Φρούτα ή χυμό να δώσω στο παιδί μου;

Η απάντηση έρχεται από την Αμερικανική παιδιατρική Εταιρεία η οποία υποστηρίζει ότι τα φρούτα έχουν ένα σημαντικό προβάδισμα έναντι των χυμών: περιέχουν φυτικές  ίνες που δεν βρίσκονται στο χυμό εκτός και αν έχει παρασκευασθεί στο μπλέντερ μαζί με την φλούδα του.

Οι επιστήμονες δηλώνουν κατηγορηματικά ότι οι φυτικές ίνες δρουν ευεργετικά για τον οργανισμό του παιδιού αφού επιταχύνουν τον κορεσμό και οδηγούν στην αποβολή ενός μέρους της κακής χοληστερίνης.

Από την άλλη   ενδεχομένως  οι χυμοί  να περιέχουν επιπλέον ζάχαρη ή γλυκαντικές ουσίες, που δεν έχουν τα φρούτα. Έτσι η υπερκατανάλωση τους  κρίνεται ιδιαίτερα επιβλαβείς για τα  παιδιά  αφού   ενοχοποιούνται   για την εμφάνιση  παχυσαρκίας,  τερηδόνας  διάρροιας και άλλων  γαστρεντερολογικών  προβλημάτων.

Πρόσφατες μελέτες που έγιναν επιβεβαιώνουν ότι η κατανάλωση μέτριων ποσοτήτων  χυμού φρούτων δεν επηρεάζει το βάρος ενός παιδιού αλλά οι γονείς  δεν θα πρέπει να ξεχνούν  ότι  οι χυμοί φρούτων περιέχουν θερμίδες.

Χαρακτηριστικό  είναι ότι  ένα ποτήρι χυμός έχει διπλάσιες ή τριπλάσιες θερμίδες από ένα φρούτο, αφού για να γεμίσει ένα ποτήρι χρειάζεται να στυφτούν τουλάχιστον 3 φρούτα.

Πάντως σε κάθε περίπτωση οι γονείς  θα πρέπει να έχουν κατά νου ότι εάν  επιλέξετε να δώσετε στο παιδί σας χυμό, επιλέξτε 100% χυμό φρούτων αντί για ζαχαρούχο χυμό ή χυμούς φρούτων κοκτέιλ. Σερβίρετε το χυμό σε ένα ποτήρι - όχι σε μπουκάλι – για να αποφευχθεί η φθορά των δοντιών.

Οδηγίες

Η Αμερικανική Παιδιατρική  Εταιρεία συστήνει στους νέους γονείς  να ακολουθήσουν  τις παρακάτω οδηγίες:

Από 0 έως 6 μηνών: Μην δίνετε χυμό φρούτων σε βρέφη κάτω των 6 μηνών, δεδομένου ότι δεν προσφέρει κανένα θρεπτικό όφελος σε αυτή την ηλικία εκτός αν χρησιμοποιείται για να ανακουφίσει από τη δυσκοιλιότητα. Εάν δοθεί νωρίτερα μπορεί να μειωθεί η ποσότητα του γάλακτος και να μειωθούν έτσι πολύτιμα συστατικά που είναι απαραίτητα στο βρέφος όπως ασβέστιο, πρωτεΐνη, λιπαρά οξέα, κλπ

Από 6 μηνών έως 6 ετών: 120 ml – 180 ml την ημέρα. Ο χυμός θα πρέπει να δίνεται σε ποτήρι και όχι σε μπιμπερό. . Περίπου 120ml 100% χυμού φρούτων ισούται με μια μερίδα φρούτου. Να θυμάστε, όμως, ότι ο χυμός στερείται των φυτικών ινών και άλλων θρεπτικών συστατικών σε σχέση με τα ολόκληρα τα φρούτα.

Από 6 ετών και άνω: 240ml – 350ml την ημέρα. Γενικότερα τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται να τρώνε ολόκληρα φρούτα για την κάλυψη της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης φρούτων.

Καταλήγοντας οι ειδικοί τονίζουν  οι χυμοί φρούτων μπορούν ν' αποτελέσουν ένα υγιεινό κομμάτι της διατροφής του παιδιού αρκεί να προσφέρονται με μέτρο, στις κατάλληλες για την κάθε ηλικία ποσότητες.

gr.news.yahoo.com

Μάθετε στο παιδί να αγαπάει και να σέβεται τα ζώα

Αναρίθμητες είναι οι επιστημονικές μελέτες που δείχνουν ότι ένα παιδί που μεγαλώνει με έναν σκύλο έχει καλύτερη κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη, αλλά και συμπεριφορά, όπως και ψυχική υγεία.

Ένα παιδί που αγαπά τα ζώα γίνεται καλύτερος άνθρωπος.

Και ως γονείς, αλλά και ως ενήλικοι, οφείλουμε να μάθουμε στα παιδιά να τα σέβονται και να τα εκτιμούν.

Κι εάν έχουμε την οποιαδήποτε φοβία, ή τρέφουμε αντιπάθεια για τα ζώα, οφείλουμε να μην τα μεταφέρουμε στα παιδιά.

Για να είναι το αύριο καλύτερο από το σήμερα. Χωρίς εγκαταλείψεις. Δίχως κακοποιήσεις.

«Μάθετε στα παιδιά σας να αγαπούν τα ζώα! Δώστε τους την ευκαιρία να τα γνωρίσουν. Να μην τα φοβούνται και να τα σέβονται. Να μην τα θεωρούν παιχνίδια!

Με στεναχωρεί πολύ, όταν βλέπω μικρά παιδάκια να φοβούνται τα ζωάκια. Και κάποια να τα κακομεταχειρίζονται, κιόλας.

Και το χειρότερο είναι πως ορισμένοι γονείς αδιαφορούν, συναινούν και κάποιες φορές τα ενθαρρύνουν, κιόλας», επισημαίνει η Ελένη Κασπίρη, θετική εκπαιδεύτρια σκύλων.

Με ποιον τρόπο μαθαίνουμε στα παιδιά να επικοινωνούν με τον πιο πιστό φίλο του ανθρώπου, αλλά και τι μπορεί να τους «διδάξει» ο σκύλος, μας τα εξηγεί η κυρία Ελένη Κασπίρη.

«Τα παιδιά αντιγράφουν, μιμούνται και ρουφούν σαν σφουγγάρι τις συμπεριφορές των μεγάλων.

Μπορεί κάποιοι γονείς, για κάποιον λόγο, να μην έμαθαν να αγαπούν τα ζώα -ποτέ δεν είναι αργά να αρχίσουν να τα συμπαθούν-, όμως είναι τραγικό να μεταφέρουν στα παιδιά τα όποια αρνητικά συναισθήματά τους ή τις δικές τους φοβίες.

Τελευταία με κάλεσαν σε ένα σπίτι να εκπαιδεύσω ένα σκυλάκι. Ο εννιάχρονος γιος της οικογένειας, όταν το κουτάβι του έπιασε το κορδόνι του παπουτσιού, του έδωσε μια γερή κλωτσιά.

Το σκυλάκι έκλαψε και κρύφτηκε σε μια γωνιά.

Όταν τον ρώτησα γιατί το έκανε, μου απάντησε πως… «και ο μπαμπάς και η μαμά μου, το ίδιο κάνουν!».

Ο μπαμπάς και η μαμά με κατεβασμένο κεφάλι (ντράπηκαν;) δεν μίλησαν…

Και το οξύμωρο είναι, πως το ζωάκι το βρήκαν αδέσποτο στο δρόμο, και το πήραν γιατί το λυπήθηκαν…

Προ καιρού ένα αγόρι, πάνω – κάτω 10 ετών, κυνηγούσε με το ποδήλατο μια αδέσποτη γάτα. Κρατούσε στο χέρι ένα ξύλο και προσπαθούσε να τη χτυπήσει.

Η γάτα κατατρομαγμένη ανέβηκε σε ένα δένδρο. Ο μικρός κατέβηκε από το ποδήλατο και προσπαθούσε να την κατεβάσει, χτυπώντας το ξύλο.

Ο πατέρας, λίγο πιο πέρα, κοιτούσε και… καμάρωνε τον «λεβέντη» του…

Αφού απέτρεψα τον μικρό και του εξήγησα πως δεν είναι σωστό, και πως πρέπει να σέβεται τα ζωάκια, πήγα να μιλήσω στον πατέρα. Εκείνος μου μίλησε πολύ επιθετικά: «Μας έχετε σκοτίσει με τα φιλοζωικά σας… Σιγά, ένα παλιόγατο είναι… το παιδί να παίξει ήθελε…».

Δεν καταλάβαινε, ο δυστυχής, πως μεγαλώνει ένα παιδί, που μπορεί να γίνει, στο μέλλον, ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος!

Προχθές, καθώς περπατούσα με τα σκυλιά μου στην παραλία, βλέπω ένα τριάχρονο παιδάκι να πετάει πέτρες σε ένα αδέσποτο σκυλάκι.

Εκείνο, τραυματισμένο στο ποδαράκι του, προσπαθούσε με δυσκολία να τρέξει, και το παιδάκι γελούσε και χοροπηδούσε!

Οι γονείς, όχι μόνο δεν το σταμάτησαν, αλλά χαζογελούσαν. Προφανώς, τους φάνηκε αστείο το όλο θέαμα…

Ποια ήταν η απάντησή τους: «Κυρία μου, δεν καταλαβαίνει το παιδάκι, νομίζει ότι παίζουν…»

Κι εσείς που καταλαβαίνετε, αν καταλαβαίνετε, γιατί δεν το εμποδίζετε;

Βοηθήστε τα παιδιά να αποκτήσουν θετικές εμπειρίες και να νιώσουν όμορφα συναισθήματα για τα ζώα! Για το καλό τους θα είναι.

Δεν είναι σωστό να τα φοβίζουμε, λέγοντάς τους: «Φάε, γιατί θα φέρω τον σκύλο να σε φάει». Ή, όταν ένα παιδί αντικρίζει ένα σκυλάκι στο δρόμο και αρχίζει να κλαίει, να του λέμε: «Μη φοβάσαι, δεν θα το αφήσω εγώ να σε φάει».

Μην τα αφήνετε να τα κυνηγούν ή να τα ταλαιπωρούν, γιατί τα ζώα δεν είναι παιχνίδια.

Αν εμείς δείχνουμε σεβασμό, μιλάμε όμορφα για τα ζωάκια, ή, ακόμα καλύτερα, αφήνουμε λίγο φαγητό σε κάποιο αδέσποτο, περνάμε τα σωστά μηνύματα στα παιδιά μας.

Δίνουμε την ευκαιρία στα παιδιά να γνωρίσουν ζωάκια φίλων, συγγενών, περαστικών. Τα αφήνουμε να έρθουν σε επαφή μαζί τους και δεν τα αποτρέπουμε, ούτε τα μαλώνουμε όταν πηγαίνουν, όλο χαρά, να χαϊδέψουν ένα φιλικό σκυλάκι ή μια γατούλα.

Στην αντίθετη περίπτωση, που το παιδί μάθει να τα φοβάται ή να μην τα σέβεται, πιθανόν, αύριο, να τα κακοποιεί, κιόλας. Και όχι μόνον…

Η αντιπάθεια, ο φόβος, η έλλειψη σεβασμού σήμερα, αύριο μπορεί να εκδηλωθεί με επιθετικότητα ή και με εγκληματική συμπεριφορά!

Όταν συμβιώνουμε με κάποιο ζωάκι, για όποιον λόγο κι αν βρέθηκε στο σπίτι μας, έχουμε την υποχρέωση να μάθουμε στα παιδιά να το αγαπούν. Και να το σέβονται. Γιατί ο σεβασμός είναι θεμέλιος λίθος σε όλες τις σχέσεις.

Αν πρόκειται για σκύλο, τότε είναι πολύ σημαντικό να τους μάθουμε τον τρόπο με το οποίο θα του συμπεριφέρονται και θα επικοινωνούν μαζί του, έτσι ώστε να αποφευχθούν άσχημες καταστάσεις.

Τα παιδιά δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν. Όταν θέλουν να παίξουν μαζί του, τον κυνηγούν, του φωνάζουν, του τραβούν την ουρά, τα αυτιά. Τον καβαλάνε, τον σπρώχνουν, τον τραβάνε, του πετούν τα παιχνίδια τους.

Τότε, ο σκύλος νοιώθει δυσφορία. Και αυτό έχει ως φυσική συνέπεια να αντιδράσει με το δικό του τρόπο: δαγκώνει. Και δημιουργούνται προβλήματα.

Μετράμε πάρα πολλές περιπτώσεις, που παιδιά δαγκώθηκαν από το σκύλο επειδή τον ζόρισαν, καθώς δεν γνώριζαν το σωστό τρόπο να συμπεριφερθούν.

Και οι γονείς, τρομαγμένοι αλλά και θυμωμένοι, ξεσπούν πάντα στον σκύλο. Γιατί πιστεύουν πως εκείνος φταίει.

Θα πρέπει, όμως, να καταλάβουν πως δεν φταίει ο σκύλος. Και, φυσικά, ούτε το παιδί.

Είναι καθαρά ευθύνη των γονέων, να διδάξουν και τους δύο. Απαραίτητη προϋπόθεση, να γνωρίζουν το σωστό τρόπο επικοινωνίας με τον σκύλο τους.

Ποιος είναι ο σωστός τρόπος επικοινωνίας

Όταν είμαστε δίκαιοι, ευχάριστοι, φιλικοί με κάποιον και του δείχνουμε σεβασμό, του μιλάμε ήρεμα και του ζητάμε κάτι με κατανοητό σε εκείνον τρόπο, και παράλληλα είμαστε συνεπείς απέναντί του, τότε κι αυτός με τη σειρά του μας εμπιστεύεται. Νιώθει ασφάλεια κοντά μας και κάνει με χαρά ό,τι του ζητάμε.

Το ίδιο, ακριβώς, ισχύει με τα σκυλιά μας.

Κι αν όλα αυτά εμπεριέχονται στο θετικό τρόπο μάθησης των σκύλων, θα συμφωνήσουμε πιστεύω, πως είναι ο καλύτερος, ο πιο δίκαιος και ο πιο σωστός τρόπος.

Αν τον επιλέξετε, θα φτιάξετε μια γέφυρα επικοινωνίας με τον σκύλο σας, που θα βασίζεται σε γερές βάσεις. Και, σίγουρα, θα αποκτήσετε μια υγιή και όμορφη σχέση μαζί του.

Μη διστάζετε να βάλετε και τα παιδιά σε αυτό το ωραίο «παιχνίδι μάθησης».

Προσκαλέστε τα να δουν πώς μαθαίνει ο σκύλος και παροτρύνετε τα μεγαλύτερα να ασχοληθούν μαζί του – πάντα, βέβαια, με τη δική σας επίβλεψη.

Πιστέψτε με, θα τους αρέσει. Γιατί το βλέπουν σαν ένα πολύ ευχάριστο παιχνίδι. Κι είναι ένα παιχνίδι, που δεν ταλαιπωρεί τον σκύλο.

Αντίθετα, δίνει χαρά σε όλους τους εμπλεκόμενους και, συγχρόνως, τους διδάσκει.

Κι έτσι, σιγά – σιγά και μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναπτύσσεται και δυναμώνει μια πολύ ωραία σχέση μεταξύ παιδιού και σκύλου.

Και είναι μια σχέση με ευεργετικές συνέπειες, γιατί καλλιεργούνται στο παιδί αξίες ανθρωπιάς και πολιτισμού.

Το παιδί μαθαίνει:

1. Να είναι φιλικό και να σέβεται τα ζώα
2. Διδάσκει και μέσα απ΄αυτό διδάσκεται
3. Η επαφή με τον σκύλο το κάνει πιο κοινωνικό
4. Μέσα από τη φροντίδα, γίνεται πιο υπεύθυνο και νιώθει χρήσιμο και ικανό
5. Νιώθει ασφάλεια και αυτοπεποίθηση, μέσα από τη συναισθηματική στήριξη του σκύλου
6. Μπαίνουν όρια στη συμπεριφορά του και μαθαίνει να σέβεται τις ανάγκες του άλλου
7. Μαθαίνει να δίνει προσοχή και να δείχνει κατανόηση στα συναισθήματα του σκύλου
8. Διδάσκεται την αξία της φιλίας, της πίστης, της ανιδιοτελούς αγάπης

Είναι ένα μάθημα ζωής: το παιδί λαμβάνει εφόδια, που θα το βοηθήσουν στη μετέπειτα ζωή του και σε όλες τις σχέσεις του.

Τα παιδιά που αγαπούν τα ζώα, γίνονται καλύτεροι άνθρωποι. Οι γονείς, είτε αγαπούν τα ζώα είτε όχι, έχουν καθοριστικό ρόλο στη διαπαιδαγώγησή τους: να τους περάσουν τα σωστά μηνύματα.

Το ιδανικό θα ήταν, η φιλοζωία να μπει ως μάθημα στα σχολεία, έτσι ώστε όλα τα παιδάκια να μαθαίνουν από μικρά να αγαπούν και να σέβονται τα ζώα.

Από την παιδεία ξεκινούν όλα. Και πιστεύω ότι μόνον με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε πως έγινε ένα πραγματικά θετικό βήμα.

Τότε θα μπορούμε να ελπίζουμε πως στο μέλλον θα υπάρχει καλύτερη συνύπαρξη με τα ζώα, στη χώρα μας.

Σε μια χώρα που δίδαξε στον κόσμο τον πολιτισμό, η κακοποίηση και η εγκατάλειψη των ζώων έχουν γίνει μάστιγα».

gogreen.cy

Παιδιά γεμάτα από τιμωρίες και άδεια από αγάπη

Δε χωράει αμφιβολία πως ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο είναι η ανατροφή των παιδιών. Μαμάδες και μπαμπάδες διαφόρων ηλικιών, από τη στιγμή που κρατούν στα χέρια τους το μωρό τους, έρχονται από τη μία αντιμέτωποι με τις ίδιες τους τις σκέψεις και από την άλλη με μία πληθώρα συμβουλών από τον στενό περίγυρο που τους κάνει να πελαγώνουν.

Τα πράγματα δυσκολεύουν λιγάκι περισσότερο από τη στιγμή που το παιδί παύει να περιορίζεται μέσα στον ασφαλή συναισθηματικά χώρο του σπιτιού και οδηγείται σταδιακά στην ανακάλυψη του κόσμου και κυρίως του εαυτού του μέσω του παιχνιδιού με άλλα παιδιά.

 

Ο περίγυρος είναι σκληρός. Είναι σκληρός και απότομος, τις περισσότερες φορές, με τα ξένα παιδιά και όχι με τα δικά του.

Οδηγείται εύκολα σε αυθαίρετα συμπεράσματα και δεν είναι λίγες οι φορές που τολμάει να τα εκφράσει, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα ασφαλείας το χιούμορ.

Η κοινωνία μας, που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο, πέρα από εσένα κι εμένα, θέλει με κάθε κόστος την ομοιογένεια, ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει τη δυστυχία μακροπρόθεσμα.

Βλέπω γονείς να τρέχουν σαν τρελοί σε ειδικούς γιατρούς, γιατί κάποιος θεώρησε ύποπτη την έντονη δραστηριότητα των παιδιών τους.

Βλέπω τον προβληματισμό στα πρόσωπα των γονιών, που οι παρέες τους τούς περιθωριοποίησαν, γιατί βλέπεις το παιδί τους δεν ήταν αρκετά ήσυχο στις κοινές εξορμήσεις.

Βλέπω και έχω βιώσει την πίεση που δέχονται οι γονείς, επειδή το παιδί τους εκφράζει στον απόλυτα υπερθετικό βαθμό τα συναισθήματά του, ευχάριστα ή δυσάρεστα.

Εκείνος που βρίσκεται πάντοτε στη θέση του κατηγορουμένου είναι ο ανίκανος, κατά τη γνώμη κάποιων, γονιός.

Αυτός ο γονιός είναι πάντα η τραγική φιγούρα με το απολογητικό βλέμμα, που προσπαθεί μάταια να πείσει τους άλλους για το προφανές, ότι δηλαδή το παιδί του είναι απλά παιδί, το οποίο απλά προσπαθεί να προσδιορίσει τη θέση του μέσα στο χάος και καλείται να γνωρίσει τα συναισθήματά του, πριν καταφέρει να τα ελέγξει. Ακούω συχνά γονείς γύρω μου να μιλάνε για όρια, αλλά ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα ασχοληθούν με τον τρόπο που ένα παιδί μαθαίνει να οριοθετείται.

Είναι εύκολη η επιβολή ορίων σε ένα παιδί, όταν μάλιστα εσύ βρίσκεσαι σε θέση ισχύος, λόγω εμπειρίας, ηλικίας και δύναμης.

Είναι εύκολο να επιβάλλεις τους κανόνες σου, να τιμωρείς όταν δεν εφαρμόζονται κατά γράμμα και να βλέπεις το παιδί σου να υπακούει ταχέως με ένα κα μόνο κοίταγμά σου, από εκείνα που σκορπούν το φόβο ακόμη και στα ξένα παιδιά.

Το δύσκολο ξέρεις ποιο είναι; Να επιλέξεις τον άλλον τρόπο. Εκείνον για τον οποίο θα δεχτείτε κριτική κι εσύ και το παιδί σου, αλλά χάρη στον οποίο θα δεις μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, έχοντας προστατέψει πρωτίστως τη συναισθηματική νοημοσύνη του παιδιού, το έχεις βοηθήσει να οριοθετηθεί σταδιακά, αφού πρώτα έχει καταλάβει τη σημασία των ορίων για την ασφάλειά και την ηρεμία του και το έχεις αντιμετωπίσει ως ίσο προς ίσο, χωρίς να χρειάζεται να υψώνεις το ανάστημά σου.

Και τώρα κατάλαβες, γιατί ο άλλος τρόπος είναι πιο θελκτικός στην πλειοψηφία των γονέων.

Η ευκολία του να επιβάλλεσαι κάνει τη σταδιακή οριοθέτηση δύσκολη και, κάποιες φορές, επίπονη για το ζεύγος γονέα-παιδί. Δεν είναι ένα το ερώτημα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε.

 

Το θέμα δεν είναι μόνο τί θέλουμε για τα παιδιά μας, αλλά και πώς θα το πετύχουμε.

Και τελευταία μου δίνεται η αίσθηση πως αν καταφέρουμε να βρούμε το «πὠς», θα δούμε το παιδί να εντοπίζει μόνο του τη θέση του στον κόσμο.

Αντί να απαιτούμε από τα παιδιά να σταματήσουν να γκρινιάζουν, οφείλουμε να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε αυτό που το ενοχλεί μέσω του διαλόγου.

Αντί να απαιτούμε από τα παιδιά να παίξουν μόνα τους στο δωμάτιο, οφείλουμε να σκεφτούμε αν αισθάνονται μοναξιά .ή αν μας έχουν χορτάσει σε ώρες παιχνιδιού.

Αντί να παραπονιόμαστε για τα ξεσπάσματά τους και την αυθάδειά τους απέναντί μας, οφείλουμε να παρατηρήσουμε τους δικούς μας τρόπους απέναντί τους, όταν είμαστε κουρασμένοι, θυμωμένοι ή λυπημένοι.

Αντί να λυπόμαστε που το παιδί μας εκφράζει ειλικρινώς κάθε του συναίσθημα, οφείλουμε πρώτα να αποδεχτούμε πως αυτό είναι το μόνο τίμιο και το οποίο θα έπρεπε να γίνει μάθημα και σε κάθε ενήλικα.

Τα παιδιά χρειάζονται όρια, κυρίως για να νιώθουν τα ίδια ασφαλή.

Χρειάζονται έναν γονιό διαθέσιμο 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, να τους ακούει, να τους εξηγεί, να τους μαθαίνει, να τους καταλαβαίνει, να τους μιλάει για τις συνέπειες που επιφέρουν οι πράξεις τους, να τους θαυμάζει, να νιώθει υπερήφανος, να συγκινείται, να παραδέχεται τα λάθη του, να έχει πίστη, επιμονή, υπομονή και αγάπη που σκορπίζει στο άπειρο.

Εκείνο που δε χρειάζονται είναι τους γονείς λοχίες, που επιφέρουν την τάξη στον λόχο τους με απαρχαιωμένες νουθεσίες και τιμωρίες. Κι επειδή από κριτική δηλώνουμε πλήρεις, ας περάσουμε στην αυτοκριτική, ο καθένας από εμάς και όλοι μαζί.

Είναι κρίμα να έχουμε παιδιά από τιμωρίες χορτασμένα και από αγάπη νηστικά.

Περσεφόνη Χρυσαφίδου

 

Είναι κρίμα να μεγαλώνεις παιδιά γεμάτα από τιμωρίες και άδεια από αγάπη
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Είναι σωστό να χτυπάμε τους ανθρώπους;

«- Μαμά γιατί με χτυπάς;;
- Επειδή χτύπησες την αδερφή σου» (!!)

Σε ένα σπίτι μαθητή….
Δύο μικρά τρέχουν και παίζουν. Ξαφνικά ο μεγάλος αδερφός (πεντάχρονος) αρχίζει και κοπανάει το κεφάλι της αδερφής του (τετράχρονη) στην πόρτα. Τσιρίδες, φωνές!
Ακούω τη μαμά να λέει: «Μην χτυπάς την αδερφή σου, δεν είναι σωστό». Ο μικρός (Ταλιμπάν τον λέω) συνεχίζει. Σκασίλα του για τις νουθεσίες της μαμάς.
Δεύτερη προειδοποίηση: «Σου είπα δεν κάνει να χτυπάς την αδερφή σου!!!!». Ξανά μανά σκασίλα του.
Τρίτη προειδοποίηση μαζί με σωματική «επαφή»… τον αρπάζει από το χέρι τον σέρνει πιο πίσω και του δίνει «ένα χεράκι ξύλο» λέγοντας παράλληλα «Δεν κάνει να χτυπάς την αδερφή σου!!».
Σκέφτομαι (αχ αυτό το συννεφάκι)…. Αυτό το παιδί τι κατάλαβε; Ότι ναι μεν δεν είναι σωστό να χτυπάμε τους άλλους, αλλά είναι σωστό για τους άλλους να με χτυπάνε. Δεν νομίζω ότι μπορεί να διαχειριστεί αυτό το παράδοξο ένα πεντάχρονο μυαλό…
Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις, δεν μίλησα. Αν έκανα κουβέντα εκείνη την ώρα, πάνω στο θυμό του γονιού, δεν θα κατάφερνα τίποτα. Θα μου λέγανε «Δουλειά σου εσύ! Δεν σε αφορά το θέμα!»
Κι όμως, τελικά, με αφορά. Γιατί εγώ αύριο, θα χρειαστεί να επικοινωνήσω με αυτά τα παιδιά, με αυτούς τους ενήλικες.

Απαντήστε σε αυτή την ερώτηση:
Είναι σωστό να χτυπάμε τους ανθρώπους;
Όχι, θα μου πείτε.
Μα, τα παιδιά, είναι κι αυτά άνθρωποι.
ΟΥΠΣ, δεν το σκεφτήκατε ποτέ αυτό, ε;

Πιστεύω ακράδαντα τα εξής:
Τα παιδιά αναπτύσσουν στο έπακρο τον εαυτό τους και τις δεξιότητές τους αφού αναγνωρίζονται ως άτομα που έχουν δικαιώματα, υποχρεώσεις και τα βλέπουμε ως μικρούς ενήλικες που μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα χωρίς να τα ακρωτηριάζουμε.
Η βία γεννάει βία. Το παιδί μαθαίνει πως είναι σωστό να χτυπάς τον άλλο και είναι πιο πιθανό να το μεταφέρει αυτό στο σχολείο ή αργότερα στην ενήλικη ζωή του.
-
Η τιμωρία γεννάει κι άλλη τιμωρία. Αν το χτυπήσεις μία φορά στον πισινό του, αργότερα αυτό δεν θα σου είναι αρκετό γιατί θα το έχει συνηθίσει και η βία θα κλιμακωθεί. Το παιδί θα τραυματιστεί σωματικά και ψυχικά και το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν θα έρθει ποτέ. Ναι, βραχυπρόθεσμα θα σωπάσει, αλλά εις βάθος χρόνου όχι.
Λέτε «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος», μα δεν είναι η ράβδος της τιμωρίας, αλλά η ράβδος του ποιμένα που οδηγεί τα πρόβατά του ασφαλή στο μαντρί. Για τους Χριστιανούς, που θεωρούν ότι η βία είναι αποδεκτή από τον Θεό, σας λέω πως δεν είναι. Έχουν απλά ερμηνεύσει τα εδάφια για να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα.

Λέτε «και πού το κακό να χτυπάς ένα παιδί;
Κι εμάς μας χτύπησαν και δεν πάθαμε και τίποτα».
Λέω «και πού το καλό να χτυπάς ένα παιδί; Κι εμένα με χτύπησαν αλλά έπαθα πολλά, και μάλλον αυτά που πάθατε εσείς δεν θέλετε να τα δείτε».
Η βία καταργεί την αξία του παιδιού ως άνθρωπο και ως άτομο. Το παιδί νιώθει αβοήθητο, άχρηστο, «κακό» και η αυτοπεποίθησή του καταρρακώνεται.
Το παιδί μπορεί να λάβει εκατό αγκαλιές και ένα χτύπημα (όποιας μορφής κι αν είναι αυτό) και πάντα θα θυμάται το χτύπημα και όχι τις αγκαλιές. Η βία πληγώνει τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού.

Η βία καταργεί την αξία του γονέα.
Ο γονέας, ως μορφή εξουσίας, πρέπει να εμπνέει σεβασμό και εμπιστοσύνη, όχι φόβο. Ναι, χτύπα το παιδί. Θα κερδίσεις τη μάχη, μα θα χάσεις τον πόλεμο.
Η σωματική τιμωρία καλλιεργεί τον θυμό. Θυμωμένος γονιός, θυμωμένο παιδί, ρήξη στη σχέση και έλλειψη επικοινωνίας.
Η σωματική τιμωρία δεν βελτιώνει τη συμπεριφορά του παιδιού. Το βλέπω γύρω μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτοί οι γονείς δεν αλλάζουν τακτική. Δεν διερωτώνται πως κάτι δεν γίνεται σωστά; Δεν θέλουν να καταλάβουν;
Σίγουρα η συζήτηση και η επικοινωνία με το παιδί, η πειθαρχία μέσω της λεκτικής οδού είναι πιο δύσκολη. Ενέχει μεγαλύτερη υπομονή από την πλευρά του γονέα και όπως πολλοί γονείς πλέον είναι κουρασμένοι και καταβεβλημένοι από την καθημερινότητα, επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της φυσικής τιμωρίας.

Τέλος, όπως έχουν δείξει και έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς (κι εγώ είμαι μία από τα θύματα βίας), τα παιδιά που έχουν υποστεί βία (οποιασδήποτε μορφής) τείνουν να γίνονται αντικοινωνικά, να έχουν προβλήματα επικοινωνίας με τους ανθρώπους, να γίνονται καταθλιπτικά και ενίοτε πιο επιθετικά από άλλα παιδιά που μεγαλώσανε σε περιβάλλοντα με περισσή αγάπη και κατανόηση.
Υπάρχουν τόσα βιβλία που δίνουν εναλλακτικές πειθαρχίας για τα παιδιά. Ανοίξτε τα.

Μάθετε να κάνετε υπομονή. Τις περισσότερες φορές το παιδί θέλει απλά να ξεσπάσει λίγο γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί τα άσχημα συναισθήματά του. Ο μέγας καλλιτέχνης Ροντέν έχει πει «Η υπομονή είναι μορφή δράσης».Η αγάπη στα παιδιά έχει χίλιους τρόπους έκφρασης. Το «σε χτυπάω γιατί σ’ αγαπάω και πρέπει να μάθεις» δεν είναι ένας από αυτούς.
Το παιδί βλέπει εσάς ως πρότυπο. Κι αυτό θα ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή του. Κοιτάξτε τον εαυτό σας και πείτε μου πόσα χούγια έχετε πάρει από τους γονείς σας.
Κόψτε την αλυσίδα της βίας.

Ο μικρός ανθρωπάκος που σας κοιτάει με απελπισία την ώρα που του ρίχνετε με τόσο μένος το χαστούκι για να διώξετε τον δικό σας θυμό, θα θυμάται για πάντα αυτά τα χτυπήματα γιατί οι πράξεις μετράνε και όχι τα λόγια.

Τα έχετε δει ποτέ αυτά τα ματάκια;
«Δεν μ’ αγαπάς, δεν με θέλεις, εγώ όμως σ’ αγαπώ και θα κάνω αυτό που μου λες γιατί θέλω να μ’ αγαπάς».
«Θέλω να μ’ αγαπάς»….

Τα παιδιά θέλουν την αποδοχή μας, την αγάπη μας και το σεβασμό μας. Η βία τα καταργεί όλα αυτά και φέρνει κενό και πικρία… «γιατί με χτυπούσες όταν ήμουν μικρός; Τόσο άσχημα πράγματα έκανα; Λίγες αταξίες δεν είναι μέσα στη ζωή; Έπρεπε να με χτυπήσεις με τη ζώνη σου για να καταλάβω ότι δεν έπρεπε να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου χωρίς να κοιτάξω το δρόμο;»

Σ΄ευχαριστούμε πολύ Signora Alba γι΄αυτή τη συναισθηματική “σπρωξιά” που μας έδωσες με το κείμενό σου!

Πηγές: newagemama – hamomilaki.blogspot.gr
babyradio

Εσείς θα αφήνατε το παιδί σας να γίνει influencer;

Οι λεγόμενοι influencers των κοινωνικών δικτύων είναι αυτοί οι οποίοι προωθούν αγαθά και υπηρεσίες στο διαδίκτυο με χρηματικό αντάλλαγμα, ενώ όπως φαίνεται αυτοί οι λεγόμενοι influencers γίνονται όλο και νεότεροι.

Ένα παράδειγμα είναι ο μόλις δυόμισι χρονών Ralphie Waplington που έχει σχεδόν 20.000 ακόλουθους στο διαδικτυακό του προφίλ στο Instagram. Η σελίδα του διαθέτει φωτογραφίες του να φοράει φανταχτερά ρούχα ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνει ταξίδια και ακριβά γεύματα σε όλο τον κόσμο.

Όπως όλα δείχνουν όλα αυτά τα ακριβά ρούχα και οι διακοπές είναι χρηματοδοτημένα από εταιρίες με σκοπό ο νεαρός Ralphie να διαφημίσει να «επηρεάσει» τόσο τους γονείς όσο και άλλα νεαρά παιδιά να αγοράσουν τα προϊόντα τους.

Οι γονείς του, δημιούργησαν αυτόν τον λογαριασμό όταν ο ίδιος ήταν μόλις 2 εβδομάδων με σκοπό να δημοσιεύουν φωτογραφίες για να τις δουν οι φίλοι και οι συγγενείς τους. Παρόλα αυτά σύντομα ο αριθμός των ακόλουθων αυξήθηκε σημαντικά όταν ο νεαρός άρχισε να διαφημίζει προϊόντα από τοπικές επιχειρήσεις.
Η μητέρα του αποκαλύπτει πως αυτές οι απίστευτες ευκαιρίες για διαφημίσεις προϊόντων με αντάλλαγμα υπέρογκα χρηματικά ποσά προκύπτουν από το αξιαγάπητο μίνι-στυλ του νεαρού γιου της, ενώ  όπως λέει αυτό το γεγονός αποτελεί μοναδική εμπειρία τόσο για να δημιουργήσουν αναμνήσεις με την οικογένεια τους όσο και να μαζέψουν χρήματα για τον γιο τους.

Μια άλλη περίπτωση παιδικού influencer αποτελούν οι αδελφές Έλενα και Clara, οι οποίες έχουν δημιουργήσει το δικό τους κανάλι στο Youtube και ανεβάζουν βιντεάκια που κάνουν φάρσες και  προκαλούν πολύ γέλιο στους συνδρομητές τους.
Τα κορίτσια αυτά είναι μόλις 9 και 11 χρονών και δημιούργησαν το κανάλι τους πριν 3 χρόνια, ενώ έχουν πάνω από 800.000 ακόλουθους και 300 εκατομμύρια προβολές στα βίντεο τους.  
Όπως η Έλενα λέει, η αγάπη τους για τα παιχνίδια ήταν αυτό που της ώθησε να δημιουργήσουν το κανάλι τους, όμως σύντομα έγινε η βασική πηγή εσόδων της οικογένειας τους καθώς χορηγοί και μεγάλες μάρκες παιδικών παιχνιδιών επικοινώνησαν μαζί τους και τους πρότειναν να διαφημίζουν τα προϊόντα στο κανάλι τους.

Αυτές είναι μόνο δύο από τις αμέτρητες περιπτώσεις παιδικών influencer στις μέρες μας, παρόλα αυτά το ερώτημα για το αν οι γονείς θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να γίνουν “influencers” σε τόσο μικρή ηλικία παραμένει. Η Dr Elizabeth Milovidov, ιδρυτής και σύμβουλος της εταιρείας DigitalParentingCoach.com συνιστά πως:
«Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν τις συνέπειες που μπορεί να έχει η συνεχής προβολή φωτογραφιών και βίντεο των παιδιών στο διαδίκτυο τόσο για την σωματική όσο και για την πνευματική ευημερία τους».

Επισημαίνει επίσης ζητήματα όπως ο εκφοβισμός, και η κλοπή ταυτότητας και συμβουλεύει τους γονείς να ελέγχουν τους λογαριασμούς και να καθορίζουν ποιες ενέργειες ή δραστηριότητες μπορεί να θεωρούνται επικίνδυνες, να μπλοκάρουν και να αναφέρουν σχόλια και να καθοδηγούν τα παιδιά τους στην υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του διαδικτύου.

Πηγή: csii.gr
Would you let your child become a 'kid influencer'?
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Και αν καβαλήσει το καλάμι;
Και αν τελειώσουν όλα αυτά και ψάχνεται σαν χαμένος, χωρίς να ξέρει που παν τα τέσσερα;
ߵInfluencerߴ και πράσσειν άλογα !
«Επηρεαστής» και καλά και ότι νάναι