16χρονη δολοφόνησε τη φίλη της, επειδή ανέβασε γυμνές τους φωτογραφίες στο Facebook

Ένα 16χρονο κορίτσι στο Μεξικό εξαγριώθηκε τόσο πολύ με την καλύτερη της φίλη, ώστε να τη δολοφονήσει μαχαιρώνοντας τη 65 φορές στην πλάτη!

Girl student, 16, 'murdered best friend by stabbing her 65 TIMES after victim posted naked pictures on Facebook'

Ο λόγος για την Erandy Elizabeth Gutierrez, που έγινε έξαλλη όταν ειδοποιήθηκε ότι η “κολλητή” της είχε αναρτήσει τολμηρές φωτογραφίες τους στο Facebook.
Αμέσως, η Gutierrez ενημέρωσε την Anel Baez, επίσης 16 χρόνων, ότι θα είναι τυχερή αν επιβιώσει έως το τέλος του έτους… “Μπορεί να φαίνεται ότι είμαι πολύ ήρεμη, αλλά στο μυαλό μου σε έχω σκοτώσει τουλάχιστον τρεις φορές” έγραψε χαρακτηριστικά η Gutierrez στην Baez μέσω του Twitter.

Μην παίρνοντας στα σοβαρά τις απειλές της Gutierrez, που τής έγραψε επίσης ότι θα τη θάψει “πριν το τέλος του έτους”, η Baez προσκάλεσε τη φίλη της στο σπίτι της στο Guamuchil, στο Μεξικό, για να συμφιλιωθούν.
Σύμφωνα με την τοπική αστυνομία, η Gutierrez ζήτησε να χρησιμοποιήσει το μπάνιο, αλλά αντ’ αυτού πήγε στην κουζίνα, όπου πήρε ένα κουζινομάχαιρο, και μαχαίρωσε τη φίλη της πάνω από 60 φορές, όπως διαβάζουμε στο skai.gr.

Eκπρόσωπος της αστυνομίας εξήγησε ότι μετά τη δολοφονία η Gutierrez προσπάθησε να καθαρίσει το αίμα από τα ρούχα της και το μαχαίρι, αλλά η προσπάθειά της ήταν ανεπιτυχής.
Η Gutierrez έφυγε από το σπίτι της φίλης της και προσποιήθηκε ότι θρηνεί μαζί με άλλους φίλους του θύματος, όμως, μετά από έρευνες της αστυνομίας συνελήφθη στην κηδεία της 16χρονης – την ώρα που τηρούσε την αποτρόπαιη υπόσχεση που τής είχε δώσει ότι θα τη θάψει πριν το τέλος του έτους…
makeleio
το βρήκαμε εδώ: orthodoxigynaika

Ένας ηρωικός δάσκαλος στην Κύπρο του 1955-1959

Στο δεύτερο έτος της υπηρεσίας μου, νέος 21 χρόνων, διορίστηκα σαν δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Αγίων Βαβατσινιάς ενός μικρού ορεινού χωριού της επαρχίας Λάρνακος. Είχα τρεις τάξεις, καμιά τριανταριά παιδιά.

Μήνας Απρίλης του 1957. Πριν από μερικές μέρες είχαν γραφτεί συνθήματα με γαλάζια μπογιά στους εξωτερικούς τοίχους του σχολείου: ΕΟΚΑ-ΔΙΓΕΝΗΣ-ΜΑΚΑΡΙΟΣ.
Παλιό κτίριο, ψηλό, με διπλή, πελώρια ξύλινη πόρτα. ΄Εκανα μάθημα στην έκτη τάξη κι οι άλλες δυο εργάζονταν σιωπηρά. Ξαφνικά ακούεται ένας δυνατός κρότος και η διπλή πόρτα ανοίγει διάπλατα.! Τι συνέβη; Καμιά δεκαριά πάνοπλοι άγγλοι στρατιώτες με επικεφαλής ένα αξιωματικό, είχαν δώσει δυνατή ταυτόχρονη κλωτσιά στην είσοδο! Στάθηκαν απέναντί μας σαν αγάλματα, έχοντας όλοι προτεταμένα τα όπλα τους εναντίον μας! Τα παιδιά φοβήθηκαν αλλά παρέμειναν ήσυχα στις θέσεις τους.
Ο αξιωματικός τους, κι εκείνος ακίνητος, σαν ρομπότ, χωρίς αισθήματα, καρδιά και καλοσύνη, πιστό αντίγραφο της ψυχρής αποικιοκρατικής αλαζονείας, μου έγνεφε με το δάκτυλο να πάω κοντά του. Προχώρησα προς το μέρος του, στάθηκα απέναντί του και τον ρώτησα : «Τι συμβαίνει; Τι θέλετε;» Μου απαντά: «Στους τοίχους του σχολείου υπάρχουν συνθήματα της ΕΟΚΑ και να βγεις να τα σβήσεις!». Τότε του λέγω: «Αυτό δεν μπορώ να το κάνω γιατί δεν είναι στα καθήκοντά μου. Το Γραφείο Παιδείας με πληρώνει για να διδάσκω τα παιδιά και όχι για να σβήνω συνθήματα». Κοκκινίζει από θυμό και μου απαντά: «Αυτό που σου λέω! Στα χωριά μου δεν ανέχομαι να υπάρχουν συνθήματα της ΕΟΚΑ!».

Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι! «Από πού κι ως πού αυτά τα χωριά είναι χωριά σου; Μήπως τα έφερες από την Αγγλία; Κι έπειτα, τι τρόπος είναι αυτός, τι είδους ήρωες και πολεμιστές είσαστε εσείς όταν θεωρείτε σαν κατόρθωμα να εκφοβίζετε και να απειλείτε μικρά παιδιά στρέφοντας εναντίον τους τα αυτόματά σας; Α να χαθείτε» τους απαντώ, εκτός εαυτού και τους κλείνω κατάμουτρα τη διπλή πόρτα.

Ήμουν βέβαιος ότι θα την ξανάνοιγαν για να με συλλάβουν, αλλά, δεν ξέρω γιατί, έφυγαν και μας άφησαν ήσυχους για εκείνη την ημέρα. Είχαν φυσικά το σχέδιό τους οι πονηροί και «γενναίοι» υπερασπιστές της πάλαι ποτέ «Αυτοκρατορίας»! Το βράδυ ήρθαν ξανά στο σπίτι μου και με συνέλαβαν ενώ δειπνούσαμε με τους γονείς μου –ο Θεός να τους αναπαύσει– και δεν είχαν τουλάχιστο την ευγένεια να με αφήσουν να τελειώσω το φαγητό μου. Με περικύκλωσαν και με οδήγησαν μέσα στο σκοτάδι –τότε δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα στο χωριό– από τα στενά ανηφορικά δρομάκια, στο μέρος όπου ήταν γραμμένα τα συνθήματα.

Μόλις περάσαμε από την πλατεία και τα καφενεία του χωριού, όπου υπήρχε λίγος κόσμος, άρχισαν να με κλωτσούν και να με κτυπούν με τις γροθιές τους και με τους υποκοπάνους των όπλων τους. Όταν φτάσαμε στο σχολείο – που βρισκόταν στην άκρη του χωριού - άναψαν τα ηλεκτρικά τους φανάρια, φωτίζοντας τα συνθήματα. Είχαν έτοιμο και ένα κουβά με μπογιά και πινέλλο. «Σβήσε τα συνθήματα!» ούρλιαζαν. «Ποτέ δεν θα τα σβήσω!» τους απαντούσα. Νέες κλωτσιές και νέο ξύλο! Αυτό το επανέλαβαν πολλές φορές και κάθε φορά που αρνιόμουν να κάμω αυτό που ήθελαν ακολουθούσε νέο ξυλοφόρτωμα! Αυτό συνεχίστηκε για μισή ώρα περίπου. Στο τέλος τους λέω «Μη με κτυπάτε, πυροβολήστε με, γιατί δεν πρόκειται να τα σβήσω!» Με άφησαν! Με διέταξαν να φύγω! Σκέφτηκα πως...

Πώς να ενισχύσετε την αδερφική αγάπη

Οι περισσότεροι γονείς παραπονιούνται ότι τα παιδιά τους τσακώνονται συνέχεια μεταξύ τους, ζηλεύουν το ένα το άλλο και γενικά οι σχέσεις τους δεν είναι τόσο αρμονικές, όσο θα ήθελαν.

How to Have a Better Relationship With a Younger Brother

Αν κι εσείς αντιμετωπίζετε παρόμοιες καταστάσεις, ας δούμε πώς μπορείτε να ενισχύσετε την αδερφική αγάπη...

Μην κάνετε διακρίσεις.
Επειδή πάντα όλα ξεκινούν από τους ίδιους τους γονείς, μην ξεχωρίζετε τα παιδιά σας, μην τους φέρεστε διαφορετικά, μην τα συγκρίνετε και μην βάζετε ταμπέλες, π.χ. το ήσυχο παιδί και το ανυπάκουο παιδί. Όλα αυτά δημιουργούν ζήλια και ανταγωνισμό ανάμεσα στα αδέρφια.
Βρείτε τα κοινά τους ενδιαφέροντα.
Κάθε παιδί είναι διαφορετικό και έχει τις δικές του δεξιότητες και ταλέντα. Ωστόσο σίγουρα θα υπάρχει κάτι που αρέσει και στα δυο. Ανακαλύψτε το και ενθαρρύνετε τα να ασχοληθούν με αυτό.
Προτιμήστε να κοιμούνται στο ίδιο δωμάτιο.
Μέχρι κάποια ηλικία τα παιδιά είναι καλό να μοιράζονται το δωμάτιο τους, αφού έτσι ενισχύεται το δέσιμο μεταξύ τους. Ενθαρρύνετε τις αγκαλιές, τα φιλιά, τα χάδια. Καμία φορά οι γονείς απαγορεύουν στο μεγάλο αδελφάκι να ακουμπήσει το μωρό, από φόβο μήπως το τραυματίσει. Το μωρό δεν θα πάθει τίποτα αν του χαϊδέψει λίγο το χεράκι ή το φιλήσει απαλά.
Ζητήστε τη βοήθεια του μεγάλου.
Κάντε το μεγάλο σας παιδί να αισθανθεί χρήσιμο και υπεύθυνο και ζητήστε του να σας βοηθήσει με την αλλαγή της πάνας ή το φαγητό του μωρού. Προσέξτε, όμως, δεν πρέπει να το καταπιέζετε και να του ζητάτε να σας βοηθά, αν δεν θέλει, παρά μόνο αν δείχνει ότι του αρέσει να συμμετέχει.
Μην επεμβαίνετε με το παραμικρό.
Αφήστε τα να βρουν τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας και να μάθουν να λύνουν μόνα τους τις διαφορές τους με δίκαιο τρόπο, δίχως εσείς να παίρνετε το μέρος του ενός ή του άλλου.
Δώστε το καλό παράδειγμα.
Αν έχετε αδέρφια, φροντίστε να τους δείχνετε έμπρακτα την αγάπη που σας συνδέει με αυτά. Επίσης, μπορείτε να τους λέτε ιστορίες από τα δικά σας παιδικά χρόνια και να τους τονίζετε ότι πάντα θα έχουν το ένα το άλλο.

women

«Σας παρακαλώ, αφού δεν με θεωρήσατε ποτέ άνθρωπο, θεωρείστε με σκύλο»

Είμαι φυλακισμένος σε ελληνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, «Είμαι ο Ζαφάρ, 16 ετών».

 

Είμαι από το Αφγανιστάν. Ο πατέρας μου σκοτώθηκε και εγώ δεν ήθελα να πολεμήσω άλλους Αφγανούς. Στο χωριό μου κάθε μέρα κάποιος σκοτωνότανε. Το σχολείο μου βομβαρδίστηκε, όταν ήμουν μικρός, και μετά δεν ξανάγινε. Εγώ ήθελα να πάω σχολείο και όχι να σκοτώσω ή να σκοτωθώ. Η μάνα μου για να με γλυτώσει πούλησε όλα μας τα ζώα και μου είπε να φύγω, να φθάσω στην Ευρώπη και ότι εκεί θα με προστατεύσουν. Περπάτησα πάρα πολύ, με κρύψανε σε φορτηγά, μπήκα σε βάρκα και έφθασα κάποτε σ΄ αυτή τη χώρα. Δεν ξέρω αν είναι η Ευρώπη εδώ, αλλά κουράστηκα πολύ για να φθάσω. Με συλλάβανε και έμεινα μαζί με άλλους 20 σ΄ ένα μικρό βρώμικο κελί για πολλές μέρες. Μετά μου δώσανε ένα χαρτί που έλεγε μέσα σε 30 μέρες πρέπει να φύγω. Πώς να φύγω, αφού δεν έχω χαρτιά; Προσπάθησα μαζί με κάτι μεγαλύτερους συμπατριώτες μου να μπω σ΄ ένα πλοίο αλλά με πιάσανε, με χτυπήσανε και με φέρανε μαζί με πολλούς άλλους εδώ στο στρατόπεδο.

Είμαι πολύ καιρό εδώ, δεν ξέρω πόσο, μαζί με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες. Δεν ξέρω κανένα και φοβάμαι πολύ. Δεν ξέρω γιατί είμαι φυλακισμένος, αφού δεν πείραξα ποτέ κανένα. Εγώ απλά ήθελα να μην πολεμήσω και να πάω σχολείο. Κάθε μέρα κλαίω. Εδώ και 3 μέρες μας έχουν κλειδωμένους μέσα στο κοντέϊνερ που μένουμε και κάνει πάρα πολύ ζέστη. Κάτι έγινε στο στρατόπεδο, αλλά ήμουν άρρωστος και δεν πολυκατάλαβα. Δεν μπορώ να ανασάνω και είμαι συνέχεια άρρωστος. Έχω γεμίσει και σπυριά. Νοιώθω τόσο κουρασμένος. Θέλω να ανασάνω και δεν υπάρχει αέρας. Διψάω και δεν υπάρχει νερό. Τα ρούχα μου είναι βρώμικα και τρύπια και είμαι ξυπόλυτος. Φοβάμαι πως θα πεθάνω.

 

….. Μάνα μου, που είσαι;

…. Σβήνω, μάνα μου, σώσε με. Δεν θέλω να πεθάνω.

 
Πριν από μέρες άκουσα πως δύο αστυνομικοί έσωσαν δύο σκυλάκια που ήταν κλεισμένα μέσα σ΄ ένα αυτοκίνητο και έκανε πολύ ζέστη. Ένας καλός δικαστής δίκασε αμέσως για βασανισμό τα αφεντικά τους, που ξέχασαν τα σκυλάκια με τόση ζέστη μέσα στο αυτοκίνητο και κινδύνεψαν να πεθάνουν. Χάρηκα για τα σκυλάκια γιατί και εγώ τ΄ αγαπώ πολύ. Μέσα σ΄ αυτό το κοντέινερ που είμαι, όμως, κάνει την ίδια ζέστη και νομίζω πως με έχουν ξεχάσει. Σας παρακαλώ, πείτε με και μένα σκύλο. Μπορεί να έλθουν αυτοί οι καλοί αστυνομικοί για να με σώσουν και να με πάνε σε γιατρό.
Σας παρακαλώ, αφού δεν με θεωρήσατε ποτέ άνθρωπο, θεωρείστε με σκύλο.

Κύριε δικαστή είμαι ένα βασανισμένο σκυλί.
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΕ

Με αφορμή την κατάπτυστη και παράνομη γνωμοδότηση 44/2914 του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με την οποία μπορεί να παραταθεί η κράτηση των μεταναστών χωρίς χαρτιά και πέραν του 18μηνου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η Ματίνα Κατσιβέλη – Δανιήλ μας έστειλε ένα κείμενο που είχε γράψει τον Αύγουστο του 2013, με αφορμή την εξέγερση στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας.

Πηγή: Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό  

Πηγή: «Είμαι ο Ζαφάρ, 16 ετών» (και είμαι φυλακισμένος σε ελληνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών) – RAMNOUSIA

Αυτά που έμαθα από το δεύτερο παιδάκι μου

Καμιά γυναίκα δεν μπορεί να φανταστεί πως μπορεί να αγαπήσει τόσο βαθιά και απόλυτα, μέχρι να κάνει παιδί. Η ανυστερόβουλη αγάπη, η ανάγκη της να το προστατέψει, η αίσθηση πως μπορεί να δώσει και τη ζωή της γι' αυτό το παιδί, είναι συναισθήματα τόσο πρωτόγνωρα και τόσο έντονα!

 

Γι' αυτό, κάποιες φορές, όταν προκύπτει μια καινούργια εγκυμοσύνη, πολλές μητέρες προβληματίζονται, νιώθουν ενοχές, σκέφτονται μήπως η αγάπη τους για το νέο μωρό δεν θα είναι εξίσου δυνατή.

Οι αγωνίες αυτές είναι απόλυτα φυσιολογικές. Και οφείλονται σε πολλούς παράγοντες. Στη διπλή ευθύνη, στις ενοχές μας που το πρωτότοκο θα χάσει την αποκλειστική φροντίδα και αφοσίωση της μαμάς του, στο αν υπάρχει αρκετός χρόνος για να του αφιερώσουμε, ακόμα και στα κιλά που θα ξαναπάρουμε.

περισσότερα εδώ: imommy

 

20 Things I Learned From the Second Baby

 

1. Το ότι η πρώτη εγκυμοσύνη είχε μια συγκεκριμένη πορεία δεν σημαίνει ότι θα συμβεί κάτι αντίστοιχο και με τη δεύτερη.

2. Ένα μωρό δεν χρειάζεται να το κρατάς σαν να πρόκειται να σπάσει. Στην πραγματικότητα, βολεύεται περισσότερο όταν το κρατάς πιο ανάλαφρα και χαλαρά.

3. Θα ανησυχείς για το πρώτο παιδί σου, ότι θα πάψει πια να είναι «το μοναχοπαίδι», όσο θα είσαι έγκυος στο δεύτερο. Όμως, τελικά, θα τα πάει μια χαρά.

4. Όσο μικροσκοπικό κι αν είναι ένα πλασματάκι, θα βρει κάποιον τρόπο να μαλώσει με το μεγαλύτερο αδερφάκι του.   

5. Πέντε φορμάκια με διαφορετικά χρώματα το καθένα είναι αρκετά για να «γεμίσουν» ολόκληρη την ντουλάπα του μωρού.    

6. Θα μπορέσεις σταδιακά να κοιμάσαι, ακόμα κι αν πιστεύεις ότι δεν θα τα καταφέρεις ποτέ. Μπορεί να είσαι κακοδιάθετη, αλλά τελικά θα το κάνεις.   

7. Το σώμα σου θα επανέλθει πιο γρήγορα τη δεύτερη φορά (αν όντως είχε προλάβει να ανανήψει από την πρώτη εγκυμοσύνη).

8. Είναι αλήθεια ότι θα είσαι περισσότερο κουρασμένη από ό,τι θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς.

9. Ένα μωρό πραγματικά δεν χρειάζεται να φοράει παπούτσια.

10. Θα κάνεις ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκανες με το πρώτο παιδί, και παρ’ όλ’ αυτά το δεύτερο θα γίνει τελείως διαφορετικό.

11. Θα πάψεις πια να σκέφτεσαι πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί.  

12. Όχι, δεν πρόκειται να έχεις πια χρόνο για σένα. Ακόμα κι αν έχεις βοήθεια από τον άντρα σου, κανένας από τους δυο σας δεν θα μπορεί πλέον να παίρνει «ρεπό».

13. Λες ότι δεν είσαι ο τύπος που ουρλιάζει; Ε, αν κάποια στιγμή χρειαστεί να ξεπεράσεις τις φωνές των παιδιών σου για να σε ακούσουν, θα γίνεις…  

14. …και θα συνειδητοποιήσεις ότι μάλλον τελικά η φωνή σου δεν είναι και τόσο κακή για καριέρα τραγουδίστριας!

15. Υπάρχουν και παιδιά που δεν τους αρέσει η τηλεόραση! Καθόλου!

16. Μερικές φορές το πιο εφικτό διάλειμμα μέσα στη μέρα δεν είναι τίποτα άλλο από το να σε παίρνει ο ύπνος στο πάτωμα, ενώ τα παιδιά δίπλα σου παίζουν φωνάζοντας με όλη τους τη δύναμη.

17. Τα μέτρα ασφαλείας στο σπίτι για την προστασία των παιδιών δεν είναι απαραίτητο ότι επαρκούν κιόλας για να είναι όντως ασφαλή!

18. Ένα μικρό παιδί είναι ικανό να σκαρφαλώσει σε ένα έπιπλο πριν καλά-καλά προλάβεις να πεις «κιχ»!

19. Αν το μεγάλο παιδί κοροϊδεύει το μικρό, εκείνο δεν πρόκειται να του δώσει καμία απολύτως σημασία όσες φορές κι αν το επαναλάβει. Γιατί ξέρει ότι δεν το κάνει για να γελάσουν!

20. Υπάρχει αρκετός χώρος στην καρδιά σου για να αγαπήσεις άλλο ένα παιδί, όπως ακριβώς είχες αγαπήσει και το πρώτο σου!

Από τη μαμά και μπλόγκερ Suzanne Fleet, συγγραφέα των best sellers «I Just Want To Pee Alone» και «You Have Lipstick on Your Teeth».