Έτσι θα υιοθετήσει το παιδί έναν οργανωμένο τρόπο ζωής

Οργανωμένος δεν γεννιέσαι, γίνεσαι! Η οργάνωση είναι ένα προσόν το οποίο διδάσκεται και καλλιεργείται με τα χρόνια και βοηθάει το παιδί σε όλες τις πτυχές της ζωής του: από το να έχει ένα τακτικό δωμάτιο και να οργανώνει την μελέτη του, μέχρι να μπορεί να το «τακτοποιεί» τη ζωή του ως ενήλικας. Για να εισάγετε το παιδί στον κόσμο της οργάνωσης και της πειθαρχίας ακολουθήστε μικρές, πρακτικές συμβουλές και δείτε το να μαζεύει τα παιχνίδια του, να τακτοποιεί την τσάντα του και να βοηθάει στη διατήρηση της τάξης ολόκληρου του σπιτιού!

Κάθε παιχνίδι έχει τη θέση του
Δώστε του την ευκαιρία να κοιμάται και να ξυπνάει σε ένα τακτοποιημένο δωμάτιο όπου όλα τα πράγματα έχουν τη θέση τους. Φυλάτε τα διάφορα παιχνίδια του σε συγκεκριμένα κουτιά ή συρτάρια, τα οποία είναι καλό να ξεχωρίζετε με χρώματα. Εάν, για παράδειγμα, ξέρει πως τα παζλ μπαίνουν στο κόκκινο κουτί ενώ οι κούκλες στο πράσινο, του είναι πιο εύκολο να τακτοποιήσει μόνο του τα παιχνίδια του. Έτσι, συνηθίζει την οργάνωση, την επιζητά και στη συνέχεια την εφαρμόζει μόνο του.
 
Δεν πάει κανείς βόλτα εάν το δωμάτιο είναι άνω κάτω
Ο βασικός κανόνας του σπιτιού είναι πως κανείς δεν πάει βόλτα το απόγευμα εάν το δωμάτιό του είναι άνω κάτω. Δώστε το καλό παράδειγμα και τακτοποιήστε πρώτη το δικό σας προσωπικό χώρο. Εάν στερηθούν τη βόλτα τους τα παιδιά, θα είναι αποκλειστικά δική τους ευθύνη, η οποία προκύπτει από τα όρια που έχουν μπει και δεν μοιάζει με τιμωρία αλλά με συνέπεια των πράξεών τους. Η τάξη μοιάζει σαν ένα δεδομένο το οποίο τηρείται πάντα, όπως το να πλένουν τα χέρια τους πριν το φαγητό ή να βγάζουν τα παπούτσια τους επιστρέφοντας από το σχολείο. 
 
Η σχολική τσάντα του είναι δική του ευθύνη
Κάθε παιδί πρέπει να είναι υπεύθυνο για τα πράγματά του και για τον εαυτό του. Η σχολική τσάντα είναι δική του υποχρέωση και οφείλει να την φτιάχνει μόνο του. Δείξτε του τον τρόπο, βοηθήστε το για όσο χρειάζεται κι έπειτα αφήστε του την πρωτοβουλία. Τον πρώτο καιρό μπορείτε να ελέγχετε μαζί του ότι δεν έχει ξεχάσει τίποτα. Αφού βεβαιωθείτε πως είναι σε θέση να αναλάβει αυτή την υποχρέωση χωρίς επίβλεψη, αφήστε το ελεύθερο!

Συζητήστε με τα παιδιά την σημασία της ανάληψης των ευθυνών
Ίσως χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συχνά κάποια πράγματα μέχρι τα παιδιά να τα εμπεδώσουν και να τα κάνουν βίωμά τους. Εξηγήστε πολλές φορές γιατί είναι σημαντικό να είναι κανείς συνεπής στις ευθύνες του και μην απογοητευτείτε εάν τα παιδιά αργήσουν να ανταποκριθούν στο θέμα της οργάνωσης. Αυτά που τους λέτε, ακόμα κι αν δεν τα εφαρμόζουν άμεσα, εντυπώνονται στη συνείδησή τους και κάποια στιγμή, απλά τα κάνουν!
 
Γίνετε το καλό παράδειγμα
Ως γνωστόν, τα παιδιά μιμούνται αυτό που βλέπουν και όχι αυτό που ακούν. Προσπαθήστε να κάνετε τα λόγια σας πράξη πρώτοι εσείς! Αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσουν το παράδειγμά σας και θα αποκτήσουν… οργανωτικές ικανότητες που θα σας εκπλήξουν. Το σπίτι λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο μηχανισμό τον οποίο ορίζετε εσείς και στον οποίο υπακούν και τα νέα μέλη της οικογένειάς σας.

από Αλεξάνδρα Κεντρωτή  euro2day.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ήτανε νέοι, ήτανε νέοι, ήταν παιδιά ...

Οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί και λασπωμένοι
το πιάτο στο τραπέζι λιγοστό,
το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι
 
Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά
 
Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερίς στις γειτονιές
αχ! τα σοκάκια εκείνα κι οι γωνιές
σφιχτά που φυλάξαν τα τίμια λόγια
 
Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά
 
Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι, μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά
δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη
 
Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά

Καλλιτέχνης: Παπακωνσταντίνου Βασίλης
Album: Της εξορίας
Έτος: 1976
Στίχοι: Αναγνωστάκης Μανώλης
Συνθέτης: Θεοδωράκης Μίκης
 

Η ανεκτικότητα των Ελλήνων

Η Διεθνής Ημέρα Ανεκτικότητας καθιερώθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 1995 από την UNESCO προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για την ανάγκη αποδοχής του διαφορετικού στις ανθρώπινες σχέσεις. 

Προστίθεται ότι «η ημέρα αυτή πρεσβεύει την αποδοχή, τον σεβασμό και την καταπολέμηση κάθε στερεότυπης αντίληψης και δεισιδαιμονίας για το «διαφορετικό».

Αντιγράφουμε από το άρθρο του Γιώργου Κουτσαντώνη και Μιχάλη Θεοδοσιάδη, με τίτλο «Η ελληνική ανεκτικότητα και η ρητορική της δημοφοβίας»:

«Τόσο στην Ελλάδα της κρίσης, όσο και πριν η οικονομική κατάρρευση σαρώσει τη χώρα, συναντά κανείς περιπτώσεις δημόσιων προσώπων και γνωστών διανοούμενων, που μέσα από τα βιβλία τους, την αρθρογραφία τους και τις ομιλίες τους, χαρακτηρίζουν τους Έλληνες «κλειστόμυαλους» και μη ανεκτικούς. Για αυτούς, ο μέσος Έλληνας παραμένει προσκολλημένος στο οικογενειακό μοντέλο και στη λεγόμενη «παρωχημένη κοινωνία» που «διέπεται από απαρχαιωμένες της αξίες», αρνούμενος πεισματικά να δεχθεί την εξέλιξη, την πρόοδο και την «πορεία προς τα εμπρός». Αυτή την αντίληψη, αναφορικά με την ελληνική πραγματικότητα, συναντά κανείς ακόμα και σε πλατιά τμήματα της ίδιας της κοινωνίας, εφόσον έχει γίνει κοινός τόπος σε αρκετούς συμπολίτες μας η δήθεν «αναγκαιότητα να εκμοντερνιστούμε», πάντα στα πρότυπα των δυτικών μητροπόλεων. Αυτή η προσέγγιση, κατά βάση, πηγάζει από την εξιδανίκευση του βορειοευρωπαϊκού και αγγλοσαξονικού κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου, έτσι όπως καλλιεργήθηκε κατά τη δεκαετία του ’60 και έπειτα, και ιδίως κατά τη δεκαετία του ’90, μέχρι και το 2008. Πιο χαρακτηριστική είναι όμως η ύπαρξη ιδιωτικών οργανισμών, όπως ο διαΝΕΟσις, ο οποίος μέσα από έρευνες γνώμης διατείνεται ότι χαρτογραφεί τις αξιακές, πολιτικές και πολιτισμικές αντιλήψεις των Ελλήνων. Όπως μάλιστα λένε κάποιοι, που προσφάτως συμμετείχαν στο 3ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, η ελληνική κοινωνία είναι «μέχρι το μεδούλι συντηρητική και κλειστή», ενώ η σχέση της με το κράτος «παραμένει πελατειακή». Επίσης συχνά τονίζεται το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, νεότεροι στην ηλικία, τα τελευταία χρόνια, έφυγαν από την Ελλάδα για χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά ή άλλαξαν ακόμη και ήπειρο, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στις «αναπτυγμένες» χώρες. Αντιθέτως όσοι παρέμειναν συχνά κατηγορούνται ότι είναι αποτυχημένοι, τεμπέληδες και ανίκανοι, που παρασιτούν και βασίζονται στην οικογενειακή και κρατική πρόνοια.
 ...
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα του «μη ανεκτικού» και «ρατσιστή Έλληνα» (επιχείρημα που αναπαράγουν όχι μόνο οι φιλελεύθεροι του «ακραίου κέντρου», αλλά σε μεγάλο βαθμό και οι λεγόμενοι «ακτιβιστές» της Αριστεράς και της Αναρχίας) αξίζει μονάχα να υπολογίσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία συνέδραμε στη φιλοξενία των προσφύγων, ενώ αρκετές οικογένειες που άνοιξαν την πόρτα τους κινδύνευσαν να κατηγορηθούν ακόμη και για διακίνηση. Όλα αυτά μάλιστα σε μια στιγμή που από τη χώρα απουσιάζουν οι υποδομές που θα μπορούσαν να περιθάλψουν έναν τόσο τρομακτικό αριθμό μετακινούμενων μαζών. Τα παραδείγματα είναι αμέτρητα, αλλά ας θυμηθούμε ένα ακόμα περιστατικό: πριν από μερικά χρόνια στο Ηράκλειο της Κρήτης κάηκε το μίνι μάρκετ ενός μετανάστη από το Μπαγκλαντές. Οι αιτίες την πυρκαγιάς παράμειναν αδιευκρίνιστες (αν και υπήρξαν υποψίες ακροδεξιάς εμπλοκής). Ωστόσο άμεσα σύσσωμη η γειτονιά βοήθησε να καθαριστεί ο χώρος και συγκέντρωσε χρήματα για την πλήρη αποκατάσταση των ζημιών. Ήταν οι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι της γειτονιάς που έσπευσαν να βοηθήσουν τον μετανάστη συνάνθρωπό τους με τον οποίο προφανώς ζούσαν αρμονικά. Δεν ήταν οι οργανωμένοι σε κάποια Μη Κυβερνητική Οργάνωση, δεν ανήκαν σε κομματικές παρατάξεις· δεν ήταν αναρχικά γκρουπούσκουλα, ούτε οι λεγόμενοι Μαχητές της Κοινωνικής Δικαιοσύνης (SJWs)· 
...
Αντίθετα, η στάση αρκετών πλούσιων ευρωπαϊκών χωρών, με οργανωμένες υποδομές φιλοξενίας (και σε πολύ καλύτερη οικονομική κατάσταση), επένδυσαν περισσότερο στον φόβο, για σαφώς μικρότερο αριθμό μεταναστών. Πράγμα που έδειξαν οι πρόσφατες εκλογές στην Αυστρία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και αλλού. 
...
Όπως έλεγε ο Πλούταρχος, η καλοσύνη, η ευπρέπεια και η αρετή είναι διδακτικές αρχές που προσφέρονται δωρεάν από την τοπική ανθρώπινη κοινότητα -σε όλους, σε κάθε γενιά. Μια συλλογική σοφία που έχει δώσει σημαντικούς αξιακούς καρπούς στο παρελθόν και ευτυχώς συνεχίζει ακόμη να παράγει ανθρωπιά στις γειτονιές της Ελλάδας, δίνοντας ένα απτό παράδειγμα λαϊκού οικουμενισμού.
...
Πέρα από τον απαραίτητο αναστοχασμό, γύρω από τα χρόνια της κρίσης, κατά τη γνώμη μας, είναι σημαντικό το ενδιαφέρον και η προσπάθεια, όλων μας, να κατανοήσουμε σε βάθος τη στάση και τα λαϊκά αντανακλαστικά των Ελλήνων (μειοψηφιών και πλειοψηφιών), όπως αυτά εκφράστηκαν στο παρελθόν και καταγράφονται στη μνήμη των γηραιότερων και στα σχετικά βιβλία. Γιατί χωρίς στοιχεία διαφοροποίησης και σύγκρισης δεν μπορεί να σχηματιστεί κριτική σκέψη, σοβαρός αντίλογος και αντιπροτάσεις. Τα διδάγματα από την πιο πρόσφατη ιστορία της χώρας, που πέρασε έναν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένα τραγικό εμφύλιο και μια δικτατορία, μέχρι να φτάσει στη μεταπολίτευση και στη σημερινή παρακμή, είναι πολύτιμα. Ίσως έτσι ξεκαθαρίσει κάπως το τοπίο και αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ποια θα μπορούσε να είναι σήμερα η στάση μας. Με άλλα λόγια να αποφασίσουμε τι να διατηρήσουμε από το παρελθόν, τι να απορρίψουμε και τι να μεταβάλουμε. Να οραματιστούμε ένα μέλλον, πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού, που δεν θα ταυτίζεται με την στείρα νοσταλγία, την σπασμωδική αντίδραση ή την μοιρολατρική αναμονή της ολοκληρωτικής παρακμής του δυτικού πολιτισμού. Αντιθέτως, μια δημιουργική νοσταλγία θα μας ωθούσε να εξετάσουμε όλα εκείνα τα στοιχεία, από το παρελθόν, που αξίζει να διασώσουμε, στοιχεία που σιγοσβήνουν μέσα στο μηδενισμό. Ποια άλλα θα μπορούσαν να είναι, αν όχι η ίδια μας η λαϊκότητα, οι στενοί κοινωνικοί δεσμοί, η απλότητα και η έμφαση στις πιο αυθόρμητες καθημερινές στιγμές. Αν κάτι φάνηκε ξεκάθαρα τα τελευταία χρόνια, είναι ότι η μαζική σύγχυση εξυπηρετεί καλά τις απρόσωπες αγορές και το τοπικό οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κατεστημένο (establishment). Δεν μοιάζει τυχαίο ότι από τα σύγχρονα ΜΜΕ και τις νέες τεχνολογίες προωθείται συστηματικά η χαοτική μικρο-επικοινωνία, η ποσότητα της πληροφορίας (έναντι της ποιοτικής πληροφόρησης), ο ατομικισμός και οι πλασματικές ανάγκες σε βάρος του λαϊκού πολιτισμού. Γιατί ο λαϊκός πολιτισμός βασίζεται στη βιωμένη εμπειρία και στην επίγνωση των πραγματικών αναγκών, που είναι απαραίτητες τόσο για την επιβίωση, όσο και για την αρμονική ανθρώπινη συνύπαρξη....»

respublica.gr     
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εὐαγγελιστής Ματθαῖος ὁ Προστάτης της Οικονομίας

Ὁ Ἅγιος Ματθαῖος ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής
Ο Προστάτης της Οικονομίας
Η μνήμη του τιμάται στις 16 Νοεμβρίου. 

 🙏

St. Matthew the Apostle and Evangelist 
The Protector of Economy 

Apostle Matthew. Manuscript from Sinai, 12th Century

Προστάτης της Οικονομίας, ο Άγιος Απόστολος Ματθαίος, ο τελώνης, ο φοροεισπράκτορας, ο συλλέκτης χρήματος, που άκουσε το κάλεσμα του Χριστού και έσπευσε να γίνει ακόλουθος και μαθητής Του.

Ο Άγιος Ματθαίος, είναι αυτός που κατείχε πλήρως τη δύναμη του χρήματος και την απαρνήθηκε, «τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπέρριψε, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθη…»

Ο Άγιος Ματθαίος είναι το αντίβαρο της απληστίας των τραπεζών και των πιστωτικών ιδρυμάτων. Είναι ο Άγιος-Καθοδηγητής, του οποίου το παράδειγμα ακολουθώντας, θα μπορέσουν, τα στελέχη και όλοι οι ιθύνοντες–διαχειριστές του πλούτου, να δώσουν στα πάσης φύσεως οικονομικά ιδρύματα χαρακτήρα φιλάνθρωπο, να αντικαταστήσουν την απληστία του Μαμωνά με τη δικαιοσύνη.

Σχετικά: Το χαμομηλάκι

Τοῦ τελωνείου τόν ζυγόν ἀπορρίψας, δικαιοσύνης τῷ ζυγῷ προσηρμόσθης, καί ἀνεδείχθης ἔμπορος πανάριστος, πλοῦτον κομισάμενος, τήν ἐξ ὕψους σοφίαν· ὅθεν ἀνεκήρυξας, ἀληθείας τόν λόγον, καί τῶν ῥαθύμων ἤγειρας ψυχάς, καθυπογράψας, τήν ὥραν τῆς κρίσεως.

Μήπως το παιδί λαμβάνει περισσότερο αλάτι από όσο θα έπρεπε;

Το περισσότερο αλάτι προέρχεται από τροφές όπως η πίτσα, τα χάμπουργκερ, το ψωμί, τα έτοιμα σνακ και τις μακαρονάδες με σάλτσα. 

Φυσικά και το αλάτι δεν είναι εντελώς κακό. Είναι σημαντικό για πολλές σωματικές λειτουργίες, όπως η διατήρηση ισορροπίας των υγρών στο σώμα. 

Η υπερβολική κατανάλωση όμως συνδέεται με υπέρταση και τεράστιο κίνδυνο για καρδιακά νοσήματα και εγκεφαλικό.

Σύμφωνα με αναφορά που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nutrition, 70% των παιδιών από 1-3 ετών, 87% των παιδιών 4-5 ετών και 90% των παιδιών από 6-18 ετών καταναλώνουν υπερβολική ποσότητα ημερησίως. Εσείς αναρωτιέστε ακόμα για το αν το παιδί λαμβάνει περισσότερο αλάτι από όσο θα έπρεπε;

Παρακάτω θα βρείτε τις ενδείξεις που το επιβεβαιώνουν.

Διψάει συνέχεια. 

Περισσότερο νάτριο στο σώμα σημαίνει ότι χρειάζεται και περισσότερο νερό. Αν είναι ασυνήθιστα διψασμένο και δεν υπάρχει φυσιολογική εξήγηση (λόγω σωματικής άσκησης ή καιρού), Ήρθε η ώρα να μειώσετε την ποσότητα αλατιού σε όλα τα γεύματα ενώ θα πρέπει να επανεξετάσετε τα ροφήματα που δίνετε στο παιδί και δεν είναι και τόσο υγιεινά.

Ζητάει περισσότερο αλατισμένα φαγητά. 

Προφανώς και το αλάτι κάνει πιο νόστιμη οποιαδήποτε τροφή. Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να προσθέσετε άλλα μπαχαρικά, όπως το πιπέρι και ο βασιλικός για να κάνετε το φαγητό πιο εύγευστο.

Υψηλή πίεση. 

Τα συμπτώματα δεν είναι εμφανή, αλλά μεγάλο ποσοστό παιδιών πάσχει από υπέρταση ή υπόταση. Μετά την ηλικία των 3, μπορείτε να κάνετε αιματολογικές εξετάσεις στο παιδί μία φορά ετησίως.

Σκούρα ούρα. 

Αν και μπορούν να υπάρχουν πολλές εξηγήσεις, μία από αυτές είναι η υψηλή πρόσληψη νατρίου. Απευθυνθείτε στο γιατρό ώστε να βρείτε το αίτιο.

Τρώει ανθυγιεινά σνακ στο σχολείο. 

Αντί να του δίνετε κρουασάν και πατατάκια, επιλέξτε πιο υγιεινά σνακ, όπως είναι τα λαχανικά και τα φρούτα και βρείτε συνταγές με διαφορετικό τρόπο μαγειρικής.

Παίρνει βάρος χωρίς να τρώει γλυκά. 

Οι περισσότεροι γονείς πιστεύουν λανθασμένα ότι τα γλυκά και τα πολλά λίπη είναι η μόνη αιτία παχυσαρκίας. Οι έρευνες όμως δείχνουν ότι η υψηλή πρόσληψη αλατιού συνδέεται επίσης με την παχυσαρκία. Επομένως, πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί με την ποσότητα και να ελέγχετε διεξοδικά τις συσκευασίες.

Τρώτε συχνά έξω. 

Όσο βολικό και γρήγορο είναι, μπορεί να γίνει επιβλαβές για το παιδί. Περιορίστε αυτήν τη συνήθεια σε μία φορά την εβδομάδα και ζητήστε στην παραγγελία ανάλατο φαγητό ώστε να προσθέσετε εσείς την επιθυμητή ποσότητα.

Εσείς οι ίδιοι τρώτε πολύ αλάτι. 

Αν επιλέγετε τρόφιμα με πολύ αλάτι, δεν δίνετε στο παιδί τη δυνατότητα να φάει διαφορετικά. Ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε τις δικές σας διατροφικές συνήθειες και να βοηθήσετε τόσο το παιδί, όσο και τον εαυτό σας.

Πηγή: vita.gr
tempo24.news
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι