Όταν στέλνουμε το παιδί σχολείο, στέλνουμε και την ασθένεια μαζί

Συνήθως τα πρωινά παίρνοντας το μετρό για τη δουλειά άλλοτε είμαι αφηρημένη, προσδοκώντας την άγια αυτή ώρα της πρώτης αχνιστής κούπας καφέ, κι άλλοτε διαβάζω κάποιο βιβλίο. Σπάνια παρατηρώ τους γύρω μου, κι ακόμα πιο σπάνια στήνω αυτί να ακούσω τι λένε. Σήμερα, όμως, όχι μόνο άκουσα τη βαρύγδουπη δήλωση της διπλανής μου, αλλά πολύ θα ήθελα να επέμβω στη συζήτηση και να της τα πω ένα χεράκι.

Διάβαζα, που λέτε, το «Μίσος» του Β. Γιαννίση, κι όπως αντιλαμβάνεστε μια ταραχή τη ζούσα ήδη και μόνο μία βόμβα μεγατόνων ήταν ικανή να αποστρέψει το βλέμμα μου από το βιβλίο. Βόμβα μεγατόνων δεν έπεσε, για καλή τύχη όλων των επιβατών του συρμού, αλλά ο φονικός συνδυασμός των λέξεων «παιδί – ponstan – σχολείο – δεν παθαίνει τίποτα» ήταν αρκετός για να ξυπνήσει τα φονικά μου ένστικτα.

Αβίαστα, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, σήκωσα τα μάτια μου από το e-book μου και κάνοντας αριστερή στροφή 90 μοιρών κοίταξα με άγριες διαθέσεις την ξανθιά 40άρα με το ματ μοβ κραγιόν που καθόταν πλάι μου. 
Με ύφος μπλαζέ, μην έχοντας συνειδητοποιήσει αφενός το πόσο τρομακτική φαινόταν πρωινιάτικα με το μακιγιάζ που θύμιζε Σκαθαροζούμη (ναι εδώ βγήκε η Κατίνα από μέσα μου), αφετέρου του τι έλεγε με τη δυνατή και τσιριχτή φωνή της, συνέχιζε απτόητη το λογύδριο της, λέγοντας στη φίλη της 

«Α, εγώ Ελένη μου δεν θα χάσω την άδεια μου για δύο εμετούς και ένα 38.5. Όλα κι όλα. Ντεπονάκι, και μάλιστα 1.5 δόση για να τον πιάσει καλά μέχρι το μεσημέρι, κι όλα καλά. Δεν παθαίνει τίποτα. Καρατσεκαρισμένο!». 

Μάλιστα…

Λοιπόν. Επειδή το στοιχειώδες «κοινωνικό φέρεσθαι» που διαθέτω, πάτησε φρένο στην επιθυμία μου να εξηγήσω δύο πραγματάκια στην εν λόγω κυρία, θα τα πω σε εσάς για να διώξω το σύννεφο αυτό οργής που με έχει κυριεύσει από εκείνη των ώρα.

Χειμώνας. Κρύο, καιρός για δύο, αλλά δυστυχώς και για τρίο. Κι όταν λέω τρίο εννοώ το τρίο της συμφοράς: ΠΑΙΔΙ – ΙΩΣΗ– ΠΥΡΕΤΟΣ/ΒΗΧΑΣ/ΚΑΤΑΡΡΟΗ. Κουραστική και ψυχοφθόρα κατάσταση και για τους γονείς και για τα παιδιά. Και δεν χρειάζεται κανείς να έχει πτυχίο ιατρικής για να ξέρει πως όλα τα παραπάνω είναι περαστικά και θέλουν απλά ξεκούραση και σωστή φαρμακευτική αγωγή. Ακούσατε τι είπα; ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ, βασική αρχή φροντίδας της υγείας μας. Κι όταν λέμε ξεκούραση εννοούμε ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟ! Μένουμε ΣΠΙΤΙ!!!

Όταν στέλνουμε το παιδί σχολείο στέλνουμε και την ασθένεια μαζί. Αυτό τυπώστε το κολλήστε το στο ψυγείο, για να μην το ξεχνάτε, γιατί άνθρωποι είμαστε. 
Είναι το παιδί άρρωστο; 
Τι σας κάνει να πιστεύετε πως στο σχολείο θα γιάνει; 
Τι σας κάνει να πιστεύετε πως το σχολείο πέρα από εκπαίδευση παρέχει και ιατρικές φροντίδες; 
Το ξέρω πως το καλό είναι το παιδί να μην χάνει μαθήματα άνευ λόγου και αιτίας, αλλά εδώ έχουμε και λόγο και αιτία. Αν το παιδί δεν αισθάνεται καλά δεν μπορεί να αντεπεξέλθει και στις σχολικές απατήσεις, γι’ αυτό και καλύτερα να μείνει σπίτι. 
Και δεν σας λέω (προς το παρόν) να λυπηθείτε τα άλλα παιδιά. Μη διατηρώ αυταπάτες. Σκεφτείτε και σεβαστείτε τουλάχιστον το δικό σας και μην το υποχρεώνετε ελαφρά τη καρδία να αποχωριστεί το κρεβάτι του και να κάτσει σε ένα θρανίο για τουλάχιστον 5 ώρες παρέα με βήχα, πυρετό, καταρροή κι αδιαθεσία. 
Πώς να παρακολουθήσει μάθημα όταν έχει δέκατα, αναψοκοκκινισμένα μαγουλάκια, αναγούλες, όταν είναι κακοδιάθετο και το μόνο που θα ήθελε φροντίδα και proderm; 

Για σκεφτείτε πως είστε εσείς όταν άρρωστοι πρέπει να πάτε για δουλειά; Πονάνε τα κόκκαλα, το κεφάλι, έχετε κρυάδες. Ένα μάτσο χάλια δηλαδή. Αυτή η ψυχούλα γιατί να ταλαιπωρείται; 

Ένα παιδί με βήχα, θολά μάτια από τον πυρετό, με ένα και δύο πακέτα χαρτομάντηλα ανά χείρας δεν είναι εικόνα μαθητή ικανού να παρακολουθήσει μάθημα, να κάνει γυμναστική, να τρέξει με τους φίλους του στο διάλλειμα. 
Είναι εικόνα παιδιού που ταλαιπωρείται, που νοσεί, και δυστυχώς απειλεί με την ίδια «ταλαιπωρία» και όλους τους συμμαθητές του. Κι όσο κι αν διαβεβαιώνετε τη δασκάλα πως το παιδί είναι καλά, η ίωση θα σας διαψεύσει. Ο βήχας, ως γνωστόν, δεν κρύβεται. Ούτε ο εμετός καταπίνεται,. Ούτε οι πράσινες μύξες εξαφανίζονται δια μαγείας.

Αντιλαμβάνομαι πως πολλοί από εσάς ίσως δεν έχετε μια μαμά, μια πεθερά, έναν κοντινό συγγενή να σας βοηθήσει αυτή την ώρα, και ειλικρινά πολύ λυπάμαι γι’ αυτό. 
Αλλά ξέρετε κάτι; Αυτό δεν είναι δικαιολογία. Να πάρετε άδεια ένας από τους δύο γονείς. Εμείς πως παίρνουμε δηλαδή; 
Κι εγώ την άδεια μου δεν την ονειρεύομαι παρέα με αντιπυρετικά, ορούς κι αντιβιώσεις, αλλά μην έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με τις ιώσεις, θέλοντας και μη όταν χρειαστεί λειτουργώ αν μη τι άλλο υπεύθυνα και φροντίζω να κάνω ο,τι περνά από το χέρι για να μου γίνει γρήγορα καλά και να μου δυναμώσει. Και να σας πω και κάτι που μάλλον σας διαφεύγει; 

Αν λειτουργούσαμε όλοι οι γονείς υπεύθυνα, ομαδικά αν θέλετε, και προσέχαμε λίγο παραπάνω, δεν θα κολλούσαν τα παιδιά μας ξανά και ξανά ιώσεις. 

Αφήστε που ο φαύλος κύκλος των ιώσεων και των αναρρώσεων ακουμπά και τους εκπαιδευτικούς, κι αν η δασκάλα μας ή ο δάσκαλός μας κολλήσει την ίωση που στείλαμε οι ίδιοι στο σχολείο, τότε θα χαραμίσουμε την άδεια μας για την ανάρρωση της δασκάλας/του δασκάλου και όχι του παιδιού μας.

Τα πράγματα είναι απλά. 

Ένα όχι απολύτως υγιές παιδί όταν πάει σχολείο κινδυνεύει να υποτροπιάσει, να χειροτερεύσει, να εξαντληθεί. Παράλληλα, θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την τάξη του, καθώς οι συμμαθητές του, που δεν φταίνε σε τίποτα, με μαθηματική ακρίβεια θα κολλήσουν την ίωση που εσείς στείλατε σχολείο. 

Γιατί δυστυχώς οι ιώσεις εξαπλώνονται με ταχύτητα γαζέλας μέσω του βήχα και του φτερνίσματος. Κι εμένα εντάξει, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω στα παιδιά μου να πλένουν τα χέρια τους τακτικά, εσείς μάθατε στα παιδιά σας να καλύπτουν τη μύτη και το στόμα τους με ένα χαρτομάντιλο όταν βήχουν ή φταρνίζονται, ή έστω να φέρνουν τον αγκώνα στο πρόσωπό τους, και όχι τα χέρια τους, ώστε να μην μεταφέρονται με τον αέρα τα όποια μικρόβια; Γιατί έτσι απλά και εύκολα ξεκινούν οι ιώσεις κάθε φθινόπωρο και μας ταλαιπωρούν όλους, μικρούς και μεγάλους, μέχρι να ανθίσουν οι αμυγδαλιές και βάλε..

Δεν νομίζω ότι ζητάω πολλά και συμπαθάτε μας αν κάποιους/κάποιες σας στενοχώρησα λιγουλάκι. 
Αλλά έτσι έχουν τα πράγματα, και για καλό των δικών μας πρώτα απ’ όλα παιδιών, καλά θα κάνουμε να είμαστε πιο υπεύθυνοι σε θέματα υγείας. Φτιάξτε του ένα τσαγάκι, ένα φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι, δείτε το σαν ευκαιρία να παίξετε εκείνο το επιτραπέζιο που τόσο καιρό σας παρακαλά, αλλά ποτέ δεν προλαβαίνετε. 
Όχι τίποτα άλλο, μπας και εξασφαλίσουμε κι εμείς καμιά μέρα παραπάνω άδεια για τις καλοκαιρινές μας διακοπές 😉

πηγή

eimaimama.gr 
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Προφίλ των Γονιών που Κακοποιούν τα Παιδιά τους

της Αγγελικής Καρδαρά. 

Συνέντευξη με την Ψυχολόγο-Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια -Υπ. Διδ. Εγκληματολογίας, κ. Ματίνα Μαλανδρή.

Η κ. Mατίνα Μαλανδρή σπούδασε Ψυχολογία (Βsc) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην Εικαστική Ψυχοθεραπεία στο Κέντρο Τέχνης και Ψυχοθεραπείας (Dipl.). 
.................

Η βαθιά της αγάπη για τα παιδιά και η ανάγκη προστασίας τους είναι ο πυρήνας όλων των θεραπευτικών και ερευνητικών της εργασιών.

Κυρία Μαλανδρή ασχολείστε με το πολύ σοβαρό ζήτημα της παιδικής κακοποίησης, τόσο επαγγελματικά όσο και σε ερευνητικό επίπεδο. Θα ήθελα να μας περιγράψετε την επικρατούσα στη χώρα μας κατάσταση. 

Ποιες μορφές κακοποίησης υφίστανται τα παιδιά στην Ελλάδα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, πόσα περιστατικά φτάνουν τελικά στους ειδικούς και πώς αντιμετωπίζονται;
- Η «πραγματική» εικόνα της κακοποίησης στην Ελλάδα, παρά τις προσπάθειες αποτύπωσής της, θεωρώ πως είναι πλασματική. 

Και αυτό λόγω του σκοτεινού αριθμού που γνωρίζουμε πως υπάρχει, δηλαδή των περιπτώσεων εκείνων που δεν καταγγέλλονται. 
Όμως, μια εικόνα της υπάρχουσας κατάστασης μας δίνει η πρώτη επιδημιολογική έρευνα για την κακοποίηση στην Ελλάδα, η έρευνα BECAN, με βάση την οποία πάνω από σχεδόν 8 στα 10 παιδιά αναφέρουν ότι έχουν υποστεί τουλάχιστον μια εμπειρία σωματικής βίας, πάνω από 8 στα δέκα παιδιά εμπειρία ψυχολογικής βίας, και σχεδόν 2 στα 10 αναφέρουν ότι έχουν υποστεί μια εμπειρία σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους. 
Οι μορφές της κακοποίησης παραμένουν οι ίδιες, σεξουαλική, σωματική, συναισθηματική και παραμέληση, που όμως, πλέον κάποιες από αυτές μπορεί να πραγματοποιούνται και με τη χρήση των τεχνολογικών μέσων. 
Σε σχέση τώρα με την αντιμετώπιση των περιστατικών θυματοποίησης ανηλίκων εντός της οικογένειας, προϋποτίθεται καταρχάς η αποκάλυψή του περιστατικού, κάτι που στην περίπτωση αυτής της μορφής θυματοποίησης αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύπλοκο θέμα. Η ιδιαιτερότητα της μορφής αυτής έγκειται στο ότι το άτομο, το οποίο έχει αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού, είναι και αυτό που το κακοποιεί, κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα συγκρουσιακό για το παιδί. 

Αφενός λοιπόν για το ίδιο το παιδί είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποκαλύψει το γεγονός, αφετέρου ακόμη και να το αποκαλύψει μπορεί ο δράστης να μην επιτρέψει την καταγγελία. 

Σχετικά με τη θεραπευτική αντιμετώπιση, υπάρχουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πολυπληθή ιδιωτικά θεραπευτικά κέντρα, το ζήτημα είναι όμως, κατά πόσο θα απευθυνθούν εκεί για θεραπεία, άνθρωποι που δεν θεωρούν ότι χρειάζονται θεραπευτική βοήθεια. Θα ήθελα να αναφερθώ τέλος, στη συμβολή του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, το οποίο έχει δημιουργήσει το πρωτόκολλο «Ολοκληρωμένης Προσέγγισης για τη Διερεύνηση, Διάγνωση και Διαχείριση Περιστατικών Κακοποίησης και Παραμέλησης Παιδιών», η εφαρμογή του οποίου θα αλλάξει ριζικά την αναγνώριση και τη θεραπεία των περιπτώσεων κακοποίησης, αρκεί βέβαια να εφαρμοστεί τελικά.

Μπορείτε να μας απεικονίσετε το προφίλ του γονιού που φτάνει στο σημείο να κακοποιήσει το παιδί του, σωματικά, λεκτικά ή/και ψυχολογικά;
- Κάποια στοιχεία του γονέα που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης του παιδιού είναι η δυσκολία του ίδιου να συνδεθεί συναισθηματικά με το νεογέννητο παιδί, η έλλειψη γνώσης για την ανατροφή του παιδιού και τις ανάγκες του, η αντίδραση με ακατάλληλες ή βίαιες τιμωρίες σε συμπεριφορές του, η χρήση της σωματικής τιμωρίας ως μέσο πειθαρχίας παιδιών, η ύπαρξη σωματικών ή ψυχικών προβλημάτων που παρεμποδίζει την ικανότητά του ως γονέα, η έλλειψη αυτοελέγχου όταν εκνευρίζεται, ή η κοινωνική απομόνωση. 
Κατά τη γνώμη μου είναι ιδιαίτερα σημαντική η ποιότητα των δεσμών που οι γονείς εσωτερίκευσαν ως παιδιά, και αποτελεί βασικό ερμηνευτικό παράγοντα του φαινομένου της διαγενεαλογικής μεταβίβασης της βίας. 
Ο Bowlby, αντιμετωπίζει την επιθετικότητα ως μια αντίδραση σε τραύματα που δημιουργούνται κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του ατόμου λόγω ανεπαρκούς φροντίδας ή παραμέλησης. 
Ο δεσμός της μητέρας με το νεογέννητο βρέφος είναι μόνο σε ένα μικρό βαθμό αυτόματος ή βιολογικά καθορισμένος. 
Στην πραγματικότητα επηρεάζεται έντονα από τις προηγούμενες εμπειρίες της ζωής της, με αφετηρία τη δική της σχέση με τη μητέρα της, τον πατέρα και άλλα σημαντικά πρόσωπα.

Είναι δυνατόν ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του, με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή να αλλάξει ριζικά συμπεριφορά, να γίνει ένας “καλός γονιός” και να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη του παιδιού του;
- Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και είναι επικίνδυνο να δώσουμε μια γενικευμένη απάντηση. 
Πιστεύω πως μεγαλύτερη σημασία από το πόσο «σοβαρή» είναι η περίπτωση της κακοποίησης-παραμέλησης, έχει το πώς αυτή βιώθηκε από το παιδί. Το ζήτημα της απώλειας της εμπιστοσύνης στον πρωταρχικό σου Άλλο, στο γονιό σου, είναι πυρηνικό. 
Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις, το παιδί μπορεί να δέχεται ως αλήθεια του, αυτό που του έχουν πει πως είναι η αλήθεια, και με αυτή την έννοια η εμπιστοσύνη προς τον γονιό είναι δεδομένη, δεν αμφισβητείται. 
Κάτι που μπορώ να προσθέσω από τη θεραπευτική μου εμπειρία, είναι πως τα παιδιά δύσκολα «προδίδουν» τους γονείς τους, τους υπερασπίζονται ακόμη και αν εκείνοι τα χτυπούν ή τους ασκούν ψυχολογική βία. Σε σχέση με το αν οι γονείς που κακοποιούν μπορεί να αλλάξουν, εξαρτάται από το αν θέλουν. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όμως έτσι εύκολα, χρειάζεται πολύ υψηλό κίνητρο και χρόνια θεραπείας.

Ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του μπορεί να φτάσει από μόνος του στη συνειδητοποίηση ότι έχει ο ίδιος πρόβλημα και να αναζητήσει βοήθεια από τους ειδικούς;
- Θα έλεγα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο γονιός που κακοποιεί ή παραμελεί το παιδί του είτε δεν έχει επίγνωση της βλάβης που ασκεί στο παιδί του ή δεν επιθυμεί να αλλάξει συμπεριφορά και προσπαθεί αυτή να μην γίνει φανερή για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Χρειάζεται εξωτερική παρέμβαση για να φτάσει σε κάποιο θεραπευτικό πλαίσιο. Και ακόμη και αν φτάσει, δεν είναι πολύ πιθανό πως θα συνεργαστεί με τις συστάσεις του θεραπευτή.

Ποια είναι τα “σημάδια” που πρέπει να προβληματίσουν έναν εκπαιδευτικό ότι ένα παιδάκι κακοποιείται στο σπίτι του και πώς μπορεί να αντιδράσει με τις ενδείξεις και όχι αποδείξεις που θα έχει;
- Να μην ξεχνάμε πως η παρουσία κάποιων συμπεριφορών δεν συνεπάγεται κακοποίηση, άρα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να είναι προσεκτικοί. Ενδεικτικά όμως αναφέρουμε ορισμένους δείκτες γιατί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι ενημερωμένοι. Δείκτες συμπεριφοράς στην περίπτωση της παραμέλησης, θεωρούνται η εμπλοκή σε παραβατικές συμπεριφορές, στεναχωρημένα παιδιά ή με επίπεδο συναίσθημα, κουρασμένα παιδιά με δυσκολία συγκέντρωσης στο σχολείο λόγω έλλειψης ύπνου. 
Στην περίπτωση της ψυχολογικής κακοποίησης, το άγχος, η κατάθλιψη, σημάδια κοινωνικής απομόνωσης, βία που εκφράζεται με λόγια ή πράξεις. 

Στην περίπτωση της σεξουαλικής κακοποίησης, παρατηρείται συχνά προχωρημένη σεξουαλική γνώση βάσει της ηλικίας, έκφραση φόβου απέναντι σε κάποιο πρόσωπο, υπερβολικός αυνανισμός, πρόωρο σεξουαλικό παιχνίδι, υπερβολική περιέργεια για το σεξ, απρόσμενη πτώση της σχολικής επίδοσης, έκφραση σεξουαλικής δραστηριότητας μέσα από παιχνίδια ή καταθλιπτικό συναίσθημα. 

Αν οι εκπαιδευτικοί πληροφορηθούν έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας είναι υποχρεωμένοι να δράσουν. Το άρθρο 23 του νόμου 3500/2006, ορίζει ότι εφόσον οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια του εκπαιδευτικού τους έργου πληροφορηθούν ή διαπιστώσουν ότι ένα έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας λαμβάνει χώρα σε βάρος μαθητή υποχρεούνται να το αναφέρουν χωρίς καθυστέρηση στο διευθυντή της μονάδας και αυτός με τη σειρά του στον αρμόδιο εισαγγελέα. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προτείνουν στους γονείς τη συνεργασία με υπηρεσίες υποστήριξης.

Ποια είναι η συμπεριφορά ενός παιδιού που είναι θύμα οικογενειακής βίας απέναντι στους συμμαθητές και τους δασκάλους/καθηγητές του, αλλά και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό;
- Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλες εκφοβισμό άλλων παιδιών ή εκφοβισμό από άλλα παιδιά, φτωχές διαπροσωπικές σχέσεις με συνομήλικους, ή αναφορικά με την σχολική του επίδοση μπορεί να υπάρχει μεγάλος αριθμός απουσιών ή δυσκολία στην ολοκλήρωση μιας εργασίας. Πώς νιώθει το ίδιο το παιδί πέρα από το πώς συμπεριφέρεται στους άλλους, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. 
Το παιδί βρίσκεται σε σύγχυση διότι ο γονιός είναι αυτός που σε «κανονικές» συνθήκες εκφράζει αγάπη, ενώ αντίθετα στην περίπτωση της κακοποίησης, ο γονιός επιφέρει κακομεταχείριση. 
Τα παιδιά αυτά, συχνά μεγαλώνουν με ένα πυρηνικό αίσθημα αναξιότητας, ντροπής και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Οι σχέσεις τους σημειώνονται από εξαιρετική ευαισθησία στα συναισθήματα των άλλων και αναζητούν έντονα την αποδοχή και την αγάπη.
.....................
Α’ δημοσίευση συνέντευξης: 21/06/2016 στο aggelikikardara.wordpress.com.
περισσότερα εδώ:postmodern
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όταν το παιδί δείχνει τάσεις απομόνωσης

Είναι πιθανόν κάποιες φορές το παιδί σας να δείχνει τάσεις απομόνωσης και καλείστε να βρείτε τη χρυσή τομή μεταξύ της ανησυχίας σας και της ενδεδειγμένης συμπεριφοράς απέναντί του. 

Πάμε να δούμε πώς μπορεί να γίνει αυτό:

Η ανησυχία προκύπτει εύλογα, με δεδομένο ότι τα παιδιά είναι συνήθως εξωστρεφή. Όταν λοιπόν το δικό σας συνηθίζει να απομονώνεται εντός κι εκτός σπιτιού, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό σας είναι ότι κάτι συμβαίνει.

Να ξεκαθαρίσουμε βέβαια ότι δε συμβαίνει απαραίτητα κάτι, αφού υπάρχουν και παιδιά που είναι λιγότερο κοινωνικά. Γι' αυτό αναφέραμε στον πρόλογο ότι πρέπει να ελέγξετε την ανησυχία σας και να μη δημιουργήσετε καταστάσεις ενώ δεν υπάρχει λόγος.

Από την άλλη, μπορεί το παιδί να είναι απλά προβληματισμένο με κάτι και με μια συζήτηση μαζί του να το βοηθήσετε να νιώσει καλύτερα και να μπει έτσι ένα τέλος στις τάσεις απομονωτισμού.

Τα πράγματα είναι σοβαρά αν διαπιστώσετε ότι η συνήθειά του να απομονώνεται σχετίζεται από γενικότερη μελαγχολία ή είναι η αντίδραση του παιδιού σε τυχόν bullying που υφίσταται από άλλα παιδιά.
Αν το παιδί φοβάται να ανοιχτεί, παροτρύνετέ το να το κάνει επιλεκτικά, όπου εκείνο νιώθει άνετα. Άρα λοιπόν ούτε να φοβάται τη σκιά του, ούτε να καταπιέζεται και να μη λέει το παραμικρό στον οποιονδήποτε.

Πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι δασκάλες στέλνουν σπίτι τα παιδιά διαβασμένα, όμως οι γονείς το βρίσκουν “περίεργο”

Φαίνεται πως η τοπική κοινωνία του Βατόλακκου δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί την εκπαιδευτική “επανάσταση” που έφεραν στο δημοτικό σχολείο της περιοχής οι δυο νεαρές δασκάλες. 

Βατόλακκος Δημοτικό Σχολείο

Μετά τις πρόσφατες καταγγελίες του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας του νομού Χανίων για τον κίνδυνο “λουκέτου” αφού το σχολείο έχει μείνει με μόλις πέντε παιδιά.

Ποιος φοβάται το σχολείο-πρότυπο;
Μοιάζει πολύ με το σχολείο που όλοι θα θέλαμε να πηγαίνουν τα παιδιά μας. 

Ένα δημόσιο σχολείο με ευτυχισμένους μαθητές, που μαθαίνουν τα πάντα εκεί και δεν χρειάζεται να διαβάσουν στο σπίτι. 

Ένα σχολείο που εκτός από γνώση προσφέρει στα παιδιά πολλές εμπειρίες. 

Αν ήταν κάπου στην Ευρώπη, θα το ζηλεύαμε. 

Κι όμως, εδώ, κινδυνεύει να κλείσει αφού κάποιοι γονείς το αντιμετώπισαν με δυσπιστία.

Ο Βατόλακκος είναι ένα χωριό περίπου 600 κατοίκων, λίγο έξω από τα Χανιά. Εκεί βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια δυο δασκάλες νέες, αλλά εφοδιασμένες με απέραντη αγάπη για τη δουλειά τους και για τα παιδιά.

Διάλεξαν να εργαστούν μόνιμα εκεί και να δημιουργήσουν ένα σχολείο της φύσης, των τεχνών, της τεχνολογίας και της αλληλεγγύης. «Ένα σχολείο όπως ονειρευόμαστε τον κόσμο μας», όπως λένε οι ίδιες, αλλά και τα παιδιά.

Χωρίς να παρεκκλίνουν από το αναλυτικό πρόγραμμα, η Φωτεινή Δημοπούλου και η Ελένη Ζαχαριάδη κατάφεραν να ολοκληρώνουν τη μελέτη των 17 παιδιών εντός του σχολικού ωραρίου και του ολοήμερου, ώστε μετά τις 4 μ.μ. να έχουν ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο με τους γονείς τους.

«Σταματήσαμε στο σπίτι να διαβάζουμε για το σχολείο και διαβάζουμε πλέον λογοτεχνία ή παίζουμε», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Χάρης Καραγιάννης, πατέρας μαθήτριας της τρίτης τάξης. 

«Σε προηγούμενο σχολείο μάς έλεγαν πως έχει μαθησιακές δυσκολίες και άρνηση· στον Βατόλακκο βλέπουμε ένα παιδί που χαίρεται να πηγαίνει για μάθημα», συμπληρώνει ο ίδιος.

Δεν συμφωνούν όμως όλοι στο χωριό μαζί του. Κάποιοι είδαν περίεργα το γεγονός ότι τα παιδιά δεν είχαν διάβασμα για το σπίτι αλλά και συνολικά τη διαφορετική προσέγγιση της διδασκαλίας.

Μετα-διδασκαλικές ασχολίες

Οι δασκάλες συνένωσαν τις ώρες της ευέλικτης ζώνης και κάθε Παρασκευή επέκτειναν το γνωστικό πεδίο των παιδιών με μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου, μουσικής, αστρονομίας και ρομποτικής, με ημέρες φιλαναγνωσίας και επαφής με τις φυσικές επιστήμες.
Οργάνωσαν βάψιμο και επισκευές στο κτίριο, ενώ τα παιδιά έβγαλαν τη δική τους σχολική εφημερίδα και έφτιαξαν τον δικό τους λαχανόκηπο.
Κάλεσαν τους γονείς να μιλήσουν για τα επαγγέλματά τους ή απλά να διαβάσουν ο καθένας από ένα παραμύθι σε όλα τα παιδιά. Το σχολείο άνοιξε ακόμα και Κυριακές για προβολές ταινιών για όλο το χωριό.
Κυρίως, όμως, οι δασκάλες μετέφεραν στα παιδιά τις αρχές της αλληλεγγύης, της συνεννόησης και της δημοκρατίας.

Κάθε Παρασκευή τα παιδιά φτιάχνουν όλα μαζί το πρωινό τους και συνέρχονται στο Συμβούλιο του Σχολείου, στο οποίο ακούν, συζητούν και βγάζουν ομόφωνες αποφάσεις για διάφορα θέματα στη λειτουργία του σχολείου.

Τα παιδιά έμαθαν να λειτουργούν σαν μία παρέα, να συνυπάρχουν, να στηρίζουν τους φίλους τους στις δυσκολίες, να σέβονται τις ιδιαιτερότητες και τη μοναδικότητα του άλλου δίπλα τους και να νιώθουν πως είναι όλοι σημαντικοί.

Ωστόσο, τις αλλαγές δεν τις είδαν όλοι με καλό μάτι. 

Κάποιοι γονείς αντέδρασαν με καχυποψία και διάλεξαν να πάνε τα παιδιά τους σε άλλο σχολείο.
Κάποιες οικογένειες ζήτησαν μετεγγραφή σε άλλο σχολείο, ενώ, μαζί με τα παιδιά που αποφοίτησαν για το Γυμνάσιο, η δυναμικότητα του σχολείου μειώθηκε από τα 17 στα πέντε παιδιά και, φέτος, η μία από τις δύο δασκάλες αποσπάστηκε σε άλλη θέση.
Με μόνο πέντε παιδιά, το σχολείο του Βατόλακκου είναι πολύ πιθανόν του χρόνου να μην υπάρχει.

«Είναι λυπηρό»
Θέση για το ζήτημα παίρνει και ο περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης Γιώργος Τερζάκης με βάση όσα προκύπτουν από το ρεπορτάζ: «Είναι λυπηρό, εφόσον οι εκπαιδευτικοί δίνουν την ψυχή τους και κάνουν τόσο πρωτοποριακά πράγματα για τα παιδιά, οι γονείς να τα εισπράττουν αρνητικά».

Τονίζει, όμως, και αυτός πως με πέντε παιδιά δύσκολα θα διατηρηθεί και του χρόνου το σχολείο, ακόμα και ως μονοθέσιο.

Από την άλλη οι γονείς που έχουν ακόμα τα παιδιά τους στο σχολείο σε επιστολή τους γράφουν: 

«Είμαστε χαρούμενοι γιατί τα παιδιά μας λαχταρούν κάθε πρωί να πάνε στο σχολείο και γιατί ξέρουμε ότι, εκτός του ότι μαθαίνουν γράμματα, γίνονται άνθρωποι που σέβονται τους άλλους γύρω τους και αγαπάνε τον εαυτό τους».
«Το σχολείο μου είναι το πιο όμορφο σχολείο του κόσμου. Τον τελευταίο καιρό νιώθω λυπημένη. Κάποιοι φίλοι μου έχουν φύγει από το σχολείο μου και δεν καταλαβαίνω γιατί. Θέλω να πηγαίνω στο σχολείο αυτό μέχρι να μεγαλώσω», γράφει στην ίδια επιστολή μια μαθήτρια της τρίτης τάξης.

zarpanews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS: 17.241 περιστατικά HIV λοίμωξης στην Ελλάδα

«Κάνε την εξέταση για τον ιό του HIV» είναι το κεντρικό μήνυμα της ενημερωτικής εκστρατείας του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS, σήμερα Σάββατο (01/12/2018).

 

Σύμφωνα με τα επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ για τη χώρα μας, 17.241 περιστατικά HIV λοίμωξης (82,83% άνδρες) έχουν καταγραφεί με το σύστημα υποχρεωτικής δήλωσης, μέχρι την 31η Οκτωβρίου του 2018. Από το σύνολο των ατόμων αυτών, 4.199 έχουν εμφανίσει AIDS και 10.177 βρίσκονται υπό αντιρετροϊκή θεραπεία. Ο συνολικός αριθμός των θανάτων ανέρχεται στους 2.846.
Από την ανάλυση των νέων διαγνώσεων των τελευταίων 9 ετών φαίνεται ότι προεξάρχουσα ηλικιακή ομάδα κατά τη διάγνωση είναι αυτή των 30 – 39 ετών ενώ από το 2015 παρατηρείται αυξητική τάση στο ποσοστό των νέων διαγνώσεων σε άτομα ηλικίας 50 - 64 ετών. Οι νέες διαγνώσεις τα τρία τελευταία έτη (2016 - 2018) είναι σε σταθερά επίπεδα (περίπου 5 ανά 100.000 πληθυσμού).
Το ΚΕΕΛΠΝΟ θα βρίσκεται σήμερα από τις 10:00 έως τις 20:00 στην πλατεία Κεραμικού στο Γκάζι. Εκεί θα λειτουργεί κινητή μονάδα με τη δυνατότητα διενέργειας Rapid test, η οποία θα παρέχει συμβουλές πριν και μετά το test και θα διανέμει έντυπο υλικό. Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν τρεις παραστάσεις από πολυμελή ομάδα κρουστών.
Παράλληλα, στο χώρο της Πολυκλινικής στην Ομόνοια, από τις 08:00 έως τις 14:00 θα βρίσκεται διεπιστημονική ομάδα και θα ενημερώνει για τη λειτουργία του κέντρου συμβουλευτικής και δωρεάν ανώνυμου ελέγχου SIMIO PLUS.
Στη Θεσσαλονίκη, θα πραγματοποιηθεί επίσης, σειρά εκδηλώσεων στην πλατεία Αριστοτέλους, με τη συμμετοχή φοιτητών του Τμήματος Νοσηλευτικής του Α.Τ.Ε.Ι.Θ.

Πόλεις για την εξάλειψη του AIDS 

Η Αθήνα συμμετέχει από το 2014 στις «fast-track cities» για την εξάλειψη της επιδημίας του AIDS και έχει δεσμευθεί για την ενεργοποίηση των δημοτικών ιατρείων, ως καταλληλότερων σημείων για τη διεξαγωγή διαγνωστικών εξετάσεων και προληπτικών δράσεων. Ωστόσο, μόλις πριν από 10 μήνες έγινε δυνατή η δωρεάν εξέταση HIV με τη μέθοδο του Rapid test και μόνο στο Πολυδύναμο Δημοτικό Ιατρείο στην Κυψέλη.

«Το 2017 υπέγραψα το Μνημόνιο Συνεργασίας με το AHF (AIDS Healthcare Foundation), τον μεγαλύτερο διεθνή μη κερδοσκοπικό οργανισμό που παρέχει σε παγκόσμιο επίπεδο υπηρεσίες πρόληψης του HIV, διάγνωσης του ιού και ιατρικής φροντίδας σε ασθενείς» δήλωσε ο δήμαρχος Αθηναίων, Γιώργος Καμίνης, σε συνέντευξη Τύπου, την Πέμπτη (29/11/2018). «Στη βάση αυτού του Μνημονίου εφαρμόζουμε στο δήμο για πρώτη φορά σε ιατρική δομή της χώρας μας, το Rapid test, ένα καινοτόμο μοντέλο γρήγορης, ανώνυμης και δωρεάν εξέτασης HIV. Με άλλα λόγια, φέραμε μια καινοτόμο μέθοδο διάγνωσης του HIV σε ένα δημοτικό ιατρείο που ήδη λειτουργούσε με προδιαγραφές κοινωνικής καινοτομίας» πρόσθεσε.

Το Rapid test πραγματοποιείται κάθε Δευτέρα και Πέμπτη, από τις 10:00 μέχρι τις 15:00, χωρίς ραντεβού, διαρκεί ένα μόλις λεπτό και διεξάγεται από εξειδικευμένο προσωπικό του Ινστιτούτου Κοινωνικής Προληπτικής Ιατρικής (ΙΚΠΙ). Στην περίπτωση θετικού αποτελέσματος γίνεται άμεση παραπομπή σε εξειδικευμένη ιατρική κρατική δομή. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του Δήμου με το AHF, περιλαμβάνονται επίσης η δωρεάν διανομή προφυλακτικών και ενημερωτικών φυλλαδίων, καθώς και η καμπάνια ενημέρωσης που ξεκίνησε πρόσφατα στις οθόνες των αθηναϊκών Μέσων Μαζικής Μεταφοράς (Μετρό, ΗΣΑΠ, Τραμ), με την ευγενική χορηγία της ΣΤΑΣΥ.
Επόμενο βήμα, θα μπορούσε να αποτελέσει το Πολυδύναμο Δημοτικό Ιατρείο των Πατησίων. Ο Γιάννης Τούντας, Καθηγητής Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Διευθυντής του Ινστιτούτου Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής και του Κέντρου Μελετών Υπηρεσιών Υγείας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, υπογράμμισε την πρωτοπόρο προσπάθεια να μετεξελιχθούν τα πολυδύναμα δημοτικά ιατρεία των Πατησίων και της Κυψέλης σε καινοτόμα και σύγχρονα αστικά κέντρα υγείας. «Στο επίκεντρο αυτής της πρωτοπορίας βρίσκεται η πρόληψη, η οποία παραμελείται σοβαρά στη χώρα μας, με το πρόβλημα να είναι ακόμη πιο έντονο στην περίπτωση του HIV».
Ο πρόεδρος του Συλλόγου Οροθετικών Ελλάδας «Θετική Φωνή» Νίκος Δέδες ανέδειξε τη σημασία των checkpoints, τα οποία λειτουργεί η Θετική Φωνή σε συνεργασία με τον AHF, ως «πυρήνες προαγωγής της πρόληψης του ιού» σε βέλτιστες συνθήκες αξιοπρέπειας, καταφέρνοντας στο κοινό τους πρόγραμμα να καταχωρίσουν περίπου 30% των νέων διαγνώσεων το 2017. Σημειώθηκε ότι έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής 100.000 δωρεάν εξετάσεις για τον ιό HIV, καθώς και για την ηπατίτιδα B και C, με τη σημαντική συμβολή 300 περίπου εθελοντών.
Σχετικά με τη μέθοδο που ακολουθείται για την εκπόνηση Εθνικού Στρατηγικού Σχεδίου δράσης για τον HIV/AIDS στην Ελλάδα, η συντονίστρια της Ομάδας Εργασίας και Καθηγήτρια Βιοστατιστικής και Επιδημιολογίας στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, Γιώτα Τουλούμη αναφέρθηκε στην έμφαση που δίνεται στην ενημέρωση των εφήβων και την ευαισθητοποίηση ευάλωτων ομάδων. Στόχος είναι ένα δυναμικό μοντέλο διασύνδεσης των αρμόδιων φορέων ώστε να μένουν εντός παρακολούθησης όσοι το χρειάζονται καθώς και η ανάπτυξη ψηφιακών εργαλείων και επιτροπή νομικών προκειμένου να προτείνουν τροποποιήσεις του πλαισίου με στόχο τον κοινωνικό αποστιγματισμό.
Δημοσία εξέταση για τον ιό HIV έκαναν συμβολικά, στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου, ο Παρολυμπιονίκης της κολύμβησης Αντώνης Τσαπατάκης και ο ηθοποιός Αλέξανδρος Μπουρδούμης.
cnn.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι