Η Μάνα είναι η σημαντικότερη Δασκάλα μας στη ζωή

«Μαμά, πώς το κάνω αυτό..;»

Ποιος δεν το έχει πει αυτό πάνω από μία φορά στη ζωή του; 

Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, η μητέρα θα είναι, μέσα από όλα όσα θα κάνει σωστά και όσα θα κάνει λάθος, πάντα μια από τις σημαντικότερες φιγούρες της ζωής μας.

Mother is the first and the best teacher.

Η ματιά που μας κοιτάζει η μητέρα αλλάζει από μέρα σε μέρα, από ηλικία σε ηλικία και από κατάσταση σε κατάσταση και η ευχάριστη διαπίστωση είναι πως, πέρα από τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος στη μητέρα ως άτομο, αυτός που πραγματικά αλλάζει προσέγγιση και σκοπιά είναι το παιδί, που μεγαλώνει και εξελίσσεται.

Οι «κόντρες», διδάγματα του χαρακτήρα μας
Το “παιδί” (για εκείνες θα είναι πάντα το παιδί της) συνειδητά ή ασυνείδητα κάποια στιγμή θα αναρωτηθεί με ποιές ζυμώσεις έχει φτάσει να είναι ο άνθρωπος που είναι έως εκείνη τη στιγμή και μέσα από αυτή την αναμόχλευση, θα βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπο με τη μητέρα του. 

Αυτή η «σύγκρουση», αν και συχνά δυσάρεστη, παραμένει μια σταθερά στις σχέσεις γονιού και παιδιού και βοηθάει στη εξέλιξη του. 

Το παιδί μαθαίνει να μην τη βλέπει σαν υπερήρωα, την αξιολογεί, την κρίνει και μέσα από την αντιπαραβολή θα ανακαλύψει τον εαυτό του και τις δικές του αξίες. Η διαδικασία αυτή είναι συνυφασμένη με την ανάπτυξη και την εξέλιξη της αίσθησης του εαυτού μας από την πρώτη στιγμή.

Μια συνεχής καθοδήγηση
Αυτό που πολλές φορές δεν είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό είναι το βάθος και η διάρκεια της επιρροής αυτής. Είναι η πιο σημαντική επιρροή και διαρκεί σε όλη μας τη ζωή. 

Αυτή η επιρροή μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή, αν αναφερθούμε σε δύο κυρίαρχους παράγοντες: την ανθρώπινη ανάπτυξη και την επαναληπτικότητα των συμπεριφορών ενός παιδιού. 

Καθώς, ως παιδιά, αρχικά λειτουργούμε συναισθηματικά και μιμούμαστε συμπεριφορές, η εξέλιξη μας και οι αντιδράσεις μας καθορίζονται από τα πρότυπά μας. Και ποιος θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό πρότυπο από τον πρώτα μας ήρωα, «προστάτη και παντογνώστη», τη μητέρα μας;

Η μητέρα χτίζει τα πρώτα συναισθήματα στο παιδί
Είναι, επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα συναισθήματα εμφανίζονται στη ζωή ενός ανθρώπου νωρίτερα από τη σκέψη. 

Από τη στιγμή που θα γεννηθούμε, μέχρι η βιολογική ωρίμανση του εγκεφάλου να επιτρέπει την κατανόηση του περιβάλλοντος, η μόνη αλληλεπίδρασή μας με αυτό είναι καθαρά συναισθηματική.

Επομένως, η μητέρα είναι το πρώτο άτομο που θα κληθεί να μας δείξει πως είμαστε σημαντικοί, πως η ίδια είναι ικανή να μας προστατέψει και να καλύψει τις ανάγκες μας και να μας μάθει πως να λειτουργούμε. 

Όσο και αν σε επίπεδο σκέψεων έχουμε την ικανότητα να διαφοροποιούμαστε από τις δικές της σκέψεις και ιδεολογίες, σε επίπεδο συναισθημάτων έχουμε σημαντικές εγγραφές από εκείνη που επηρεάζουν τον τρόπο λειτουργίας μας.

Η μητέρα μας δείχνει τον κόσμο
Ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μάθει να λειτουργούμε μέσα σε αυτή την τόσο σημαντική σχέση, είναι και ο τρόπος με τον οποίο για πολλά χρόνια θα σχετιζόμαστε μέσα στα όρια της οικογένειάς μας, αλλά και αργότερα έξω από αυτήν. 

Αυτή η επανάληψη, που εν μέρει θα οφείλεται στη δική μας στάση(στάση την οποία έχουμε διαμορφώσει ως αντίδραση στις πρώτες συμπεριφορές που έχουμε δεχτεί από τη μητέρα μας) θα οδηγήσει στην επιβεβαίωση όλων όσων έχουμε μάθει να πιστεύουμε για τον κόσμο, τις σχέσεις και τους ανθρώπους. 

Έτσι, η σχέση με τη μητέρα μας δεν είναι μια απλή αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, ούτε μια συναισθηματική και μόνο σχέση με τον άνθρωπο που μας έφερε στη ζωή. 

Είναι ο άνθρωπος που μας εφοδιάζει και μας διδάσκει καθημερινά πώς να περπατάμε, πώς να τρώμε, πως να μιλάμε, ποιες είναι οι δυνάμεις μας, πώς να στηριζόμαστε σε αυτές και εν γένει πώς να πορευθούμε σε όλη μας τη ζωή.

Τελικά
Η μητέρα – σαν ρόλος, ανεξάρτητα από χρόνο και τόπο – θα είναι πάντα σημαντική στη ζωή ενός ανθρώπου. Πέρα από αυτό όμως, το δικό μας προσωπικό στοίχημα –και ευχή κάθε μητέρας- θα είναι να καταφέρουμε τη δική μας προσωπική ωρίμανση. 

Με τα «εφόδιά» της να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε. 

Αλλά και να εγκαταλείψουμε την παιδική ματιά που αναζητά μια τέλεια μητέρα και να δεχτούμε πως αυτό το πρόσωπο, μέσα από όλα όσα μας αρέσουν ή μας δυσαρεστούν, στόχο έχει να μας κάνει καλύτερους και να μας προσφέρει τα καλύτερα. 

Γι’ αυτή της την διαχρονικά ανιδιοτελή αγάπη και προσπάθεια, θα εξακολουθεί πάντα να είναι η πηγή της ζωής μας και η σταθερή μας βάση αξιών και αναφοράς.

flowmagazine.gr 

www.anapnoes.gr
newsitamea

Μέλλουσα Μανούλα, το Μωρό σου έχει Ανάγκη την Αγάπη και την Αγκαλιά σου!

Προετοιμάζεσαι από τώρα για την άφιξη του μωρού σου.

Περνάς ατέλειωτες ώρες κοιτάζοντας περιοδικά και πηγαίνοντας στα μαγαζιά. 
Θέλεις να κάνεις ένα υπέροχο δωμάτιο για το ζουζουνάκι σου και να το ντύνεις με τα πιο όμορφα ρουχαλάκια. 
Όμως έχεις πελαγώσει!

Δεν ξέρεις τι να πάρεις, δεν ξέρεις τι είναι περιττό και τι χρειάζεται στην πραγματικότητα ένα νεογέννητο.

Πρώτα από όλα, το μωρό δεν έχει τις ανάγκες ενός ενήλικα. 
Η ποσότητα των ρούχων που θα πάρεις πρέπει να είναι μικρή, γιατί ούτως ή άλλως θα φορεθούν λίγες φορές, καθώς το μωράκι σου μέρα με την ημέρα θα μεγαλώνει. 
Για αυτό καλό θα ήταν να έπαιρνες κάποια φορμάκια σε μέγεθος για νεογέννητο και λίγα στο αμέσως επόμενο μέγεθος.

Χρειάζεσαι μπόλικα ζιπουνάκια, καλτσάκια (προσοχή να μην σφίγγουν τα ποδαράκια του μωρού) και ένα με δύο ζακετάκια. Υπάρχει άλλωστε και ο κατάλογος με τα απαραίτητα που θα πρέπει να έχεις στο σπίτι μετά τον τοκετό.

Όσον αφορά το δωμάτιό του να είσαι σίγουρη ότι τον πρώτο καιρό το μωρό θα είναι καλύτερα να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο με εσένα. 
Είναι πιο πρακτικό για την μητέρα να έχει δίπλα της το μωρό ούτως ώστε να μην χάνει τον ύπνο της, καθώς δεν θα χρειάζεται να βγει από το δωμάτιο για να πάει στο μωρό της να το θηλάσει ή να του δώσει το μπιμπερό.

Είναι καλύτερο για το μωρό, γιατί τους πρώτους μήνες νιώθει περισσότερη ασφάλεια κοντά στην μητέρα του, αλλά και για έναν επιπλέον λόγο. 

Μέχρι τους τρεις μήνες το μωρό δεν έχει καταλάβει ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από την μητέρα.

Για αυτό είναι ένα σοβαρό τραύμα να ξυπνά μόνο του μέσα στην νύχτα και το σκοτάδι μακριά από το πιο αγαπημένο του πλάσμα στον κόσμο.

Μπορείς άφοβα να κοιμάσαι μαζί του στο διπλό κρεβάτι. Μάλιστα πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι τα μωρά που κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι με τους γονείς τους, γίνονται πιο δυναμικοί και ανεξάρτητοι ενήλικες.

Πάνω από όλα να θυμάσαι ότι το μωράκι σου έχει ανάγκη την δική σου αγκαλιά, την στοργή και την αγάπη σου. 
Με αυτά θα μεγαλώσει και όχι με ένα άρτια διαμορφωμένο δωμάτιο σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας.

πρώτη ανάρτηση Το Χαμομηλάκι

15 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου - «Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει» / The Fall: Love never let us down

Με αφορμή την 15η Φεβρουαρίου, την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Καρκίνου, κυκλοφορεί στα social media ένα πολύ συγκινητικό βίντεο με τον τίτλο «Η αγάπη ποτέ δεν μας απογοητεύει».

Δημιουργήθηκε για λογαριασμό του Νοσοκομείου Cancer De Barretos στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ενός διεθνούς φήμης κέντρου θεραπείας για τον καρκίνο των παιδιών.

Το animation διάρκειας μόλις 3 λεπτών αφηγείται την ιστορία της μικρής Νίνα, ενός γενναίου κοριτσιού που καταφέρνει να νικήσει τον καρκίνο με τη φροντίδα και την αγάπη των γιατρών και της οικογένειάς της.

Σκοπός του βίντεο είναι να τονίσει τη σημασία της αγάπης για τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο. Η αγάπη είναι το πιο ισχυρό φάρμακο!

Κάθε χρόνο, περισσότερα από 150.000 παιδιά παγκοσμίως διαγιγνώσκονται με καρκίνο, ενώ όσο αφορά την Ελλάδα υπολογίζονται στα 280-300.

Αυτό καθιστά τον καρκίνο στην πρώτη αιτία θανάτου παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες, και τη δεύτερη στις αναπτυγμένες.

iefimerida

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Έρωτας: Το παιδί του Πλούτου και της Φτώχειας (του Πόρου και της Πενίας) - Socrates defines 'Love'

Πλάτωνα «Συμπόσιον»: Έρωτος Έπαινος Διοτίμας
Αρχαίο κείμενο και μετάφραση: στο Hellenica

.

«(ὁ ἔρως ἐστί) τῆς γεννήσεως καὶ τοῦ τόκου ἐν τῷ καλῷ.»

(έρωτας είναι) ἡ ἐπιδίωξη τῆς γέννησης καὶ τοῦ τόκου μέσα στὸ ὡραῖο.

Διοτίμα

Socrates defines 'Love' by telling what he once learned from Diotima 

Μια φορά κι έναν καιρό,  τότε που οι άνθρωποι πίστευαν,

πως πάνω στον Μύτικα, στου Ολύμπου την ψηλότερη κορφή,

είχε ο Δίας το θεϊκό του ανάκτορο,

πανηγύρι λαμπρό στήθηκε και τραπέζι πανώριο στρώθηκε

με όλα του κόσμου τα καλά,

επειδή η Αφροδίτη  γεννήθηκε,

επειδή η ίδια η Ομορφιά

στη γη των ανθρώπων κατέβηκε.

Μια βδομάδα πριν, ο πατέρας των θεών

- και όλων των θνητών ανθρώπων - 

έστελνε με τον Ερμή, τον ταχυδρόμο του, προσκλήσεις 
σε όλους τους θεούς και στα παιδιά τους, τους ημίθεους,

και στο γλέντι τους καλούσε,

εκεί επάνω στον Μύτικα, στο θεϊκό του ανάκτορο.

Όλοι, μα όλοι, με χαρά μεγάλη άρχισαν απ’ το πρωί 
στο κατάφωτο ανάκτορο να μπαίνουν

και να τρώνε και να πίνουν και ευχές να δίνουν,

για πάντα η Αφροδίτη,

η Ομορφιά η ίδια, να μείνει μαζί τους 
και στη ζωή όλων άλλο νόημα να δώσει.

Γέλια, τραγούδια και χαρές στο παλάτι μέσα.

Έξω όμως απ’ αυτό, στους μεγάλους κήπους

μια σκιά περιδιαβαίνει.

Άσχημη, βρώμικη

και θλιβερή και θυμωμένη,

επειδή μόνο αυτή δεν κάλεσε ο Δίας στη γιορτή.

Κατά το συνήθειο της όλο και ψαχουλεύει

κάτι να βρει πείνα και δίψα να χορτάσει,

κάποιο ρούχο ν' αρπάξει τα κουρέλια να σκεπάσει,

κάπως να καταφέρει μέσα να μπει,
να βολευτεί και να ξαποστάσει.
Στάθηκε αδύνατο όμως, αφού το Κράτος και η Βία,
οι φρουροί του παλατιού, είχαν πάρει εντολή
να μην αφήσουν την Πενία, τη Φτώχεια δηλαδή,
να μπει στη γιορτή και με την κακομοιριά
της το κέφι, την όρεξη και τη χαρά να διώξει.

Η Πενία, το λοιπόν, έξω τριγυρνώντας,
σ΄ έναν θάμνο μεγάλο και ανθισμένο από κάτω
βρίσκει τον Πόρο, τον Πλούτο,

της Μήτιδας το γιο,

όμορφο παλληκάρι που κατά πως φαίνεται παράπιε από το Νέκταρ
–το κρασί δεν το ΄ξεραν ακόμη– και γλυκοκοιμόταν.
Μαζί του θα πλαγιάσω, σκέφτηκε, που θα ξανάβρω τέτοια τύχη,
εγώ η ίδια η Φτώχεια με τον Πλούτο να βρεθώ;

Και πλάγιασε μαζί του,
και την ίδια τη μέρα που η Ομορφιά γεννήθηκε,
η περιφρονεμένη Πενία έπιασε στην κοιλιά της γιο, 
που πατέρα του τον Πόρο είχε.

Και ο γιος αυτός ο Έρωτας είναι,

που `χει μάνα του τη Φτώχεια και πατέρα του τον Πλούτο.
Και επειδή τη μέρα που ο Αφροδίτη γεννήθηκε,
στην κοιλιά της Φτώχειας πιάστηκε,
πιστός ακόλουθος και υπηρέτης της Ομορφιάς έγινε
και αυτή παντοτινά τον γοητεύει και σαν μαγνήτης τον τραβά.

Ο γιος της Φτώχειας, που λέτε, πάντα φτωχός είναι
σε όλη τη ζωή του, και ούτε τρυφερός, όπως λένε οι περισσότεροι,

ούτε όμορφος ο ίδιος είναι (ποιος έχασε τρυφεράδα και ομορφιά για να τη βρει αυτός;),

αλλά σαν τη μάνα του είναι σκληρός
και ξυπόλυτος και ξερακιανός και άστεγος,

χάμω κοιμάται χωρίς στρωσίδια

και με τη μιζέρια σύντροφος.

Στα κατώφλια των σπιτιών

στα σοκάκια που γυρίζει τον ουρανό έχει για στέγη.

Πήρε κι απ’ τον πατέρα του όμως, τον Πόρο, χαρίσματα
και είναι παράτολμος αντρειωμένος και φοβερός κυνηγός,
που το ταίρι του ψάχνει και στήνει μηχανές και παγίδες
με τρόπους σοφούς  ή πονηρούς.

Και ούτε θνητός ούτε αθάνατος είναι
αλλά την ίδια στιγμή που γεννιέται, πεθαίνει.

Στην ίδια μέρα μέσα, τη μια στιγμή ανθίζει και είναι όλο ζωή,
όταν αυτό που κυνηγάει το αποχτήσει,
και την άλλη πεθαίνει αφού, ό,τι αποχτά,
μέσα από τα δάχτυλα του γλιστράει και το χάνει.

Έχει και δεν έχει, ούτε φτωχός μα ούτε και πλούσιος είναι.
Κυνηγός είναι της Ομορφιάς, και του Καλού. 
Και σαν το αποχτήσει έλλειμμα πάντα έχει και δεν του φτάνει.

Ακόρεστος είναι και ανήσυχος πάντα.

Κυνηγός, παγιδευτής του Καλού και του Ωραίου
και θέλει παντοτινά να το κατέχει

Και είναι ο Έρωτας  γέννα του Καλού μέσα στην Ομορφιά.

Μια γέννα που ποτέ δεν τελειώνει...

— Κυνηγάει το Καλό

— Γιατί;

— Για να το κάνει δικό του

— Για πόσο;

— Για πάντα

— Και να το γεννάει μέσα στην Ομορφιά;

— Για πάντα

— Και μέσα από τις γέννες αυτές τι ζητάει;

— Την Αθανασία να κερδίσει, 
ο Έρωτας –ούτε θνητός ούτε αθάνατος– μιας και παιδί της Φτώχειας είναι και έχει πατέρα τον Πλούτο

Βασιλική Π. Δεδούση - Φιλόλογος

Διασκευή από το «Συμπόσιον» του Πλάτωνα Έρωτος Έπαινος Διοτίμας, Κεφ. 2ο 203b  

Πρώτη δημοσίευση 24 Φεβρουαρίου 2009

Η Αγάπη βρίσκεται στη... ρουτίνα ενός ζευγαριού!! — puuung: Love is in small things

Ο καλλιτέχνης με το ψευδώνυμο Puuung δημιούργησε ένα συγκινητικό και πραγματικά όμορφο έργο αποτελούμενο από πολλά σκίτσα που αναπαριστούν αυτό που λέμε “αγάπη”. 

Σε μια σχέση, μια απλή κίνηση ρουτίνας μπορεί να δέσει το ζευγάρι περισσότερο από μια μεγάλη και γενναιόδωρη χειρονομία. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να αποτυπώσει ο καλλιτέχνης. 

Όλοι έχουμε βιώσει με κάποιο τρόπο την αγάπη. 

H αγάπη όμως μπορεί να εμφανίζεται με τρόπους που εμείς δεν προσέχουμε στην καθημερινή μας ζωή και πολλές φορές την θεωρούμε ως δεδομένη. 

Έτσι και εκείνος προσπαθεί να δείξει με το έργο του ότι η αγάπη τελικά όντως βρίσκεται στα μικρά και καθημερινά πράγματα. Στη ρουτίνα ενός ζευγαριού. 

Δείτε κάποιες από τις δημιουργίες του 

για περισσότερες πατήστε εδώ 

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι