Μη θυμώνεις με το παιδί...

Το βλέμμα των παιδιών που κατά καιρούς κατηγορούνται για άνομες πράξεις, συγκλονίζει.
Κοράκια αγριεμένα οι "άμωμοι", κατασπαράζουν πτώματα που άφησε στην έρημο ο λιμός.
Ο λιμός της ψυχής.

Ο λιμός και ο καταποντισμός που προκάλεσε μια κοινωνία παραπαίουσα ανάμεσα στην ανομία και την παράνοια.

Προσπαθώ ν’ ανιχνεύσω πίσω από τη ματιά τους.
Φόβος; Θυμός; Περιφρόνηση;
Γιατί; Για ποιόν;
Για όποιον δεν τ’ αγκάλιασε, δεν τα φίλησε, δεν τα προστάτεψε, δεν τ’ αγάπησε, δεν τα πίστεψε;
Για όποιον παραμέλησε, ξεγύμνωσε, στέρεψε, πρόδωσε τα όνειρά τους, τσαλάκωσε και καταπλάκωσε την παιδική ψυχή στα πεζοδρόμια του θανάτου του φίλου και του αδερφού, θυσία στη σχιζοφρένεια του απάνθρωπου; 

Γιατί; Πώς; Ποιός;
Πάντως όχι το παιδί...

Το θυμωμένο παιδί δεν το καταλαγιάζει η εκδίκηση, αντίθετα το ενσαρκώνει σε ταύρο της αρένας που προτάσσει τα κέρατα για να προστατευτεί, ξεκοιλιάζοντας τον ταυρομάχο.
Το πεινασμένο παιδί, το παιδί που λιμοκτονεί δεν αναλύει τα συστατικά του σερβιρισμένου μενού, το καταβροχθίζει με βουλιμία, αν είναι δηλητηριασμένο θα το διαπιστώσουν οι επιζήσαντες.

Αφήνοντας στην κρίση των αρμοδίων την πράξη αυτή καθαυτή, ας δούμε τα παιδιά μέσα από την πέννα του Χαλίλ Γκιμπράν.

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Αυτοί είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται μέσα από σας, αλλά όχι από εσάς, Και αν είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε εσάς.
Μπορεί να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας,
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορεί να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι τις ψυχές τους,
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο,
που δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε στα όνειρά σας

πηγή μας: giagiaantigonh
Από to Alataki !!!!!

Η Θάλασσα κάνει Καλό στα Παιδιά!!

Καλοκαίρι σημαίνει για τα παιδιά ξένοιαστες στιγμές στη θάλασσα και, όσο κι αν ακούγεται στερεότυπο, η θάλασσα κάνει καλό στα παιδιά.
Η θάλασσα τους προσφέρει ένα περιβάλλον γεμάτο ερεθίσματα, τα οποία συμβάλλουν στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους και τους παρέχουν πολλά ψυχικά οφέλη.

Οι διαφορετικές εικόνες και η εξερεύνηση νέων «κόσμων» συναρπάζουν τα παιδιά, ειδικά όσα ζουν κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του χρόνου στην πόλη και σε ένα διαμέρισμα.

Είτε φτιάχνουν τις δικές τους δημιουργίες στην άμμο, είτε μαζεύουν πετρούλες και κοχύλια, είτε κάνουν βουτιές παρατηρώντας τα ψαράκια, τα παιδιά απολαμβάνουν στο μέγιστο τις στιγμές αυτές. 

Αλλά ας δούμε πιο συγκεκριμένα γιατί η θάλασσα κάνει καλό στα παιδιά.

Η κολύμβηση ένα από τα ιδανικότερα αθλήματα. 

Η κολύμβηση μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο σε μεγάλο βαθμό στην ψυχική και σωματική υγεία και τη σωματική ανάπτυξη των παιδιών. 

Έχει ελάχιστους τραυματισμούς, δεν επιβαρύνει το μυοσκελετικό σύστημα κατά την αναπτυξιακή ηλικία του παιδιού και γυμνάζει όλο το σώμα. 

Επιπλέον, η επαφή με το νερό είναι πολύ ευεργετική και βοηθά να χαλαρώσει το σώμα και το μυαλό. 

Επίσης, ενισχύει την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση και το θάρρος των παιδιών, ισχυροποιεί τη θέλησή τους και προάγει την ανεξαρτησία τους. 

Τέλος, Το κολύμπι στη θάλασσα διευκολύνει και ενισχύει την κυκλοφορία του αίματος στο σώμα.

Ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα. 

Τα στοιχεία που περιέχει το θαλασσινό νερό, απορροφώνται εύκολα από το σώμα μας ενώ κολυμπάμε ή εισπνέονται με το θαλασσινό αέρα, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό σύστημα. Διευκολύνει τον ύπνο. 

Ο αέρας της θάλασσας περιέχει υγιή αρνητικά ιόντα που επιταχύνουν την ικανότητα απορρόφησης του οξυγόνου. Τα αρνητικά ιόντα εξισορροπούν τα επίπεδα της σεροτονίνης, της χημικής ουσίας που συνδέεται με τη ρύθμιση του ύπνου. 

Η έλλειψη σεροτονίνης, μπορεί να εκδηλωθεί με συμπτώματα, όπως η αϋπνία.

Δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να εξερευνήσουν. 

Η παραλία μπορεί να παρομοιαστεί με ένα τέλειο εργαστήριο, καθώς τους προσφέρει πληθώρα υφών και αισθήσεων: στεγνή άμμος, υγρή άμμος, βράχια, θαλάσσιοι οργανισμοί και ζώα, φύκια, ζεστή άμμος, κρύα άμμος, άνεμος κ.λπ. 

Η έκθεση των παιδιών στις διάφορες αυτές αισθητηριακές εμπειρίες μπορεί να είναι θεραπευτική, να βελτιώσει τις κινητικές τους δεξιότητες και να τα βοηθήσει στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο γύρω τους.

Μαθαίνουν να αγαπούν τη φύση. 

H έκθεση των παιδιών σε μη δομημένα, εξωτερικά περιβάλλοντα όπως η παραλία, τα βοηθά να αναπτύξουν μια δια βίου εκτίμηση για τη φύση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής.

Η παραμονή στη θάλασσα συμβάλλει στην δημιουργία της απαραίτητης βιταμίνης D. 

Είναι σημαντικό για τα παιδιά να παράγουν επαρκή αποθέματα βιταμίνης D και το ηλιακό φως, που είναι άπλετο στη θάλασσα, παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της βιταμίνης D που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός. 

Η χρόνια έλλειψη βιταμίνης D στα παιδιά έχει ως αποτέλεσμα σκελετικές ανωμαλίες και κοντό ανάστημα.Στη χώρα μας, που η ηλιοφάνεια είναι αυξημένη και σε παιδιά με ανοικτό χρώμα δέρματος, η έκθεση στον ήλιο για 10-15 λεπτά ημερησίως είναι αρκετή για την παραγωγή της απαραίτητης ποσότητας βιταμίνης D. 

Δεν ξεχνάμε βέβαια όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης που πρέπει να λαμβάνουμε για την ασφαλή έκθεση των παιδιών στον ήλιο και την αποφυγή των βλαβερών συνέπειών του.

Η θάλασσα τους χαρίζει αίσθηση ελευθερίας και ηρεμία. 

Όλη μέρα με μαγιό, βουτιές, παιχνίδια, γέλια, φίλους, οι στιγμές κοντά στη θάλασσα τους προσφέρουν μοναδικές αναμνήσεις σε κάθε παιδί!

citykidsguide

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ο Ήλιος, ο Φαέθων και ο... Καύσωνας

   Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, αυστηρός ορισμός για τον καύσωνα, ως κλιματολογικό φαινόμενο της Γης, δεν υπάρχει.

Greek mythology - Helios

   Για τα δεδομένα των κλιματολογικών συνθηκών της χώρας μας, ο λεγόμενος καύσωνας αποτελεί εποχιακό φαινόμενο συνηθισμένο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, αν και κάποτε κάνει επίσης την εμφάνισή του λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα από το καλοκαίρι. Οφείλεται στις ασυνήθιστες για την εποχή υψηλές θερμοκρασίες λόγω χαμηλών βαρομετρικών και άπνοιας. 

Συγκεκριμένα, λέμε ότι έχουμε καύσωνα, όταν πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: 

Πρώτον, όταν η θερμοκρασία φτάνει στους 39° Κελσίου. 

Δεύτερον, όταν αυτή η θερμοκρασία διατηρείται στα ίδια υψηλά επίπεδα τουλάχιστον για σαράντα οχτώ ολόκληρες ώρες, δηλαδή δύο μερόνυχτα. 

Και, τρίτον, όταν η χαμηλότερη θερμοκρασία κατά τη διάρκεια της νύχτας δεν πέφτει κάτω από τους 28° Κελσίου, κάτι που, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ), συμβαίνει πολύ σπάνια στη χώρα μας. 

Ο όρος "καύσωνας" έχει μάλλον δημοσιογραφική παρά επιστημονική προέλευση και χρήση.

focus 

   Η έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, η οποία συνέβη περίπου το 1500 π.Χ. και ερήμωσε μεγάλες εκτάσεις της Ανατολικής Μεσογείου, πρέπει να υπήρξε το γεγονός που δημιούργησε του μύθο του Φαέθοντα.

Ήλιος και Φαέθων

Από τη χρυσή πύλη του ουρανού κοίταζε ο Φαέθων με λαχτάρα τον πατέρα του τον Ήλιο, που ανέβαινε στο φωτεινό του άρμα και περνούσε με μεγαλείο τον ουρανό.
Ποθούσε ν’ ανέβει κι εκείνος μια μέρα στο άρμα, να πιάσει τα γκέμια, να νιώσει τη δύναμη των αλόγων και να τα δαμάσει με τα χέρια του. Ήθελε να δει τα άλογα ν’ αφρίζουν και ν’ αγριεύουν, κι εκείνος με σιδερένια δύναμη να τα βαστά.

Όταν γύριζε το βράδυ ο Ήλιος, πετιόταν ο Φαέθων στο λαιμό του και τον παρακαλούσε:
― Πατέρα, άφησε αύριο να οδηγήσω εγώ το άρμα σου!
Μα ο Ήλιος κουνούσε το κεφάλι.
― Είσαι μικρός ακόμα, έλεγε.
Και ο Φαέθων δάγκανε τα χείλια του και σκυθρωπός χάιδευε τα ιδρωμένα άλογα.
Μα ο Ήλιος αγαπούσε το γιο του και πονούσε να τον βλέπει λυπημένο. Μια μέρα δε βάσταξε πια.
― Πήγαινε, είπε. Σήμερα ας οδηγήσεις εσύ το άρμα μου.
Το έλεγε με δισταγμό και ανησυχία, ο Φαέθων όμως δε βαστιόταν πια, του φαινόταν ότι η χαρά τον έπνιγε.
Πήδησε στο άρμα, άρπαξε τα γκέμια και μαστίγωσε τα άλογα. Ξαφνιασμένα ορθώθηκαν τα ζώα, έπειτα με ορμή χύθηκαν στον ουρανό σέρνοντας το άρμα πίσω τους. Γρήγορα όμως ένιωσαν πως το χέρι που τα βαστούσε δεν ήταν του Ήλιου το στιβαρό χέρι, και αγριεμένα τίναξαν τα κεφάλια τους χλιμιντρίζοντας δυνατά. Από τα ρουθούνια τους πετούσαν φλόγες και τα πέταλά τους έβγαζαν σπίθες.

Με το γόνατο στηριγμένο εμπρός του στο χρυσό τοίχωμα του άρματος, γύρευε ο Φαέθων να βαστάξει τ’ άλογα. Ο άνεμος σφύριζε στ’ αυτιά του, τα μαλλιά του τον έδερναν στο πρόσωπο, μα εκείνος με σφιγμένα τα δόντια τραβούσε τα γκέμια για να δαμάσει την ορμή των ζώων.

Ήταν άξιος γιος του Ήλιου.
Όλη τη δύναμή του τη μάζεψε, τα χέρια του σκάλωναν στα λουριά, το σώμα του γερμένο πίσω αγωνιζόταν να συγκρατήσει τ’ άλογα, μα εκείνα, πιο δυνατά από τον Φαέθοντα, είχαν πια παρατήσει το συνηθισμένο τους δρόμο, και μια κατέβαιναν τόσο χαμηλά, που έκαιγαν τη γη και μαύριζαν τους ανθρώπους, και μια πάλι πετιόνταν τόσο ψηλά, που πάγωνε η γη και σκεπαζόταν από χιόνια.
Είδε ο Δίας από τον Όλυμπο το κακό που γινόταν, φοβήθηκε μη καταστραφεί ο κόσμος, και οργισμένος πέταξε τον κεραυνό του απάνω στο άρμα.
Τα άλογα πετάχτηκαν ολόρθα, ξετρελαμένα από το χαλασμό γύρω τους, και σταμάτησαν απότομα, με τα ρουθούνια διάπλατα, τα μάτια κατακόκκινα, δαμασμένα από το φόβο.
Το σώμα όμως του αγοριού συντριμμένο και αγνώριστο γλίστρησε από το άρμα κι έπεσε στον Ηριδανό ποταμό, το σημερινό Πάδο της Ιταλίας.
Σαν είδαν οι αδελφές του πως τον σκέπασαν τα νερά, άρχισαν θρήνους και κλάματα, και, μοιρολογώντας, ανεβοκατέβαιναν την όχθη του ποταμού γυρεύοντας το πτώμα του Φαέθοντα.
Τόσο τις λυπήθηκε ο Δίας που τις μεταμόρφωσε σε ψηλές λεύκες.
Και όταν φυσά ο άνεμος σειούνται ακόμα σήμερα οι λεύκες και στενάζουν και τρέμουν τα φυλλαράκια τους από τον πόνο.

πηγή,
πηγή της πηγής

Η Ευθύνη (Υπευθυνότητα) ως Αξία και στάση Ζωής

Τα παιδιά από νωρίς πρέπει να μαθαίνουν και να σκέφτονται με ένα τρόπο συλλογικό. 

Να οργανώνονται σε ομάδες, για να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του αύριο. Αυτό επιτυγχάνεται με την καλλιέργεια δεξιοτήτων κατανόησης του εαυτού τους. 

Με τη συγκρότηση μιας εσωτερικής εστίας ελέγχου των σκέψεων και των επιλογών και την ενθάρρυνση ανάληψης ρίσκου για το σχεδιασμό και την επίλυση προβλημάτων τους. 

Με την κατανόηση βασικών «μαθημάτων ζωής», μέσα από τα οποία θεμελιώνουν την πίστη στον εαυτό τους και την εμπιστοσύνη στους άλλους.

Η «ευθύνη», ως έννοια και στάση ζωής, είναι από τις πιο αμφίβολες κατανοητικές στάσεις. Αν, βέβαια, κανείς τη μετρήσει σοβαρά, ως διάθεση «ανάληψης» και ως στάση «ανταπόκρισης».

Ταυτόχρονα, ως λέξη, είναι μάλλον άβολη. Για να μην πω ενοχλητική, για τους πολλούς τουλάχιστον....

Δεν είναι, επομένως, τυχαίο ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο χαμηλής ατομικής και κοινωνικής υπευθυνότητας.

Οι συνέπειες είναι τραγικές..! Εμφανίζονται είτε ως υποτίμηση του παρελθόντος, είτε ως αδέξιος χειρισμός του παρόντος, είτε - το χειρότερο - ως αδυναμία σωστής «ανάγνωσης» του μέλλοντος. Ένα μέλλον το οποίο έχουμε ήδη τραγικά υποθηκεύσει...

Κάποιοι θεωρούν τον αναστοχασμό του παρελθόντος ως άσκοπη καταφυγή. Ως ανούσια επιστροφή που «εγκλωβίζει» τον άνθρωπο σε παρελθοντική λογική και τον απομακρύνει από την αίσθηση της πραγματικότητας. Άλλοι βλέπουν την κακοδαιμονία του παρόντος ως υπόθεση ευθύνης, που δεν τους αφορά. Ενώ, οι περισσότεροι αδυνατούν να χαράξουν το μέλλον με όραμα ζωής και πυξίδα ευθύνης...!
Και όμως. 

Η αξία της ευθύνης και η υπευθυνότητα, ως στάση ζωής και συμπεριφοράς, βρίσκoυν την πραγματική τους έκφραση σε προγονικές αρχές και πανάρχαιους θεσμούς. Ενδεικτικά, θα αναφέρω το θεσμό των «Εύθυνων» (δημόσιοι ελεγκτές) της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και να δείξω το πώς λογοδοτούσαν οι «υπεύθυνοι», όταν αποχωρούσαν από το δημόσιο βίο.

Ακόμη, θα ήθελα να θυμίσω τα «εύθυνα» (δημόσια τελετή απόδοσης της ευθύνης, για τους υπόλογους) και να τα συσχετίσω με τα «ανεύθυνα» και «φτηνά» που συμβαίνουν στις μέρες μας. Καταστάσεις, δηλαδή, και νοοτροπίες που αλλοιώνουν το χαρακτήρα της προσωπικής ή και της συλλογικής ευθύνης μας...

Ωστόσο, η αξία της ευθύνης παραμένει πυξίδα και στάση ζωής, για όσους κρατούν ζωντανό το όραμα μιας «ανθρώπινης» κοινωνίας. 

Για όσους έχουν τη γενναιότητα να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως πηγή της ανθρώπινης εμπειρίας. 

Για εκείνους που αισθάνονται τη σκέψη, τα συναισθήματα και τις πράξεις τους ως επιλογή συνείδησης και αποδοχή των συνεπειών που επισύρει κάθε συνειδητοποιημένη πράξη...

Με την έννοια αυτή είμαι υπεύθυνος σημαίνει: ότι νιώθω υπόλογος ως άτομο, ως γονιός, ως δάσκαλος, ως κοινωνικό πρόσωπο, τελικά και αναλαμβάνω την ευθύνη που μου ανήκει για τις δεινές αντινομίες του καιρού μου...

Αυτή η έννοια της αυτοαποδοχής της ευθύνης νομίζω πως είναι το κεντρικό χαρακτηριστικό της υπευθυνότητας. Όμως, το πρόβλημα, όπως διαμορφώνεται........

...............

η συνέχεια εδώ

Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

«Μπαμπά, μαμά, πού θα πάμε διακοπές;» Άντε τώρα να τους πεις: «Θα πάμε διακοπές στο... σπίτι!»

Φέτος θα πάμε διακοπές στο… σπίτι! 

Πώς το λες στο παιδί σου;

Μετά το κλείσιμο των σχολείων, τα παιδιά έχουν ανάγκη από ξεκούραση και αλλαγή παραστάσεων, δηλαδή διακοπές!

Πώς όμως μπορούμε να τους πούμε ότι δεν θα πάμε διακοπές γιατί δεν έχουμε χρήματα, χωρίς να τα στεναχωρήσουμε και να αισθανθούν μειονεκτικά;

Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολή οικονομική κατάσταση, πράγμα που μας έχει επηρεάσει όλους, δημιουργώντας άγχος, ανασφάλεια για το μέλλον, ακόμα και δυσκολία βιοπορισμού.

Έτσι, η οικογένεια καλείται να επαναπροσδιορίσει και να οριοθετήσει στενότερα τις ανάγκες της. Μέσα σε όλη αυτή την ανακατάταξη είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η ευτυχία μας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το χρήμα. 

Υπάρχουν εναλλακτικές μορφές διασκέδασης που μπορούν να μας δώσουν ίσως και μεγαλύτερη ευχαρίστηση, φέρνοντάς μας πολύ κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα και χωρίς να χρειαστεί να ξοδέψουμε χρήματα.

Καταρχήν θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι πολλές από τις υλικές ανάγκες των παιδιών έχουν δημιουργηθεί για να υποκαθιστούν τεχνητά την απουσία των γονιών. Έτσι, για τα παιδιά είναι σημαντικό την περίοδο του καλοκαιριού, ακόμα και αν δεν πάτε διακοπές, να φροντίσετε να περάσετε πολύ χρόνο μαζί τους. Η παρουσία των γονιών χρειάζεται να είναι πιο ουσιαστική, μη αποφεύγοντας παράλληλα την έκθεση των παιδιών στη σημερινή δύσκολη οικονομική κατάσταση,χωρίς όμως υπερβολές.

Οι διακοπές μπορούν να σας αγχώσουν πολύ προσπαθώντας να οργανώσετε και να προβλέψετε τα πάντα. Μπορείτε όμως να κάνετε ολιγοήμερες διακοπές σε κοντινούς προορισμούς με χαμηλό κόστος πρόσβασης (πχ. με το αυτοκίνητο) και διαμονής (πχ. κάμπινγκ). Ακόμα όμως και αν δεν υπάρχει η αυτή η δυνατότητα, θα μπορούσατε να γίνετε τουρίστες στην πόλη σας! 

Θα ήταν ωραίο και εποικοδομητικό να επισκεφθείτε μουσεία, παραλίες και άλλες τουριστικές ατραξιόν, μαθαίνοντας παράλληλα και την ιστορία του τόπου σας. Επίσης, θα μπορούσατε να φέρετε τα παιδιά κοντά στη φύση, ακόμη κι αν δεν απομακρυνθείτε από το σπίτι, με μια βόλτα στο κοντινό πάρκο, κάνοντας ποδήλατο ή οργανώνοντας εκεί ένα πικνίκ.

Μένοντας στο σπίτι, θα μπορούσατε να δώσετε έμφαση και σε μικρές καθημερινές δραστηριότητες, που λόγω πίεσης χρόνου δεν κάνατε σωστά, όπως πχ. να δώστε σημασία στον καλό ύπνο, την υγιεινή διατροφή, την άσκηση αλλά και το παιχνίδι. Δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στις διαπροσωπικές σας σχέσεις μπορείτε να κάνετε δραστηριότητες που να αφορούν όλη την οικογένεια. Επίσης, το γεγονός ότι δεν θα πάτε διακοπές μπορεί να σας δώσει το έναυσμα να κάνετε αλλαγές στο σπίτι σας, κάνοντάς το ένα χώρο χαλάρωσης και άνεσης.

Οι αλλαγές δεν είναι απαραίτητα πολυδάπανες, καθώς χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο μπορείτε εύκολα να ψάξετε μαζί με τα παιδιά να βρείτε δημιουργικές και σχεδόν ανέξοδες συνθέσεις και κατασκευές που θα αλλάξουν και θα κάνουν πιο ευχάριστο το χώρο σας.

Είτε μπορέσουμε να πάμε διακοπές είτε όχι, το σημαντικό είναι να αποφύγουμε να κάνουμε πράγματα που μας πίεζαν όλον τον υπόλοιπο καιρό και να αφιερώσουμε ποιοτικό χρόνο στην οικογένειά μας.

Στέλλα Σμπώκου
Κοινωνιολόγος - Ψυχολόγος - Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Πρώην εθελόντρια στο “Μαζί για το παιδί”

eirinika