Το μπαλόνι και η Ευτυχία

Ένας δάσκαλος έφερε μπαλόνια στο σχολείο και ζήτησε από τα παιδιά να τα φουσκώσουν όλα και στη συνέχεια να γράψει το κάθε παιδί στο μπαλόνι του, το όνομά του.
Μάζεψαν τα μπαλόνια στο διάδρομο και ο δάσκαλος τα ανακάτεψε από άκρη σε άκρη.

Ο δάσκαλος έδωσε τότε 5 λεπτά για να βρει το κάθε παιδί το μπαλόνι που είχε πάνω του το όνομά του. Τα παιδιά έτρεξαν πάνω κάτω, κοιτάζοντας και ψάχνοντας ξέφρενα, αλλά καθώς έφτασε η ώρα και τα 5 λεπτά πέρασαν - κανένα δεν βρήκε το δικό του μπαλόνι ...

Τότε ο δάσκαλος είπε στα παιδιά να πάρουν το μπαλόνι που είχαν πιο κοντά τους και να το δώσουν σε εκείνο το παιδί του οποίου το όνομα ήταν γραμμένο πάνω στο μπαλόνι. Σε λιγότερο από 2 λεπτά το κάθε παιδί είχε το δικό του μπαλόνι.

Τελικά, ο δάσκαλος είπε:
«Το μπαλόνι είναι σαν την ευτυχία. Κανείς δεν θα το βρει εάν ψάχνει μόνο για το δικό του. Αντʼ αυτού, αν όλοι νοιάζονται και για τους άλλους, θα βρουν το δικό τους πολύ πιο γρήγορα».
Balloon

https://twitter.com/Xristina1326

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Το Φεγγάρι και το Τριζόνι...

... oι αιώνιοι σύντροφοι της νύχτας

- «Ω τριζόνι! Ψυχή μυστηριώδης, απόκοσμο πλάσμα που έρχεσαι από κάποιον άλλον κόσμο, μαζί με τη νύχτα, μαζί με το φεγγάρι!»

«Κάθουμαι βουτηγμένος μέσα στο μυστήριο της νύχτας, και κοιτάζω το φεγγάρι που εβγήκε πίσω από τα βουνά, και στέκεται στον ουρανό.

Εβγήκε, κι όλη η πλάση άλλαξε, σά να μαγεύτηκε, τυλίχθηκε με κάποιο βαθύ κι ανεξιχνίαστο μυστήριο.

Ω Σελήνη, ω μάγισσα Κίρκη, που μεταμορφώνεις ψυχές και σώματα! Από ποιόν άλλον κόσμο έρχεσαι στον δικό μας, και τον κάνεις αγνώριστον;

Από το υδραργυρένιο κεφάλι σου διαχύνεται ένα μαγικό πέπλο, που τα σκεπάζει όλα, βουνά, θάλασσες, δέντρα, βράχους, κάμπους, πολιτείες!

Θαρρεί κανένας πως βρίσκεται κάτω, βαθιά στον πάτο της θάλασσας και πως η συντεφένια σφαίρα σου πλέει απάνω στο νερό ρίχνοντας το ειρηνικό φως της σαν μπάλσαμο, που γλυκαίνει κι αποκοιμίζει κάθε πλάσμα.

Μυστήριο βαθύ κι ανεξιχνίαστο τυλίγει την πλάση. Κι οι φωνές από τα ζώα, από τα πουλιά, από τους ανθρώπους, είναι κι αυτές, τώρα που στέκεται το φεγγάρι στον ουρανό, παράξενες και μυστηριώδεις. Οι άνθρωποι περπατάνε σαν φαντάσματα, σά νυχτοπάτες.

Τα δένδρα σηκώνουνε τα φουντωμένα κλαριά τους κατά τον ουρανό, δίχως να σαλεύει μήτε ένα φύλλο, κι είναι γεμάτα από πνεύματα που σιγομουρμουρίζουνε. Πνεύματα νυκτολάλα, αστρομαγικά. Κάτω από τα δέντρα περπατά σαν ίσκιος κανένας άνθρωπος, μέσα στο θαμποφέγγισμα. Από μέσα από τους μαύρους ίσκιους, ακούγονται οι άνθρωποι που μιλούνε, μα οι ομιλίες τους δεν μοιάζουνε με τις ομιλίες που κάνουνε τη μέρα.

Αλλά και τα σπίτια, οι δρόμοι, τα δέντρα, είναι αλλοιώτικα άπ’ ό,τι ήτανε τη μέρα. Όλα αλλάξανε. Λές κι είναι τα πνεύματά τους.

***

Στην άβυσσο τ’ ούρανού αργοταξιδεύει, δίχως να φαίνεται πως σαλεύει η μυστική βασίλισσα της νύχτας. Από τις κορφές των δένδρων κι από τις σκεπές των σπιτιών βγαίνει ένας ασημένιος αχνός κι ανεβαίνει στον συντεφένιον ουρανό.

Πέρα, το πέλαγος χάνεται μέσα στο δάμπος. Τα βαθιά νερά της θάλασσας τα χρυσώνει το φεγγάρι, σαν να ναι εικόνισμα μαλαμοκαπνισμένο. 

Μέσα στην άβυσσο, τα ψάρια και τ’ άλλα πλάσματά της ξαγρυπνάνε από τη μυστική φωτοχυσία που απλώνει απάνω από τα νερά, κοιτάζοντας το φεγγάρι μέσα από το θαμπόφωτο. 

Το μαργαριταρένιο φως του κατεβαίνει ως τον πάτο, μπαίνει μέσα στα σκοτεινά θολάμια, που φωλιάζουνε τα παράξενα τέρατα, μέσα στις μαύρες κουφάλες, ανάμεσα στα κοράλλια, στα γιούσουρα και στα άλλα ζωόφυτα, που είναι γεμάτα μάτια. 

Το χταπόδι, με τα γουρλωμένα μάτια του, κοιτάζει κατά κεί που κατεβαίνει το φως του φεγγαριού, κι αργοσαλεύει τα πλοκάμια του. Ό αστακός, με την αρματωσιά του, κάθεται στην τρύπα του, κι είναι σαν μεθυσμένος από το υδραργυρένιο θάμπος που κατεβαίνει από πάνω. Οι σαργοί και τ’ άλλα τα μικρόψαρα αργοκολυμπάνε κοπαδιαστά, σαν να κάνουνε λιτανεία μέσα στο συντεφένιο νερό. Η πονηρή η σμέρνα ξαγρυπνά και κείνη, χωμένη μέσα στο θολάμι της.

Οι ξέρες και τα νησιά στέκουνται μέσα στη θάλασσα, θαμπά και ξωτικά. Ένα χρυσό ποτάμι αυλακώνει τα νερά, και χάνεται πέρα, μέσα στο σκοτεινό πέλαγο. Περνά καμμιά βαρκούλα, δίχως να ταράξει την ησυχία, σαν ίσκιος.

Από την άλλη μεριά, τα βουνά στέκουνται βουβά, βουτηγμένα στο μυστήριο. Οι ράχες τους αχνίζουνε έναν αχνό π’ ανεβαίνει στον ουρανό. Από πάνω τους είναι κρεμασμένο το μαρμαρένιο κεφάλι του φεγγαριού, στραγγισμένο από αίμα.

***

Κοντεύουνε τα μεσάνυχτα. Σιωπή. Πάψανε όλα τα σούσουρα, τα μυστηριώδη μουρμουρίσματα, τα ξεμακρυσμένα γαυγίσματα των σκυλιών. 

Η Χορωδία του Θεού - God's Chorus

Μέσα στην ησυχία ακούγεται ολομόναχο το τριζόνι: «Τρρρ…. τρρρ… τρρρ…». Αυτή η γλυκειά και μυστική φωνή θαρρείς πως βγαίνει από το στόμα του φεγγαριού, που κρέμεται μέσα στην ερημιά του ουρανού, ένα πρόσωπο υδραργυρένιο, με μάτια ανοιχτά, με κλειστό στόμα.

Αυτή η ψιλή και μακρόσυρτη φωνή ακούγεται πέρα ως πέρα, πετά απάνω από τα δέντρα, από τα χαμόδεντρα, από τα χαμόβουνα, από την ακροθαλασσιά και σκορπά απάνω από το πέλαγο.

Μα άραγες από που βγαίνει; Που κάθεται κρυμμένο αυτό το πλάσμα, που παίζει τούτη την ξωτική φλογέρα; Που είναι η φωλιά του, άπ’ όπου μαγεύει όλη την πλάση; Είναι μέσα σε τούτα τα χαμόδενδρα; Σε κείνες τις λουλουδισμένες πρασινάδες; Σε κείνον τον σκοίνο που βρίσκεται κοντά στην έρημη ακροθαλασσιά, Μήπως βρίσκεται στον αέρα; Μήπως βρίσκεται μέσα στο φεγγάρι; Μήπως είναι το ίδιο το φεγγάρι;…

Το μυστικό τραγούδι, πότε σου φαίνεται πως έρχεται από τούτη τη μεριά, πότε από κείνη, πότε δυναμώνει, πότε σβήνει, έρχεται στ’ αυτιά σου κυματιστά.

Ω τριζόνι! Ψυχή μυστηριώδης, απόκοσμο πλάσμα που έρχεσαι από κάποιον άλλον κόσμο, μαζί με τη νύχτα, μαζί με το φεγγάρι! Άραγε τραγουδάς, ή κλαίς, ή ψέλνεις; 

Η φωνή σου είναι ένα τίποτα, ένα τρίξιμο, μονότονο, ανάλλαχτο από τότε που έγινε ο κόσμος. Ωστόσο, πόσο βαθύ κι άδολο είναι αυτό το τρίξιμό σου, αυτό το τιποτένιο τρρρ! Γιατί, συγκινά τη ψυχή μου περισσότερο από τη μάταια μουσική που επινοήσανε οι άνθρωποι!…»

diakonima

«Στην απλότητα κρύβεται η ευτυχία»

Κατά βάθος το ξέρουμε, το αναγνωρίζουμε τις σπάνιες εκείνες μέρες που δεν έχουμε απολύτως τίποτα να κάνουμε. 

Που απλά ξαπλώνουμε στα βότσαλα και τα χαϊδεύουμε με τα δάχτυλά μας ή που στεκόμαστε πίσω από το παγωμένο τζάμι, πίνοντας ένα ζεστό τσάι και κοιτάζοντας τα φωτάκια στο απέναντι μπαλκόνι. 

Το νιώθουμε, τότε, πραγματικά, πως το πραγματικό μυστικό της ευτυχίας, βρίσκεται στο γνήσιο ενδιαφέρον που δείχνουμε στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας.

Η Ευτυχία είναι απλή

Το παρακάτω ποίημα «Στην απλότητα βρίσκεται η ευτυχία», (δεν ειναι του Οδυσσέα Ελύτη), το περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο...

Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...

tvxs
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

10 τρόποι για να συνδεθούμε με τα παιδιά μας

Κάποιες φορές είμαστε τόσο απασχολημένοι με τις δουλειές μας, με τους προσωπικούς μας στόχους, με το να αλλάξουμε τον κόσμο, που μένει πολύ λίγος χρόνος να περάσουμε με τα παιδιά μας. 

αν δεν προσέξουμε μπορεί να χάσουμε τελείως
την παιδική τους ηλικία

* 10 Ways To Connect With Your Kids
* 5 Simple ways to connect with your kids each day (and what kids have to say about it)

Και όσο κοινότυπο κι αν ακούγεται, ο χρόνος που έχουμε μαζί τους είναι τόσο περιορισμένος, περνάει τόσο γρήγορα, που αν δεν προσέξουμε μπορεί να χάσουμε τελείως την παιδική τους ηλικία.

Βρες το χρόνο να συνδεθείς με τα παιδιά σου – αξίζει αυτή η επένδυση. Ένας από τους βασικότερους λόγους που παρατήσαμε τη ζωή στην Αθήνα οικογενειακώς και επιλέξαμε να τη συνεχίσουμε σε μια ήρεμη γωνιά της Ζακύνθου, ήταν για να έχουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο. Για να μπορούμε να ζούμε αυτές τις όμορφες καθημερινές στιγμές.

Ακόμα και με ένα ή δυο παιδιά, υπάρχουν φορές που δυσκολεύεσαι να περάσεις λίγο χρόνο με το καθένα χωριστά μέσα στη μέρα ή και μέσα στη βδομάδα. Πόσο μάλλον αν έχεις περισσότερα παιδιά. Όμως για το κάθε παιδί είναι πολύ σημαντικό να αφιερώσεις λίγο χρόνο μόνο σε αυτό, να 'στε απλά οι δυο σας. Αν δουλεύουμε, οι αυξημένες ώρες δουλειάς μας γονατίζουν – τρέχουμε να τα προλάβουμε όλα και παραμελούμε τα παιδιά. Αν δε δουλεύουμε, πιθανότατα περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί τους, αλλά πολλές φορές ξεχνιόμαστε με τις δουλειές, και πάλι αγνοούμε τη σημασία του να συνδεθούμε με το κάθε παιδί χωριστά.

Να κάποιοι τρόποι που μπορείς να συνδέεσαι μαζί τους καθημερινά:

Κλείσε ένα ραντεβού. Ναι, όσο κι αν σου φαίνεται χαζό να κλείσεις ένα ραντεβού με το παιδί σου, είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να αφιερώνεις χρόνο στο κάθε παιδί διαφορετικά.

Διάβασε τους. Διάβαζε τους κάθε μέρα αν γίνεται. Είναι ένας τρόπος να περνάτε το χρόνο σας ποιοτικά και ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να κάνεις για να τα βοηθήσεις στη ζωή τους. Εξαιρετικά μαθήματα μπορούν να πάρουν από την αφήγηση του βιβλίου και από τις εξηγήσεις σου στα ερωτήματα τους.

Τρέξτε ένα στόχο παρέα. Βάλτε στόχο να διαβάσετε ένα χοντρουλό βιβλίο μαζί, μέσα σε ένα μήνα. Κάποιο που θα τραβήξει το ενδιαφέρον του παιδιού και θα περιμένει με τρελή χαρά την ώρα που θα καθίσετε να διαβάσετε μπόλικες σελίδες παρέα, για να πετύχετε και το στόχο που βάλατε μαζί. Θα έχει την ευκαιρία να μάθει πώς θέτεις και πετυχαίνεις ένα στόχο, κάνοντας μικρά βήματα κάθε μέρα. 

Ή να φτιάξετε ένα παζλ με πολλά μικρά κομμάτια. 

Ή να κάνετε γυμναστική μαζί, αν είναι και λίγο μεγαλύτερα: τρέξιμο, ποδήλατο, κολύμπι, βάζοντας στόχο να γυμνάζεστε μισή με μία ώρα κάθε μέρα, για παράδειγμα. Ένας τέλειος τρόπος να περάσετε χρόνο μαζί και να βάλει το παιδί την καθημερινή άσκηση στη ζωή του – κι εσείς το ίδιο.

Μίλα μαζί τους μετά τη δουλειά. Όταν γυρίζεις από τη δουλειά στο σπίτι, αντί να καθίσεις και να δεις τηλεόραση, ή να πάρεις έναν υπνάκο, ή να βρεις κάποιον άλλο τρόπο να περάσεις την ώρα σου μετά από μια μεγάλη μέρα στη δουλειά... κάνε το μεγάλο βήμα και δοκίμασε να καθίσεις κάτω με τα παιδιά σου και να μιλήσετε για το πώς ήταν η μέρα τους.

Παίξε μαζί τους. Μη φοβάσαι να γίνεις κι εσύ μαζί τους παιδί. Δείτε καρτούν, παίξτε επιτραπέζια παιχνίδια, παίξτε μαξιλαροπόλεμο, φτιάξτε ένα οχυρό, παίξτε σούπερμαν, σπάιντερμαν, θάντερκατς ή όποιον σούπερ ήρωα αγαπάτε. Παίξε στο επίπεδο των παιδιών – μην περιμένεις να παίξουν εκείνα στο δικό σου επίπεδο.

Μίλα τους στο αυτοκίνητο. Μερικές φορές η μόνη ώρα που μπορεί να έχετε οι δυο σας, είναι όταν το πηγαίνεις αγγλικά, βόλευ, ωδείο, καράτε, χορό ή ότι άλλο κάνει και έχεις αναλάβει τα πήγαινε έλα του. Εκμεταλλεύσου αυτό το χρόνο που είστε μόνοι σας στο αυτοκίνητο. Μπορεί μια απλή κουβεντούλα να εξελιχθεί σε πολύ ωραία συζήτηση, και να μπείτε πιο βαθιά σε ένα θέμα.

Παίξτε "Τα πάνω-κάτω της ημέρας". Ένα πολύ ωραίο που έγραφε ο Leo Babauta ότι κάνει με την οικογένεια του στο βραδινό φαγητό. Όπως είστε όλοι μαζεμένοι στο τραπέζι και τρώτε, αρχίζει ένας ένας με τη σειρά να λέει ποια ήταν τα πάνω της ημέρας του, και ποια τα κάτω. Ένα ή δυο ή ακόμα και τρία από το καθένα είναι μια χαρά. Και όλοι προσέχουν τι λέει αυτός που έχει το λόγο. Φαίνεται πολύ διασκεδαστικό, και πολύ ωραίος τρόπος για να συνδεθείτε μεταξύ σας.

Σχεδιάστε τη Μέρα της Οικογένειας. Η Κυριακή είναι ίσως η τέλεια μέρα γι' αυτό, ή το Σάββατο, αλλά μπορεί με το δικό σας πρόγραμμα να λειτουργεί καλύτερα οποιαδήποτε άλλη μέρα. Χωρίς δουλειά, χωρίς (πολλές) δουλειές στο σπίτι, χωρίς να τρέχετε σε πάρτυ και εκδηλώσεις (τουλάχιστον όχι συνέχεια). Σχεδιάστε πώς θα περάσετε τη μέρα σας, κάνοντας διασκεδαστικά πράγματα μαζί με τα παιδιά. Μια μέρα αφιερωμένη στους πιο αγαπημένους σου ανθρώπους, και κανέναν άλλο.

Κάντε ένα Οικογενειακό Meeting τη βδομάδα. Την προηγούμενη μέρα από τη Μέρα της Οικογένειας, ή το ίδιο πρωί, κάντε μια οικογενειακή συνάντηση. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να μιλήσετε με τα παιδιά για οτιδήποτε, να διασκεδάσετε, και να τα συμπεριλάβετε στη διαδικασία αποφάσεων.

Απλά ζουζουνιστείτε. Κάθε τόσο, απλά τράβηξε τα πάνω σου και σφίξε τα στην αγκαλιά σου, ζούληξε τα, άλλοτε τρυφερά κι άλλοτε με γέλια κακαριστά σαν τα δικά τους. Αυτού του είδους η σωματική επαφή είναι πολύ σημαντική – και θα έρθει η μέρα που δε θα θέλουν να ζουζουνιστούν άλλο μαζί σου. Αξιοποίησε το όσο είναι καιρός.

http://www.zenhabits.gr

childit

5 Ιουλίου 1824: Η δεύτερη μάχη του Μαραθώνα

Πολεμική αναμέτρηση μεταξύ των 3.000 Οθωμανών Τούρκων και 600 Ελλήνων, στην πεδιάδα του Μαραθώνα, εκεί όπου ο Μιλτιάδης είχε νικήσει τον στρατό των Περσών το 490 π.Χ.

    Πολεμική αναμέτρηση μεταξύ των 3.000 Οθωμανών Τούρκων του Ομέρ Πασά και 600 Ελλήνων υπό τον Γιάννη Γκούρα, στην πεδιάδα του Μαραθώνα, εκεί όπου ο Μιλτιάδης είχε νικήσει τον στρατό των Περσών το 490 π.Χ. Η δεύτερη μάχη του Μαραθώνα έγινε στις 5 Ιουλίου 1824 και έληξε, όπως και η πρώτη, με επικράτηση των ελληνικών όπλων.
................
... στις αρχές Ιουλίου ο Ομέρ Πασάς αποβιβάστηκε στον Ωρωπό με 3.000 άνδρες (εκ των οποίων οι 2.000 γενίτσαροι), πυροβολικό και ιππικό. Αφού λεηλάτησε τη γύρω περιοχή, κατευθύνθηκε προς την Αθήνα. Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο Γκούρας συγκρότησε σώμα από 600 άνδρες, με τη συμμετοχή των χιλιάρχων Μαμούρη, Ρούκη και Πρεβεζιάνου και αποφάσισε να αναχαιτίσει τους Οθωμανούς στον Μαραθώνα. Στις 3 Ιουλίου 1824 κατέλαβε τον λοφίσκο (τύμβο) της πεδιάδας του Μαραθώνα με το παλαιό τείχος, απ’ όπου θα διάβαινε αναγκαστικά ο Ομέρ με τον στρατό του.

    Οι πρώτες αψιμαχίες μεταξύ των δύο αντιπάλων έγιναν στις 5 Ιουλίου 1824. Πρώτα το πυροβολικό του Ομέρ άρχισε να βάλει κατά των ελληνικών θέσεων και στη συνέχεια ανέλαβαν δράση οι γενίτσαροι με το ιππικό, οι οποίοι αποκρούσθηκαν με σημαντικές απώλειες. Ο αγώνας εξελισσόταν αμφίρροπος και ο Γκούρας προσπαθούσε να ανεβάσει το ηθικό των στρατιωτών του, θυμίζοντάς τους τον άθλο των Αθηναίων κατά τον Περσών στον ίδιο χώρο πριν από 2.000 χρόνια.

    Τότε, ως από μηχανής θεός, εμφανίσθηκε στο πεδίο της μάχης ο στρατηγός Διονύσιος Ευμορφόπουλος, προερχόμενος από την Κόρινθο. Είχε μάθει για την απόβαση των Τούρκων στην Αττική και έσπευσε με τους άνδρες του να βοηθήσει. Η απρόσμενη ενίσχυση αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων. Ο Γκούρας «σάλπισε» την αντεπίθεση και με την καθοριστική συνεισφορά των ανδρών του χιλίαρχου Γιάννη Ρούκη αιφνιδίασαν τους αντιπάλους τους και τους έτρεψαν σε φυγή. Οι Τούρκοι άφησαν στο πεδίο της μάχης 260 νεκρούς, τον αρχηγό των γενιτσάρων Ιμπραήμ, καθώς και πλούσια λάφυρα, όπλα και δύο σημαίες.

    Μετά τη μάχη, ο Γκούρας, .... με επιστολή του προς τους δημογέροντες των Αθηνών χαρακτήρισε τη νίκη του ανώτερη σε ηρωισμό από εκείνη της Γραβιάς (8 Μαΐου 1821), γιατί «ενίκησαν εκεί όπου ενίκησε πάλαι ποτέ και ο Μιλτιάδης».

Ο Ομέρ Πασάς, μετά την ήττα του, υποχώρησε με τον στρατό του στο Καπανδρίτι, ενώ ο Γκούρας με τον Ευμορφόπουλο επέστρεψαν στην Αθήνα για να ετοιμάσουν την άμυνα της πόλης. Ο Οθωμανός πολέμαρχος θα επιχειρούσε να καταλάβει την Αθήνα για δεύτερη φορά στις αρχές Αυγούστου του 1824.

περισσότερα εδώ: © SanSimera.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι