Αλκοόλ: Γιατί δεν πρέπει να πίνουν οι έφηβοι

Οι έφηβοι που πίνουν αλκοόλ μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με πολλά προβλήματα, άλλα από τα οποία είναι οξέα και άλλα εκδηλώνονται σε βάθος χρόνου.

Η είδηση ότι μια 15χρονη στα Χανιά μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο εξαιτίας της υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, (επαν)έφερε στο προσκήνιο τους κινδύνους που κρύβει το ποτό για τους εφήβους.
Οι κίνδυνοι αυτοί αφορούν τα πάντα, από την σωματική ανάπτυξη και την ψυχική ισορροπία έως τη συμπεριφορά τους.
Ο βρετανικός οργανισμός ενημέρωσης για το αλκοόλ Drinkaware παραθέτει στην ιστοσελίδα του τις βασικές συνέπειες που μπορεί να έχουν οι έφηβοι όταν πίνουν αλκοόλ.

Δηλητηρίαση από το αλκοόλ (οξεία μέθη)

Όποιος πίνει πολύ αλκοόλ σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να υποστεί δηλητηρίαση από την αιθανόλη (οξεία μέθη). Επειδή, όμως, οι έφηβοι είναι ακόμα αναπτυσσόμενος οργανισμός, το σώμα τους έχει μειωμένη ικανότητα μεταβολισμού του αλκοόλ. Έτσι η οξεία μέθη μπορεί να εκδηλωθεί πιο γρήγορα και με λιγότερο αλκοόλ σε αυτούς.
Κατά την οξεία μέθη το επίπεδο του αλκοόλ στον οργανισμό είναι τόσο υψηλό ώστε:

• Επηρεάζει τα τμήματα του εγκεφάλου που ελέγχουν την ισορροπία και την ομιλία
• Προσβάλλει τα νεύρα που ελέγχουν την αναπνοή και τον καρδιακό παλμό
• Μειώνει την σωματική θερμοκρασία (μπορεί να αναπτυχθεί υποθερμία)
• Αδρανοποιεί τον αντανακλαστικό σπασμό του λάρυγγα. Αυτό έχει ως συνέπεια να μένει ανοικτή η δίοδος προς τους πνεύμονες και, αν ο έφηβος κάνει έμετο, υπάρχει κίνδυνος εισρόφησης και πνιγμού.

Η δηλητηρίαση από την αιθανόλη είναι επείγον περιστατικό και χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση στο νοσοκομείο. Και αυτό διότι μπορεί να απειλήσει τη ζωή του εφήβου. Ο θάνατος στην οξεία μέθη συχνά οφείλεται σε καταστολή της αναπνοής.

Ατυχήματα

Το ποτό επηρεάζει την κρίση και τον συντονισμό των κινήσεων και οι έφηβοι που πίνουν γίνονται επιρρεπείς στα ατυχήματα.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι έφηβοι που πίνουν διατρέχουν τριπλάσιο κίνδυνο θανατηφόρου τροχαίου. Έχουν επίσης αυξημένες πιθανότητες τραυματισμού από πτώση.
Είναι επίσης πιθανότερο να μπλέξουν σε καυγάδες, να πνιγούν, να πάρουν υπερβολική δόση ναρκωτικών ή να αυτοτραυματιστούν, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Better Health Channel της κυβέρνησης της Βικτώρια, στην Αυστραλία.

Προβλήματα στην ανάπτυξη του εγκεφάλου

Το ποτό μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη του εγκεφάλου στα άτομα ηλικίας κάτω των 25 ετών και ιδίως πριν τα 15 έτη. Ο εγκέφαλος των εφήβων βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της ανάπτυξης, με τον μετωπιαίο λοβό και τον ιππόκαμπο να είναι τα τμήματα που υφίστανται τις μεγαλύτερες αλλαγές στην εφηβεία. Τα τμήματα αυτά σχετίζονται με τα κίνητρα, τις παρορμήσεις και τον εθισμό.
Το αλκοόλ επηρεάζει επίσης τη λειτουργία της μνήμης, τις αντιδράσεις, τη μαθησιακή ικανότητα και την προσοχή. Όλ' αυτά είναι απαραίτητα για τις ακαδημαϊκές επιδόσεις, οι οποίες έχει βρεθεί ότι είναι χαμηλότερες στους εφήβους που πίνουν.

Βλάβες στο ήπαρ

Ο μεταβολισμός του οινοπνεύματος γίνεται στο ήπαρ και η συχνή κατανάλωση αλκοόλ αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης βλαβών στο όργανο. Η ηπατοπάθεια, όμως, τα πρώτα χρόνια συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα και έτσι οι έφηβοι δεν την αντιλαμβάνονται παρά μόνο όταν είναι αργά.
Στη Βρετανία, όπου η κατάχρηση αλκοόλ είναι δυστυχώς πολύ συνηθισμένη στους εφήβους, καταγράφονται πλέον θάνατοι 20χρονων νέων από αλκοολική νόσο του ήπατος.

Ριψοκίνδυνες συμπεριφορές

Επειδή το αλκοόλ διαταράσσει την κρίση, οι έφηβοι που πίνουν μπορεί εύκολα να γίνουν ριψοκίνδυνοι στο σεξ. Σε τέτοια περίπτωση διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο ανεπιθύμητων κυήσεων και μόλυνσης με κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα.
Είναι επίσης πιθανότερο να επιδείξουν παραβατική συμπεριφορά, επιθετικότητα και βιαιότητα. Έχουν επίσης αυξημένες πιθανότητες να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης (π.χ. σεξουαλικής, οικονομικής) από άλλα άτομα, σύμφωνα με την Ελληνική Παιδιατρική Εταιρεία.

Ψυχικές διαταραχές

Η συστηματική κατανάλωση αλκοόλ στην εφηβεία ανοίγει τον δρόμο στον εθισμό, ιδίως όταν οι έφηβοι πίνουν επειδή νομίζουν ότι το ποτό τους βοηθά να αντιμετωπίζουν καλύτερα τα προβλήματά τους.
Επιπλέον, οι έφηβοι που πίνουν πολύ έχουν  αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης, αγχώδους διαταραχής και στρες, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα στην Ιρλανδία.

iatropedia.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Θυμωμένο παιδί: Η θετική πλευρά του θυμού

Πολλές φορές οι γονείς αγχώνονται και προβληματίζονται όταν το παιδί έχει ξεσπάσματα θυμού. Ο θυμός είναι ένα βασικό συναίσθημα που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Είναι σχεδόν αδύνατον να πούμε ότι κάποιος δεν θυμώνει με κάτι και ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ένα παιδί.

Τα παιδιά είναι αυθόρμητα, εκδηλωτικά, απαλλαγμένα από τις κοινωνικές συμβάσεις και ιδιαίτερα τα πιο μικρά παιδιά εκφράζουν το θυμό τους πιο άμεσα.
Ωστόσο, ένα παιδί όπως και ένας ενήλικας δεν μπορεί να εκφράσει το θυμό του με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν γίνεται να βλάψει κάποιον ή να καταστρέψει την περιουσία κάποιου.
Η σωστή έκφραση του θυμού είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων και κυρίως εξάσκησης. Είναι δύσκολο κάθε φορά που το παιδί θυμώνει να εκφράζεται με το σωστό τρόπο. Ωστόσο, αξίζει να επιβραβευθεί όσες φορές το καταφέρει.

Και ποιος είναι ο σωστός τρόπος; Δεν είναι ένας αλλά πολλοί και κάθε παιδί επιλέγει αυτό που του ταιριάζει καλύτερα. Μπορεί κάποιο παιδί να επιλέγει την απομόνωση, ενώ κάποιο άλλο να προτιμά να τρέξει ή να χτυπήσει κάποια μαξιλάρια. Σε μεγαλύτερες ηλικίες μπορεί να προτιμά να κλειστεί σε ένα δωμάτιο με δυνατή μουσική ή να μιλήσει με κάποιον οικείο για το θέμα που το θύμωσε. Όποιον τρόπο και να επιλέξει πάντως είναι σημαντικό να γνωρίζει ότι ο θυμός δεν είναι ένα συναίσθημα που πρέπει να κρύβουμε.

Αντίθετα, είναι πολύ σημαντικό να το εκφράζουμε, ώστε να να αποφεύγουμε τη συσσώρευσή του. Όταν κάποιος κρατάει το θυμό του μέσα του και δεν τον δείχνει στους άλλους, συνήθως μοιάζει με ηφαίστειο που είναι έτοιμο να εκραγεί. Είναι επίσης πιθανό να εκφραστεί με σωματικά προβλήματα, όπως δερματικά, ονυχοφαγία, ακμή κ.α.
Οι γονείς λοιπόν με κάθε ευκαιρία που τους δίνεται οφείλουν να τονίζουν ότι δεν είναι κακό να θυμώνει κάποιος αλλά ότι πρέπει να το εκφράζει με το σωστό τρόπο.
Μέσα από το θυμό επίσης, ένα παιδί μπορεί να βρει τα όριά του και τα όρια που θα βάλει στους γύρω του. Αν για παράδειγμα, ένας συμμαθητής το ενοχλεί παίρνοντας τα παιχνίδια του, το συναίσθημα του θυμού θα βοηθήσει το παιδί ώστε να οριοθετήσει το χώρο του λέγοντάς του ότι αυτό δεν του αρέσει. Δεν έχει νόημα λοιπόν να του πούμε «μην θυμώνεις με το συμμαθητή σου» αλλά έχει νόημα να το βοηθήσουμε να βρει σωστούς τρόπους να μιλήσει για το θυμό του.

Η θετική πλευρά του θυμού είναι και μακροχρόνια. Το παιδί μαθαίνει να απομακρύνει ανθρώπους που του προκαλούν πολύ συχνά το συναίσθημα του θυμού και ίσως έτσι κάνει καλύτερες επιλογές των ανθρώπων που θα είναι κοντά του.
Το συναίσθημα του θυμού είναι ίσως από τα πιο έντονα και εκδηλωτικά. Ίσως για αυτό φέρνει σε αμηχανία τους γονείς. Έχει θετικές πλευρές όπως και τα περισσότερα συναισθήματα. Μέσα από το θυμό γνωρίζει το παιδί τα όριά του και τα επιβάλλει στους άλλους. Προστατεύει τον εαυτό του και μπορεί να γίνει πιο ευρηματικό και με καλύτερη προσαρμογή σε νέες καταστάσεις. Όταν το παιδί ξέρει να διαχειρίζεται το συναίσθημά του, ενισχύεται η αυτοεκτίμησή του και αντιμετωπίζει καλύτερα τις προκλήσεις.
Ωστόσο, αν η έκφραση του θυμού σε ένα παιδί σχολικής και εφηβικής ηλικίας είναι κάτι που το δυσκολεύει στις διαπροσωπικές του σχέσεις, οι γονείς είναι καλό να ζητήσουν τη συμβουλή ενός ειδικού.

ΠΗΓΗ: mothersblog
patrisnews.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Παναγία, Δέσποινα του κόσμου, προστάτευε τα παιδάκια

Χρόνια Πολλά στα χαμομηλάκια (μικρά και μεγάλα),

που έχουν το όνομά Της

Χαίρε, Βασίλισσα των Αγγέλων,
Δέσποινα του κόσμου,
Μήτηρ Χριστού του Θεού

Η μητέρα όλων των ανθρώπων

Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έχει ιδιαίτερη θέση στο εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας και συνδέεται άμεσα με τη μοναδικότητα του προσώπου της Παναγίας στο έργο «της εν Χριστώ σωτηρίας» των ανθρώπων, αποτελώντας τη μεγαλύτερη από τις γιορτές που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμήν της Μητέρας του Χριστού, τις ονομαζόμενες θεομητορικές εορτές.

Χαρακτηρίζεται και ως «Πάσχα του Καλοκαιριού», όμως τα Ευαγγέλια σκέπασαν με τη σιωπή τους τόσο τη ζωή όσο και θάνατο της Παναγίας. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας παραξενεύει, αφού μας υπενθυμίζει ότι η Παναγία, με την ταπεινή, σιωπηλή και αθόρυβη παρουσία Της, έμεινε διακριτικά στο περιθώριο της δημόσιας δράσης του Χριστού. Ό, τι γνωρίζουμε για το γεγονός του θανάτου Της είναι από διάφορες παραδόσεις της αρχέγονης Εκκλησίας που διατηρήθηκαν ζωντανές στη χριστιανική πίστη, από  διηγήσεις σημαντικών εκκλησιαστικών ανδρών, όπως των Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από σχετικά τροπάρια της εκκλησιαστικής υμνολογίας.

Στην Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία ο εορτασμός της Κοίμησης της Θεοτόκου περιλαμβάνει κατά πρώτο λόγο το θάνατο και την ταφή της Παναγίας και κατά δεύτερο την Ανάσταση και τη μετάστασή Της στους ουρανούς. Ο θάνατός Της υπερβαίνει την έννοια του θανάτου, ώστε να μην μπορεί να ονομάζεται θάνατος, αλλά «κοίμηση», «μετάσταση». Το βιολογικό τέλος της επίγειας ζωής της Παναγίας, δεν είναι χωρισμός αλλά ένωση με τον Ουράνιο Πατέρα μας. Το γεγονός του θανάτου αυτού του προσώπου έγινε γεγονός ζωής, είσοδος εκεί όπου βασιλεύει η ζωή, γι’ αυτό δεν προκαλεί οδύνη, αλλά χαρά, ελπίδα και βεβαιότητα της άφθαρτης ζωής. Τα δάκρυα και ο δυνατός πόνος του θανάτου των ανθρώπων που αγαπάμε, όταν φεύγουνε από κοντά μας, στην περίπτωση του θανάτου της Παναγίας μεταβάλλονται στη μεγάλη χαρά της ζωντανής παρουσίας Της ανάμεσά μας, αφού γνωρίζουμε ότι «εν τη κοιμήσει τον κόσμο ού κατέλιπες, Θεοτόκε».

Όμως η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, μετά την θεία μετάστασή Της, αλλά πρεσβεύει πάντοτε για την σωτηρία όλων των ανθρώπων που πιστεύουν και αγωνίζονται να ζήσουν κατά Χριστόν. Πόση αγάπη και συγχώρεση μπορεί να υπάρχει στην καρδιά της!!! Η γυναίκα Εκείνη  χώρεσε μέσα της τον Χριστό, πως είναι δυνατόν να μην χωράει στην αγκαλιά της ολόκληρη η ανθρωπότητα; Η παρρησία που έχει η Παναγία στον Υιό της είναι μοναδική. Μεσιτεύει για τα αναρίθμητα αμαρτήματα μας και αποτελεί σανίδα σωτηρίας για όλους εμάς που βρισκόμαστε σε αυτήν την πνευματική θάλασσα. Μητέρα Θεανθρώπου και ανθρώπων χάρισε μας την παραμυθία σου, κάνε μας να νιώσουμε το μητρικό Σου χάδι και έχε μας υπό την σκέπη Σου …

Πηνελόπη Κων. Σάρρου
Πτυχιούχος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας Α.Π.Θ.
Φοιτήτρια Παιδαγωγικού Δημοτικής Εκπαίδευσης Α.Π.Θ. Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο τορπιλισμός της «Έλλης»

Τον Αύγουστο του 1940 ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κόντευε να συμπληρώσει ένα χρόνο. Η Ελλάδα, την οποία κυβερνούσε δικτατορικά ο Ιωάννης Μεταξάς, μπορεί να τηρούσε ουδέτερη στάση, αλλά ήταν εμφανές ότι βρισκόταν στο πλευρό της Αγγλίας, που εκείνη την περίοδο δοκιμαζόταν σοβαρά από τις αεροπορικές επιθέσεις της «Λουφτβάφε». Η φασιστική Ιταλία, σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας, με τον ισχυρό στόλο της διεκδικούσε την πρωτοκαθεδρία στις θάλασσες της Μεσογείου από τη Μεγάλη Βρετανία.

Η διαταγή για τον τορπιλισμό της «Έλλης», ενός ελαφρού καταδρομικού πλοίου («ευδρόμου» με την ορολογία του μεσοπολέμου), δόθηκε από την ιταλό διοικητή των Δωδεκανήσων Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι, ηγετικό στέλεχος του Φασιστικού Κόμματος της Ιταλίας και πρέπει να ήταν σε γνώση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο» με διοικητή τον υποπλοίαρχο Τζουζέπε Αϊκάρντι ξεκίνησε από τη ναυτική βάση στο Παρθένι της Λέρου το βράδυ της 14ης Αυγούστου, με αποστολή να πλήξει εχθρικά πλοία στην Τήνο, τη Σύρο και στη συνέχεια να αποκλείσει τη Διώρυγα της Κορίνθου.
Τις πρωινές ώρες της 15ης Αυγούστου το ιταλικό υποβρύχιο βρέθηκε έξω από το λιμάνι της Τήνου «εν καταδύσει», με σκοπό να τορπιλίσει τα επιβατικά πλοία «Έλση» και «Έσπερος», που μετέφεραν προσκυνητές, αλλά οι Ιταλοί τα θεωρούσαν οπλιταγωγά και συνεπώς εχθρικά. Από το περισκόπιο ο Αϊκάρντι είδε να καταφθάνει στο λιμάνι ένα πολεμικό και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, όπως δήλωσε μετά τον πόλεμο. Επρόκειτο για το καταδρομικό «Έλλη», που κατέπλεε στην Τήνο για τις εορταστικές εκδηλώσεις της Μεγαλόχαρης.

Στις 8.25 π.μ., λίγη ώρα πριν από τη λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας κι ενώ στην παραλία υπήρχε πολύς κόσμος, το «Ντελφίνο» έπληξε με τρεις τορπίλες το ελληνικό πολεμικό πλοίο. Η μία μόνο τορπίλη βρήκε στόχο, αλλά έπληξε καίρια το ελληνικό πλοίο στο μηχανοστάσιο και τις δεξαμενές πετρελαίου. Μία ώρα αργότερα, το «Έλλη» βυθίστηκε, παρά τις προσπάθειες του πληρώματος να το κρατήσουν στον αφρό. Οι άλλες δύο τορπίλες αστόχησαν και εξερράγησαν στην προκυμαία. Από την επίθεση του «Ντελφίνο» σκοτώθηκαν ένας υπαξιωματικός και οκτώ ναύτες του «Έλλη», ενώ οι τραυματίες ανήλθαν στους 24. Μία γυναίκα, που βρισκόταν στην παραλία, πέθανε από καρδιακή προσβολή μετά την έκρηξη της δεύτερη τορπίλης στην προκυμαία.
Μετά την εκτέλεση της αποστολής του, το «Ντελφίνο» απομακρύνθηκε χωρίς να γίνει γνωστή η ταυτότητά του. Μετά από λίγες ώρες κατέπλευσε στη Σύρο, αλλά αναχώρησε αμέσως άπρακτο, καθώς δεν υπήρχε κανένα πλοίο στο λιμάνι του νησιού. Το «Ντελφίνο» επέστρεψε εσπευσμένως στη Λέρο με διαταγή των ιταλικών αρχών, ακυρώνοντας την αποστολή του στην Κόρινθο. Η επιχείρηση δεν φαίνεται να ήταν σε γνώση των πολιτικών αρχών της Ρώμης (πλην ίσως του Μουσολίνι). Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκαλεάτσο Τσιάνο, έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι η βύθιση του ελληνικού πλοίου οφείλεται στη θρασύτητα του Ντε Βέκι.
Η έρευνα που διενήργησαν δύτες του Πολεμικού Ναυτικού, έδειξε ότι η τορπίλες ήταν ιταλικές και επομένως η επίθεση έγινε από ιταλικό υποβρύχιο. Η κυβέρνηση Μεταξά τήρησε απόλυτα μυστικό το πόρισμα της έρευνας, για να μην προκαλέσει την Ιταλία και διαταράξει την ουδετερότητα της Ελλάδας. Τελικά, δημοσιοποιήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1940, δύο ημέρες μετά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας. Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη δεν είχε καμία αμφιβολία για την εθνικότητα του υποβρυχίου.
Το 1950, στο πλαίσιο των πολεμικών επανορθώσεων, η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα το ελαφρύ καταδρομικό «Ευγένιος της Σαβοίας» (Eugenio Di Savoia), το οποίο μετονομάστηκε σε «Έλλη» τον Ιούνιο του 1951 και ύψωσε την ελληνική σημαία. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 το ναυάγιο του «Έλλη» ανελκύστηκε τμηματικά και πουλήθηκε για παλιοσίδερα (σκραπ). Το 1985 Έλληνες δύτες ανακάλυψαν στο βυθό της Τήνου τα απομεινάρια της ιταλικής τορπίλης που βύθισε το «Έλλη». Το εύρημα εκτίθεται στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιά.

sansimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι