Πώς θα βοηθήσω το παιδί να κοιμηθεί;

Χρήσιμες συμβουλές για να κοιμηθεί εύκολα το παιδί. 

Ο ύπνος διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην διατήρηση της υγείας μας, ωστόσο τα προβλήματα που σχετίζονται με την αϋπνία ή τις συχνές ενοχλήσεις κατά την διάρκεια του βραδινού ύπνου δεν σχετίζονται μόνο με τους ενήλικες. Τα παιδιά μπορεί να δυσκολεύονται να αποκοιμηθούν, γεγονός που μπορεί να δυσκολέψει και εσάς στην συνέχεια. Ειδικά με την πάροδο του χρόνου, η ώρα του ύπνου μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική πρόκληση αν τα μικρά δεν μπορούν να χαλαρώσουν ώστε να απολαύσουν έναν ποιοτικό βραδινό ύπνο. 

Ωστόσο, μπορείτε να δοκιμάσετε τις ακόλουθες στρατηγικές για να τα βοηθήσετε:

*Ορίστε μια εξατομικευμένη ώρα ύπνου

Τα παιδιά σχολικής ηλικίας χρειάζονται 9 έως 11 ώρες ύπνου κάθε βράδυ, σύμφωνα με το National Sleep Foundation. Ωστόσο υπάρχει μεγάλη διακύμανση στις ανάγκες και τα πρότυπα ύπνου. Τα περισσότερα παιδιά έχουν μοτίβα που δεν αλλάζουν πολύ, ανεξάρτητα από αυτά που κάνετε. Τα παιδιά που συνήθως ξυπνούν νωρίς το πρωί, θα το κάνουν ακόμα και αν κοιμηθούν αργά, πράγμα που ισχύει και για εκείνα που τείνουν να κοιμούνται αργότερα. Για αυτό είναι σημαντικό να ορίσετε με το παιδί μια συγκεκριμένη ώρα που θα ξαπλώνει, προκειμένου να κοιμάται αρκετά και να ξυπνά εγκαίρως.

*Ορίστε σταθερή ώρα αφύπνισης

Ορίστε την ώρα που θα ξυπνήσει βάσει των ωρών που έχει ανάγκη να κοιμηθεί και της ώρας που θα πρέπει να ξαπλώσει. Είναι σημαντικό να διατηρήσετε με συνέπεια την ώρα που θα ξυπνά και να μην το αφήνετε να κοιμάται περισσότερο, όπως τις μέρες που δεν έχει σχολείο, καθώς έτσι δεν θα διαταραχθεί το πρόγραμμα ύπνου του.

*Κλείστε τις οθόνες τουλάχιστον 2 ώρες πριν

Η μελατονίνη αποτελεί σημαντικό κομμάτι των κύκλων ύπνου-αφύπνισης. Όταν τα επίπεδα μελατονίνης είναι στο υψηλότερο επίπεδο, οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να αισθάνονται έντονη υπνηλία και να έτοιμοι για ύπνο. Επιστημονική μελέτη όμως, έχει διαπιστώσει ότι το μπλε φως από μια οθόνη τηλεόρασης, τηλεφώνου ή οθόνης υπολογιστή μπορεί να επηρεάσει την παραγωγή της συγκεκριμένης ορμόνης. Η τηλεόραση, τα παιχνίδια σε υπολογιστή ή tablet, ακόμα και η απλή περιήγηση σε ιστοσελίδες από το κινητό μπορεί να διατηρήσει το παιδί ξύπνιο για επιπλέον 30 έως και 60 λεπτά. Για αυτό θα ήταν σημαντικό οι οθόνες να μένουν εκτός δωματίου, καθώς έτσι το παιδί θα μάθει να χαλαρώνει φυσικά.

*Βοηθήστε το να χαλαρώσει

Μια άλλη ορμόνη που παίζει ρόλο στον ύπνο είναι η κορτιζόλη, επίσης γνωστή ως «ορμόνη του στρες». Όταν τα επίπεδα κορτιζόλης είναι υψηλά, τότε υπάρχει περίπτωση το παιδί να μην μπορεί να χαλαρώσει και επομένως να κοιμηθεί. Διατηρήστε τις δραστηριότητές του πριν τον ύπνο ήπιες και χαλαρωτικές για να αποφύγετε τις υπερβολικές ποσότητες κορτιζόλης. Αφού μειώσετε το άγχος ή εκτονώσετε την ένταση την οποία μπορεί να αισθάνεται τότε θα μπορεί να κοιμηθεί πιο εύκολα.

imommy.gr

Τρόποι που θα σε βοηθήσουν να μάθεις το παιδί σου να συνεργάζεται

Απλοί τρόποι που θα του διδάξουν το ομαδικό πνεύμα που πάντα ήθελες

Σε μια κοινωνία που όλο και περισσότερο αναδεικνύει τον ατομισμό του ανθρώπου ως το ζητούμενο στη ζωή, εσείς θα πρέπει να κάνετε σαφές στο παιδί ότι το ομαδικό πνεύμα είναι αρετή.

Δείτε κάποιους ενδεικτικούς τρόπους για να το καταφέρετε:

1. Να ζητάς τη βοήθεια του παιδιού σε κάποιες απλές δουλειές του σπιτιού. Δεν είναι τόσο ότι θα έχεις επί της ουσίας βοήθεια, όσο ότι θα αρχίσει το παιδί να μπαίνει στη νοοτροπία της συνεργασίας και να καλλιεργεί το ομαδικό πνεύμα.
2. Όταν αγοράζεις παιχνίδια για το μικρό σου, φρόντισε να καλλιεργείς πνεύμα συνεργασίας από το να πάρεις κάποια που το κρατούν απλά μόνο του απασχολημένο. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα παζλ και τα επιτραπέζια.
3. Ενθάρρυνε την κοινωνικοποίησή του. Όσο πιο εξωστρεφές και κοινωνικό γίνει το παιδί, τόσο πιο εύκολα θα μάθει να συνεργάζεται με τους φίλους του και θα νιώθει άνετα να προσφέρει ως μέλος ενός ευρύτερου συνόλου.
4. Βρες τρόπους, ακόμα και στα πιο απλά πράγματα, να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να μπορεί να μοιράζεται πράγματα με άλλους ανθρώπους και όχι να τα θέλει όλα δικά του, ακόμα κι αν δεν του χρειάζονται.
5. Αν διαπιστώσεις ότι του αρέσουν τα ομαδικά αθλήματα, είναι ένας θαυμάσιος τρόπος να ασχολείται με αυτά. Επειδή ακριβώς μιλάμε για ομαδικά αθλήματα, το πρώτο που διδάσκονται τα παιδιά είναι το πνεύμα της συνεργασίας.
6. Όπως στα πάντα, ο καλύτερος τρόπος να διδαχθεί κάτι το παιδί σας είναι βλέποντας εσένα μέσα στο σπίτι να το εφαρμόζεις πρώτη, δίνοντας το καλό παράδειγμα. Βλέποντας το παιδί ότι η μαμά και ο μπαμπάς συνεργάζονται αρμονικά στις δουλειές και τις λοιπές υποχρεώσεις για το σπιτικό, διαπιστώνει έμμεσα ότι η συνεργασία είναι κάτι πολύ καλό.

mylife.com.cy

Αρπαγή ανηλίκου: Πώς μιλάμε στα παιδιά ανά ηλικία - Το προφίλ των δραστών

Όχι, το «μη μιλάς σε ξένους» δεν αρκεί. Πρακτικές συμβουλές προς γονείς και ο μύθος του «ξένου». Τι λένε ειδικοί

«Παιδί μου, ποτέ μη μιλάς σε ξένους». Αυτή είναι μια συμβουλή-προσταγή των περισσότερων γονέων στα παιδιά τους για να τα προστατεύσουν από τα χειρότερα. Ο «ξένος», ο «κακός» που θέλει να πειράξει το παιδί τους, να το απαγάγει, να του κάνει κακό. Όμως οι ειδικοί γνωρίζουν ότι αυτή και μόνο η συμβουλή δεν είναι αρκετή για να προστατεύσει τα παιδιά μας. Αφενός γιατί το θέμα της αρπαγής ανηλίκων και της εκπαίδευσης των παιδιών για την προστασία τους, είναι πολύ πιο περίπλοκο ζήτημα από το «μη μιλάς σε ξένους». Και αφετέρου -και πιο σημαντικό- το γεγονός ότι δεν μπορούν να κάνουν μόνο οι ξένοι κακό σε ένα παιδί. Το αντίθετο μάλιστα.Η HuffPost Greece μίλησε για το θέμα με την Καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας, Τίνια Απέργη, την ψυχολόγο Πόλυ Κεφαλά και την Κλινική Εγκληματολόγο και διευθύντρια του Διεθνούς Ινστιτούτου Κυβερνοασφάλειας (CSIi), Καλλιόπη Ιωάννου.  
Οι ειδικοί συμφωνούν: τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα παιδιά κινδυνεύουν να κακοποιηθούν και κακοποιούνται κυρίως από ανθρώπους που γνωρίζουν. Μέλη της ίδιας της οικογένειας, φίλοι και γνωστοί. Άνθρωποι που το παιδί γνωρίζει, ή που οι ίδιοι γνωρίζουν αρκετές λεπτομέρειες για τη ζωή του, τις οποίες μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να το προσεγγίσουν.

Ο γνωστός θύτης

«Το «Μη μιλάς σε ξένους» είναι μια φράση που έχουμε ακούσει όλοι μεγαλώνοντας και τη χρησιμοποιούμε κι εμείς συχνά με τη σειρά μας για να μάθουμε στα παιδιά μας να προστατεύουν τον εαυτό τους.  Όσο οικείο και σωστό κι αν ακούγεται όμως οι έρευνες δείχνουν ότι όχι μόνο δεν βοηθάει αλλά μπορεί και να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα», μας λέει η κα Απέργη. «Ο «ξένος» είναι συχνά μία αφηρημένη έννοια για τις μικρότερες ηλικίες και τα παιδιά το συνδέουν με τους άσχημους και κακούς χαρακτήρες που βλέπουν στις ταινίες.  Κάποιος που μιλάει όμορφα και φέρεται φιλικά δε μπορεί να είναι «ξένος»…..και οι μεγάλοι μιλάνε συχνά σε «ξένους».  Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα παιδιά κινδυνεύουν να κακοποιηθούν και κακοποιούνται κυρίως από ανθρώπους που γνωρίζουν, άρα η αποφυγή των «ξένων» δεν συμβάλει ιδιαίτερα στην προστασία τους».
Και όσο και αν θεωρούμε ότι το φαινόμενο της αρπαγής ανηλίκου δεν είναι τόσο συχνό, κάνουμε λάθος. «Μελέτες έχουν δείξει ότι τα μέσα ενημέρωσης συμβάλλουν σε αυτήν την εσφαλμένη αντίληψη επειδή τείνουν να επικεντρώνονται σε υποθέσεις απαγωγών που διαπράττονται από αγνώστους, ενώ ουσιαστικά αγνοούν τον πιο συνηθισμένο τύπο απαγωγής που διαπράττεται από μέλη της οικογένειας», μας λέει η κα Ιωάννου.

Τι λέμε στα παιδιά

Πώς λοιπόν μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά για να τους μάθουμε πώς να προστατεύονται και παράλληλα να μην τα τρομάξουμε; Η κάθε ηλικία είναι διαφορετική και χρειάζεται ειδικό χειρισμό, μας λέει η κα Απέργη.

0-4

Η συμβουλή για αυτές τις ηλικίες είναι μία: Δεν τα αφήνουμε από τα μάτια μας γιατί δεν έχουν αίσθηση του κινδύνου και δυσκολεύονται να καταλάβουν την έννοια της αρπαγής.

4-6

• Τους μαθαίνουμε ότι πρέπει πάντα να σας ρωτάνε και να παίρνουν την άδειά σας πριν απομακρυνθούν.  Δεν επιτρέπεται να πηγαίνουν πουθενά και με κανέναν χωρίς να το πουν.
• Τους μαθαίνουμε  να αντιστέκονται αν κάποιος τους πιάσει ή προσπαθήσει να τους τραβήξει κάπου μακριά. Να φωνάξουν, να κλοτσήσουν, να δαγκώσουν και να ουρλιάξουν με την πιο δυνατή φωνή που έχουν.
• Τους λέμε τι πρέπει να κάνουν αν έχουν χαθεί. Για παράδειγμα ότι μπορούν να κάτσουν στο πάτωμα και να φωνάξουν τους γονείς τους δυνατά ή να πάνε σε κάποιον που φοράει στολή και να του πουν ότι έχασε τους γονείς του ή να πάνε στον ταμεία και του πουν ότι έχασε τους γονείς του.

6-9

Η κατανόηση και γενικά οι γνωστικές τους ικανότητες έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε να μπορούμε να συζητήσουμε μαζί τους τι είναι επικίνδυνο.

• Ισχύουν όλα τα προηγούμενα.
• Τους μαθαίνουμε να εμπιστεύονται το ένστικτό τους.  Τους εξηγούμε ότι το ένστικτό είναι ένα συναίσθημα που μας προειδοποιεί όταν υπάρχει κίνδυνος στο περιβάλλον μας.
• Τους μαθαίνουμε να καταγράφουν και να παρατηρούν τι συμβαίνει γύρω τους όπου κι αν βρίσκονται.
• Τους μαθαίνουμε τη διαφορά μεταξύ του μυστικού και της έκπληξης.
• Τους μαθαίνουμε να μην χάνουν οπτική επαφή μαζί μας όταν βρίσκονται σε μέρη με πολύ κόσμο.
• Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φανταστικά σενάρια με κινδύνους και να τους ρωτήσετε τι θα έκαναν αν βρίσκονταν σε αυτή τη θέση:

1. Κάποιος σε πλησιάζει και σου λέει ότι τον έστειλε η μαμά σου να σε πάρει από το σχολείο.
2. Κάποιος σε πλησιάζει και σου λέει ότι χρειάζεται βοήθεια γιατί έχει χαθεί.
3. Κάποιος σε πλησιάζει και σου λέει ότι θέλει βοήθεια γιατί έχασε το σκυλάκι του.

• Μαθαίνετε στο παιδί ότι κανένας μεγάλος δεν χρειάζεται βοήθεια από ένα παιδί.

9-11

• Τους μαθαίνετε όλα τα παραπάνω
• Αν πάνε κάπου με τους φίλους τους, κανονίστε πώς θα πάνε και πώς θα γυρίσουν.
• Τους μαθαίνετε τι να κάνουν αν για κάποιο λόγο χωριστούν από τους φίλους τους και χαθούν.
• Συζητήστε τους διάφορους τρόπους που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να τους πλησιάσει και να τους κάνει κακό.
• Χρησιμοποιήστε σενάρια και βρείτε μαζί τη σωστή λύση.
• Τους μαθαίνετε πώς μπορούν να αντισταθούν αν κάποιος προσπαθήσει να τα αρπάξει, έτσι ώστε να τραβήξουν την προσοχή των ανθρώπων γύρω τους (φωνές, ουρλιαχτά, κλοτσιές).

12-14

• Τους μαθαίνετε όλα τα παραπάνω
• Τους μαθαίνετε να έχουν πάντα κάποιον φίλο τους μαζί όπου πηγαίνουν.
• Τους μαθαίνετε να μη το λένε πουθενά αν πρέπει να περάσουν μόνοι τους χρόνο στο σπίτι.
• Όταν μιλάνε με φίλους διαδικτυακά, μιλάτε πρώτα εσύ με τους άλλους γονείς.

15-18

• Τους μαθαίνετε όλα τα παραπάνω
• Τους μαθαίνετε να λένε «όχι» σε κάτι που τους κάνει να νιώθουν άβολα.
• Όταν βγαίνουν με φίλους, τους μαθαίνετε να είναι πάντα με κάποιον φίλο μαζί και να μην αφήνουν ποτέ κάποιον από την παρέα μόνο του.
• Τους μαθαίνετε να σας ενημερώνουν όταν φτάσουν στον προορισμό τους (πάρτι, φίλος, φροντιστήριο, κλαμπ)
• Τους μαθαίνετε ότι μπορούν και πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί σας για οτιδήποτε τους συμβαίνει ή τους κάνει να νιώθουν άβολα.
• Τους μαθαίνετε ότι δεν πρέπει να φοβούνται ή να ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια.
• Μιλήστε τους για τους κινδύνους του διαδικτύου.

Η κα Κεφαλά από την πλευρά της προτείνει τα εξής:

• Εάν το παιδί πηγαίνει παιδικό σταθμό, θα πρέπει να ενημερώσετε την υπεύθυνη ότι εσείς ή κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο το οποίο έχει γνωρίσει, θα παραλαμβάνει το παιδί την ώρα που σχολάει.
• Να μιλήσετε στα παιδιά σας για τους αξιόπιστους ενήλικες. Μπορείτε να του πείτε ότι εάν χρειαστεί ποτέ να το πάρει κάποιος άλλος από το σχολείο ή από όπου βρίσκεται, θα του έχετε πει έναν κωδικό για να ξέρει ότι είναι ασφαλές να φύγει μαζί του. Έτσι, εάν ένας μεγάλος τα προσεγγίσει και αναφέρει το όνομα της μαμάς και του μπαμπά ή του ίδιου του παιδιού, θα πρέπει να του αναφέρει τον κωδικό πριν τον ακολουθήσει. Ακόμα και αν είναι άτομο που γνωρίζει. Η συγκεκριμένη τακτική λειτουργεί συμπεριφορικά ώστε να διδάξει στο παιδί εύκολους τρόπους αποφυγής των κινδύνων χωρίς να δείξει ότι βρίσκεται σε σύγχυση. Μαθαίνει επίσης μελλοντικά να αντιμετωπίζει καταστάσεις κρίσιμες με αντίστοιχους τρόπους.
• Επίσης πολύ σημαντικό είναι να μπορεί το παιδί να επικοινωνεί μαζί σας όχι μόνο για επιτυχίες και ευχάριστα πράγματα, αλλά και για τυχόν δυσάρεστα ή κάτι που το προβληματίζει, χωρίς να φοβάται την επίκριση. Η έλλειψη επικοινωνίας και ο φόβος του παιδιού να πει στα πρόσωπα φροντίδας του κάτι δυσάρεστο, προμηνύει κάποιες φορές καταστάσεις δυσάρεστες όπως αυτές να τον προσεγγίσει κάποιος «καλός άνθρωπος» που θα το ακούει και το αποδέχεται.
• Μην ντύνετε τα παιδιά με μπλούζες που να αναφέρεται το όνομά τους, αφού ακόμα και αυτό βοηθάει κάποιον να προσεγγίσει το παιδί πιο εύκολα.
• Εάν το παιδί είναι πιο μεγάλο και μπορεί να μείνει μόνο για λίγο, βεβαιωθείτε ότι κλειδώνει την πόρτα και δεν ανοίγει σε κανέναν.

Στην εφηβεία, παρόλο που είναι μια δύσκολη περίοδος πειραματισμό, καλό θα είναι να γνωρίζουν τα εξής:

• Μιλήστε μαζί τους και ακούστε τι έχουν να σας πουν. Το βίωμα για τα ίδια και η συναισθηματική ανταπόκριση των γονιών είναι σημαντική, χτίζει την αυτοεκτίμηση και παράλληλα τα όρια, μέχρι πού επιτρέπεται τι.
• Κερδίστε την εμπιστοσύνη τους ώστε να μπορούν εύκολα να σας μιλήσουν για το τι νιώθουν, τι θέλουν ή τι αντιλήφθηκαν χωρίς να φοβούνται την επίκριση ή πιθανές φωνές.
• Ενημερώστε τους για αποδεκτές συμπεριφορές ενός ενήλικα.
• Συνοδέψτε όχι μόνο τους έφηβους αλλά και τα παιδιά σας σε δραστηριότητες ή σε χώρους που έχουν συχνή επαφή.
• Επίσης τόνιστε τους ότι κανένας ενήλικας δεν έχει την έκτακτη ανάγκη βοήθειας από ένα παιδί ή έναν έφηβο.
• Τα όρια που χτίζονται στην παιδική ηλικία, μακροπρόθεσμα στην εφηβεία βοηθούν στη λήψη αποφάσεων ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις, ώστε να μπορούν να κρίνουν τι είναι εντάξει και τι όχι σε περίπτωση που κάποιος θέλει να τα εκμεταλλευτεί.
  

Πώς πλησιάζει τα παιδιά κάποιος

Όπως μας εξηγεί η κα Ιωάννου, υπάρχουν δύο συνηθισμένες συμπεριφορές που υιοθετούν οι δράστες πριν την τέλεση της απαγωγής. Μια από αυτές είναι η χρήση διάφορων τακτικών προκειμένου να δημιουργήσουν μια καλή σχέση με το παιδί και να το εξαπατήσουν. Η δεύτερη είναι η χρήση απειλών και εκβιασμών από τον απαγωγέα για να υποτάξει το θύμα.
Κάποια παραδείγματα μας αναφέρει η κα Απέργη:

• Κάνει τον αγχωμένο ή τον στεναχωρημένο και ζητάει βοήθεια από το παιδί.
• Απειλούν ότι θα κάνουν κακό στο ίδιο ή σε κάποιον αγαπημένο τους.
• Κάνουν πως ξέρουν το παιδί, το φωνάζουν με το όνομά του, του λένε ότι γνωρίζονται με τους γονείς του.
• Τους κάνουν κομπλιμέντα για να νιώσουν όμορφα και να τα εκμεταλλευτούν
• Τους λένε ότι συμβαίνει κάτι επείγον και χρειάζονται βοήθεια.
• Τους λένε ότι μπορούν να τους διασφαλίσουν προβολή και φήμη.
• Τους προσφέρουν κάποιο δώρο.
  

Τα πιο συνηθισμένα αίτια γύρω από την αρπαγή ανηλίκων

Σύμφωνα με την κα Ιωάννου, τα πιο συνηθισμένα αίτια γύρω από την αρπαγή ανηλίκων είναι τα εξής τέσσερα:  
Φτώχεια & Ανεργία: Το υψηλό ποσοστό ανεργίας σε πολλές χώρες οδηγεί πολλούς στο να βρουν άλλους τρόπους για να κερδίσουν χρήματα - και ορισμένοι από αυτούς τους τρόπους είναι παράνομοι. Η απαγωγή ενός παιδιού, ειδικά από μία πλούσια οικογένεια, μπορεί να αποβεί σε μια προσοδοφόρα επιχείρηση. Ένας άνεργος μπορεί να πιστεύει ότι όταν απαγάγει κάποιον που είναι πλούσιος, μπορεί να καταφέρει να γίνει πλούσιος και ο ίδιος.
Αναλφαβητισμός:  Όταν οι άνθρωποι ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν, μπορούν να αποκτήσουν τις δεξιότητες που χρειάζονται για να μορφωθούν, να βρουν δουλειά και να ζήσουν μια παραγωγική ζωή. H μόρφωση μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται μια βαθύτερη κατανόηση της ηθικής κρίσης και λήψης αποφάσεων του ατόμου. Πολλοί απαγωγείς για παράδειγμα γίνονται πιόνια στα χέρια ενός ευρύτερου εγκληματικού δικτύου που τους δίνει εντολές με αντάλλαγμα τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους.
Απληστία: Μερικοί άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι με αυτά που έχουν και επιθυμούν να αγοράσουν όλο και περισσότερα πράγματα - είτε πρόκειται για ρούχα, αυτοκίνητα, σπίτια ή κοσμήματα. Αυτό το είδος ατόμων μπορεί να στραφεί στο έγκλημα για να κερδίσει περισσότερα χρήματα. Ένας άπληστος επιχειρηματίας μπορεί να απαγάγει το παιδί του επιχειρηματικού του ανταγωνιστή αποζητώντας λύτρα για να γίνει πλουσιότερος.
Παραφιλία: Το παιδί απαγάγεται προκειμένου ο θύτης να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές του ορέξεις. Η παιδεραστία είναι μια ψυχιατρική διαταραχή στην οποία ένας ενήλικας ή ένας μεγαλύτερος έφηβος βιώνει μια πρωταρχική ή αποκλειστική σεξουαλική έλξη για παιδιά προεφηβικής ηλικίας.

Το προφίλ των δραστών

Σε κάθε περίπτωση το modus operandi όπως και τα χαρακτηριστικά των δραστών διαφέρουν ανάλογα με το είδος της απαγωγής. Τα πιο γνωστά είδη αρπαγής ανηλίκων είναι αυτά που διαπράττονται από: α) κάποιον άγνωστο, β) μέλος της οικογένειας και γ) κάποιο οικείο άτομο του θύματος (οικογενειακός φίλος/γνωστός/ γείτονας/babysitter κοκ).
Τα ευρήματα σχετικών ερευνών γύρω από το background των απαγωγέων ανηλίκων καταδεικνύουν ότι στις περισσότερες υποθέσεις οι δράστες σχετίζονται με οργανωμένο έγκλημα (εμπόριο οργάνων/ trafficking/ εμπόριο ναρκωτικών/ παιδικής πορνογραφίας κοκ). Ακολουθούν οι απαγωγές στις οποίες εμπλέκονται μέλη της οικογένειας και τέλος απαγωγές με σεξουαλικά κίνητρα και παραδοσιακές απαγωγές λύτρων.
Ιδιαίτερη προσοχή:Οι απαγωγείς είναι πιο πιθανό να καταδικαστούν για ένα νέο αδίκημα απαγωγής από ότι να καταδικαστούν για άλλα σοβαρά αδικήματα (π.χ ανθρωποκτονίας). Έρευνες έχουν δείξει ότι πέντε στους 100 απαγωγείς που έχουν καταδικαστεί την πρώτη φορά για απαγωγή, θα καταδικαστούν ξανά για αυτό το αδίκημα εντός 20 ετών, μας λέει η κα Ιωάννου.

Γυναίκα ως θύτης

Η συμμετοχή γυναικών ιδιαίτερα σε απαγωγές από αγνώστους είναι ιδιαίτερα σπάνια, εξηγεί η κα Ιωάννου. Εδώ η έρευνα καταδεικνύει ότι οι γυναίκες που διαπράττουν αυτό το έγκλημα συνήθως διακατέχονται από συναισθήματα μοναξιάς και στέρησης και την επιθυμία να παρηγορηθούν φροντίζοντας ένα μικρό παιδί. Τείνουν να απασχολούνται με σκέψεις που έχουν να κάνουν με παιδιά και με εγκυμοσύνη. Ένα κοινό μοτίβο σε αυτήν την ομάδα δραστών είναι η απαγωγή όχι ενός αγνώστου παιδιού, αλλά ενός παιδιού από το οικείο τους περιβάλλον. Μία άλλη περίπτωση είναι η απαγωγή ενός παιδιού με το πρόσχημα ότι οι βιολογικοί του γονείς το κακομεταχειρίζονταν. Σε αύτη την κατηγορία συναντάμε συχνά απαγωγές από babysitters. Οι γυναίκες αυτής της κατηγορίας συχνά έχουν βιώσει τον αποχωρισμό του δικού τους παιδιού, συνήθως από κάποιον συγγενή που έχει πάρει την επιμέλεια. Εδώ η αρπαγή του ανηλίκου έρχεται για να καλύψει το κενό και την κρίση στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Τέλος υπάρχει η κατηγορία των γυναικών απαγωγέων που διέπραξαν το αδίκημά τους από παρορμητισμό και συνήθως σε ψυχική ψυχωτική κατάσταση ή υπό την επήρεια ουσιών.


Αγγελική Κουγιάννου
huffingtonpost.gr 

Η σοκαριστική στιγμή που άνδρας αρπάζει παιδί από παιδική χαρά

Η μητέρα του παιδιού για ελάχιστα δευτερόλεπτα πήρε τα μάτια της από το παιδί και το κακό δεν άργησε να γίνει.

Ένα απίστευτο περιστατικό κατάφερε να κινηματογραφήσει ένας περαστικός σε πάρκο της Γερμανίας, καθώς ένας άγνωστος άνδρας άρπαξε ένα κοριτσάκι από παιδική χαρά ενώ η μητέρα του κοιτούσε αλλού!

Το σοκαριστικό περιστατικό συνέβη στο Βερολίνο. Ο άνδρας μόλις κατάλαβε πως η μητέρα του 2χρονου κοριτσιού ξεχάστηκε, βρήκε την ευκαιρία και πήρε το παιδί. Όμως εκείνη ακριβώς την στιγμή, η μητέρα είδε τον άγνωστο να φεύγει με την κόρη της στην πλάτη του και κάλεσε σε βοήθεια.

Αμέσως ένας 44χρονος, ονόματι Zoran Z., έτρεξε να προλάβει τον άνδρα που είχε αρπάξει το παιδί ενώ ένας τρίτος τράβαγε με το κινητό του τηλέφωνο, την στιγμή.

«Τον ρώτησα αν είναι δικό του το παιδί και μου είπε όχι, αλλά τα αγαπάει πολύ και πως δεν μπορεί να καταλάβει πως οι γονείς τα αφήνουν με αγνώστους να τα προσέχουν», δήλωσε ο ήρωας που έσωσε το 2χρονο κορίτσι.

Ο Zoran έπεισε τον άνδρα να επιστρέψει το παιδί ενώ όταν τον ρώτησε για ποιο λόγο το πήρε, έλαβε την απάντηση: «Επειδή τα παιδιά είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, είναι το μέλλον»!

Φυσικά ο άνδρας συνελήφθη, ενώ ήταν γνωστός στις Αρχές για μικροκλοπές. Την στιγμή που πήρε το παιδί ήταν μεθυσμένος ενώ είναι άγνωστες οι προθέσεις που είχε για το κοριτσάκι...

Δείτε στην παρακάτω gallery τις σοκαριστικές εικόνες:

newsbomb.gr

Ψυχική ανωριμότητα γονέων

...............
Ψυχική ανωριμότητα των ανθρώπων που γίνονται γονείς

..............

Οι γονείς με σημαντικό βαθμό ψυχικής ανωριμότητας χαρακτηρίζονται συχνά από τα ακόλουθα:

1. Βάζουν τις δικές τους ανάγκες ή και του συντρόφου τους, σωματικές και ψυχολογικές, πάνω από του παιδιού. 

Μερικά παραδείγματα: 

τρώνε οι ίδιοι πρώτα και το καλύτερο φαγητό αντί τα παιδιά, 

δε θηλάζουν τα μωρά για να μην περιορίζονται οι έξοδοι τους, 

αφήνουν μικρά παιδιά που δεν κατανοούν την παροδική απουσία και είναι προσκολλημένα σε αυτούς για να κάνουν ταξίδια, αλλά και γονείς που ανέχονται κακοποίηση του παιδιού από τον άλλο γονέα για να μην έρθουν σε ρήξη μαζί του, και άλλα.

2. Δυσκολεύονται πολύ να προσαρμοστούν στις αλλαγές και θυσίες που απαιτεί ο ερχομός ενός παιδιού. 

Διαμαρτύρονται και παραπονιούνται έντονα για το πώς άλλαξε η ζωή τους, αισθάνονται θυμωμένοι, αποστερημένοι και καταπιεσμένοι γιατί περιορίζεται ο ελεύθερος τους χρόνος, η ξεκούραση τους και οι προσωπικές τους δραστηριότητες.

3. Μεταθέτουν τις πρακτικές και ψυχολογικές ευθύνες τους προς τα παιδιά τους σε τρίτους (γιαγιάδες, σταθμούς, νταντάδες και άλλους), 

βασιζόμενοι υπερβολικά στη βοήθεια και καθοδήγηση τους. 

Κλασικό παράδειγμα για τα ελλαδο-κυπριακά δεδομένα αποτελεί η (όχι αναγκαστική) ανατροφή των παιδιών από τους παππούδες αντί τους γονείς που εστιάζουν πολύ στην καριέρα και τη ψυχαγωγία τους, αλλά και η ανάληψη του ρόλου του πατέρα από τη γιαγιά. 

Αυτό βέβαια δεν είναι φυσιολογικό και διαταράσσει τις ισορροπίες – πρωταρχικό ρόλο στη ζωή των παιδιών πρέπει να έχουν οι δύο γονείς και μετά οποιοσδήποτε άλλος.

4. Αρνούνται ή δυσκολεύονται να αναλάβουν ευθύνες για συμπεριφορές και προβλήματα των παιδιών τους. 

Αποδίδουν τις δικές τους ευθύνες ο ένας στον άλλο, στο ίδιο το παιδί («είναι προβληματικό παιδί») και σε τρίτους, όπως το σχολείο, την κοινωνία και άλλους, τους οποίους κατηγορούν για δικά τους λάθη και ανεπάρκειες.

5. Δυσκολεύονται να συγκρατήσουν τις παρορμήσεις τους για το καλό των παιδιών τους – δεν έχουν αρκετή υπομονή και αυτοέλεγχο. 

Αδυνατούν να αντιληφθούν ή να συγκρατήσουν στο μυαλό τους τη δύναμη της συμπεριφοράς τους πάνω στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να ξεσπούν επανειλημμένα με έντονο θυμό και άλλες συναισθηματικές ανασφάλειες μπροστά ή και πάνω στα παιδιά.

6. Δίνουν υποσχέσεις που δεν κρατούν. 

Υπόσχονται στα παιδιά πράγματα που δεν τηρούν ή στο / στη σύζυγο ότι θα κάνουν πράγματα για την οικογένεια και δεν τα κάνουν, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι με αυτό τον τρόπο οι άλλοι αισθάνονται προδομένοι και κλονίζεται η εμπιστοσύνη τους.

7. Γίνονται χειριστικοί – ξεγελούν τα παιδιά τους για να πετύχουν κάτι, λένε ψέματα για να αποφύγουν να κάνουν κάτι γι’ αυτά. 

Αυτό είναι χειρότερο όσο μεγαλύτερα είναι τα παιδιά, αφού αντιλαμβάνονται περισσότερο το ψέμα, ενώ υπάρχουν περισσότεροι τρόποι επικοινωνίας, τους οποίους οι ψυχικά ανώριμοι γονείς αποφεύγουν.

8. Δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να αποδεχθούν ότι τα παιδιά τους μπορεί να έχουν διαφορετικές επιθυμίες, ενδιαφέροντα και ανάγκες από τους ίδιους, είτε αυτό αφορά σε διατροφή και παιχνίδι στις μικρές ηλικίες, είτε σε αντιλήψεις και ενδιαφέροντα μετέπειτα.

9. Δυσκολεύονται να αποδεχθούν τις ανάγκες εξάρτησης των βρεφών και των νηπίων. 

Προσπαθούν έτσι πολύ νωρίς να τα απογαλακτίσουν με κάθε τρόπο, πρακτικά και ψυχολογικά, «για να μην εξαρτηθούν υπερβολικά από αυτούς». 

Τα μωρά έχουν έντονες ανάγκες εξάρτησης και αν αυτές δεν ικανοποιηθούν από τους γονείς θα ικανοποιηθούν από τρίτους ή, στη χειρότερη περίπτωση, το κενό θα «καλυφθεί» με ουσίες εξάρτησης ή θα παραμείνει και θα εκδηλωθεί με διάφορους άλλους αρνητικούς τρόπους στην ενήλικη ζωή τους, όπως το χρόνιο στρες, η κατάθλιψη, οι ψυχαναγκασμοί και άλλα.

10. Δυσκολεύονται να αποδεχθούν και να βοηθήσουν στην ανάγκη αυτονόμησης των παιδιών τους, που αποτελεί κύριο αναπτυξιακό ζήτημα στη νηπιακή και μετέπειτα στην εφηβική ηλικία. 

Για παράδειγμα, συνεχίζουν να φροντίζουν ένα νήπιο ως βρέφος (παθητικό άλλαγμα, τάισμα και άλλα) είτε από έλλειψη υπομονής και επιμονής να το βοηθήσουν να αυτονομηθεί, είτε από μια άρνηση να δεχθούν ότι το παιδί τους δεν είναι πια βρέφος. 

Ή απορρίπτουν τους έφηβους που επαναστατούν και επιμένουν να τους αντιμετωπίζουν ως παιδιά, αρνούμενοι να αντιληφθούν ότι το παιδί μεγάλωσε και έχει διαφορετικές, φυσιολογικές ανάγκες και αντιμετωπίζει τώρα άλλα αναπτυξιακά ζητήματα.

11. Χρησιμοποιούν τα παιδιά για να ξεπεράσουν δικές τους ανεπάρκειες. 

Για παράδειγμα, χρησιμοποιούν ασυναίσθητα τα παιδιά ως μαριονέτες διασκέδασης για να προσελκύουν προσοχή ή αναθέτουν υποσυνείδητα ρόλους συντρόφου, γονέα και φίλου στα παιδιά τους. Κλασικό παράδειγμα της δεύτερης περίπτωσης αποτελεί η αντιστροφή ρόλων, όπου το παιδί φροντίζει τον καταθλιπτικό γονέα ή αναλαμβάνει τη θέση ενός εκλιπόντα γονέα.

12. Αντιμετωπίζουν το γονεϊκό τους ρόλο με επιπολαιότητα: 

θεωρούν ότι τα παιδιά «μεγαλώνουν μόνα τους» και δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία οι πράξεις ή παραλείψεις τους. 

Θεωρούν για παράδειγμα ότι τα βρέφη απλά κλαίνε και δε χρειάζεται να προσπαθούν ιδιαίτερα να τα ηρεμήσουν, τα παιδιά γενικά δε χρειάζονται πολλή σημασία, αν φάνε ξύλο «δε θα πάθουν τίποτα», ούτε αν γίνονται μάρτυρες τσακωμών και άλλων εκδηλώσεων επιθετικότητας. 

Όλα αυτά είναι αποδεδειγμένο ότι βλάπτουν το ψυχισμό των παιδιών και επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη και το χαρακτήρα τους. 

Οι γονείς όμως που δεν είναι αρκετά ψυχικά ώριμοι γι αυτό το ρόλο δε σκέφτονται πολύ τέτοια πράγματα και προτιμούν να αφιερώνουν την ενέργεια και τον ελεύθερο τους χρόνο στην ενασχόληση με πράγματα έξω από αυτούς. 

Δεν επιδιώκουν δηλαδή να μαθαίνουν περισσότερα για τον εαυτό τους, τις σχέσεις τους και την ανάπτυξη των παιδιών τους, ώστε να βελτιωθούν, αλλά προτιμούν να ασχολούνται π.χ. με την πολιτική, το ποδόσφαιρο, τη ζωή καλλιτεχνών, κοινωνικές δραστηριότητες και άλλα. 

Ακόμα και στη περίπτωση που αντιληφθούν ότι κάνουν κάποιο λάθος, θεωρούν ότι η επιθυμία από μόνη της – χωρίς συγκεκριμένη προσπάθεια – είναι αρκετή για να μην επαναληφθεί.

13. Έχουν συνήθως μια «μαυρόασπρη», περιορισμένη αντίληψη των πραγμάτων, όπου όλα είναι καλά ή κακά, χωρίς ενδιάμεσους χρωματισμούς. 

Έτσι, αν σε κάποια θέματα συμπεριφέρονται σωστά ή κατά περιόδους, θεωρούν ότι δε χρειάζεται να αλλάξουν κάτι ιδιαίτερο, ενώ αν κάποιος τους πει κάτι αρνητικό για τη συμπεριφορά τους θεωρούν ότι υπερβάλλει και ίσως το εκλάβουν ως προσωπική επίθεση, αντί ως μια ευκαιρία για αυτοκριτική και αυτοβελτίωση.

Συνέπειες στο παιδί από την ψυχική ανωριμότητα ενός γονέα

Κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα και ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ δέχεται σίγουρα επιδράσεις και από άλλους παράγοντες. 

Ο βαθμός ωριμότητας των γονέων όμως επιδρά καθοριστικά στη συμπεριφορά των παιδιών. 

Μερικές από τις συνέπειες είναι:

• Πολύ αντιδραστικά ή / και παθητικά παιδιά 
• Παιδιά που παλινδρομούν συχνά, καθυστερεί πολύ η συναισθηματική τους ανάπτυξη ή μένουν αναπτυξιακά στάσιμα, χωρίς να υπάρχει οργανική αιτία
• Παιδιά που αργούν ή και αδυνατούν να ωριμάσουν ως ενήλικες και να αναλάβουν ικανοποιητικά το γονεϊκό ρόλο όταν γίνουν οι ίδιοι γονείς
• Παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ψηλό βαθμό άγχους και κατάθλιψη, αφού νιώθουν συναισθηματική ανασφάλεια και αβεβαιότητα για την αξία τους. Συχνά αισθάνονται ότι για τους γονείς τους οι προσωπικές τους ανάγκες είναι σημαντικότερες από τις δικές τους, κάτι το οποίο στη συνέχεια γενικεύουν θεωρώντας ότι τα δικά τους συναισθήματα και ανάγκες είναι πάντα τα λιγότερο σημαντικά.

Αντιμετώπιση του προβλήματοςΕίναι πολύ σημαντικό να σημειωθεί ότι η πορεία αυτή είναι αναστρέψιμη και όσο νωρίτερα γίνουν κάποιες παρεμβάσεις, τόσο καλύτερα είναι συνήθως και τα αποτελέσματα. 

Παρόλο που η ψυχική ανωριμότητα ενός γονέα μπορεί να είναι ψυχικά επώδυνη και τραυματική εμπειρία για ένα παιδί, οι αρνητικές συνέπειες μπορούν να αποφευχθούν σε σημαντικό βαθμό αν ο ένας γονιός είναι ψυχικά ώριμος και αντισταθμίζει όσο μπορεί το κενό του άλλου. 

Επιπλέον, η εμπλοκή τρίτων πιο ώριμων ενηλίκων σε σημαντικό βαθμό, όπως συγγενών και φίλων, μπορεί να είναι καταλυτική. Τέλος, και σημαντικότερο, αν οι γονείς αναγνωρίσουν το πρόβλημα και ζητήσουν επαγγελματική βοήθεια για να ξεπεράσουν τα δικά τους ελλείμματα, π.χ. αυτοεκτίμησης, προσοχής κλπ, θα μπορέσουν να ωριμάσουν ικανοποιητικά για να ανταποκριθούν με περισσότερη επάρκεια και να βοηθήσουν στην υγιή συναισθηματική ανάπτυξη και ευτυχία των παιδιών τους.

Λουΐζα Θεοφάνους, Συμβουλευτική Ψυχολόγος

περισσότερα εδώ: paidiatros

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι