«Μην μαθαίνετε στα παιδιά σας να κρύβονται στο σκοτάδι»

«Μαγειρεύω και σκέφτομαι ότι το πολυτιμότερο συστατικό στη σχέση μου με τους γονείς μου είναι ότι πάντα ό,τι και να μου συνέβαινε, καλό, κακό, λάθος, σωστό, το συζητούσα μαζί τους, ακόμα και τα πιο ιδιαίτερα εφηβικά μυστικά μου, αυτό νόμιζα ότι συμβαίνει σε όλες τις οικογένειες. 
 Στην πορεία κατάλαβα ότι είναι σπάνιο και ότι τα πιο πολλά παιδιά δεν λένε καν τα βασικά!

Nino Chakvetadze, 1971

Αν έχεις  την επιλογή μέσα από το σπίτι σου να είσαι αυτός που είσαι και να μπορείς να εξομολογείσαι και να μοιράζεσαι είναι ευλογία! 

Πολλά από τα παιδιά που ντρέπονται να μιλήσουν ή φοβούνται είναι λογικό και ως μεγάλοι να συνεχίσουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο!

Κάπως έτσι ξεκινάει νομίζω ένα κουβάρι που δεν ξετυλίγεται ποτέ! Κάπως έτσι εμπιστεύεσαι λάθος ανθρώπους και το κακό ή το λάθος δεν αργεί να γίνει, όποιο κι αν είναι αυτό!

Η οικογένεια οφείλει να είναι ασπίδα και όχι δικαστήριο! Φαντάσου ένα παιδί που το χτύπησαν ή το έβρισαν, το παρενόχλησαν ... να γυρίσει από το σχολείο με την τσάντα στον ώμο και να μπορεί να πει “μαμά, μπαμπά αυτό έγινε ή αυτό είμαι” και να μην έχει φωνές, κατηγορίες, κακή κριτική όπως “εσύ φταις, μήπως τον πείραξες εσύ και σε χτύπησε, φορούσες κοντή φούστα” και “τι να κάνει, αγόρι είναι” και πολλά ενοχικά που κατά καιρούς ακούμε!

Μην μαθαίνετε στα παιδιά σας να κρύβονται στο σκοτάδι γιατί μια ζωή αυτό θα κάνουν!»

........

Έλενα Χριστοπούλου

znews.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Όσα δεν λένε τα παιδιά στους γονείς τους

Όταν τα παιδιά είναι μικρά, διεκδικούν με κάθε τρόπο την προσοχή μας. Τρέχουν να μας πουν καθετί που βλέπουν, ακούνε ή τους είπαν άλλα παιδάκια στο σχολείο, θεωρώντας ότι είναι πολύ σημαντικό για να μας τα εκμυστηρευτούν. 

Όμως, καθώς μεγαλώνουν, γίνονται φειδωλά στις εκμυστηρεύσεις τους, επιλέγουν να μας απαντούν μονολεκτικά στις ερωτήσεις μας και κλείνουν το στόμα τους ερμητικά κλειστό αν δεν θέλουν αν μας πουν κάτι. 

Για ποια  θέματα δεν μιλούν συνήθως;

👦👧 Δεν μιλούν για τους φόβους τους
Δύσκολα αποφασίζουν τα μεγαλύτερα παιδιά να μιλήσουν για τους φόβους τους. Είτε γιατί πιστεύουν ότι δεν θα τα καταλάβουμε είτε γιατί ντρέπονται να μας πουν τι φοβούνται, τα παιδιά παλεύουν μόνα τους με τους φόβους τους. 

Μέχρι τη στιγμή που δεν θα μπορούν να τους αντιμετωπίσουν ή θα γίνουν αντιληπτά από τους γονείς τους.
👦👧 Δεν μιλούν για τα απόκρυφα σημεία του σώματός τους
Οι αλλαγές στο σώμα τους είναι μια περίοδος εξερεύνησης, άγχους, ανασφάλειας και ...μοναχικότητας. 

Δεν θέλουν να τα βλέπουμε την ώρα που κάνουν μπάνιο, να τα τσιμπάμε την ώρα που ντύνονται, ή να θέλουμε να δούμε μια κοκκινίλα που εμφανίστηκε. 

Θέλει χρόνο, κουβέντα και υπομονή, μέχρι να συνηθίσουν και να αποδεχτούν τις αλλαγές στο σώμα τους.
👦👧 Δεν μιλούν για τα συναισθήματά τους για το άλλο φύλο
Η πλειοψηφία των παιδιών, ειδικά στην εφηβεία, δεν μιλά για τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. 

Επιλέγει τους φίλους και τις φίλες να τα συζητούν και εμείς μένουμε στην ανάμνηση των εξομολογήσεών τους από το δημοτικό!
👦👧 Δεν μιλούν όταν έχουν πέσει θύμα εκφοβισμού ή κακομεταχείρισης
Ακόμα και τα παιδιά που έχουν πολύ καλές σχέσεις με τους γονείς τους, δυσκολεύονται να ομολογήσουν ότι έχουν πέσει θύμα εκφοβισμού. 

Πιστεύουν αρχικά ότι αν μιλήσουν θα είναι χειρότερα γι’ αυτά, ό,τι θα τα εκδικηθούν, ό,τι θα μπουν στο περιθώριο. 

Γι΄αυτό απαιτείται εγρήγορση από τους γονείς κάθε φορά που βλέπουν μια αλλαγή στη συμπεριφορά των παιδιών της και δεν αφήνουν το χρόνο να περνά
👦👧 Δεν μιλούν όταν τους έχει προσφερθεί να δοκιμάσουν αλκοόλ ή άλλες ουσίες
Θα έρθει η στιγμή που το παιδί σε μια εκδρομή ή σε μια έξοδο θα κληθεί να δοκιμάσει το αλκοόλ. 

Η αντίδραση δεν είναι η ίδια από όλα τα παιδιά. 

Δυστυχώς είναι ένα στάδιο που δύσκολα μπορεί να αποφευχθεί (για την εμπειρία μιλάμε) και εκεί εξαρτάται από το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του παιδιού, πώς θα το χειριστεί και αν θα το ομολογήσει σε σας.

👦👧 Δεν λένε εύκολα «συγγνώμη» 

Αυτή η τόσο εύκολη λεξούλα βγαίνει με μεγάλη δυσκολία από το στόμα τους, ακόμα και αν γνωρίζουν ότι οφείλουν να το κάνουν. 

Είναι θέμα εγωισμού κυρίως αλλά και η παραδοχή ότι έχουν κάνει λάθος , που δυσκολεύει να ζητήσουν συγγνώμη. 

Ορισμένες φορές αρκεί μια δική σας παρότρυνση για να κάνουν κάνουν τη «συγγνώμη» τους λίγο πιο εύκολη.

mothersblog

«Να είσαι ο εαυτός σου…»

Έτσι μου είπε κάποιος «ειδήμων» κάποτε που περνούσα δύσκολα.
- «Να είσαι ο εαυτός σου»
- Και πώς ακριβώς το εννοείς αυτό;
- Όπως το λέω...
- Δηλαδή, να φέρομαι και να εκφράζομαι όπως μου 'ρχεται; Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις;
- Ακριβώς. Έτσι απλά, «να είσαι ο εαυτός σου».

- Λες @α@ακίες...
- Μα, πώς μιλάς έτσι; Είσαι πολύ επιθετική. Μια φιλική κουβέντα κάνουμε...
- Αυτό μου ήρθε, αυτό είπα. Είμαι ο εαυτός μου...
- Δεν είναι ακριβώς έτσι, το παρεξήγησες....

Να μην σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, η φιλική κουβέντα δεν κατέληξε πουθενά, αφού η συμβουλή «να είσαι ο εαυτός σου» μας οδήγησε σε αδιέξοδο, ελλείψει προτάσεων εκ μέρους του «ειδήμονος» και αδυναμίας δικής μου να λύσω αυτόν τον γρίφο.

Κουβάλησα στο σπίτι μου την πρόταση που μου έγινε και προσπάθησα να την επεξεργαστώ, μήπως και καταλήξω κάπου.

Και κατέληξα, μετά από πολύ καιρό και πολλή σκέψη, στα παρακάτω συμπεράσματα:

Έχω δυο ταξίδια να κάνω, μεγάλα ταξίδια και κοπιαστικά, με έναν σταυρό στην πλάτη...

Πρώτο ταξίδι:
Για να είμαι ο εαυτός μου, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να με καταλάβω (το δυσκολότερο που μπορεί να πετύχει άνθρωπος), να καταλάβω, ψυχή, πνεύμα, καρδιά και σώμα.
Θα πρέπει, κατάματα, την αλήθεια μου να δω, 

τα όριά μου να κατανοήσω, 

τις δυνατότητές μου να ξεκαθαρίσω, 

τα ελαττώματά μου να επισημάνω, 

τις αδυναμίες μου να παραδεχτώ, 

τα σφάλματά μου να ομολογήσω, 

τα δυνατά μου σημεία να βρω... 

και όλα αυτά προϋποθέτουν ταπείνωση, ειλικρίνεια και καθαρή σκέψη.

Και πείτε ότι μίλησα ξεκάθαρα με τον εαυτό μου, με κατάλαβα...

Μετά, όλα αυτά πρέπει να τα αποδεχτώ και να με αγαπήσω...

Τώρα αρχίζει το δεύτερο μακρύ ταξίδι, παράλληλα με το πρώτο, που θα τελειώσει στο τέλος του βίου μου.
Το ταξίδι της αυτοβελτίωσης, που πρέπει, επιβάλλεται μόνη μου να το κάνω, χωρίς συνταξιδιώτες.

Τότε, και μόνο τότε, αν στην αφετηρία του αποφασιστικά βρεθώ, τότε θα μπορώ, με προσοχή και κατά περίπτωση, «να είμαι ο εαυτός μου»...

Ένας «εαυτός μου» που έχει αποφασίσει να βελτιώνεται μέρα με τη μέρα. 

Θέλουν κότσια, θέλουν δύναμη, αντοχές τα ταξίδια αυτά.

Θέλουν εφόδια και όπλα, μάλλον, ένα όπλο.

Τον Σταυρό Του.

Την δύναμη, που θα χρειάζομαι, θα την αντλώ από Αυτόν που με αγαπά προσωπικά, που με έπλασε μοναδική, που για μένα θυσιάστηκε και αναστήθηκε...

Καλή Ανάσταση, καινούργιε μου εαυτέ...

Το Χαμομηλάκι

Όσο προσπαθούμε να «φτάσουμε» τους άλλους...

Όσο προσπαθούμε να «φτάσουμε» τους άλλους, τόσο απομακρυνόμαστε από τον αληθινό μας εαυτό.

Δεν αξίζει να σπαταλάς τις ώρες σου σκεπτόμενος το πώς θα μπορούσες να γίνεις κάποιος άλλος. 

Δεν αξίζεις συνεχώς να υποβάλλεις τον εαυτό σου στην τόσο ψυχοφθόρα διαδικασία του να συγκρίνεσαι με κάποιον άλλον.

Αυτό το σαράκι της ζήλιας έχει κάνει τον κάθε άνθρωπο, έστω για μία φορά στη ζωή του, να αισθάνεται άσχημα. Όμως, σε μερικούς ανθρώπους τους κυριεύει ολοκληρωτικά, τους κάνει τη ζωή μαρτύριο. 

Αυτή η σύγκριση με τους άλλους είναι ατελέσφορη, δεν έχει νόημα και είναι προσβλητική για εμάς τους ίδιους.

Στην πραγματικότητα, 

δεν έχεις ιδέα πόσα προβλήματα μπορεί να έχει ο άνθρωπος εκείνος που θαυμάζεις, όπως και η τέλεια ζωή που θεωρείς πως έχει. 

Δεν έχεις ιδέα ποια μπορεί να είναι τα σκοτάδια του, τα αδιέξοδά του, οι πληγές που προσπαθεί να κρύψει. 

Δεν ξέρεις πόσα χαστούκια μπορεί να βίωσε για να φτάσει στο σημείο που εσύ τον θεωρείς σήμερα σπουδαίο.

Δεν έχει σημασία να προσπαθείς να φτάσεις κανέναν. 

Αυτό όχι μόνο είναι εξουθενωτικό, αλλά σε απομακρύνει από τον δικό σου μοναδικό, αληθινό εαυτό. 

Οι άλλοι άνθρωποι πρέπει να σε αγαπούν και να σε επιλέγουν για αυτό που είσαι, όχι επειδή έγινες η αντιγραφή κάποιου άλλου.

Μη γίνεις το αντίγραφο κανενός. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα χαρίσματά του και τη στιγμή που φθονείς κάποιον, χάνεις πολύτιμες ώρες τις οποίες θα μπορούσες να αξιοποιήσεις για τη βελτίωση του δικού σου εαυτού. 

Δε γνωρίζεις ποτέ αν ο άλλος άνθρωπος που θαυμάζεις, βλέπει καλά πράγματα και εκείνος σε εσένα που θα ήθελες να έχει.

Έχεις τα δικά σου χαρίσματα, το δικό σου μυαλό, το δικό σου κορμί, τη δική σου προσωπικότητα. Όπως και να είναι, είναι δικά σου. 

Και αυτά πρέπει να τα αγαπήσεις, να τα αγκαλιάσεις, να τα αναδείξεις. 

Μη γίνεσαι αντίγραφο κανενός, γίνε η καλύτερη εκδοχή του δικού σου εαυτού. 

Μη μοιάσεις σε κανέναν, γίνε ο καλύτερος εαυτός, ο δικός σου εαυτός.

πηγή
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Ένα δεκάλεπτο...

Να φροντίζεις κάθε μέρα, να βρίσκεις δέκα λεπτά για σένα.
Όσες και αν είναι οι υποχρεώσεις σου, όσα τρεχάματα ή δουλειές και αν έχεις.

Δέκα λεπτά χωρίς να κάνεις τίποτα. Χωρίς τηλεόραση, χωρίς μουσική, χωρίς τον υπολογιστή ή το κινητό σου. Χωρίς να διαβάζεις, χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να προβληματίζεσαι για κάτι. Εσύ και ο εαυτός σου.

Δέκα λεπτά για σένα μόνο. Και ας όλοι, παιδιά, σύζυγος, γονείς, ας όλοι περιμένουν από σένα… Άστους να περιμένουν. Δεν πειράζει. Δεν θα πάθουν τίποτα. Εσύ φρόντισε να δώσεις αυτά τα δέκα λεπτά στον εαυτό σου. Το έχεις ανάγκη.

Έτσι…
Λίγο για να ηρεμήσεις. Λίγο για να έρθεις "εις εαυτόν". Λίγο για να βρεις τα «μπόσικα» που λέμε. Λίγο για να προσευχηθείς. Λίγο να ξαποστάσεις.

Δέκα λεπτά. Το έχεις ανάγκη.
Και μετά, ξαναρίξου πάλι στον αγώνα.

e-psyxologos.gr
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc.
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι