Στην Πνύκα... «Τις αγορεύειν βούλεται;»

#Πνύκα

Γιατί οι ηγέτες του κόσμου θέλουν να μιλήσουν στην Πνύκα;

Εκεί που μίλησαν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, ο Περικλής, ο Δημοσθένης, ο Αισχίνης, αλλά και στην σύγχρονη εποχή ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, επιθυμούν διακαώς να βγάλουν λόγο οι σύγχρονοι πολιτικοί μεγάλων χωρών. 

Ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπάρακ Ομπάμα το επεδίωξε, αλλά η ασφάλειά του φοβήθηκε κι έτσι επικαλέστηκε... τον κακό καιρό και τελικά δεν μίλησε στην Πνύκα. 

Όμως στην αρχαία εποχή, οι πολιτικοί, οι ρήτορες, οι φιλόσοφοι και όσοι άλλοι μιλούσαν εκεί προφανώς δεν φοβόνταν τίποτα -και κυρίως δεν φοβόνταν τον αντίλογο. 

Στην ερώτηση "Τίς αγορεύειν βούλεται;" απαντούσε όποιος πολίτης είχε κάτι να πει και κανείς δεν φοβόταν τον αντίλογο και τις διαφωνίες. 

Διότι αυτά αποτελούσαν βασικά στοιχεία της ίδιας της Δημοκρατίας.

Για να δείξει κανείς σήμερα σ΄ ολόκληρο τον κόσμο πόσο πολύ πιστεύει στη Δημοκρατία, πρέπει να πατήσει στα χώματα της Πνύκας και να μιλήσει από εκεί. 

Η ισηγορία, δηλαδή το ίσο δικαίωμα του κάθε πολίτη να λάβει τον λόγο στην Πνύκα, ήταν ένας από τους τρεις πυλώνες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. 

Οι άλλοι δύο πυλώνες ήταν η ισονομία, δηλαδή η ισότητα ενώπιον των νόμων, και η ισοπολιτεία, δηλαδή η ισότητα στο "εκλέγειν" και "εκλέγεσθαι".

Η Πνύκα (αρχ. Πνυξ) ήταν η θέση, η περιοχή, όπου συγκαλούνταν η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η συνέλευση των Αθηναίων, από τον 6ο ως το τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. 

Συνδεδεμένη με τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη (γύρω στο 500 πΧ), η Πνύκα αποτέλεσε την καρδιά της Δημοκρατίας. 

Αυτό το μοναδικό στοιχείο δεν το έχει χάσει. Η Πνύκα είναι εμποτισμένη με την ιδέα της Δημοκρατίας. 

Αυτό το γνωρίζουν οι πάντες, συμπεριλαμβανομένου και του Γάλλου προέδρου Emmanuel Makron, που απευθύνθηκε στον κόσμο ολόκληρο από την Πνύκα.

Ο χώρος της Πνύκας αποτελούσε επίσης και σπουδαίο ιερό χώρο στην αρχαία Αθήνα. ΄Ηταν αφιερωμένος στον Δία, που ήταν ο μεγάλος προστάτης του αθηναϊκού πολιτεύματος...

onalert

Αναπτυξιακό τραύμα: Πώς διαμορφώνει την ενήλικη ταυτότητά μας

Το αναπτυξιακό τραύμα είναι πιο κοινό απ’ ό,τι πιστεύουμε οι περισσότεροι. 

Σύμφωνα με το Αμερικάνικο Δίκτυο για το Παιδικό Τραυματικό Στρες, το 78% των παιδιών αναφέρουν πάνω από μια τραυματικές εμπειρίες πριν την ηλικία των 5. 

Το 20% αυτών που φτάνουν τα 6 χρόνια λαμβάνουν θεραπεία για σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση, έκθεση σε ενδοοικογενειακή βία και τραυματική απώλεια. 

Οι ενήλικες που αντιμετωπίζουν κάποιο αναπτυξιακό τραύμα συχνά αναπτύσσουν Σύνθετη διαταραχή Μετατραυματικού στρες (cPTSD), η οποία χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στη συναισθηματική ρύθμιση, τη συνείδηση και τη μνήμη, την αυτό- αντίληψη, όπως επίσης διαστρεβλωμένες αντιλήψεις για τους θήτες τους, δυσκολίες στις σχέσεις με τους άλλους και αρνητικές επιδράσεις στη νοηματοδότηση της ζωής. 

Αν και σαν διαταραχή είναι αρκετά συχνή, οι ειδικοί θεωρούν ότι τα νούμερα θα ήταν ακόμα μεγαλύτερα, αν ο κόσμος μιλούσε πιο ελεύθερα και δεν υπήρχαν ταμπού και προκαταλήψεις. 

Αν και δεν υπάρχει αυστηρή σχέση αιτίου – αποτελέσματος ανάμεσα στην κακομεταχείριση και στο cPTSD, ένας μεγάλος αριθμός παιδιών θα εμφανίσουν προβλήματα στην ενήλικη ζωή τους και η ανάρρωση είναι δύσκολη, ακόμα και γι’ αυτούς που δεν χρειάζονται αναγκαία κάποια θεραπεία.

Πώς το αναπτυξιακό τραύμα επιδρά στη διαμόρφωση της ταυτότητας;

Η διαμόρφωση της ταυτότητας αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φυσιολογικής ανάπτυξης και λαμβάνει χώρα σε όλη τη ζωή μας. 
Η ταυτότητα περιλαμβάνει τη σύνδεση του συναισθήματος με την νοημοσύνη, τη βασική επίγνωση της συναισθηματικής μας κατάστασης, την αίσθηση ασφάλειας και συνοχής ως άτομα, ακόμα και τη βασική εμπειρία του ποιοι πραγματικά είμαστε. 
Όλα αυτά διαταράσσονται από το αναπτυξιακό τραύμα, επειδή εδώ προτεραιότητα έχει η βασική επιβίωση και οι πόροι που έχουμε ως άνθρωποι καταναλώνονται σε αυτό. 

Το πρώιμο τραύμα αλλάζει την πορεία της εγκεφαλική ανάπτυξης, καθώς ένα περιβάλλον για παράδειγμα, που χαρακτηρίζεται από φόβο και παραμέληση, απαιτεί διαφορετικές προσαρμογές από τον εγκέφαλο. Όσο πιο νωρίς προκαλείται το τραύμα, τόσο πιο έντονες οι αρνητικές επιπτώσεις.

Γι’ αυτούς λοιπόν που παλεύουν με ένα ή περισσότερα αναπτυξιακά τραύματα, η ανάπτυξη της ταυτότητας είναι μια δυσκολότερη διαδικασία, καθώς στη ζωή τους πολλές φορές περιλαμβάνονται η κατάχρηση ουσιών, οι διατροφικές διαταραχές, η κατάθλιψη, τα προβλήματα συμπεριφοράς και η δυσκολία στις κοινωνικές και διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις. 
Πολλοί από αυτούς παραμένουν αποσυνδεδεμένοι από τους εαυτούς τους καθ’ όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, της εφηβείας και της πρώιμης ενήλικης ζωής.
Με αυτές τις διαπιστώσεις στο νου μας, στο παρόν άρθρο θα εστιάσουμε στους βασικούς τρόπους με τους οποίους η ταυτότητα διαμορφώνεται από τις πρώιμες τραυματικές εμπειρίες. 
Η κατανόηση των βασικών αυτών θεμάτων μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα σημεία στα οποία υφίστανται δυσκολίες, έτσι ώστε να μπορέσουμε να σκιαγραφήσουμε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τη θεραπεία, την προσπάθεια για επούλωση των πληγών και την προσωπική ανάπτυξη.

1. Απώλεια της παιδικής ηλικίας: «Δεν έζησα παιδικά χρόνια» ή «Δεν θυμάμαι και πολλά από τότε»

Όσα άτομα έχουν βιώσει μια δύσκολη και στρεσογόνα παιδική ηλικία συχνά δεν μπορούν να θυμηθούν μεγάλα κομμάτια της ζωής τους από τότε. 
Επιπροσθέτως, δεν έχουν μια ξεκάθαρη ιστορία να μας διηγηθούν ως παιδιά, ακόμα και από τα μετέπειτα χρόνια τους. Αυτή η αυτοβιογραφική ικανότητα ονομάζεται «συνεκτική αφήγηση» και εδώ μπορεί να είναι απούσα, μη ανεπτυγμένη, υπεραπλουστευμένη ή απλά ψευδής. Κάποιοι αναφέρουν με θυμό ότι νιώθουν σαν η παιδική τους ηλικία να έχει αρπαχτεί με βία από εκείνους.

2. Χαμένα κομμάτια του εαυτού: «Πάντα ένιωθα σαν να λείπει κάτι από εμένα, αλλά δεν γνωρίζω τι»

Μετά από έντονες στρεσογόνες καταστάσεις, τα παιδιά συχνά αποσυνδέουν σημαντικά κομμάτια του εαυτού τους, ώστε να επιβιώσουν. 
Μπορεί να αποφασίζουν ασυνείδητα να βασίζονται σε μια κύρια περσόνα, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν μια αίσθηση σταθερότητας και να εφησυχαστούν σε εκείνη- για παράδειγμα, εστιάζουν στο να είναι τέλειοι μαθητές- ενώ δεν έχουν καθόλου κοινωνική ή προσωπική ζωή. 
Αργότερα στη ζωή, μπορεί να νιώθουν ότι κάποια κομμάτια τους λείπουν.
Μέσα από την προσωπική ανάπτυξη και θεραπεία, μπορεί να ανακαλύψουν ξανά και να δημιουργήσουν από την αρχή εκείνα τα χαμένα κομμάτια.

3. Προτίμηση για καταστροφικές σχέσεις: «Είμαι ένα άτομο που πάντα κάνει σχέσεις με εκείνους/ες που μου κάνουν κακό»

Είναι αρκετά συχνό τα άτομα που έχουν κάποιο τραύμα από τους ανθρώπους που τους φρόντιζαν να καταλήγουν με σχέσεις που δεν αποδεικνύονται καλές για εκείνα. 
Βρίσκουν ανθρώπους που ταιριάζουν στην τραυματική τους ταυτότητα, ακόμα και αν προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά, οδηγούμενοι σε έναν συνεχή τραυματισμό μέσω της επανάληψης του παρελθόντος. 
Καταλήγουν να δένονται με μη διαθέσιμους, κακοποιητικούς ή ναρκισσιστικούς τύπους ανθρώπων χωρίς να επιλέγουν βεβαίως κάτι τέτοιο συνειδητά. Συχνά, θεωρούν ότι στην αρχή υπάρχει κάποια δυνατή «χημεία», αλλά αργότερα απογοητεύονται. 
Αυτή η επανάληψη μπορεί να σας αποπροσανατολίζει και να σας μπερδεύει, δυσκολεύοντας και τη διαμόρφωση της ταυτότητας.

4. Αποφυγή των σχέσεων: «Είναι καλύτερα για μένα να μείνω μόνος/η»

Εναλλακτικά, τα άτομα αυτά επιλέγουν να αποφεύγουν την εγγύτητα και απομονώνονται. Ορισμένες φορές αυτό αρχίζει νωρίς στη ζωή, άλλες αργά, σαν μια προσπάθεια να σπάσουν τον κύκλο των καταστροφικών αυτών σχέσεων. 
 Όμως, οι υγιείς σχέσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής ανάπτυξης. Η αποφυγή τους στην ενήλικη ζωή ως ένα μέτρο προστασίας επιδεινώνει την ανάπτυξη μιας πλήρους ταυτότητας, καθώς εγκαθιδρύει και μια αντίληψη αναξιότητας και αυτό- ενοχοποίησης.

5. Αποφυγή σύνδεσης με τον εαυτό: «Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι για τον εαυτό μου, με κάνει να νιώθω άσχημα»

Κάθε υπενθύμιση αυτών των τραυματικών εμπειριών οδηγεί σε πόνο και αυτά τα άτομα προσπαθούν να αποδράσουν από αυτό και έτσι από τον εαυτό τους. 
Η ακραία μορφή αυτού μπορεί να οδηγήσει σε αυτό- καταστροφή.
Η σύνδεση με τον εαυτό, αλλά και με άλλους, συνιστά μια έντονη υπενθύμιση του τραύματος, ενεργοποιώντας μνήμες και συναισθήματα, που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Αυτή η αποφυγή γίνεται συνήθεια.

6. Δυσκολία ενσωμάτωσης των συναισθημάτων στην ταυτότητα: «Συνήθως δεν έχω έντονα συναισθήματα για πράγματα και καταστάσεις και πρόσωπα»

Όταν τα συναισθήματα δεν έχουν καμία θέση στην οικογένεια, δεν έχουν ούτε και στην ίδια την ταυτότητα κάποιου. Ωστόσο, είτε το θέλουν, είτε όχι, εκείνα συνεχίζουν να επιδρούν πάνω σε αυτά τα άτομα, οδηγώντας τα στη σύγχυση και στην αστάθεια. 
Δεν είναι ικανοί να προβλέψουν και να πάρουν συχνά κατάλληλες αποφάσεις. Αυτή η συναισθηματική δυσλειτουργία οδηγεί σε παρορμητικές αποφάσεις και εμποδίζει τη διαμόρφωση υγιών σχέσεων με άλλους. 
Οι ενήλικες συχνά νιώθουν ένα συναισθηματικό μούδιασμα. Μπορεί να βιώνουν μόνο κάποια αρνητικά ή εντελώς αποδυναμωμένα συναισθήματα. Η ταυτότητά τους αναπτύσσεται με έναν επίπεδο και στενόμυαλο τρόπο και συχνά έχουν έντονους φόβους και περιορισμένες αντιλήψεις.

Προχωρώντας μπροστά

Αν και μπορεί να είναι αποκαρδιωτικό να διαβάζετε τις τόσες αρνητικές επιπτώσεις των τραυμάτων στην ενήλικη ζωή, οι θεραπευτικές προσπάθειες, πρέπει να γνωρίζετε, ότι είναι αρκετά αποτελεσματικές. 
Η επούλωση, το πένθος και η ανάπτυξη, συχνά χρειάζονται χρόνο. Ωστόσο, είναι πράγματα που μπορούν να προσεγγιστούν και να επιτευχθούν, ακόμα και αν πολλές φορές φαντάζει γολγοθάς. 
Η αυτο-φροντίδα συνιστά το πρώτο βασικό βήμα, όπως επίσης και το να νιώσετε άνετα να ζητήσετε στήριξη και βοήθεια, κάτι που ένα παιδικό τραύμα μπορεί να έχει κάνει δύσκολο.

Grant Hilary Brenner, M.D., ψυχίατρος και ψυχαναλυτής
Εναλλακτική Δράση

Χόρχε Μπουκάι: Το πληγωμένο παιδί μέσα μας

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι 

«Να βλέπεις στον έρωτα»- Εκδ. opera 

Αν εξοργίζομαι επειδή αργείς, μπορεί, το να έρχεσαι στην ώρα σου να μην αρκεί για την επίλυση του προβλήματός μου. Θα έπρεπε να δω τι είναι αυτό που με πειράζει τόσο, ποια ερμηνεία δίνω στην αργοπορία σου, τι είναι αυτό που χρειάζομαι από σένα, τι σου ζητάω απαιτώντας ακρίβεια… 

Να μου αποδείξεις ότι νοιάζεσαι για μένα; Να με εκτιμάς; Να με λάβεις υπόψη σου; Τι θέλω να πω όταν αντιδρώ έτσι;

Όταν επικεντρωνόμαστε υπερβολικά στον εαυτό μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στον άλλον και γινόμαστε εγωκεντρικοί. 

Γι’ αυτόν που βλέπει απ΄έξω, η συμπεριφορά μας μοιάζει τουλάχιστον υπερβολική – αν όχι εντελώς παράλογη. Και πιθανότατα είναι, γιατί αυτές οι τόσο πρωτόγονες αντιδράσεις προέρχονται στην πραγματικότητα από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, από τους τρόπους συμπεριφοράς που μάθαμε για να προστατευόμαστε από τα τραύματα της παιδικής ηλικίας…

Αυτή η ανάμνηση του πρωτογενούς τραύματος μπορεί να ονομαστεί «το πληγωμένο παιδί». Αυτό το πληγωμένο παιδί που φέρουμε μέσα μας είναι που μας κάνει να αντιδρούμε έτσι. Κουβαλάμε τους πόνους που δεν μπορέσαμε να εκφράσουμε στην παιδική μας ηλικία και τους εξωτερικεύουμε μέσω των αντιδράσεών μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Αυτό σημαίνει πως τοποθετούμαστε πριν καλά καλά μπορέσουμε να σκεφτούμε. 

Αυτού του είδους οι αντιδράσεις είναι που δημιουργούν τα περισσότερα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Δυστυχώς, όταν βιώνουμε μία σχέση, τους πόνους και τους θυμούς που δεν βρήκαν διέξοδο στο παρελθόν, τους αναπλάθουμε στο παρόν μας, εμπλέκοντας και τον άλλον στις αντιδράσεις μας. Γενικά, αυτοί οι παλιοί πόνοι δεν εμφανίζονται μέχρι να βρεθούμε σε μία ερωτική σχέση. Η σχέση και ο γάμος ξύνουν αυτές τις παλιές πληγές και υποθέτουμε πως είναι ο σύντροφός μας που τις προκαλεί.

Συνήθως αυτό δε συμβαίνει από την αρχή, αλλά σιγά σιγά, όσο αισθανόμαστε πραγματικά δεμένοι με τον άλλον. Αυτό το πληγωμένο παιδί που κουβαλάμε μέσα μας είναι σαν μία μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα, σαν ένας πονόδοντος. Όταν παρουσιάζεται στη ζωή μας δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο, ο πόνος κυριαρχεί στη ζωή μας. Σε πολλές περιπτώσεις χωρισμού, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη σχέση μεταξύ των δύο, αλλά σε άλυτα θέματα του παρελθόντος ενός από τους δύο (ή και των δύο).

Η αντίδρασή μου προκαλεί τη δική σου, κι έτσι ο ένας επηρεάζει αρνητικά τον άλλον. Όταν κουβαλάμε μέσα μας το πληγωμένο παιδί, έχουμε την αίσθηση πως ποτέ δεν βρισκόμαστε στο παρόν. Πάντα αντιδρούμε για πράγματα που μας συνέβησαν πριν πολλά χρόνια. Αυτό καθιστά τη σχέση με τον άλλον αδύνατη. Όσο δεν ασχολούμαι με το πληγωμένο παιδί, αυτό θα συνεχίσει να αντιδρά και να επιδεινώνει τις προσωπικές μου σχέσεις, καθώς ο μόνος που μπορεί να το ακούσει είμαι εγώ ο ίδιος όταν σκύβω πάνω στη θλίψη και την οργή του. Τότε μόνο το παιδί παύει να αντιδρά, γιατί τότε μόνο το στηρίζω.

Το πληγωμένο παιδί ζητάει την επικύρωση του πόνου του. Μόνο όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται επιβεβαίωση μέσα στον πόνο του, μπορεί να τον εκφράσει και να τον ξεπεράσει. Για να αγγίξω το σημείο που με πονάει είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσω να κατηγορώ τον άλλον και να παρατηρήσω μέσα από τις αντιδράσεις μου τι είναι αυτό που μου συμβαίνει. Στις χειρότερες περιπτώσεις, όταν ένα ζευγάρι νιώθει αυτό το κενό που δεν μπορεί να γεμίσει με τους δυο, αποφασίζει να κάνει ένα παιδί… καθώς κι αυτοί που δείχνουν ενήλικοι, δεν είναι παρά δύο απελπισμένα παιδιά που ψάχνουν σωτηρία στο κοινό παιδί τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να είναι λαμπροί ως ενήλικες, αλλά, όταν αποτραβιούνται στην οικειότητα των πιο στενών τους σχέσεων, δεν είναι παρά παιδιά, που χρειάζονται διαρκώς βοήθεια και αντιδρούν στην έλλειψη στοργής, προσοχής ή αναγνώρισης. Να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε δυσκολία που συναντάμε στο δρόμο μας, για να εμβαθύνουμε περισσότερο και να έρθουμε σε ουσιαστικότερη επαφή, όχι μόνο με τον σύντροφό μας, αλλά και με την δική μας προσωπική κατάσταση, ως ζωντανά πλάσματα.

Εναλλακτική Δράση

Paul Leighton: Ο Αδίστακτος Παιδοβιαστής. Εκβίαζε παιδιά, μέσω του Facebook, για να βιάζουν άλλα παιδιά

#Παιδεραστές-Facebook #Συλλήψεις παιδεραστών

Paul Leighton posed as a teenage girl online
to groom hundreds of youngsters

Σε κάθειρξη 16 ετών καταδικάστηκε πρόσφατα ένας παιδοβιαστής (παιδόφιλος) από τη Βρετανία, ο οποίος είχε βρει έναν ιδιαίτερο τρόπο να βιάζει παιδιά, παρά το γεγονός ότι ήταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. 

Συγκεκριμένα, ο Paul Leighton, 32 ετών από την κομητεία Ντάραμ, είχε δημιουργήσει τουλάχιστον 40 ψεύτικα προφίλ στο Facebook με σκοπό να γνωρίσει έφηβους από την Αγγλία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία.

Ο Λέιτον, αφού έπειθε παιδιά να του στείλουν γυμνές φωτογραφίες τους, μετά τα εκβίαζε λέγοντάς τους ότι, εάν δεν βιάσουν αυτά κάποιο άλλο παιδί και του στείλουν το βίντεο, θα έβγαζε τις εικόνες που του είχαν στείλει σε κοινή θέα στο Διαδίκτυο.

Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο BBC, ο 32χρονος είχε ήδη παραδεχτεί την ενοχή του σε συνολικά 21 αδικήματα σε δικαστήριο του Νιουκάστλ.

Στο δικαστήριο κατέθεσε ένα 14χρονο αγόρι από τη Φλόριντα, το οποίο νόμιζε ότι μιλούσε στο Facebook με ένα κορίτσι της ηλικίας του. 

Ο Λέιτον εκβίαζε το παιδί, το οποίο «ανάγκασε» να βιάσει κατ' επανάληψη την 1 έτους ανιψιά του.

Ο παιδοβιαστής απειλούσε τον 14χρονο ότι θα αναρτούσε στο Διαδίκτυο το βίντεο του βιασμού, εάν δεν συνέχιζε να ασελγεί πάνω στο μωρό. 

Στο ανήλικο αγόρι έχουν απαγγελθεί κατηγορίες από τις αμερικανικές αρχές.

Ο δικαστής Ρόμπερτ Άνταμς, αφού ανακοίνωσε την ποινή φυλάκισης, είπε στον Paul Leighton.

«Έχετε καταστρέψει ανεπανόρθωτα τις ζωές αυτών των ανθρώπων», ενώ πρόσθεσε ότι ο άνδρας αποτελεί «σαφώς κίνδυνο» για τα παιδιά της Αγγλίας και του εξωτερικού. 

Το FBI διερευνά και άλλες υποθέσεις, που ενδεχομένως σχετίζονται με τον αδίστακτο παιδοβιαστή.

madata

Ο Δράκος (Παναγιώτης του Γεωργίου): Ο 60χρονος καθηγητής μουσικής που ασελγούσε σε ανήλικες μαθήτριες

#Συλλήψεις παιδεραστών

Δηλαδή, και στα Ωδεία και όπου πηγαίνουμε τα παιδιά μας για μαθήματα, θα πρέπει να είμαστε παρόντες και να απαιτούμε να είναι οι πόρτες ορθάνοιχτες;

Στη δημοσιότητα δόθηκαν κατόπιν σχετικής Διάταξης της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, τα στοιχεία ταυτότητας και φωτογραφίες του 60χρονου καθηγητή μουσικής, ο οποίος συνελήφθη στις 31 Αυγούστου στην Αθήνα, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, κατηγορούμενος για αποπλάνηση ανηλίκων.

Σε βάρος του ασκήθηκε ποινική δίωξη για τα κακουργήματα της αποπλάνησης παιδιού, που δεν συμπλήρωσε τα δώδεκα έτη, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, της κατάχρησης σε ασέλγεια ανηλίκου που δεν συμπλήρωσε τα 14 έτη, κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, από πρόσωπο που παρέδιδε μαθήματα σε ανήλικη, της πορνογραφίας ανηλίκων από δράστη που χρησιμοποίησε ανήλικο που δεν συμπλήρωσε το δέκατο πέμπτο έτος κατ' εξακολούθηση.

Συγκεκριμένα πρόκειται για τον Δράκο Παναγιώτη του Γεωργίου, γεννηθέντα στις 26-5-1957 στην Αθήνα.

Η συγκεκριμένη δημοσιοποίηση, χρονικής διάρκειας έως την 5-3-2018, σύμφωνα με τη σχετική Εισαγγελική Διάταξη, αποσκοπεί στην ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από την εγκληματική δράση του, της διευκόλυνσης διερεύνησης της επίδοσής του και σε άλλες ομοειδούς βαρύτητας αξιόποινες πράξεις σε βάρος μεγάλου αριθμού και άλλων θυμάτων, της ευχερέστερης ικανοποίησης της ποινικής αξίωσης της Πολιτείας για τον κολασμό των εγκλημάτων που τέλεσε.
Στο πλαίσιο αυτό, παρακαλούνται οι πολίτες να επικοινωνούν με τους τηλεφωνικούς αριθμούς 210-6476370 της Υποδιεύθυνσης Προστασίας Ανηλίκων της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής και 210-6411111 της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής, για την παροχή οποιασδήποτε σχετικής πληροφορίας. 

Σημειώνεται ότι διασφαλίζεται η ανωνυμία και το απόρρητο της επικοινωνίας.

enikos

.................

Η υπόθεση αποκαλύφθηκε όταν οι γονείς ενός εκ των κοριτσιών, ηλικίας εννέα ετών, κατήγγειλαν το περιστατικό στην υποδιεύθυνση προστασίας ανηλίκων τον περασμένο Ιούλιο.

Επειτα από την εξέταση του ψηφιακού αρχείου που βρέθηκε στον υπολογιστή του κατηγορούμενου, διαπιστώθηκε πως ο 60χρονος είχε ασελγήσει και σε βάρος δύο ακόμη κοριτσιών, ηλικίας εννέα και έντεκα ετών.

Όπως προέκυψε από την έρευνα, ο δράστης φωτογράφιζε τα κορίτσια σε βάρος των οποίων ασελγούσε και αποθήκευε το υλικό στο προσωπικό του αρχείο

.................

madata