Συνήθειες που βοηθούν την Εγκεφαλική Ανάπτυξη των Παιδιών

«Ανησυχούμε τόσο για το τι θα γίνει αύριο ένα παιδί, κι όμως ξεχνάμε ότι είναι ήδη κάποιος σήμερα» 

"We worry about what a child will be tomorrow, 
yet we forget that he is someone today."

Stacia Tauscher

Αν είστε γονείς ή κηδεμόνες, θα γνωρίζετε πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού. 

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων έχουμε την ευκαιρία να επιδράσουμε στη ζωή τους θετικά – ακόμα και μόνιμα. 

Μα κυρίως, μπορούμε να επηρεάσουμε την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.

Υπάρχουν πολλοί κρίσιμοι παράγοντες όσον αφορά στην εγκεφαλική λειτουργία ενός παιδιού. Και ορισμένες συνήθειες βοηθούν ακριβώς στο να βελτιώνουν την ποιότητα αυτών των παραγόντων.

Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο The Lancet είχε στόχο να εξερευνήσει πώς τρεις σημαντικές συνήθειες επηρεάζουν τη γνωστική ανάπτυξη στα παιδιά ηλικίας 8 – 11 ετών: 

ύπνος, 

άσκηση και 

χρόνος μπροστά από οθόνες. 

Ως σημείο αναφοράς, χρησιμοποιήθηκαν οι Καναδικές Κατευθυντήριες Οδηγίες 24ωρης Κίνησης για Παιδιά και Νέους. 

Οι οδηγίες για κάθε μία από αυτές τις δραστηριότητες είναι:

– Ύπνος: 9 – 11 ώρες
– Άσκηση: 60 λεπτά ήπιας σωματικής άσκησης
– Χρόνος μπροστά στην οθόνη: δύο ώρες ψυχαγωγικής απασχόλησης

Περισσότεροι από 550 συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν σε σχέση με τη γλώσσα, τη μνήμη, την ταχύτητα και άλλους γνωστικούς παράγοντες χρησιμοποιώντας μια σειρά ασκήσεων. 

Παραδόξως, η έρευνα συμπέρανε πως μόνο το 5% των συμμετεχόντων εκπλήρωνε και τις τρεις παραπάνω οδηγίες και το 29% δεν εκπλήρωνε ούτε μία.

Γενικά, οι ερευνητές παρατήρησαν πως η επίτευξη των επίσημων οδηγιών προκάλεσε αύξηση στην επίδοση, με τα παιδιά που εκπλήρωναν και τις τρεις να έχουν καλύτερη επίδοση από όλους τους άλλους συμμετέχοντες. 

Εντούτοις, δεν υπήρχε διαφορά επίδοσης στα παιδιά που παρουσίαζαν έλλειψη ύπνου ή άσκησης, υποδεικνύοντας πως ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι που οδηγεί κυρίως σε προβλήματα. 

Το πιο αξιοσημείωτο όμως απ’ όλα είναι πως τα παιδιά που κάθονταν πάνω από δύο ώρες μπροστά από μια οθόνη σε καθημερινή βάση είχαν χειρότερη επίδοση από εκείνα που έμεναν στα προτεινόμενα όρια.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την εγκεφαλική ανάπτυξη των παιδιών
Με αυτή τη γνώση κατά νου, εύλογα δημιουργείται η ακόλουθη ερώτηση: πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτά τα ευρήματα για να βοηθήσω το παιδί μου; 

Οι τρεις συνήθειες είναι παραπλανητικά απλές και μπορεί να σκεφτείτε «μα ήδη το έχω καταφέρει αυτό». Αλλά τα πράγματα μάλλον δεν είναι έτσι.

Ο ύπνος δεν είναι μόνο οι ώρες που κοιμούνται, 

αλλά η αναγνώριση των ιδιαίτερων μοτίβων ύπνου κάθε παιδιού και οι συνήθειες που μπορεί να δυσκολεύουν το συνεχόμενο 9ωρο ύπνο τους. 

Η σωματική άσκηση 

είναι κάτι περισσότερο από το να τα πηγαίνουμε απλά στην παιδική χαρά. Εδώ χρειάζεται να εντοπίσουμε ποιο είδος άσκησης ενθουσιάζει το παιδί μας ώστε να το θέσουμε ως προτεραιότητα.

Και όσο για το χρόνο μπροστά στην οθόνη: 

Χρειάζεται να μετατρέψουμε τον διασκεδαστικό χρόνο σε χρόνο εκμάθησης: ντοκιμαντέρ για τα ζώα, το ηλιακό σύστημα και άλλα διασκεδαστικά θέματα, αντί μόνο για επιφανειακά παιδικά σήριαλ και προγράμματα. 

Ο διασκεδαστικός χρόνος μπορεί εύκολα να συνδυαστεί με τον ψυχαγωγικό – εκπαιδευτικό. 

Αφιερώνοντας χρόνο για να σκεφτείτε κάθε μία από αυτές τις συνήθειες και να τις προσαρμόσετε προς όφελος των παιδιών, μπορείτε να κάνετε τη διαφορά στην ανάπτυξή τους.

Πηγές
enallaktikidrasi
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Συμπόνια και Γενναιοδωρία

Συμπόνια: Το πιο θεραπευτικό συναίσθημα που έχουμε στη ζωή

Ο σύγχρονος κόσμος είναι επιφυλακτικός με τη συμπόνια επειδή, κατά κάποιον τρόπο, έχει αποδεχτεί πως η ζωή είναι μια ζούγκλα και ότι ο άνθρωπος μέσα σε αυτήν θέλει να πατήσει επί πτωμάτων. Αν δούμε τα πράγματα από αυτή τη σκοπιά, μέσα σε μια καταναλωτική κοινωνία, η συμπόνια στην καλύτερη περίπτωση μοιάζει με πολυτέλεια και στη χειρότερη με μια ηττοπαθή ανοησία και αυταπάτη των αδύναμων.

Η επιστήμη της εξέλιξης όμως υποστηρίζει πως η συνεργασία και τα βασικά συναισθήματα που τη δομούν, δηλαδή η ενσυναίσθηση, η συμπόνια και η γενναιοδωρία, αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Αυτό που ο Δαλάι Λάμα περιέγραφε – εξηγούσε πώς η συμπόνια αποβαίνει προς ίδιον όφελος – οι εξελικτικοί βιολόγοι το ονόμασαν «αμοιβαίο αλτρουισμό». Δηλαδή, εσύ μου δίνεις σήμερα, εγώ σου δίνω αύριο.

Η συμφωνία αυτή ήταν και είναι θεμελιώδης για την επιβίωσή μας. Φαίνεται ότι παιδιά ηλικίας έξι μηνών δείχνουν σαφή προτίμηση σε παιχνίδια στα οποία είναι εμφανής η αναγκαιότητα της αλληλεγγύης, παρά σε εκείνα που την παρεμποδίζουν ή την κρύβουν. Όταν βοηθάμε τους άλλους, νιώθουμε συχνά μια ανεξήγητη ευφορία. Αυτό συμβαίνει επειδή στον εγκέφαλό μας απελευθερώνονται ενδορφίνες, οι οποίες προκαλούν μια κατάσταση ευφορίας.

Τα ίδια κέντρα επιβράβευσης που βρίσκονται στον εγκέφαλό μας ενεργοποιούνται όταν συμπάσχουμε με τους άλλους, όπως ακριβώς ενεργοποιούνται όταν σκεφτόμαστε τη σοκολάτα. Το ζεστό αυτό συναίσθημα που νιώθουμε όταν βοηθάμε τους άλλους οφείλεται στην έκκριση της ωκυτοκίνης, ορμόνης που απελευθερώνεται κυρίως στις μητέρες που θηλάζουν. Η ορμόνη αυτή συνδέεται με πολλά άλλα οφέλη για την υγεία και φαίνεται να μειώνει τις πιθανότητες φλεγμονής στο καρδιαγγειακό σύστημα.

Η συμπόνια επομένως μας κάνει κυριολεκτικά εγκάρδιους, δηλαδή με ευτυχισμένη και υγιή καρδιά. Επιπλέον, η συμπόνια έχει την τάση να είναι μεταδοτική. Όταν οι άλλοι είναι συμπονετικοί, νιώθουμε κι εμείς έτσι, γεγονός που μας προκαλεί ένα είδος «ηθικής ανύψωσης», όπως επισημαίνει ο Πολ Έκμαν. Πρόσφατες έρευνες, που διενήργησαν οι κοινωνιολόγοι Νικόλας Χρηστάκης και Τζέιμς Φόουλερ, μας λένε ότι αυτή η τάση μετάδοσης μπορεί να φτάσει σε δύο ή και τρία επίπεδα κοινωνικών κύκλων πέρα από εμάς.

Σε πειράματα όπου συμμετείχε μεγάλος αριθμός ατόμων φάνηκε ότι αν είμαστε ευγενικοί και συμπονετικοί, τότε είναι πιθανότερο και οι φίλοι μας, οι φίλοι των φίλων μας, ακόμα και άλλοι παραπέρα, να είναι ή να γίνουν και εκείνοι ευγενικοί και συμπονετικοί. Πολλές φορές, όμως, είμαστε επιφυλακτικοί με τη συμπόνια, μήπως τυχόν καταλήξουμε να γίνουμε αδύναμοι ή ευάλωτοι έχοντας ανοίξει την καρδιά μας.

Ο ψυχολόγος Πολ Γκίλμπερτ ανακάλυψε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αποφεύγουν να νιώσουν συμπόνια επειδή φοβούνται μήπως οι άλλοι τους εκμεταλλευτούν ή νιώσουν εξάρτηση από αυτούς ή μήπως τελικά δεν καταφέρουν να αντιμετωπίσουν τη δυστυχία των άλλων. Η διαφορά μεταξύ ενσυναίσθησης και συμπόνιας έγκειται στο ότι η ενσυναίσθηση είναι απλώς μια εμπειρία εμβάθυνσης στα συναισθήματα των άλλων, ενώ η συμπόνια είναι μια πιο ισχυρή κατάσταση, στην οποία επιζητάμε και το καλό των άλλων.

Όπως το περιέγραψε ο Δαλάι Λάμα, αν δούμε έναν άνθρωπο να τον έχει πλακώσει ένας βράχος, το ζητούμενο δεν είναι να χωθούμε κι εμείς κάτω από τον βράχο για να του συμπαρασταθούμε· το ζητούμενο είναι πώς θα μετακινήσουμε τον βράχο. Επίσης, πολλοί άνθρωποι δεν αποδέχονται τη συμπόνια επειδή φοβούνται πως οι άλλοι θα τους ζητήσουν κάτι σε αντάλλαγμα ή ότι στην καλύτερη περίπτωση θα νιώσουν υποχρεωμένοι.

Κάποιοι άλλοι άνθρωποι, τέλος, αποφεύγουν να αφεθούν να νιώσουν συμπόνια για τον ίδιο τους τον εαυτό, επειδή φοβούνται ότι αυτό θα τους κάνει αδύναμους ή λιγότερο εργατικούς ή θλιμμένους. Ο Γκίλμπερτ λέει σχετικά: «Η συμπόνια μπορεί να ρέει ομαλά στη ζωή μας όταν την καταλάβουμε και προσπαθήσουμε να απομακρύνουμε τους φόβους και τις αντιστάσεις μας. Η συμπόνια είναι από τα πιο δύσκολα και θαρραλέα κίνητρα που έχουμε στη ζωή, όπως και από τα πιο θεραπευτικά και ευεργετικά».
 

enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Γονείς, μιλήστε στα παιδιά σας για τις επικίνδυνες καταστάσεις

Πώς μπορούμε να βεβαιωθούμε ότι τα παιδιά μας δεν κινδυνεύουν από επικίνδυνους ανθρώπους στην γειτονιά, έξω από το σχολείο, στο πάρκο, στα εμπορικά κέντρα, στο διαδίκτυο, ακόμα και στο σπίτι;

Και, φυσικά, όλα αυτά χωρίς να τρομάξουμε το παιδί γιατί στόχος μας δεν είναι να δημιουργήσουμε ένα φοβισμένο παιδί, αλλά ένα παιδί που θα προστατεύει τον εαυτό του από τις κακοτοπιές παίρνοντας κάποια μέτρα.

Ποτέ δεν είναι αργά, λοιπόν, για να κάνετε μια κουβέντα στα παιδιά σας σχετικά με τους κινδύνους που διατρέχουν και για το πώς πρέπει να χειριστούν κάτι ανάλογο που μπορεί να τους τύχει.

Το Infokids.com.cy συγκέντρωσε και σας παρουσιάζει τις 6 άκρως ανησυχητικές καταστάσεις, για τις οποίες πρέπει να αφυπνίσετε το παιδί, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο ούτε η ασφάλεια αλλά ούτε και η ακεραιότητά του.
Αυτές είναι οι 6 καταστάσεις που πρέπει να αποφεύγει κάθε παιδί

• Όταν του ζητείται να κάνει κάτι για το οποίο νιώθει άβολα.
• Όταν του ζητάει κάποιος άγνωστος να του ανοίξουν την πόρτα στο σπίτι (με την δικαιολογία ότι τους έστειλε κάποιος από τους γονείς του παιδιού)
• Όταν του ζητάει κάποιος να κρατήσει ένα μυστικό.
• Όταν του ζητείται κάτι μέσω τηλεφώνου, όταν λείπουν οι γονείς.
• Όταν του ζητούν να μπει σε ένα σπίτι ή αυτοκίνητο ή να μεταφερθεί κάπου αλλού.
• Όταν του ζητάει κάτι ένα άτομο που ακολουθεί το παιδί με τα πόδια, ή με το αυτοκίνητο ή το καλεί να μπει στο άγνωστο αυτοκίνητο.

Γονείς, συμβουλέψτε τα παιδιά σας!
Συζητήστε με το παιδί σας βασικούς κανόνες επικοινωνίας, με ποιους μιλάμε και τι λέμε. 

Φροντίστε να υπενθυμίζεται συχνά στα παιδιά ότι δεν υπάρχει κανένα μυστικό από την μαμά και το μπαμπά, ή τον δάσκαλο και τη δασκάλα. 

Σε όλες τις περιπτώσεις προωθούμε τον διάλογο μέσα σε ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης. 

Πρέπει να έχουμε καταφέρει να μπορεί μας να πει το παιδί καταστάσεις και γεγονότα χωρίς να ντρέπεται ή να φοβάται. 

Επίσης συζητήστε με το παιδί σας για το τι πρέπει να κάνει εάν χαθεί και μιλήστε για το ποιους ενήλικες μπορεί να προσεγγίσει σε περίπτωση που χρειάζεται βοήθεια. 

Οι «ύποπτοι άγνωστοι» ψάχνουν να βρουν παιδιά που είναι ντροπαλά και φοβούνται στο να αντισταθούν σε κάποιον μεγαλύτερο. Μάθετε στο παιδί να φεύγει από μια κατάσταση που το κάνει να νιώθει άβολα και να φωνάζει δυνατά ώστε να τραβήξει την προσοχή των γύρω του.

infokids

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ενώ άλλα παιδιά διαλέγουν τα δώρα τους...

... άλλα αναζητούν λίγο νερό από το πεζοδρόμιο
Μια εικόνα χίλιες λέξεις… λίγο πριν το 2024...

Πριν λίγες μέρες, έγραψα ένα κείμενο για “το κοριτσάκι με τα σπίρτα” που υπάρχει ακόμη και σήμερα.  Γι' αυτό, στάθηκε αφορμή μια βόλτα με το γιο μου όπου είδαμε έξω από ένα μεγάλο, εντυπωσιακό εμπορικό κέντρο σε προάστιο της Αθήνας, να βρίσκεται κουλουριασμένο ένα κοριτσάκι με τριμμένα ρούχα και τρύπια παπούτσια. 
Δίπλα της μια μισοσκισμένη πλαστική σακούλα μετέφερε τα λίγα υπάρχοντά της εδώ κι εκεί. Κάποτε, ίσως, έκανε ευχές και προσπαθούσε να ζεσταθεί. Τώρα όμως τα σπίρτα τέλειωσαν…

Ο μικρός μου με ρώτησε γιατί δεν έχει σπίτι, γιατί είναι μόνη της; Tί να του έλεγα; Τη “φανταστική πραγματικότητα” ή τη σκληρή αλήθεια ;

Σήμερα, σε κάποιο ξένο site βλέπω μια ακόμα φρικτή εικόνα…

Ένα μικρό κορίτσι που προσπαθεί να σβήσει τη δίψα του, πίνοντας νερό από τη λακκούβα ενός πεζοδρομίου. 
Μια φωτογραφία του Migue Rios, δημοσιογράφου κι εθελοντή της Unicef, την οποία τράβηξε κι ανέβασε στο λογαριασμό του στο Facebook.

Όπως αναφέρει το κοριτσάκι είναι τριών-τεσσάρων ετών, ανήκει στην κοινότητα ιθαγενών Mbya Guarani, που επιβιώνει ζητιανεύοντας στις βορειοανατολικές επαρχίες της χώρας.

H σκέψη μου; 
Γιατί Θεέ μου, αυτές τις Άγιες Μέρες, σε κάποια σπίτια τα παιδιά μετράνε τα παιχνίδια και τα δώρα τους, σε κάποια άλλα “μετράνε τα άστρα”, και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, δεν ξέρουν καν να μετράνε τις “πληγές” τους;

 

Πηγή: klik.gr by Αντικλείδι
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Εγκυκλοπαιδικά: γιατί το Παρίσι λέγεται “η Πόλη του Φωτός”; Paris - Ville lumière (??)

Η ιστορία του Παρισιού πίσω από το “δεύτερο” όνομα

Το Παρίσι, γνωστό και ως η Πόλη του φωτός (Ville lumière στα γαλλικά), ονομάστηκε έτσι από τότε που εφοδιάστηκαν οι κύριες λεωφόροι του με φανούς γκαζιού το 1828.

protothema

studentlife
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι