Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος γιατί ...

... πολύ απλά έμαθα να ζω σαν σκλάβος

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος και κάθε μέρα που περνούσε πρόσθετα έναν ακόμα αβάσταχτο ζυγό στη ζωή μου. Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, τρόμαξα και αναρωτήθηκα εγώ ήμουν αυτός; 

Μεγάλωσα όπως όλα εκείνα τα παιδιά. 

Τα πρώτα μου ακούσματα:
– Ο Κωστάκης είναι καλύτερος μαθητής από εσένα.
– Ο Σπύρος είναι πιο καλό παιδί από εσένα.
– Φέρε καλούς βαθμούς για να σου πάρουμε ποδήλατο.
– Μην κάνεις τατουάζ. Τι θα πει ο κόσμος;

Ένα παρελθόν γεμάτο γιατί, μη, όχι, πρόσεχε και άλλα τόσα πολλά. Κάπως έτσι έφτασα να μην μπορώ να βρω τη δική μου ταυτότητα, αφού κι εγώ ο ίδιος συνέχισα να θέτω τους ίδιους περιορισμούς με τους οποίους είχα εκπαιδευτεί.

Η μόνη διαφορά είναι πως λόγω των διαφορετικών συνθηκών που ζούσα καθημερινά, έμαθα να μου χρυσώνω το χάπι, δηλαδή να δικαιολογούμαι πίσω από τα δικά μου πρέπει, μη, όχι, κ.τ.λ., γιατί απλά φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος. 

Έγινα και γινόμουν κάθε φορά ανάλογα με την περίσταση ακριβώς αυτό που ήθελαν οι άλλοι, για να με αγαπούν, να με αποδέχονται, για να μπορώ να λέω και εγώ όπως όλοι μας ότι ανήκω κάπου.

Ζούσα μια ζωή στην οποία δεν επιτρέπονταν τα λάθη, σε μια πραγματικότητα που τώρα φαντάζει σαν εφιάλτης. Και κάθε φορά που τόλμαγε η ψυχούλα μου να πει όχι, ερχόμουν αντιμέτωπος με τις Ερινύες που δεν με άφηναν να ξαποστάσω, να βρω το δικό μου λιμάνι.

Βλέπεις, το «όχι» ή το «εγώ θέλω» είχε πάντα ένα κόστος. Ζούσα μέσα σε ένα λήθαργο, μέσα στη φυλακή που εγώ επέλεξα να ζήσω, παρότι κρατούσα τα κλειδιά για την πόρτα που με κρατούσε μακριά από τα πραγματικά μου θέλω.

Και εκεί που έλεγα τώρα ήρθε η στιγμή να σπάσω τα δεσμά μου, φοβόμουν. 

Φοβόμουν πως θα χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, γιατί απλά θα ήμουν ένας άλλος για εκείνους, ένας ξένος. Έτρεμα στην ιδέα να ζήσω μόνος αλλά στην ουσία η μοναξιά είχε γίνει η δεύτερη μου φύση. Γιατί νομίζω πως η μοναξιά που νιώθεις όταν τίποτα δεν σε γεμίζει είναι χειρότερη και από τον ίδιο τον θάνατο.

Όσα λεφτά κι αν πάλευα να έχω, ήταν γιατί φοβόμουν μην είμαι φτωχός. 

Όσες σχέσεις και αν έκανα, ήταν γιατί φοβόμουν μη μείνω μόνος. 

Όσο και αν πάλευα, δεν νίκησα ποτέ, γιατί φοβόμουν να αντιμετωπίσω τα δικά μου πρέπει.

Και κάπου εκεί άρχισα να βλέπω πιο ξεκάθαρα. Σαν ένα πέπλο που κάλυπτε τα μάτια μου το πήρε με μιας ο άνεμος. 

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος γιατί, πολύ απλά, έμαθα να ζω σαν σκλάβος. 

Τόλμησα να δω την αλήθεια, να δοκιμάσω να ζήσω για να σταματήσω να θεωρώ τα πάντα ανώφελα και μάταια.

Σήμερα είμαι τόσο ευγνώμων για όλη αυτή τη διαδρομή ανάμεσα στα αγκάθια και τα βράχια της ζωής, γιατί απλά μου έμαθαν πως ελεύθερος είναι εκείνος που βρίσκει την ομορφιά στα απλά πράγματα που τολμά να ζήσει. Στη αγάπη, τη συντροφικότητα, τους φίλους, την οικογένεια και άλλα τόσα πολλά που όλοι έχουμε αλλά δυστυχώς τα θεωρούμε δεδομένα.

Σταμάτησα να παλεύω για τα περισσότερα και ένιωσα πως έχω όσα χρειάζομαι. Δεν φοβάμαι πια και η ζωή μου δίνει πλουσιοπάροχα ό,τι χρειάζομαι κι ακόμα περισσότερα, γιατί απλά έμαθα πώς να τα ζητάω. Γιατί απλά εγώ βλέπω με άλλο μάτι τα πράγματα.

Φοβόμουν να ζήσω ελεύθερος και είχα γεμίσει την ζωή μου ενοχές και φόβους. Ζούσα στη δική μου φυλακή. Τη φυλακή που το δικό μου μυαλό έπλασε. Σήμερα είμαι ελεύθερος και ζω την κάθε ημέρα με ευγνωμοσύνη.

Κι αν θες τη γνώμη μου: Σταμάτα να φοβάσαι να ζήσεις ελεύθερος, άλλωστε το μόνο που έχεις να χάσεις είναι τον ίδιο σου τον εαυτό. Τα δώρα όμως αμέτρητα. Το ξέρω ότι το θες περισσότερο από τον καθένα.

Τι περιμένεις λοιπόν; Zήσε, ζήσε ελεύθερος έτσι όπως αρχικά δημιουργήθηκες να είσαι.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Καμιά φορά ένα σκέτο «μπράβο» δεν είναι αρκετό για τα παιδιά μας

Η επιβράβευση είναι μια θετική μέθοδος διαπαιδαγώγησης με εξαιρετικά αποτελέσματα, καθώς ενθαρρύνει το παιδί και το βοηθάει να προοδεύει. 

Καμιά φορά, όμως, ένα σκέτο «μπράβο» δεν είναι αρκετό και μπορεί να περάσει λάθος μηνύματα...

Όταν το παιδί δε μπορεί να συνδέσει μια συγκεκριμένη πράξη με το «μπράβο», ο έπαινος μπορεί να το κάνει να νιώσει ανασφάλεια για τον εαυτό του και τις ικανότητές του. 

Για τον λόγο αυτό, καλό είναι να αποφεύγουμε τις μονολεκτικές ή γενικόλογες φράσεις και να είμαστε πιο συγκεκριμένοι.

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να επαινέσουμε σωστά το παιδί;

Στις επιτυχίες

Αν για παράδειγμα, πείτε στο παιδί «μπράβο» επειδή πήρε άριστα στο διαγώνισμα της Ιστορίας ή επειδή πήρε καλούς βαθμούς είναι πιθανό να σκεφτεί «έτυχε να πάω τόσο καλά», χωρίς να καταλάβει ότι το διάβασμα και ο κόπος που κατέβαλλε είναι αυτά που το βοήθησαν.
Ο σωστός τρόπος για να το επαινέσετε είναι να επικεντρωθείτε στην προσπάθεια. 

Πείτε «Προσπάθησες πάρα πολύ και φάνηκε! Μπράβο σου!» ή «Είδες που τα κατάφερες; Διάβασες και προσπάθησες και γι’ αυτό έχεις αυτό το αποτέλεσμα»

Όταν δεν τα παρατάει
Ένα χαμογελαστό «μπράβο σου» απ’ το στόμα μας, όταν για παράδειγμα, προσπαθεί για δεύτερη και για τρίτη φορά να φτιάξει ένα δύσκολο παζλ ή να βελτιώσει τις επιδόσεις του στο σχολείο χωρίς να τα παρατάει, θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα μόνο αν καταλάβει για ποιον ακριβώς λόγο το επαινούμε.

«Είμαι πολύ περήφανη για σένα που δεν το έβαλες κάτω!», «Χαίρομαι να σε βλέπω να πολεμάς για να γίνεσαι καλύτερος» ή «Πρέπει να κουράστηκες πολύ, αλλά δεν τα παράτησες! Μπράβο» είναι φράσεις που θα κάνουν το παιδί να αισθανθεί όμορφα αλλά και να συνειδητοποιήσει ότι ο λόγος που είστε περήφανη δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα αλλά με τα κότσια και την προσπάθειά του.

Στις δημιουργίες του
Πολλές φορές το παιδί μας θα φτιάξει μια ζωγραφιά ή θα δημιουργήσει κάτι για το οποίο θα αισθανθεί περήφανο. Και φυσικά, θα θέλει να μας το δείξει, έτσι ώστε να εκτιμήσουμε τη σκληρή δουλειά του και να κρίνουμε το αποτέλεσμα.

Δείξτε αληθινό ενδιαφέρον με φράσεις όπως «Είναι υπέροχο! Θα μου δείξεις πώς το έκανες;» ή «Συγχαρητήρια! Αφιέρωσες πολύ χρόνο και φαίνεται!»

Μη αμελείτε να περιγράψετε για ποιο λόγο αισθάνεστε την ανάγκη να επαινέσετε το παιδί σας. 

Η διαφορά ανάμεσα στον αξιολογικό έπαινο και τον περιγραφικό έπαινο είναι ότι δίνετε στο παιδί να καταλάβει ότι έχετε παρατηρήσει προσεκτικά την κατάσταση, ότι η πράξη του σας προκάλεσε ένα συγκεκριμένο θετικό συναίσθημα και ότι δεν διστάζετε να το εκφράσετε.

mama365.gr

«Όλα τα παιδιά τρώνε χαστούκια» 😞

Είστε σίγουρα μητέρα;

Μία φορά την ημέρα ακούω μία είδηση ή είμαι μάρτυρας ενός γεγονότος που με κάνει να αναρωτιέμαι για το πόσα χρόνια θέλουμε μέχρι να φτάσουμε στην αυτονόητη εξέλιξη και πότε θα γίνουμε άνθρωποι. Μία φορά την ημέρα απογοητεύομαι.

Το τελευταίο επεισόδιο ήταν πραγματικό ταξίδι με χρονοκάψουλα. Ένα αισχρό περιστατικό που σε κάνει να ντρέπεσαι για λογαριασμό των άλλων. Γιατί κάποιος πρέπει να ντραπεί. 

Ένας προπονητής taekwondo υποδέχεται τη 13χρονη αθλήτριά του με χαστούκια, την βουτάει από τον σβέρκο, την ταρακουνάει και την επιπλήττει. 

Α, η κοπέλα είχε κερδίσει τον αγώνα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ τι θα βλέπαμε στο βίντεο σε περίπτωση ήττας.
Ένα βίντεο που σε σοκάρει, σε θυμώνει, σε κάνει να θες να σηκωθείς πάνω και να προστατεύσεις το κορίτσι, αν και δεν είναι το δικό σου παιδί. Ευτυχώς, υπήρξε κύμα αντιδράσεων από τους γονείς που παρακολουθούσαν τους αγώνες σε live streaming, εξαιτίας του κορωνοϊού. Αυτό όμως που ακολούθησε ήταν πολύ πιο σοκαριστικό από το βίντεο.

Η κακοποιητική συμπεριφορά της μητέρας και του προπονητή
Ο τσαντισμένος προπονητής και η μητέρα της 13χρονης αθλήτριας απορούν που το θέμα πήρε έκταση. 

«Όλα τα παιδιά τρώνε χαστούκια. Ήταν η κακιά η στιγμή Είναι σαν πατέρας της, μην δίνετε έκταση», 

ήταν τα λόγια της μητέρας. 

«Έριξα, ας το πούμε, δύο φαπούλες πάνω στην ένταση της στιγμής. Μην κρίνετε αν δεν ξέρετε. Αυτό το παιδί είναι από μονογονεϊκή οικογένεια και εγώ έχω αναλάβει τον ρόλο του πατέρα. Το έχω σώσει από κακές παρέες και προσπαθώ να το βάλω στον σωστό δρόμο. Έχω πάρει την άδεια της μητέρας να ρίχνω χαστούκια, αν χρειαστεί», 

δήλωσε ο προπονητής στο Star.
Κάνω μία παύση, παίρνω μία ανάσα και συνεχίζω. 

Από πού να ξεκινήσω; 

Από το ότι όλα τα παιδιά τρώνε χαστούκια; 

Από το ότι έχει δοθεί το οκ στον προπονητή; 

Από το ό,τι ο προπονητής έχει πάρει τον ρόλο του πατέρα και συνεχίζει να «κακοποιεί» το παιδί κατηγορώντας το για τις «φαπούλες» που έριξε; 

Δεν φταίει αυτός, φταίει το παιδί που δεν έχει και τους δύο γονείς του και πάει και μπλέκει. Τι να κάνει κι αυτός; Δεν του άφησε άλλη λύση πέρα από τα χαστούκια. Έτσι θα γίνει άνθρωπος.

Η κουλτούρα του ξύλου που σε κάνει άνθρωπο
Η κουλτούρα του ξύλου ξεκίνησε πολύ παλιά αλλά θέλαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα παρέμενε normalised το 2021. 

Τη δεκαετία του '60 και του '70, οι μαθητές έτρωγαν χαρακιές στα χέρια από τον δάσκαλο, επειδή άργησαν 2 λεπτά. 

Τα παιδιά που μεγάλωσαν στα 80s και τα 90s έχουν φάει σίγουρα φαπούλες από τον μπαμπά ή τη μαμά. Και τον παππού και τη γιαγιά και όσους είχαν βαλθεί να μας «βάλουν στον σωστό δρόμο». 

Ήταν κανονικό αν έτρωγες ένα χαστούκι επειδή έκανες φασαρία στο σχολείο. 

Ήταν κανονικό να τρως μία κατακέφαλη επειδή έσπασες το βάζο-κειμήλιο.

Το μοναδικό χαστούκι που μου είχε ρίξει η μαμά μου ήταν μία μεγάλη Παρασκευή. Δεν ήθελα με τίποτα να βάλω φόρεμα (πασιονάρια από τότε) και τσακωνόμασταν για το αν θα βγω από το σπίτι με παντελόνι. Είχαμε αργήσει και μου ρίχνει μία, η οποία πέρασε ξυστά από τη μύτη. Τα αίματα που έτρεξαν δεν μας επέτρεψαν να πάμε στην εκκλησία και η μαμά μου με κοιτούσε αποσβολωμένη και μου ζητούσε συγγνώμη κλαίγοντας με αναφιλητά. 

Τη συγχώρησα γιατί ήταν μία φορά. Αλλά ήταν και τα 90s. Το χαστούκι ήταν νορμάλ και κανείς δεν θα αντιδρούσε. Σήμερα όμως δεν είναι. Μονογονεϊκές ή μη οικογένειες, μαμάδες και μπαμπάδες με τα δικά τους τραύματα και προπονητές που εκτονώνονται σε ανήλικα, δεν είναι οκ.

«Κι εμείς φάγαμε ξύλο και γίναμε άνθρωποι». 

Όχι, δεν γίναμε. Εσωτερικεύσαμε τον φόβο και τον πόνο του να σε πληγώνει ο ενήλικας που εμπιστεύεσαι περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο. 

Κουβαλήσαμε ένα μίσος για τους ανθρώπους και περιμέναμε να ενηλικιωθούμε προκειμένου να εκτονωθούμε με τη σειρά μας, στα δικά μας παιδιά. Ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται και η βία (οποιασδήποτε μορφής) θεωρείται οκ ή ωφέλιμη.

Η επίδραση της λεκτικής βίας στα κορίτσια
Το χειρότερο από όλα είναι ότι, ενώ έρευνες συνεχίζουν να μας ενημερώνουν για τα αποτελέσματα της κακοποίησης στα παιδιά, υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι τα βοηθά και τα νουθετεί. Δεν χρειάζεται καν ξύλο και χαστούκια για να αφήσεις ανεξίτηλο σημάδι. 

Νέα έρευνα δείχνει ότι τα κορίτσια εγκαταλείπουν πολύ πιο εύκολα τα αθλήματα εξαιτίας του κοινωνικού στίγματος που βιώνουν. Για την ακρίβεια, υπήρξε ένα παράδειγμα όπου μία έφηβη αθλήτρια δεχόταν bullying από τον προπονητή της. 

Και προσέξτε, μιλάμε μόνο για λέξεις. Λέξεις που αρκούν να σε τραυματίσουν και να σε κάνουν να εγκαταλείψεις ένα άθλημα ή ασχολία που λατρεύεις. Να σταματήσεις να πιστεύεις στις δυνάμεις και τον εαυτό σου. 

Σκεφτείτε τι μπορούν να προκαλέσουν μερικές φαπούλες. Σκεφτείτε τι μπορεί να συμβαίνει όταν η κάμερα σβήνει. Σκεφτείτε έναν κόσμο όπου οι μαμάδες επιτρέπουν το ξύλο και δίνουν το οκ και σε άλλους ενήλικες. Α ναι, σκεφτείτε απλά τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

jenny
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ιβάν Τουργκένιεφ, ο περίφημος λογοτέχνης.... Η γιαγιά του χειρότερη από τη μάνα του

Η μάνα και η γιαγιά του βασάνιζαν τους υπηρέτες και τα εγγόνια με αδιανόητες μεθόδους...

Η μητέρα του Ιβάν, η Βαρβάρα Πετρόβνα, ήτανε τόσο βάναυση και σκληρή, που στη κακία δεν τη ξεπερνούσε παρά μόνο η δική της μητέρα, η γιαγιά του για την οποία ο ίδιος διηγούνταν το ακόλουθο επεισόδιο: 

Η γιαγιά του υπέφερε από παράλυση στα γεράματά της και περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της καθηλωμένη στη πολυθρόνα. 

Μια μέρα θύμωσε τρομερά με τον νεαρό υπηρέτη που τη φρόντιζε κι άρπαξε ένα κούτσουρο και τον χτύπησε στο κεφάλι με τόση δύναμη, που ο μικρός έπεσε αναίσθητος στο πάτωμα. 

Το θέαμα ήταν ιδιαίτερα δυσάρεστο, οπότε η ηλικιωμένη κυρία τράβηξε το παιδί κοντά της, ακούμπησε το ματωμένο κεφάλι του στη πολυθρόνα της, το σκέπασε μ' ένα μαξιλάρι του καναπέ και κάθισε πάνω του, ώσπου του έκοψε την ανάσα, πιθανότατα για να πάψει να την αναστατώνει ο ανάρμοστος πίδακας του αίματος που ανάβλυζε απ’ το κεφάλι του. 

Η μητέρα του δεν ήταν καλλίτερη από τη γιαγιά του. 

Όταν αναφερόταν στους υπηρέτες, τους αποκαλούσε υποτακτικούς και τους φερότανε σαν σκουπίδια ή και χειρότερα. 

Στους υποτακτικούς απαγόρευε να κάνουνε παιδιά για να μη παραμελούνε τις υποχρεώσεις τους και τα λίγα βλαστάρια που παρ' όλ' αυτά έρχονταν στον κόσμο κατά λάθος, τον εγκατέλειπαν αμέσως, αφού νεογέννητα ακόμη τα πετούσε σ' ένα λάκκο με λασπόνερα. 

Ούτε στους γιους της φερότανε καλλίτερα. Δεν σταμάτησε να τους ξυλοφορτώνει μέχρι που γίνονταν ολόκληροι άντρες, αλλά και στα εγγόνια της φερόταν άσχημα. Αγαπημένο θύμα της ήταν η εξώγαμη κόρη που είχε αποκτήσει ο Ιβάν με μια μοδίστρα που δούλευε στο σπίτι τους. 

Η "φιλόστοργη" γιαγιά βασάνιζε την εγγονή, επωφελούμενη από τα συνεχή ταξίδια του και συχνά διασκέδαζε ντύνοντάς τη σαν νεαρή δεσποινίδα, με σκοπό να την επιδεικνύει στους καλεσμένους της. 

Όταν όμως τους ρωτούσε με ποιον έμοιαζε η μικρή κι αυτοί ομόφωνα απαντούσαν με τον Ιβάν Σεργκέγιεβιτς, τον γιο της, αμέσως διέταζε να της βγάλουνε τα όμορφα ρούχα και να τη στείλουνε πίσω στη κουζίνα.
...................
περισσότερα εδώ
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ιβάν Τουργκιένιεφ: Το σπουργίτι / Ivan Turgenev: The Sparrow

Γύριζα ἀπ’ τὸ κυνήγι, τραβώντας ἀπὸ µιά δεντροστοιχία τοῦ κήπου. Τὸ σκυλὶ ἔτρεχε µπροστά µου. Ἄξαφνα τὰ βήµατά του ἔγιναν πιὸ ἀργὰ καὶ φαινόταν σὰ νὰ παραµόνευε κάτι. Κοίταξα καλὰ καὶ εἶδα ἕνα σπουργιτάκι µὲ κιτρινωπὸ χρῶµα κοντὰ στὸ ράµφος του καὶ µὲ πούπουλο στὸ κεφαλάκι του. Εἶχε πέσει ἀπ’ τὴ φωλιά του. 

Ὁ ἀγέρας κουνοῦσε δυνατὰ τὶς σηµύδες τοῦ κήπου. Τὸ σπουργιτάκι καθόταν ἀκίνητο µ’ ἁπλωµένες τὶς φτεροῦγες του, ποὺ µόλις ἄρχισαν νὰ µεγαλώνουν, δὲν µποροῦσε ὅµως νὰ πετάξει.

Τὸ σκυλί µου ἀργὰ - ἀργὰ πλησίαζε τὸ σπουργιτάκι, ὅταν ἄξαφνα ἀπὸ ἕνα κοντινὸ δέντρο ξεπετάχτηκε ἕνα γέρικο σπουργίτι µὲ µαῦρο τὸ στῆθος του κ’ ἔπεσε σὰν µία πέτρα ἀκριβῶς µπροστὰ στὸ µοῦτρο τοῦ σκύλου µου. 

Παραµορφωµένο, µὲ φουντωµένα τὰ φτερά του καὶ µ’ ἀπελπισµένη καὶ γεµάτη λύπη φωνὴ πήδησε µία - δυὸ φορὲς µπροστὰ στ’ ἀνοιχτὸ στόµα τοῦ σκύλου. Τὸ γέρικο σπουργίτι ὅρµησε νὰ γλιτώσει τὸ παιδί του. Ὅλο του τὸ σωµατάκι σπαρταροῦσε ἀπὸ φρίκη, ἡ φωνούλα του ἀγρίεψε καὶ βράχνιασε, ἦταν ἕτοιµο νὰ πεθάνει, νὰ θυσιαστεῖ!

Σὰν τί πελώριο τέρας νὰ ἔβλεπε τὸ σκυλί! Κι ὅµως δὲν µπόρεσε νὰ κάτσει ἥσυχα - ἥσυχα πάνω στὸ ψηλό του κλαδί, ὅπου ἦταν τόσο ἀσφαλισµένο... 

Μία δύναµη πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὴ θέλησή του τὸ ἔριξε ἀπ’ ἐκεῖ πάνω. Ὁ Τρεζὸρ (ἔτσι λέγανε τὸ σκυλί) σταµάτησε κι ἔκανε πίσω, καθὼς φαίνεται κι αὐτὸς ἀναγνώρισε τὴ δύναµη.

Βιαστικὰ φώναξα τὸ ντροπιασµένο σκυλὶ κι ἔφυγα ἀπ’ αὐτὸν τὸν τόπο, γεµάτος εὐλάβεια. Ἔτσι ἦταν καὶ µή σᾶς φανεῖ παράξενο. Αἰσθανόµουνα εὐλάβεια µπροστὰ σ’ ἐκεῖνο τὸ µικρὸ ἡρωικὸ πουλί, µπροστὰ στὴ µεγάλη του στοργή. 

Ἡ ἀγάπη ἔλεγα, εἶναι πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὸ θάνατο καὶ τὸ φόβο τοῦ θανάτου. Μονάχα µ’ αὐτήν, µόνο µὲ τὴν ἀγάπη κρατιέται καὶ κινεῖται ἡ ζωή.

isagiastriados

------------------------

Ivan Turgenev: The Sparrow

I was returning from hunting, and walking along an avenue of the garden, my dog running in front of me.

Suddenly he took shorter steps, and began to steal along as though tracking game.

I looked along the avenue, and saw a young sparrow, with yellow about its beak and down on its head. It had fallen out of the nest (the wind was violently shaking the birch-trees in the avenue) and sat unable to move, helplessly flapping its half-grown wings.

My dog was slowly approaching it, when, suddenly darting down from a tree close by, an old dark-throated sparrow fell like a stone right before his nose, and all ruffled up, terrified, with despairing and pitiful cheeps, it flung itself twice towards the open jaws of shining teeth.

It sprang to save; it cast itself before its nestling… but all its tiny
body was shaking with terror; its note was harsh and strange. Swooning with fear, it offered itself up!

What a huge monster must the dog have seemed to it! And yet it could not stay on its high branch out of danger…. A force stronger than its will flung it down.

My Trésor stood still, drew back…. Clearly, he too recognized this force.

I hastened to call off the disconcerted dog and went away, full of
reverence.
Yes; do not laugh. I felt reverence for that tiny heroic bird, for its
impulse of love.

Love, I thought, is stronger than death or the fear of death. Only by it, by love, life holds together and advances.

Ivan Turgenev

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι