θα μας πεις;;;»
Βία είναι το να σε αποκαλούνε «σκύλα» επειδή εξέφρασες την άποψή σου
Βία είναι να κρύβουν σεξιστικά σχόλια σε «χιούμορ»
Βία είναι να σε ρωτάνε σε συνέντευξη για δουλειά αν «σκοπεύειες να κάνεις οικογένεια»
Βία είναι να σε απολύουν επειδή έμεινες έγκυος
Βία είναι να πρέπει να αφήσεις εσύ τη δουλειά σου και τα ενδιαφέροντα σου για να προσέχεις τα παιδιά
Βία είναι να αποδίδουν την επιτυχία σου στην εμφάνιση σου και όχι στις ικανότητες σου
Βία είναι να σε πιέζουν να κάνεις καισαρική
Βία είναι να μην σ’ αφήνουν να μιλάς για την καταπίεση σου
Bία είναι η κακοποίηση που υφίστανται από μπάτσους-δικαστές οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους/βιασμούς τους
Βία είναι το να είσαι μετανάστρια και να θεωρούν αυτομάτως ότι εκδίδεσαι.
Βία είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, όπου γυναίκες πια έχουμε δεχτεί και αναπαράγουμε τη πατριαρχική βία μεταξύ μας
....................
Βία είναι να σε μεγαλώνουν με την ιδέα ότι θα εξαρτάσαι από έναν άντρα
Βία είναι να πρέπει να ξαναγυρίσεις στο σπίτι των γονιών σου και στην πατρική εξουσία γιατί είσαι άνεργη».

Info: kamia-anoxi@googlegroups.com, fb: Καμιά Ανοχή
ideopigi

Σε καταστάσεις Ενδοοικογενειακής Βίας, δεν υποφέρουν μόνο οι γυναίκες, αλλά και τα παιδιά

Η βία μέσα στην οικογένεια είναι ένα φαινόμενο διαπολιτισμικό, διαχρονικό και δεν διαλέγει κοινωνικές τάξεις. 

Στην Ελλάδα, το ποσοστό της βίας μέσα στην οικογένεια ανέρχεται στο 31%. 

Η πραγματική διάσταση του προβλήματος όμως δεν μπορεί να δοθεί, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που κακοποιείται φοβάται να το καταγγείλει. Περίπου μόνο 1 στα 20 περιστατικά καταγγέλλεται στην Αστυνομία.

Σε καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας δεν υποφέρουν μόνο οι γυναίκες, αλλά και τα παιδιά, είτε ως μάρτυρες σε σκηνές βίας, είτε ως θύματα της βίας. 

Έρευνες δείχνουν ότι παιδιά, των οποίων η μητέρα κακοποιείται, είναι και τα ίδια θύματα λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής ή σεξουαλικής κακοποίησης. 

Επίσης, οι κακοποιημένες γυναίκες διατρέχουν πολύ μεγάλο κίνδυνο να κακοποιήσουν και οι ίδιες τα παιδιά τους. 

Τα παιδιά- θύματα της ενδοοικογενειακής βίας συνήθως εμφανίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα και άλλες διαταραχές, από νυχτερινή ενούρηση μέχρι και απόπειρες αυτοκτονίας. Είναι πιο ευάλωτα σε παραβατικότητα και συχνά από θύματα γίνονται τα ίδια δράστες. 

Κομμάτια από τη συμπεριφορά των γονέων φαίνεται να μεταβιβάζονται και στις επόμενες γενιές, στην ενήλικη ζωή των παιδιών τους μέσα στο συζυγικό τους ρόλο. Γονείς που ως παιδιά έχουν υπάρξει αυτόπτες μάρτυρες ή θύματα ενδοοικογενειακής βίας, έχουν τάση για βίαιη συμπεριφορά και δυσκολίες προσαρμογής στην οικογενειακή τους ζωή. Γονείς που συνεχίζουν το φαύλο κύκλο της κακοποίησης στα παιδιά τους, φαίνεται πως έχουν αποσυνδέσει τα συναισθήματά τους από τις αναμνήσεις της δικής τους κακοποίησης.

Ο μηχανισμός της αποσύνδεσης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για τη μεταβίβαση τις κακοποίησης στις επόμενες γενιές. Οι γονείς αυτοί φαίνεται να εμφανίζουν υψηλά επίπεδα εξιδανίκευσης, ασυνέπειας και τάση φυγής στις περιγραφές της παιδικής τους ηλικίας. Ανακαλούν τη φροντίδα που έλαβαν ως παιδιά με τρόπο αποσπασματικό, κομματιασμένο και διακοπτόμενο. 

Αντίθετα, γονείς που δεν αναπαράγουν την κακοποίηση στα παιδιά τους, έχουν πιο συγκροτημένη την εμπειρία της κακοποίησής τους και πιο σταθερή και ενοποιημένη εικόνα για τον εαυτό τους.

Το προφίλ των κακοποιημένων γυναικών

Χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

Πιστεύουν ότι ο ρόλος τους ως σύζυγοι, νοικοκυρές και μητέρες τους δίνει αυτοαξία. Έχουν παραδοσιακές αντιλήψεις σε θέματα οικογένειας και πιστεύουν στην ενότητά της και στα στερεότυπα του γυναικείου ρόλου. Οι περισσότερες έχουν υπάρξει θύματα κακοποίησης από τους γονείς τους στην παιδική τους ηλικία.
Παθητική συμπεριφορά. 

Υπομένουν, ανέχονται τον εξευτελισμό και την προσβολή, δέχονται την ευθύνη για τις βίαιες πράξεις των συζύγων τους. Ενώ χαρακτηρίζονται παθητικές από τους άλλους, αντιμετωπίζουν όμως τη βία στο σπίτι με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφεύγουν μεγαλύτερη κακοποίηση ή και δολοφονία.
Ανασφάλεια και αναξιότητα. 

Νιώθουν ξεκρέμαστες χωρίς την παρουσία του συζύγου, αποφεύγουν να αναλάβουν ευθύνες και πρωτοβουλίες γιατί φοβούνται ότι αν αποτύχουν θα κατακριθούν και θα κακοποιηθούν. Συχνά χρησιμοποιούν τα σεξ ως μέσο διατήρησης της σχέσης τους.
Ενοχές. 

Πιστεύουν ότι ευθύνονται οι ίδιες για την κακοποίησή τους και αρνούνται τον θυμό που νιώθουν από την κακοποίηση.
Ψυχοσωματικά συμπτώματα. 

Έχουν έντονες αντιδράσεις άγχους και ψυχοσωματικές ασθένειες.
Αίσθημα αβοηθησίας. 

Πιστεύουν ότι κανείς δεν μπορεί να τις βοηθήσει και να τις στηρίξει πέρα από τον ίδιο τον εαυτό τους.

Το προφίλ του άνδρα-θύτη

Χαμηλή αυτοεκτίμηση. 

Πιστεύουν ότι μέσα από τη βίαιη συμπεριφορά τους και τον αυταρχισμό τους μπορούν να αποδείξουν ότι αξίζουν. 

Συχνά χρησιμοποιούν το βίαιο σεξ ως μέσο για να αυξήσουν την αυτοεκτίμησή τους και τον ανδρισμό τους. 

Έχουν κτητική συμπεριφορά, δημιουργούν σκηνές παθολογικής ζήλιας και πολλοί παρουσιάζουν διπλή προσωπικότητα. 

Κάποιοι έχουν υπάρξει θύματα ή μάρτυρες σκηνών βίας στην πατρική τους οικογένεια.
Παραδοσιακές αντιλήψεις γύρω από το ρόλο τους. 

Πιστεύουν στην υπεροχή των ανδρών και στον παραδοσιακό τους ρόλο μέσα στην οικογένεια.
Έλλειψη αυτοελέγχου και επίγνωσης των πράξεών τους και προβολή της ευθύνης σε άλλους.

Δεν παραδέχονται ότι η συμπεριφορά τους είναι βίαιη, δεν εκτιμούν τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει η πράξη τους στο θύμα ή στα άλλα μέλη της οικογένειας. Δικαιολογούν τον εαυτό τους για τη συμπεριφορά τους, προβάλλοντας άλλους, εξωγενείς παράγοντες, όπως οικονομικά προβλήματα, αλκοόλ, την προκλητική συμπεριφορά της συζύγου.

Το ερώτημα που συχνά τίθεται είναι: ‘γιατί οι κακοποιημένες γυναίκες δεν φεύγουν από το σπίτι;’

Ο φόβος, η ανασφάλεια, η συναισθηματική εμπλοκή, η παγίδευση και η εξάρτηση είναι μερικοί από τους λόγους που απαντούν το ερώτημα. 

Φοβούνται τις επιπτώσεις της αποκάλυψης και την αντίδραση από το σύζυγο. 

Φοβούνται ότι η οικογένειά τους δεν θα τις στηρίξει, είτε γιατί δεν έχει τη δυνατότητα, είτε γιατί ακολουθεί την αντίληψη ‘κάνε υπομονή μην χαλάσεις την οικογένειά σου’. 

Πιστεύουν ότι θα διαλυθεί η οικογένειά τους και τα παιδιά τους θα κουβαλούν το στίγμα των χωρισμένων γονιών. 

Εκλογικεύουν την κατάσταση λέγοντας ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δυο γονείς για να μεγαλώσουν σωστά. 

Νιώθουν ότι ευθύνονται για την κακοποίησή τους, οπότε δεν πρέπει να παραπονιούνται και να εναντιώνονται στο σύζυγο. Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών παραδέχονται ότι είναι ερωτευμένες με το σύζυγό τους και ότι αν αυτοί αλλάξουν συμπεριφορά, τότε εκείνες θα τα ξεχάσουν όλα και θα είναι ευτυχισμένες. 

Ντρέπονται να αποκαλύψουν την κακοποίησή τους γιατί πιστεύουν ότι θα θιγεί η αξιοπρέπειά τους.

Η κατανόηση του κύκλου της βίας είναι πολύ σημαντική γιατί μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε το πως οι κακοποιημένες γυναίκες μετατρέπονται σε θύματα, πως αποκτούν το αίσθημα της αδυναμίας και γιατί δεν προσπαθούν να ξεφύγουν. 

Τρεις είναι οι φάσεις που περιγράφουν τον κύκλο της ενδοοικογενειακής βίας.

Σε πρώτη φάση γίνονται επεισόδια βίας ήπιας έντασης και ...

......

η συνέχεια εδώ: family-violence

σχετικό: Τα παιδιά ως μάρτυρες ενδο-οικογενειακής βίας