Saturday, 5 June 2021

Τώρα που έγινες γονιός, μην ξεχνάς πως έχεις κι εσύ γονείς που σε χρειάζονται...

Εκτός από γονείς είμαστε και παιδιά γονιών που μας χρειάζονται.

Που πέρασαν, ξόδεψαν, αφιέρωσαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους σε εμάς, κοντά μας, δίπλα μας, φροντίζοντάς μας, μεγαλώνοντάς μας, αγαπώντας μας για να μείνουν τελικά, στο πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της ζωής, μόνοι τους.

Και αυτή είναι η φυσιολογική πορεία των πραγμάτων. Φυσικά. Δεν αντιλέγει κανείς.

Αλλά.

Μεγαλώνουν, καταλαβαίνεις;

Γερνάνε μόνοι τους. Και συνήθως, πολύ διακριτικά, για να μη φορτώνουν με περισσότερα άγχη τις ήδη δύσκολες και κουραστικές ζωές μας. Αρρωσταίνουν σιωπηρά. Μελαγχολούν τα βράδια. Θυμούνται ιστορίες και πάνε για ύπνο σε ένα σπίτι που κάποτε χωρούσε τέσσερα, πέντε ή έξι άτομα. Και αυτό, όσο και να το συνηθίσεις, όσο και αν το δεχτείς, γιατί έτσι πρέπει να γίνεται, γιατί τα παιδιά πρέπει να φεύγουν από τις εστίες τους, γιατί δεν γέννησες για να γηροκομηθείς, θα είναι πάντα θλιβερό, καθώς διακόπτει περίπου είκοσι χρόνια καθημερινής επαφής και άντε να μάθεις, ξαφνικά, να ζεις, σχεδόν, ξεκρέμαστος σε μια καθημερινότητα που πασχίζεις να θυμηθείς πώς γέμιζες κάποτε.

Και πες άντε. Όταν είσαι πενήντα, εξήντα, βία εβδομήντα τα κουτσοβολεύεις. Δουλεύεις μέχρι να βγεις στη σύνταξη. Έχεις φίλους. Έχεις ενδιαφέροντα. Μεγαλώνεις εγγόνια. Περνάνε τα χρόνια. Σε ευλογεί ο Θεός και ζεις στα εβδομήντα πέντε, στα ογδόντα ή στα ενενήντα σου όταν πια δεν ακούς, δεν βλέπεις, δεν περπατάς και περιμένεις πάνω από το τηλέφωνο την αγαπημένη φωνή που θα σου πει: το απόγευμα θα είμαι εκεί. Έρχομαι.

Και ξανανιώνεις. Έρχεται.

Έρχεται;

Αν μόνο ήξερες πώς σε περιμένουν…

Πηγή: themamagers.gr

hellomama.com.cy

77χρονος συνταξιούχος χάρισε το σπίτι του σε ορφανοτροφείο σε μια γενναία πράξη αλληλεγγύης

«Ήθελα τα χρήματα που μάζεψα από τη θάλασσα να πιάσουν τόπο, στο χώρο της υγείας»

Η γενναιόδωρη πράξη του κου Γιάννη Μανουσάκη κάνει το γύρο του διαδικτύου τις τελευταίες μέρες. Ο 77χρονος συνταξιούχος είναι γεμάτος ανιοδιοτελή αγάπη και την προσφέρει απλόχερα στους ανθρώπους γύρω του χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα και χωρίς δεύτερες σκέψεις, πράγμα σπάνιο. Ο ίδιος αποφάσισε να χαρίσει το σπίτι του στο Ορφανοτροφείο Θηλέων.

Η Ροδιακή παρουσιάζει την ξεχωριστή του ιστορία «με μια βαθιά υπόκλιση, για το μεγαλείο του, για την καρδιά του τη μεγάλη, για τον συγκινητικό τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί», όπως αναφέρεται. Το έργο του όμως δεν σταμάτησε εκεί· εκτός από την κίνηση προς το Ορφανοτροφείο, προσέφερε 6.700 ευρώ για την αγορά εξαρτήματος, ενώ με 37.400 ευρώ αγοράστηκαν δύο κρεβάτια εντατικής με όλο τον εξοπλισμό για το νοσοκομείο της Ρόδου. Την αλληλεγγύη την έχει στο αίμα του, όπως εξηγεί.

Μάλιστα δηλώνει: «Ήθελα τα χρήματα που μάζεψα από τη θάλασσα να πιάσουν τόπο, στο χώρο της υγείας». Επίσης, σχεδιάζει να προσφέρει άλλα 10.000 ευρώ από τις οικονομίες του στην Τήλο, καθώς όπως σχολιάζει «εδώ με το παραμικρό τους στέλνουν στη Ρόδο, για θέματα υγείας».

Οι μεγάλες αυτές πράξεις συνοδεύονται από δεκάδες μικρές καθημερινές, που ο κόσμος του νησιού γνωρίζει ότι ο συνταξιούχος ναυτικός, κάνει διαρκώς. Πληρώνει το ενοίκιο κάποιου, τα φάρμακα κάποιου άλλου ενώ ο ίδιο ζει με τη σύνταξη του ΝΑΤ μαζί με τη σύζυγό του, δείχνοντάς μας με τον τρόπο ζωής το μεγαλείο της ψυχής του.

Περιγράφοντας ο ίδιος στη Ροδιακή την απόφαση και τη διαδικασία που ακολουθήθηκε, αναφέρει: «Και το σπίτι μου, εδώ στο Μεγάλο Χωριό της Τήλου, το 2011 το δώρισα στο Ορφανοτροφείο Θηλέων της Ρόδου, με συμβολαιογραφική πράξη, να ‘ρχονται τα παιδιά και να μένουν όταν πεθάνω. Έκανα με τέτοιο τρόπο τη συμβολαιογραφική πράξη, ώστε να μην βρεθεί κανείς να το πουλήσει, να το χαίρονται τα παιδιά, αφού δεν κάναμε δικά μας τέκνα».

Πηγή: Με πληροφορίες από rodiaki.gr και news247.gr

enallaktikidrasi.com

Δεν φτάνει να λες πως αγαπάς…

... πρέπει να είσαι έτοιμος και για το "κάτι παραπάνω".

Πρέπει να μάθεις να ακούς. 
Να ακούς τον άλλον. Να ακούς τι έχει να σου πει. 
Να μπορείς να τον αφουγκράζεσαι.
Πρέπει να έχεις χρόνο να του διαθέτεις. Και αν δεν έχεις, τότε να φροντίζεις να δημιουργείς.

Πρέπει να τον ξεκουράζεις. Σε κάθε ευκαιρία. 
Χωρίς να πρέπει κάθε φορά να στο ζητήσει. 
Από μόνος σου να σκέφτεσαι, τι μπορεί να έχει ανάγκη.

Πρέπει, να τον σέβεσαι. Να σέβεσαι και αυτόν αλλά και τον κόπο του. 
Να μην θεωρείς τίποτα ως δεδομένο.

Πρέπει να μάθεις να πατάς κάτω τον εγωισμό σου. Το "εγώ" δεν έχει θέση μέσα στο "εμείς".

Τέλος, πρέπει να μάθεις και να συγχωρείς….

Από όλα αυτά τα "πρέπει", αυτό είναι το πιο δύσκολο.
Να είσαι πάνω στο σταυρό και να δίνεις συγχώρεση σε αυτόν που σε σταυρώνει…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Friday, 4 June 2021

Courtney Lalotra: Πούλησε τα πάντα, μετακόμισε στην Ινδία και υιοθέτησε 11 ορφανά

Όταν μια σπουδάστρια μόδας από τις ΗΠΑ, η Κόρτνεϊ Λαλότρα, έπαιρνε την απόφαση το 2010 να ταξιδέψει στην Ινδία, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη που θα είχε η ιστορία της. 
Γιατί σήμερα είναι πλέον μόνιμη κάτοικος στο Δελχί μαζί με τον σύζυγό της, το βιολογικό παιδί τους και ακόμα 11 παιδιά που έχει υιοθετήσει.  

Courtney Lalotra sold all her possessions to adopt 11 children in India
Ανάμεσα σε αυτά, και δύο που οι βιολογικοί γονείς τους δεν είναι πλέον σε θέση να συντηρήσουν, καθώς βρέθηκαν άνεργοι στη διάρκεια της πανδημίας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 
Η Κόρτνεϊ επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Ινδία για μια ερευνητική εργασία πάνω στα υφάσματα. Με το που βρέθηκε εκεί, ωστόσο, σοκαρίστηκε από τη φτώχεια που αντίκρισε. 
«Από την πρώτη στιγμή που κατέβηκα από το αεροπλάνο αντίκρισα παιδιά να ζητιανεύουν στους δρόμους και γυναίκες να κρατούν αγκαλιά μωρά που έκλαιγαν» θυμάται.
Όταν λοιπόν αποφάσισε να γίνει εθελόντρια σε μια φτωχογειτονιά στο Δελχί, συνειδητοποίησε ότι αυτή ήταν η προσωπική της αποστολή. 
«Εκείνα τα παιδιά δεν είχαν κανέναν να ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτά, να ρωτάει πώς ήταν η μέρα τους και ποιες τραγωδίες είχαν αντιμετωπίσει. Τότε, δεν καταλάβαινα ούτε τη γλώσσα που μιλούσαν. Αγκάλιαζα τα κοριτσάκια που έκλαιγαν στους ώμους μου και έτσι επικοινωνούσαμε, κατά κάποιον τρόπο».
Όταν κόντευε να λήξει η βίζα της και έπρεπε να επιστρέψει στις ΗΠΑ, μιλώντας με ένα ορφανό, τη Φατίμα, τη διαβεβαίωσε ότι θα ξαναγύριζε. Η απάντηση του κοριτσιού, όμως, άλλαξε τη διαδρομή της ζωής της: 
«Η Φατίμα μου είπε, δεν επιστρέφει κανένας εδώ. Δεν ήθελα να γίνω αυτός ο άνθρωπος. Ήθελα πραγματικά να τα αφήσω όλα και να κάνω κάτι διαφορετικό».

Πράγματι, με την επιστροφή της στις ΗΠΑ πούλησε όλα τα υπάρχοντά της συγκεντρώνοντας 15.000 δολάρια, αρκετά για να νοικιάσει σπίτι στην Ινδία και να αγοράσει φαγητό για τα παιδιά που φρόντιζε. Το 2011 γύρισε στην Ινδία, μόνιμα πλέον, όπου το 2012 ίδρυσε ένα καταφύγιο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Εκεί ερωτεύτηκε τον σύζυγό της. Παντρεύτηκαν δύο χρόνια αργότερα και απέκτησαν έναν γιο.

Στη διάρκεια της πανδημίας, η Κόρτνεϊ παραδέχεται ότι ζήλευε τους φίλους και τους συγγενείς της που είχε αφήσει στις ΗΠΑ. 
«Περπατούσαν στη γειτονιά τους και στο πάρκο, αλλά εμείς δεν μπορούσαμε να το κάνουμε: είχαμε κολλήσει στο σπίτι. Οι Ινδοί πειθαρχούσαν απόλυτα στους κανόνες της καραντίνας».
Εξαιτίας του lockdown, πολλές οικογένειες χτυπήθηκαν οικονομικά, καθώς ζούσαν με μεροκάματα. 
Η Κόρτνεϊ και οι συνεργάτες της άρχισαν να τους μοιράζουν μερίδες φαγητού, βοηθώντας όσο περισσότερους μπορούσαν. Δεν τα πήγαν κι άσχημα, καθώς υπολογίζουν ότι κατάφεραν να υποστηρίξουν «πάνω από 2.000 οικογένειες».

Στο μεταξύ, με τον σύζυγό της είχαν αρχίσει ήδη να υιοθετούν παιδιά και η οικογένειά τους συνέχισε να μεγαλώνει στη διάρκεια της πανδημίας. 
«Με την COVID-19, δεν υπάρχουν μόνο οι άνθρωποι που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, αλλά υποφέρει ολόκληρη η κοινωνία. Εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες παιδιά μένουν ορφανά καθημερινά στην Ινδία, ιδιαίτερα τώρα. Πολλά από τα παιδιά που φροντίζουμε είτε έχουν μείνει ορφανά και από τους δύο γονείς είτε έχουν χάσει τον έναν και ο άλλος δεν είναι σε θέση να τα συντηρεί πια».
Μάλιστα, ενώ είχε την ευκαιρία να επιστρέψει για ένα διάστημα στις ΗΠΑ για να δει τους δικούς της, προτίμησε να μείνει στην Ινδία να συνεισφέρει στις πιο δύσκολες στιγμές της. «Αποφάσισα να μείνω εδώ, γιατί ένιωθα πως στις ΗΠΑ το μυαλό μου δεν θα ήταν ήρεμο. […] Είμαστε προορισμένοι να βοηθάμε τους άλλους, διαφορετικά η ζωή μας δεν έχει νόημα» καταλήγει.

womantoc.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι άνθρωποι που μ’ αρέσουν…

Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που χαμογελούν στα δύσκολα. 
Και αντί να τους δίνεις εσύ κουράγιο, το κάνουνε αυτοί για σένα.
Smiling old man Rozller
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που σου δίνουνε χώρο να αναπνεύσεις. Που δεν σε πιέζουνε. 
Που νιώθεις δίπλα τους ελεύθερος. 
Που νιώθεις πως είσαι ο εαυτός σου.

Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που πατάνε πρόθυμα κάτω τον εγωισμό τους. 
Που δεν διστάζουν να αναγνωρίσουνε τα λάθη τους. 
Που δε ντρέπονται να ζητήσουνε συγγνώμη.

Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που είναι ταπεινοί. 
Που δεν πασχίζουνε να δείξουνε ότι είναι κάποιοι. 
Συνήθως τέτοιοι άνθρωποι, κρύβουνε μεγαλείο.

Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι, που αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια του Θεού. Στη Θεία Πρόνοια. 
Που κάνουν σήμερα ό,τι καλύτερο μπορούν, αλλά παλεύουν να μην μεριμνήσουν για την αυριανή τη μέρα.

Αυτοί οι άνθρωποι μ’ αρέσουν…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki