«Όταν έστω και ένα μόνο παιδί στερείται τα δικαιώματά του, τότε ακυρώνεται η έννοια “Δικαιώματα του Ανθρώπου”»

Τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη μας και τη φροντίδα μας όχι μόνο την παγκόσμια ημέρα του παιδιού, στις 11 Δεκεμβρίου, αλλά όλες τις μέρες του χρόνου….

Σε αυτές τις τέσσερις γραμμές ο αείμνηστος πεζογράφος μας και Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF για τα παιδιά του κόσμου Αντώνης Σαμαράκης, περικλείει το νόημα της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδιού.
Η παγκόσμια αυτή μέρα, έρχεται να μας διδάξει πως οφείλουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε και να προστατεύουμε τα παιδιά, πασχίζοντας να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για αυτά.
Γιατί τα παιδιά είναι η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, για ένα καλύτερο αύριο!

Χρυσάνθη Παλάζη – Τσοχατζίδη
Πρόεδρος Κ.Ε.ΔΗ.Σ. (ΚΟΙΝΩΦΕΛΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΗΜΟΥ ΣΕΡΡΩΝ)

epiloges

Πώς εξαφανίζονται παιδιά στην Ελλάδα

«Ας ξεκινήσουμε με το εξής βασικό: Οι εξαφανίσεις στην Ελλάδα είναι ελέγξιμες. Συνήθως τις πρώτες ώρες ή ημέρες τα παιδιά βρίσκονται. Σε γενικές γραμμές τα παιδιά βρίσκονται άμεσα. Παρόλ' αυτά, η άποψή μας για τις εξαφανίσεις είναι ότι όποιος αγνοείται κινδυνεύει από το πρώτο δευτερόλεπτο» λέει στο Sputnik, στην αρχή της κουβέντας μας, ο Στέφανος Αλεβίζος, συντονιστής του Εθνικού Κέντρου για τις Εξαφανίσεις και τα Παιδιά Θύματα Εκμετάλλευσης και ψυχολόγος στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

Οι κατηγορίες των εξαφανίσεων παιδιών

Όπως εξηγεί ο κ. Αλεβίζος, οι φυγές εφήβων είναι η συχνότερη αιτία εξαφάνισης παιδιών. Ακολουθούν οι εξαφανίσεις μεταναστών και προσφύγων κατά την προσπάθεια εισόδου τους στη χώρα. Η έλλειψη καταγραφής των στοιχείων τους και ο δύσκολος τρόπος με τον οποίον εισέρχονται κάνει ακόμα πιο δύσκολο τον εντοπισμό αυτών των παιδιών.

Υπάρχει επίσης η γονική ή διεθνής αρπαγή, όπως ονομάζεται στη βιβλιογραφία, όπου ένας βιολογικός γονέας που του έχουν αφαιρεθεί τα γονικά του δικαιώματα, αρπάζει το παιδί απ' αυτόν που ασκεί την επιμέλεια. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει και το βλέπουμε και στην Ελλάδα. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό στους μικτούς γάμους. Αυτός που αρπάζει το παιδί επιστρέφει με το παιδί στη χώρα όπου κατάγεται.

Υπάρχουν και οι αρπαγές παιδιών από τρίτα, εντελώς άσχετα με το παιδί, πρόσωπα. Είναι, για παράδειγμα, περιπτώσεις όπου ζητούνται λύτρα. Στην Ελλάδα, ευτυχώς, δεν έχουμε σχεδόν καθόλου τέτοιου είδους περιστατικά.

Η τελευταία κατηγορία είναι η λεγόμενη «ανησυχητική εξαφάνιση». Πρόκειται συνήθως για ένα παιδί μικρής ηλικίας που την ώρα που εξαφανίζεται, δεν γνωρίζει κανείς τι του έχει συμβεί. Συνήθως αυτά τα παιδιά έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους ή τους έχει συμβεί ένα ατύχημα, όπως, π.χ., να πέσουν μέσα σε ένα πηγάδι. Οι ανησυχητικές εξαφανίσεις δεν έχουν καθόλου ποιοτικά χαρακτηριστικά, αλλά ανησυχούν, γιατί μπορεί να ενέχουν τραυματισμό, ατύχημα ή, ακόμα χειρότερα, δυστύχημα. Όπως εξηγεί ο κ. Αλεβίζος, έχουν συμβεί ατυχήματα στον δρόμο και έχουν βρεθεί παιδιά σε επικίνδυνα εγκαταλειμμένα κτίρια ή οικοδομές.

Την ίδια στιγμή, ένα παιδί εκτεθειμένο, είναι εύκολο να γίνει λεία στα χέρια ενός σεξουαλικού παραβάτη. Ενός αγνώστου. Μπορεί όμως και να βρίσκεται στο σπίτι κάποιου που το ξέρει και έχει συνεννοηθεί μαζί του, το έχει δηλαδή καθοδηγήσει προς την κακοποίησή του έπειτα από συνεννόηση.

Σύμφωνα με τον κ. Αλεβίζο, στην Ελλάδα οι συχνές εξαφανίσεις εφήβων είναι κατά βάση αποτέλεσμα ενδοοικογενειακών συγκρούσεων. «Τα θέματα της οικογένειας μένουν ανοιχτά στο τραπέζι ή κάτω από το τραπέζι, χωρίς να συζητούνται» όπως εξηγεί.

Οι διαφορές ανάμεσα στις εξαφανίσεις κοριτσιών και αγοριών

Το φύλο παίζει καταλυτικό ρόλο στον τρόπο που εξαφανίζονται τα παιδιά, βάσει των λεγομένων του κ. Αλεβίζου.

Οι πολυήμερες εξαφανίσεις αφορούν σε έφηβα κορίτσια. Τα αγόρια εξαφανίζονται για λίγες ώρες.

Όπως μας εξηγεί ο ίδιος, «είναι ένας διαφορετικός τρόπος φυγής»:

«Τα αγόρια φεύγουν εν βρασμώ ψυχής. Και επιστρέφουν γρήγορα. Τα κορίτσια σχεδιάζουν προσεκτικά τη φυγή τους, την οργανώνουν - έχουν προετοιμάσει το έδαφος. Αυτό τους δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας. Συνήθως έχουν πάρει μαζί τους χρήματα, ταυτότητα, νομιμοποιητικά έγγραφα. Τα αγόρια φεύγουν από αντίδραση, έχουν ένταση. Δεν έχουν όμως πού να πάνε. Και τις περισσότερες φορές τα βρίσουμε σε ακτίνα σπιτιού, στην επόμενη γωνία, κάτω από ένα αμάξι… Σε περιοχή στην επαρχία έχουμε βρει αγόρι που είχε ανέβει σε ένα δέντρο και παρακολουθούσε το σπίτι του από απόσταση».

Η λάθος ενοχοποίηση των γονιών και οι πολλαπλές εξαφανίσεις

Ο αυτόματος συνειρμός ότι τα παιδιά που εξαφανίζονται φεύγουν από σπίτια όπου κάτι πάει στραβά, είναι για τον κ. Αλεβίζο ένας βαρύς και συχνά άδικος, αλλά και παραπλανητικός χαρακτηρισμός.

«Η φυγή δεν σημαίνει ότι το σπίτι δεν είναι καλό ή ότι οι γονείς είναι κακοί. Σημαίνει ότι το σπίτι δεν έχει βρει υγιή τρόπο επικοινωνίας ή ότι η επικοινωνία είναι ταραγμένη. Καταλαβαίνουμε ότι όντως κάτι δεν πηγαίνει καλά όταν βλέπουμε πολλαπλές φυγές του ίδιου παιδιού».

Η διαδικασία όταν γίνει γνωστή εξαφάνιση παιδιού

Σε κάθε περίπτωση, όπως μας εξηγεί ο συντονιστής του Εθνικού Κέντρου για τις εξαφανίσεις, με το που αντιλαμβάνονται οι γονείς ότι τους παιδί τους έχει εξαφανιστεί, πρέπει να ειδοποιούν αμέσως τις αστυνομικές αρχές, αλλά και την ευρωπαϊκή γραμμή 116000.

«Όλα γίνονται ταυτόχρονα και παράλληλα. Δηλαδή: Ενημέρωση ομάδας ΔΙΑΣ, Άμεσης Δράσης, ενημέρωση οδηγών λεωφορείων, οδηγών ταξί, ενημέρωση νοσοκομείων, λήψη ιστορικού από την οικογένεια αλλά και των εγγράφων που χρειάζονται για να ενεργοποιηθούν οι μηχανισμοί της ενημέρωσης, όπως τα σωματικά στοιχεία που βοηθούν στην αναγνώριση, η φωτογραφία του παιδιού κτλ.».

Ο ρόλος των ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων

Στις περιπτώσεις των εξαφανισμένων παιδιών, εκπαιδευμένα σκυλιά ειδικής ομάδας του «Χαμόγελου» παίρνουν μια μυρωδιά από το παιδί.

«Σε αυτό μας βοηθούν οι γονείς. Μας δίνουν ένα ρούχο, για παράδειγμα, που φόρεσε πρόσφατα. Αυτό θα βοηθήσει πολύ» εξηγεί ο κ. Αλεβίζος και συνεχίζει:

«Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι κάθε υπόθεση θα πάρει και δημοσιότητα. Αν η αστυνομία αποφασίσει ότι τα στοιχεία του παιδιού δεν πρέπει να δημοσιοποιηθούν γιατί μπορεί να κινδυνέψει, τότε δεν θα το κάνουμε. Αν επίσης μια εξαφάνιση πάρει χαρακτηριστικά εγκλήματος, τότε ασχολείται μόνο η αστυνομία με την υπόθεση»

«Εμείς θα υποστηρίζουμε, όμως, ψυχολογικά τους γονείς μέχρι την εύρεση του παιδιού. Η παράλληλη δουλειά που κάνουμε στο "Χαμόγελο του Παιδιού" με την ψυχολογική υποστήριξη και τη δουλειά των κοινωνικών λειτουργών είναι σημαντικό μέρος της επίλυσης του προβλήματος. Μάλιστα, η παράλληλη δουλειά στην κοινότητα με τους ψυχολόγους μας που πραγματοποιούν επισκέψεις στα σχολεία και ενημερώνουν για τις εξαφανίσεις μιλώντας στα παιδιά, είναι μια σημαντική προληπτική δράση».

Η καλή τεχνογνωσία της Ελλάδας στις εξαφανίσεις παιδιών

Ένα σημαντικό στοιχείο για τις εξαφανίσεις παιδιών στην Ελλάδα είναι πως ενεργές εξαφανίσεις, πολυετείς, δεν υπάρχουν στη χώρα μας και η 25ετής πια εμπειρία του «Χαμόγελου του Παιδιού» σε αυτό τον τομέα έχει παίξει σημαντικό ρόλο.

«Στην Ελλάδα είμαστε καλοί και γρήγοροι στις ευρέσεις εξαφανισμένων παιδιών. Έχουμε πολύ καλή τεχνογνωσία πια» μας λέει ο κ. Αλεβίζος και προσθέτει:

«Οι τελευταίες ανεξιχνίαστες υποθέσεις πηγαίνουν πίσω, στη δεκαετία του '90. Η υπόθεση του Άλεξ έχει πια κλείσει. Δεν θεωρείται ανεξιχνίαστη. Άλλο ένα μικρό αγόρι που θεωρείται εξαφανισμένο ξέρουμε πού βρίσκεται στην πραγματικότητα: Τον έχει πάρει ο βιολογικός του πατέρας και τον έχει μεταφέρει σε χώρα εκτός Σένγκεν, σε χώρα δηλαδή που δεν ισχύει το διεθνές δίκαιο. Και υπάρχουν και παιδιά που προβαίνουν συχνά σε φυγή - είναι τα περιστατικά των πολλαπλών φυγών που αναφέραμε παραπάνω».

Οι διαφορετικές εξαφανίσεις των ενηλίκων

Στις εξαφανίσεις ενηλίκων τα πράγματα είναι πιο απλά και πιο σύνθετα ταυτόχρονα.

«Πρόκειται για εξαφανίσεις που αντιμετωπίζουμε με μεγάλο σεβασμό καταρχάς γιατί κάθε ενήλικας έχει το δικαίωμα να διακόψει δεσμούς με την οικογένειά του αν το επιθυμεί» εξηγεί ο κ. Αλεβίζος και συνεχίζει:

«Άρα η ενεργοποίηση του μηχανισμού της εξαφάνισης θα έρθει όταν πραγματικά υπάρχει κίνδυνος. Το φιλτράρισμα σε αυτές τις εξαφανίσεις είναι μεγαλύτερο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο άνθρωπος που χάνεται αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα σωματικής ή ψυχικής υγείας».

«Η φυγή είναι πλέον στην κουλτούρα των παιδιών»

Στην ερώτηση αν φαινόμενο των εξαφανίσεων διογκώνεται με τα χρόνια, η απάντηση του κ. Αλεβίζου, είναι πως στην πραγματικότητα οι εξαφανίσεις έχουν διακυμάνσεις:

«Υπάρχει χρονιά που είναι περισσότερες κι άλλες (χρονιές) που είναι λιγότερες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι πια η φυγή έχει μπει στην κουλτούρα των παιδιών. Πλέον τα παιδιά ανοίγουν την πόρτα πιο εύκολα. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Γιατί έχει αλλάξει η επικοινωνία και οι κανόνες μέσα στην οικογένεια, αλλά και στην κοινωνία. Η βίαιη εισβολή του διαδικτύου έχει παίξει τον ρόλο της, δεδομένου ότι το διαδίκτυο είναι συχνά "συνεργός" στις εξαφανίσεις. Το διαδίκτυο κι όλη η κουλτούρα του λειτουργεί σαν ώθηση, δίνει τρόπους "ασφάλειας" στα παιδιά για να πραγματοποιήσουν τη φυγή».

«Τέλος, αν μπορούμε να κάνουμε μια πρώτη διαισθητική παρατήρηση σε σχέση με την καραντίνα, αυτή είναι η εξής: Αν ο βασικός λόγος φυγής ενός παιδιού είναι τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, τότε με το δεδομένο ότι η καραντίνα τα κάνει να βιώνονται πολύ πιο έντονα, τότε, ναι, τα πράγματα θα έχουν δυσκολέψει. Όταν θα λήξει όλο αυτό, θα μπορούμε να μιλήσουμε και πιο συγκεκριμένα».

Από Δήμητρα Τριανταφύλλου

sputniknews.gr

Το παιδί στον κόσμο της πανδημίας

Στις 20 Νοεμβρίου του 1959 ο ΟΗΕ υιοθέτησε τη «Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού» και το 1989 τη «Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού». Παρ’ όλα αυτά, στη χώρα μας η Ημέρα του Παιδιού γιορτάζεται σήμερα, 11 Δεκεμβρίου, γενέθλια ημέρα της UNICEF.

Το κείμενο της διακήρυξης, όπως υιοθετήθηκε το 1924 από την Κοινωνία των Εθνών, μέσα σε όλα αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής τρία δικαιώματα:

• Κάθε παιδί πρέπει να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέσα για τη φυσιολογική του ανάπτυξη, τόσο σε υλικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο.
• Κάθε παιδί πρέπει να είναι το πρώτο άτομο που θα λαμβάνει ανακούφιση σε περιόδους δυστυχίας (και πένθους).
• Κάθε παιδί πρέπει να ανατρέφεται μέσα στη συνειδητοποίηση των ταλέντων του, τα οποία πρέπει να αφιερώνονται στην υπηρεσία των συνανθρώπων του.

Βλέπουμε, όμως, πως στο πλαίσιο μιας πανδημίας, τόσο τα δεδομένα, όσο και τα ζητούμενα αλλάζουν και όλοι μας, μαζί και τα παιδιά, καλούμαστε να προσαρμοστούμε σε νέους κανόνες μιας καινούριας πραγματικότητας. Μιας κοινωνικής πραγματικότητας, που μέσα σε όλα αφήνει στο περιθώριο και το ίδιο το παιδί. Το παιδί που μαθαίνει, εκ των πραγμάτων πλέον, από μικρή ηλικία την ανάγκη της αποστασιοποίησης από τον διπλανό του, την αναγκαιότητα της χρήσης μάσκας, την απαγόρευση συναναστροφής του με άλλα παιδιά.

Με τα νέα δεδομένα βρίσκουμε το παιδί καθηλωμένο για ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, στον ίδιο χώρο, να έρχεται αντιμέτωπο με την έλλειψη εναλλαγής παραστάσεων, με μια μονότονη καθημερινότητα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, έχει παρατηρηθεί από εκπαιδευτικούς πως τα παιδιά έχουν δυσκολία στην ανάπτυξη της κριτικής τους σκέψης, καθώς επίσης και στην έκφραση των απόψεών τους, τόσο προφορικώς, όσο ιδίως και γραπτώς. Οι συνθήκες της πανδημίας και η «λύση – μονόδρομος» της τηλε-εκπαίδευσης ήρθαν να οξύνουν την κατάσταση αυτή. Όταν, λοιπόν, κάνουμε λόγο για τα θύματα της πανδημίας, ας μην αναφερόμαστε μόνο στους συνανθρώπους μας που δυστυχώς έχασαν άδικα τη ζωή τους ή νόσησαν βαριά. Παράλληλα, θα πρέπει να στρέφουμε την προσοχή μας στο παιδί και στην παιδεία και την ανατροφή που αυτό λαμβάνει σε συνθήκες πανδημίας.

Έχει παρατηρηθεί ότι στην αρχή της πανδημίας τα παιδιά εξέφραζαν παράπονα πως τους λείπουν οι φίλοι τους, ακόμη και το σχολείο. Ύστερα, όμως, συνήθισαν και αρνούνταν να βγουν μια βόλτα. Ψυχολόγοι έχουν χαρακτηριστικά σημειώσει πως η καραντίνα δεν αποτελεί ουσιαστικά για τα παιδιά διακοπές, αλλά απώλεια της γνωστής και δομημένης καθημερινότητάς τους, η οποία τους προσέφερε ασφάλεια, σιγουριά και αίσθημα ταυτότητας.

Σε συνθήκες καραντίνας χάνεται εύκολα η αίσθηση του χρόνου, της συνέπειας, της ευθύνης. Επιπρόσθετα, η απουσία σχολείου και εξωσχολικών δραστηριοτήτων ωθεί τα παιδιά στην ολοένα και αυξανόμενη χρήση υπολογιστών, τάμπλετ και βιντεοπαιχνιδιών. Η καθημερινή και πολύωρη επαφή με την οθόνη και το διαδίκτυο δημιουργεί ένα υπόβαθρο για ενδεχόμενο μελλοντικό εθισμό σε διαδικτυακά παιχνίδια, καθώς, επίσης, καθιστά τα άτομα πιο εσωστρεφή και αντικοινωνικά. Πράγματι, η σχολική τάξη με την αλληλεπίδραση των μαθητών αποτελεί μείζονα παράγοντα κοινωνικοποίησης. Η απουσία, λοιπόν, της δια ζώσης εκπαιδευτικής διαδικασίας δίνει έδαφος στην εσωστρέφεια, σε αισθήματα ανασφάλειας, ντροπής και δισταγμού. Σύμφωνα και με μελέτες που έγιναν σε Ιταλία και Ισπανία, τα παιδιά άλλαξαν τελείως συμπεριφορά κατά τη διάρκεια της καραντίνας, εμφανίζοντας δυσκολία συγκέντρωσης, νωχελικότητα, ευερεθιστότητα, νευρικότητα, συναισθήματα μοναξιάς, δυσφορία, ανησυχία. Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις έως τώρα συνέπειες στην ψυχοσύνθεση των παιδιών, χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των γονέων, λοιπόν;

Οι γονείς οφείλουν να βρίσκονται κοντά στα παιδιά τους περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να αφουγκράζονται τις ανησυχίες τους, να διαθέτουν χρόνο σε εκείνα. Αυτή τη δύσκολη περίοδο, εφόσον λόγω συνθηκών οι γονείς βρίσκονται περισσότερες ώρες με τα παιδιά τους στο σπίτι, το πρότυπό τους θα είναι εντονότερο. Έτσι, έχουν χρέος ειδικά τώρα να αποτελέσουν θετικό παράδειγμα για τα παιδιά τους, αφήνοντας στην άκρη τις οθόνες, στρεφόμενοι στον γόνιμο διάλογο, την ουσιαστική συζήτηση, τη συντροφιά ενός βιβλίου, την άθληση. Παράλληλα, είναι σημαντικό ο γονέας να διδάξει στο παιδί του την αξία της υπομονής, της ψυχραιμίας και της υγιούς προσαρμοστικότητας σε δύσκολες συνθήκες, όχι μόνο για το κοινό συμφέρον, αλλά και για το ατομικό.

Παρά τα δεινά, λοιπόν, που μας έχει αφήσει ήδη η πανδημία, οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι και όσο γίνεται δημιουργικοί για χάρη των παιδιών. Ο ιός βρίσκεται ακόμη εδώ, αλλά όλοι ελπίζουμε πως δεν ήρθε, για να μείνει. Όσο, όμως, τον αντιμετωπίζουμε, έχουμε χρέος όλοι και κυρίως οι γονείς να προστατεύουμε το παιδί και το περιβάλλον ανάπτυξής του, ώστε, όταν ο ιός φύγει, το άτομο, είτε ως παιδί είτε ως νέος πια, να είναι σε θέση, τόσο ψυχικά, όσο και πνευματικά, να επιστρέψει φυσιολογικά στην κανονικότητα.

Σε τελική ανάλυση, είναι ανάγκη να στρέψουμε το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μας και της φροντίδας μας στα παιδιά και στους νέους, γιατί αυτοί ήταν, είναι και θα είναι η προτεραιότητα μιας κοινωνίας που θέλει να αυτοαποκαλείται προοδευτική, σύγχρονη, με όραμα και στόχους για ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί το παιδί του σήμερα είναι ο νέος, υπεύθυνος πολίτης του αύριο.

Άρθρο της εξωτερικής συνεργάτιδος, Σταυρούλας Παπανδρέου,

youthvoice.gr

Πώς θα ενθαρρύνετε το παιδί να παίζει μόνο του στην καραντίνα

Ειδικά αν είναι μοναχοπαίδι

Η πανδημία του κοροναϊού και η καραντίνα έχουν αλλάξει ριζικά τη ζωή μικρών και μεγάλων. Έτσι, το παιδί βρίσκεται πλέον συνέχεια μέσα στο σπίτι, ουσιαστικά αποκομμένο από τους συμμαθητές και τους φίλους του. Ειδικά αν δεν έχει αδελφάκια, το μικρό σας πρέπει να βρει τρόπους να παίζει μόνο του εν μέσω lockdown. Κι ενώ κάποια παιδάκια απολαμβάνουν να παίζουν μόνα τους, κάποια άλλα δυσκολεύονται.

Τι μπορείτε να κάνετε λοιπόν ως γονείς για να το ενθαρρύνετε το μοναχοπαίδι σας να παίζει μόνο του;

*Περάστε χρόνο μαζί, κάνοντας διαφορετικά πράγματα

Για να ενθαρρύνετε το παιδί να είναι ανεξάρτητο και να παίζει μόνο τους, πρέπει πρώτα εσείς να διαμορφώσετε τη συμπεριφορά αυτή. Διαβάστε λοιπόν το βιβλίο σας δίπλα στο παιδί ή αφήστε στο τραπέζι ένα βιβλίο με σχέδια για ζωγραφική ενώ εσείς μαγειρεύετε. Υπάρχει ένα μεγάλο όφελος στο να κάνετε παράλληλες δραστηριότητες με το παιδί σας, αφού το μικρό σας κοιτάζει τι κάνετε και μιμείται τη συμπεριφορά σας.

*Αρχίστε με μικρά βήματα

Προειδοποιήστε το παιδί ότι θα το αφήσετε για λίγα λεπτά (ας πούμε, για να βάλετε πλυντήριο), αλλά μην απομακρύνεστε πολύ και φροντίστε να επιστρέψετε όταν του έχετε πει ότι θα το κάνετε. Σταδιακά, η ανάγκη του παιδιού για την παρουσία σας θα μειωθεί.

*Συμπεριλάβετέ το στις ασχολίες σας

Αναγνωρίστε την ανάγκη του μικρού σας για προσοχή συμπεριλαμβάνοντάς το σε αυτό που κάνετε. Για παράδειγμα, ζητήστε του να σας βοηθήσει να σκουπίσετε τα πιάτα, να μαζέψετε τα ρούχα, να σκουπίσετε το μπαλκόνι ή να καθαρίσετε το τραπέζι. Το παιδί θα χαρεί μόλις ολοκληρώσετε τις δουλειές σας και στο τέλος θα έχει αποκομίσει ένα αίσθημα επιτυχίας.

*Ανανεώστε τα παιχνίδια του

Μαζέψτε μερικά παιχνίδια, τοποθετήστε τα σε μια κούτα και αφήστε τα σε ένα ντουλάπι για 1-2 εβδομάδες. Τα παιχνίδια μετά θα φαίνονται σαν καινούργια στο μικρό σας και θα του κεντρίσουν εκ νέου το ενδιαφέρον.

patrasevents.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Μια ανθισμένη χριστουγεννιάτικη ιστορία

 Το πενηντάρικο

   Ο μικρός Γιαννάκης κρύωνε έτσι όπως καθόταν μέσα στο χιόνι στην αυλή του σπιτιού του.  Ο Γιαννάκης δεν φορούσε ζεστές μπότες – ούτε του άρεσαν αλλά ούτε και είχε μπότες να φορέσει.  Τα λεπτά πάνινα αθλητικά του παπούτσια είχαν μερικές τρύπες και δεν κατάφερναν να κρατούν το κρύο μακριά από τα ποδαράκια του.  Ο Γιαννάκης βρισκόταν στην ίδια θέση εδώ και περίπου μία ώρα κι όσο σκληρά κι αν προσπαθούσε, δεν κατάφερνε να βρει καμία καλή ιδέα για το τι δώρο να κάνει στη μητέρα του για τα Χριστούγεννα.  Κούνησε το κεφάλι του με απογοήτευση καθώς κατέληξε και πάλι στο ίδιο συμπέρασμα:  «τι παιδεύομαι;  Έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν μου έρθει μία καλή ιδέα, δεν έχω καθόλου χρήματα».

   Από τότε που πέθανε ο πατέρας του πριν από τρία χρόνια, η πενταμελής οικογένεια δυσκολευόταν πολύ να τα φέρει βόλτα.  Δεν ήταν επειδή η μητέρα του δεν προσπαθούσε αρκετά ή δεν ενδιαφερόταν αλλά ποτέ δεν φαινόταν να υπάρχουν αρκετά χρήματα.  Δούλευε βραδινές βάρδιες στο νοσοκομείο της περιοχής αλλά ο μικρός της μισθός δεν μπορούσε να καλύψει τίποτα παραπάνω.  Όμως όλα όσα τους έλειπαν σε χρήματα και υλικά αγαθά, περίσσευαν σε αποθέματα αγάπης και ενότητας στην οικογένεια.  Ο Γιαννάκης είχε δύο μεγαλύτερες και μία μικρότερη αδελφή, οι οποίες φρόντιζαν το νοικοκυριό όσο έλειπε η μητέρα τους.  Και οι τρεις αδελφές του είχαν ήδη φτιάξει πανέμορφα δώρα για τη μητέρα τους.  Δεν ήταν δίκαιο.  Ήταν ήδη Παραμονή των Χριστουγέννων και αυτός δεν είχε τίποτα να της χαρίσει.

Σκουπίζοντας το δάκρυ που κατηφόρισε από τα ματάκια του, ο Γιαννάκης έδωσε μία γερή κλωτσιά στο χιόνι κι άρχισε να περπατάει προς το δρόμο με τα καταστήματα.  Δεν ήταν εύκολο για μία πενταμελή οικογένεια να τα βγάζει πέρα χωρίς πατέρα, ειδικά όταν αυτός ο ίδιος χρειαζόταν έναν άνδρα για να μιλήσει.  Ο Γιαννάκης περπατούσε από κατάστημα σε κατάστημα κοιτάζοντας μία μία τις στολισμένες βιτρίνες.  Όλα ήταν τόσο όμορφα αλλά και τόσο απρόσιτα για εκείνον.

   Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και χωρίς να πολυθέλει ο Γιαννάκης ξεκίνησε για το σπίτι.   Ξαφνικά τα μάτια του έπεσαν σε μία αντανάκλαση του ήλιου που έδυε πάνω σε κάτι που γυάλιζε στην άκρη του δρόμου.  Έσκυψε και ανακάλυψε ένα γυαλιστερό πενηντάρικο.  Κανείς δεν είχε νιώσει ποτέ τόσο πλούσιος όσο ένιωσε ο Γιαννάκης εκείνη τη στιγμή.  Κρατώντας σφιχτά τον θησαυρό του ένιωσε τόσο ευτυχισμένος που μπήκε μέσα στο πρώτο κατάστημα που είδε.

   Ο ενθουσιασμός του όμως ξεθώριασε γρήγορα όταν ο πωλητής του είπε ότι δεν μπορούσε να αγοράσει απολύτως τίποτα με μόνο ένα πενηντάρικο.   Βγαίνοντας από το κατάστημα, είδε απέναντι ένα ανθοπωλείο και μπήκε μέσα να περιμένει στην ουρά.  Όταν ο καταστηματάρχης τον ρώτησε πώς θα μπορούσε να τον εξυπηρετήσει, ο Γιαννάκης του έδειξε το πενηντάρικο και τον ρώτησε αν μπορούσε να αγοράσει ένα λουλούδι για να το δωρίσει στη μητέρα του για τα Χριστούγεννα.  Ο ανθοπώλης κοίταξε το Γιαννάκη και το πενηντάρικο που κρατούσε στο χέρι του.  Μετά, ακούμπησε τον ώμο του Γιαννάκη και του είπε «Περίμενε εδώ και θα δω τι μπορώ να κάνω για σένα».  Όσο ο Γιαννάκης περίμενε κοίταζε γύρω του τα όμορφα λουλούδια και αν και ήταν αγόρι, μπορούσε να καταλάβει γιατί οι μαμάδες και τα κορίτσια λατρεύουν τα λουλούδια.
   Ο ήχος της πόρτας που έκλεινε καθώς έφευγε και ο τελευταίος πελάτης, επανέφερε τον Γιαννάκη στην πραγματικότητα.  Μόνος του πια μέσα στο κατάστημα, ο Γιαννάκης άρχισε να νιώθει μόνος και φοβισμένος.

Ξαφνικά εμφανίστηκε ο ανθοπώλης που προχώρησε προς το ταμείο.  Ακούμπησε πάνω στον πάγκο, μπροστά στα έκθαμβα μάτια του Γιαννάκη, 12 μακριά κατακόκκινα τριαντάφυλλα με πρασινάδες και λευκά μικροσκοπικά λουλουδάκια, δεμένα με μία ασημένια κορδέλα και ένα μεγάλο φιόγκο.  Η καρδιά του Γιαννάκη σφίχτηκε όταν είδε τον ανθοπώλη να τα παίρνει και να τα βάζει σε ένα μεγάλο άσπρο κουτί.  «Αυτό κοστίζει 50 δραχμές νεαρέ μου» είπε ο ανθοπώλης κι άπλωσε το χέρι του για να πάρει το πενηντάρικο.
   Με αργές κινήσεις ο Γιαννάκης σήκωσε το χέρι του για να δώσει στον ανθοπώλη το πενηντάρικο.  Μα μπορούσε αυτό να συμβαίνει στα αλήθεια;  Κανείς άλλος δεν του έδινε τίποτα για μόνο πενήντα δραχμές!
   Βλέποντας τον μικρούλη διστακτικό, ο ανθοπώλης είπε «Έτυχε σήμερα να έχω κάποια προσφορά με 50 δραχμές για δώδεκα τριαντάφυλλα.  Θα τα ήθελες;»  Αυτή τη φορά ο Γιαννάκης δεν δίστασε και όταν ο ανθοπώλης ακούμπησε το άσπρο κουτί στα χέρια του, πίστεψε ότι ήταν αλήθεια.  Βγαίνοντας από την πόρτα που ο ανθοπώλης του κρατούσε ανοιχτή, τον άκουσε να λέει «Χαρούμενα Χριστούγεννα, μικρέ».
 

Καθώς ο ανθοπώλης έκλεισε την πόρτα και γύρισε στον πάγκο του, εμφανίστηκε η γυναίκα του.  «Με ποιόν μιλούσες τόση ώρα; Και πού είναι τα τριαντάφυλλα  που ετοίμαζες;»
   Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και σκουπίζοντας κρυφά τα δάκρυα που είχαν αρχίσει να κυλούν από τα μάτια του, ο ανθοπώλης της απάντησε «Το πρωί μου συνέβη κάτι πολύ παράξενο.  Καθώς ετοιμαζόμουν να ανοίξω το κατάστημα νόμισα ότι άκουσα μία φωνή να μου λέει να κρατήσω δώδεκα από τα καλύτερα τριαντάφυλλά μου για ένα πολύ ειδικό δώρο.  Εκείνη τη στιγμή πίστεψα ότι τρελάθηκα αλλά έτσι κι αλλιώς τα κράτησα στην άκρη».  Τώρα, πριν από λίγα μόλις λεπτά, μπήκε στο ανθοπωλείο ένα μικρό αγοράκι που ήθελε να αγοράσει ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο για τη μητέρα του με μόλις ένα πενηντάρικο.
  «Όταν κοίταξα αυτό το παιδάκι, είδα τον εαυτό μου, όπως ήμουν πριν από πολλά χρόνια.  Ήμουν κι εγώ ένα φτωχό αγόρι και δεν είχα τίποτα για να αγοράσω Χριστουγεννιάτικο δώρο στη δική μου μητέρα.  Ένας άνδρας με γενειάδα, που δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ, με σταμάτησε στο δρόμο και μου είπε ότι ήθελε να μου δώσει ένα χιλιάρικο.  «Όταν είδα αυτό το μικρό αγόρι απόψε, ήξερα ποια ήταν αυτή η φωνή που άκουσα και έτσι του έδωσα δώδεκα από τα καλύτερα τριαντάφυλλά μου».
   Ο ανθοπώλης και η γυναίκα του αγκαλιάστηκαν σφιχτά κι έτσι αγκαλιασμένοι βγήκαν στον παγωμένο χειμωνιάτικο αέρα . . . οι καρδιές τους όμως ήταν τόσο ζεστές που δεν ένιωθαν καθόλου το κρύο.
   Μακάρι αυτή η ιστορία να ξυπνήσει το πνεύμα των Χριστουγέννων και σε σας και να κάνετε κι εσείς τέτοιες πράξεις καλοσύνης.  Νά έχετε καλές καί χαρούμενες γιορτές

 

 

 

 

πηγή

ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι