Ασχοληθείτε ΜΟΝΟ με το παιδί σας και αγαπήστε αυτό που είναι και όσα θέλει να κάνει

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του μοναδικές ικανότητες, δυνατότητες, κλίσεις, τα δικά του ταλέντα, τη δική του προσωπικότητα. Και αυτό είναι και το ωραίο.

Το ότι ο καθένας από εμάς αντιμετωπίζει διαφορετικά τη ζωή, τις καθημερινές προκλήσεις και τους άλλους ανθρώπους. Όπως μεταβάλλονται όλα τα χαρακτηριστικά από άνθρωπο σε άνθρωπο, έτσι μεταβάλλονται και τα "ταβάνια" του. Το ταβάνι της ανεκτικότητας, το ταβάνι της προσοχής, της προσπάθειας, της κούρασης, κοκ. Είναι μια βασική αρχή, που κάθε γονιός πρέπει να έχει στο μυαλό του.
Στο σχολείο κυρίως, ελλοχεύει ο κίνδυνος της σύγκρισης του παιδιού σου με τα άλλα παιδιά. 

Ένας κίνδυνος που λειτουργεί μολυσματικά για την προσωπικότητα του παιδιού. Είναι λογικό από τη μία η κάθε μαμά και μπαμπάς να θέλουν να συγκρίνουν την πρόοδο ή τη συμπεριφορά του παιδιού τους με τα υπόλοιπα. Θέλουν, εφόσον δεν είναι παρόντες, να βολιδοσκοπήσουν το γενικότερο επίπεδο του πλαισίου που τα περιβάλλει και μέσα σε αυτό να δουν πού εντάσσεται το δικό τους παιδί. Μέχρι εκεί είναι όλα κατανοητά. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η κατάσταση αυτή ξεφύγει.
Υπάρχουν γονείς με εμμονές. 

Με εμμονές που τους προστάζουν ότι πρέπει να έχουν το καλύτερο, εξυπνότερο και αποδοτικότερο παιδί στην τάξη -και στον κόσμο όλο, δηλαδή μια τρέλα. Κάτι τέτοιο σαφώς και γίνεται αντιληπτό από το παιδί τους, το οποίο χάνει τη γη κάτω απ΄τα πόδια του, γιατί του δημιουργείται ένα τρομερό άγχος, είναι σε έναν διαρκή αγώνα δρόμου, κατά τον οποίο πρέπει να ξεπερνάει τα άλλα παιδιά και να κρατάει χαρούμενους και ικανοποιημένους τους γονείς. Όλα βγαίνουν από τη νορμάλ ροή, η γνώση και η κοινωνικοποίηση που είναι ο σκοπός του σχολείου, μετουσιώνονται σε μια καθημερινή κόλαση ανταγωνιστικότητας.

Ασχοληθείτε μόνο με το παιδί σας. Αγαπήστε αυτό που είναι, αυτά που αγαπά, αυτά που θέλει να κάνει, τα όριά του, την προσωπικότητά του. Αναγνωρίστε την προσπάθειά του. 

Σταθείτε δίπλα του και δουλέψτε μαζί του. Μην το συγκρίνετε με άλλα παιδιά, ούτε καν με τα αδέρφια του. 

Αυτό που κάθε έναν από μας θα έπρεπε να απασχολεί, είναι ο δικός μας προσωπικός δρόμος. Όχι του διπλανού. Δεν γινόμαστε καλύτεροι όταν οι άλλοι είναι χειρότεροι. Αφιερώστε όλον τον χρόνο και την ενέργεια αποκλειστικά στο παιδί σας, στο δικό σας παιδί. Κι αφήστε τον κάθε γονιό να κοιτάξει εκείνος την οικογένεια του.

Έλια Κωνσταντινίδη

mothersblog.gr

Οι κρίκοι οδοντοφυΐας (μασητικά) μπορεί να περιέχουν επικίνδυνες ουσίες

Οι κρίκοι οδοντοφυΐας είναι ένα πολύ χρήσιμο αξεσουάρ των μωρών από τον έκτο μήνα της ζωής του (μπορεί και νωρίτερα), καθώς ανακουφίζουν σε μεγάλο βαθμό από τον πόνο και τη δυσφορία που προκαλούν στο μικρό σας τα “δοντάκια”. 

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση Environmental Science & Technology κάποια από τα μασητικά μπορεί να περιέχουν χαμηλά επίπεδα δισφαινόλης και άλλες χημικές ουσίες που έχουν χαρακτηριστεί ως “ενδοκρινικοί διαταράκτες”.

Η δισφαναινόλη (BPA) είναι μία οργανική χημική ένωση, η οποία χρησιμοποιείται κυρίως ως πρόσθετο με άλλα χημικά για την παρασκευή πολυκαρβονικών πλαστικών (PC). 
Τα πλαστικά αυτά μπορούν να αναγνωριστούν από το σύμβολο PC. Πλαστικά που περιέχουν BPA παρουσιάζουν εξαιρετική ανθεκτικότητα στη θερμότητα είναι άκαμπτα, ελαφριά και διάφανα. 

Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες είναι ουσίες (τόσο φυσικές ουσίες όσο και χημικά προϊόντα) που μπορούν να τροποποιήσουν τη λειτουργία ενός ορμονικού συστήματος και να προκαλέσουν δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου ή των ζώων. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει απαγορεύσει από το 2011 τη χρήση διφαινόλης στα μπιμπερό. 

Η Αμερική ακολούθησε έναν χρόνο αργότερα, απαγορεύοντας τη χρήση της και από τα παιδικά ποτηράκια.
Ωστόσο, ελάχιστες μελέτες μέχρι σήμερα, είχαν μελετήσει τι περιέχουν τα μασητικά. 

Οι ερευνητές ανέλυσαν περίπου 59 προϊόντα της αμερικανικής αγοράς για 26 πιθανούς ενδοκρινικούς διαταράκτες και βρήκαν ότι όλα περιείχαν δισφαινόλη, παρά το γεγονός ότι πολλά από αυτά είχαν την ένδειξη “μη τοξικό” ή “BPA-free”. Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης στα περισσότερα από τα προϊόντα parabens και αντιμικροβιακά, όπως το triclosan.

Εκτιμώντας τη μέση χρήση του προϊόντος από ένα μωρό και με βάση το βάρος του, η καθημερινή έκθεση σε επικίνδυνες χημικές ουσίες από τη χρήση αυτών των προϊόντων κινείται σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά που έχει ορίσει η Ευρώπη, ωστόσο οι ερευνητές επεσήμαναν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στην ανάπτυξη πολιτικών για την προστασία των βρεφών από τα δυνάμει τοξικά χημικά.
stogiatro.gr

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει, τον δικό του If I really «love me», care about me

Jorge Bucay

Τι ωραία που θα ήταν αν αποκτήσουμε τη συνήθεια, τόσο στα μικρά, όσο και στα μεγάλα πράγματα, να μπορούμε να λέμε με τ’ όνομά τους γεγονότα, καταστάσεις και συναισθήματα κατευθείαν, χωρίς περιστροφές, έτσι όπως είναι.

Everyone has only one way to love: his own.

Δεν μιλάω για ακρίβεια, αλλά για ορισμό. 
Που πάει να πει: ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ τι περιλαμβάνει, από πού μέχρι πού, το περιεχόμενο του θέματος που συζητάμε. 

Ίσως γι’ αυτό προσπαθώ επίσης, πάντοτε να διευκρινίζω για τι πράγμα ΔΕΝ μιλάω, όταν μιλάω για αγάπη.

Δεν εννοώ το να είναι κανείς ερωτευμένος, όταν μιλάω για αγάπη.

Δεν εννοώ το σεξ, όταν μιλάω για αγάπη.

Δεν μιλάω για συναισθήματα που υπάρχουν μόνο μέσα στα βιβλία.

Δεν μιλάω για χαρές φυλαγμένες για λίγους και ξεχωριστούς.

Δεν μιλάω για μεγάλα πράγματα.

💖💖💖💖💖💖💖💖

Μιλάω για ένα συναίσθημα που μπορεί να βιώσει ο καθένας.

Μιλάω για απλά και γνήσια συναισθήματα.

Μιλάω για εμπειρίες σπουδαίες, που δεν υπερβαίνουν όμως την ανθρώπινη φύση ή τους περιορισμούς της.

Μιλάω για την αγάπη που σημαίνει, απλώς, να θέλεις κάποιον πολύ.

Και λέω να θέλεις όχι με την ετυμολογική έννοια της κτήσης, αλλά με την έννοια που καθημερινά δίνουν σ΄αυτό το ρήμα οι ισπανόφωνες χώρες, όπου το θέλω (te quiero) σημαίνει σ΄αγαπώ.
Εκεί, σπάνια χρησιμοποιούν το σ' αγαπώ. Λένε καλύτερα σε θέλω, σε θέλω πολύ, ή σε θέλω πάρα πολύ.
Όμως τι ακριβώς λένε με αυτό το «σε θέλω»;

Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ΄αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ΄ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πως τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ΄αγαπώ.

Μπορείς να το δεχτείς ή μπορείς να το απορρίψεις, μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ή μπορείς να το αγνοήσεις παντελώς. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος μου να σ΄αγαπώ, δεν έχω άλλον.

Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του. Αν κάποιος δεν σ΄αγαπάει όπως θα ήθελες να σ΄αγαπήσει, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σ΄αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του…

💖💖💖💖💖💖💖💖

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Δρόμος της Συνάντησης» Εκδ. Opera 

thessalonikiartsandculture

enallaktikidrasi

Aleppo's Children: Σ' αυτή την πόλη τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε :(((

Σπαρακτικά νέα πλάνα από τη πολιορκία στο Χαλέπι δείχνουν παιδάκια που έχουν νιώσει τόσο πολύ τη φρίκη αυτού του βάναυσου πολέμου ώστε έχουν σταματήσει να κλαίνε, παρά τα όσα τους συμβαίνουν.
Πρόσφατο βίντεο που μεταδόθηκε από το Channel 4 News, δείχνει ένα μικρό κορίτσι 3-4 ετών την Ayah, μέσα στο βομβαρδισμένο σπίτι της, που παρόλο που το πρόσωπο της καλύπτεται από σκόνη και αίμα και δείχνει ότι βρίσκεται σε σύγχυση και κάπως «χαμένη» ανάμεσα σε ανθρώπους που κλαίνε και διαμαρτύρονται για την βαναυσότητα του πολέμου, επειδή έχασαν πολλούς δικούς τους ανθρώπους. 

Η μικρή Ayah, αν και φοβισμένη δεν κλαίει, δεν δακρύζει

Απλά κάθεται ήσυχα στο κρεβάτι της, ενώ η μητέρα της, Um Fatima την παρηγορεί και θλίβεται για την απώλεια των άλλων παιδιών της. Η μητέρα της είναι η μονή ενήλικη που επέζησε από 3 οικογένειες οι οποίες χάθηκαν στον τελευταίο βομβαρδισμό. 
Το Χαλέπι είναι ένα μέρος όπου τα παιδιά έχουν σταματήσει να κλαίνε.

Η κάμερα στη συνέχεια δείχνει τον Mahmoud, ένα παιδί που κρατάει στην αγκαλιά του το μόλις ενός μήνα νεκρό αδερφάκι του το οποίο πέθανε από ασφυξία όταν κατέρρευσε το διαμέρισμα που ζούσαν, επάνω από το σπίτι της Ayah, και παρόλο που το μωρό είναι νεκρό ο μικρός Mahmoud δεν θέλει να το αφήσει από την αγκαλιά του. 
Δύο άλλα παιδιά περιφέρονται στους διαδρόμους σαν ζαλισμένα, μέσα στη σκόνη, το χώμα και τα αίματα, ψάχνουν τους δικούς τους. 
Η νοσοκόμα δεν γνωρίζει τα ονόματα τους αλλά ούτε και εκείνα γνωρίζουν αν έμειναν ορφανά.

mygdalia

Είναι "Καλό Σχολείο" το σχολείο του παιδιού μου;

Πώς καταλαβαίνεις ότι ένα σχολείο είναι καλό;

Γράφει η Χαρίκλεια Μανουσάκη
Επιστημονική Συνεργάτης σε θέματα Ψυχικής Υγείας κι Επικοινωνίας

Ο ρόλος του σχολείου, έχει νοηματοδοτηθεί στο μυαλό μας ως ένα περιβάλλον μάθησης το οποίο φροντίζει τη γνωστική ανάπτυξη των παιδιών.

Ο ρόλος του, όμως, δεν πρέπει να εξαντλείται μόνον σε αυτό. 

Το σχολείο θα πρέπει να τα προσελκύει τα παιδιά δημιουργώντας τους θετικά συναισθήματα και καθημερινά να τα καλωσορίζει ευχάριστα για το μάθημά τους. 

Κι αυτό γιατί στην παιδική πραγματικότητα, όλα παίζουν ρόλο: 

τα σχολικά κτήρια, οι χώροι αναμονής και διαλείμματος που θα πρέπει να είναι καθαροί και χαρούμενοι, οι δάσκαλοι κι οι εκπαιδευτικοί που θα πρέπει να είναι θετικοί κι ενθουσιώδεις στη στάση τους απέναντι στα παιδιά, η διαρρύθμιση που θα πρέπει να άγει τη διαδικασία της μάθησης με θετικό τρόπο.

Η αναπτυξιακή ψυχολογία μας διδάσκει ότι στη μαθησιακή τους διαδικασία, τα παιδιά, δίνουν σημασία σε ότι αντιλαμβάνονται, όσο μικρό κι εάν φαίνεται αυτό στη λεπτομέρεια του. 

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τον κόσμο με τις αισθήσεις τους και κατά κύριο λόγο με την όραση τους. Αισθάνονται όμορφα κι ασφαλή όταν μαθητεύουν και μεγαλώνουν σε ένα άνετο, ευχάριστο και χαρούμενο περιβάλλον.

Το σχολείο εμφανίζεται ως εκπαιδευτικός θεσμός το 3000 π.Χ. στη Μεσοποταμία, με σκοπό τη διδαχή γραφής, ανάγνωσης κι αρίθμησης. Η έννοια της διδασκαλίας, έθεσε από αρχής το σχολείο σε ανώτερη, έναντι της οικογένειας, ιεραρχικά θέση, που λόγω της μορφωτικής ανεπάρκειας των περισσότερων γονέων, η θέση αυτή διατηρήθηκε στο πέρασμα των αιώνων. Σήμερα, η θέση αυτή διατηρείται, αλλά πλέον, λόγω της αντίληψης ότι η εκπαίδευση οφείλει να γίνεται μέσα από τους κατάλληλους κοινωνικούς ή κρατικούς φορείς.

Η σχέση, συνεπώς παιδιού, οικογένειας και σχολείου αναπτύσσεται συστημικά, ενώ για τη συνεργασία αυτών των σφαιρών επιρροής έχουν λάβει χώρα πολλές έρευνες και μελέτες. 

Οι μελέτες αυτές εξέτασαν τρόπους αποτελεσματικότερης επικοινωνίας μεταξύ των δύο συστημάτων προς όφελος του παιδιού. Κύριος γνώμονας και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος ήταν ο ίδιος ο μαθητής, καθώς σχολείο και οικογένεια αποτελούν τους κύριους πόλους επίδρασης στον χαρακτήρα του μαθητή και την ως εκ τούτου την επιτυχή ένταξη του στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο αργότερα, ως ενήλικας.
Κάθε παιδί μεγαλώνοντας σε μία οικογένεια κι ένα σχολείο τείνει να κουβαλά ως κληρονομιά του αρχές, ιδέες και αντιλήψεις για τη ζωή και τους συνανθρώπους του, επηρεασμένο από το περιβάλλον που μεγάλωσε και διδάχθηκε. 
Το σχολείο συνεπικουρεί στην ανάπτυξη του τρόπου σκέψης ενός παιδιού, ανάλογα με το πόσο αρμονική είναι η συνεργασία της οικογένειας με το σχολείο του.
Η συνεργασία αυτή εξαρτάται από τη διάθεση χρόνου των γονέων και δασκάλων και την σύμπνοια μεταξύ πολιτισμικής και εκπαιδευτικής ταυτότητα σχολείου κι οικογένειας.

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει κοντά σε γονείς που είναι είτε ανασφαλείς είτε πιεστικά απαιτητικοί το αποτέλεσμα είναι και το παιδί να διακατέχεται από συναισθήματα ανασφάλειας, καθώς η συμπεριφορά των γονιών εσωτερικεύεται στο παιδί και το κάνει να νιώθει πως βρίσκεται συνεχώς υπό την πίεση κριτικής, δημιουργώντας ανασφάλεια στις σχέσεις με τους άλλους. Η ανασφάλεια που βιώνει, το οδηγεί σε ανησυχία για τυχόν αποτυχία. 

Αναζητώντας τη συναισθηματική επιβεβαίωση, στρέφεται στο σχολικό περιβάλλον. Εάν κι εκεί βρεθεί σε καταπιεστικό κλοιό, το πιθανότερο είναι σύντομα να σταματήσει να αντιδρά, να σταματήσει τη σχολική του εργασία κι η επίδοση του να μειωθεί δραστικά. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται το αίσθημα της ασφάλειας μέσα από αδιόρατα σήματα τα οποία εκπέμπονται από τη συμπεριφορά των ενηλίκων. 

Εάν, παραδείγματος χάριν, ένας μαθητής έλθει στο σχολείο ασθενής κι ο δάσκαλος αγνοήσει την κατάστασή του, οι υπόλοιποι μαθητές στην τάξη θα αισθανθούν ανασφαλείς. Θα αισθανθούν ασφαλέστεροι εάν ο άρρωστος μαθητής δεχτεί ιατρική φροντίδα στο σχολείο ή σταλεί στο σπίτι του όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Σε ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον, ένας μαθητής ο οποίος έχει προβλήματα γνωστικά ή συναισθηματικά χρειάζεται άμεση προσοχή. Σε κάθε ηλικία, κάθε μαθητής εκφράζει συμπεριφορές και διαθέσεις που είναι φυσιολογικές, «τυπικές» για την ηλικία του. Η καλύτερη μέθοδος για ένα σχολείο να αξιολογήσει την ύπαρξη προβλημάτων σε έναν μαθητή είναι να ελεγχθούν οι τυπικές αυτές συμπεριφορές. 
Αυτός ο έλεγχος δεν χρειάζεται κάποια επιπλέον προσπάθεια από την πλευρά των δασκάλων/εκπαιδευτικών πλέον της υποστηρικτικής ύπαρξής τους στην τάξη κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όταν οι μαθητές παρεκκλίνουν από την τυπική συμπεριφορά, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αναμένουν την εμφάνιση προβλημάτων στη σχολική τους επίδοση.

Η μνήμη (ως ανάκληση) αποτελεί τη δυνατότητα να συντελεστεί η αποθήκευση και η διατήρηση πληροφοριών ώστε να ανακτηθούν στη συνέχεια. Ως εκ τούτου η ικανότητα συγκράτησης πληροφοριών εξαρτάται και από τις επεξεργασμένες αισθητήριες πληροφορίες: τον τρόπο δηλαδή, που μία πληροφορία εισήχθη στον εγκέφαλο.

Ως εκ τούτου, η σχολική εμπειρία αποτελεί κρίσιμο κομμάτι στη ζωή του παιδιού. Ανάλογα με την ποιότητά της και τις προσλαμβάνουσες από αυτήν εικόνες, μπορεί να αποτελέσει προστατευτικό παράγοντα ή ακόμα και παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών της προσωπικότητας του. 

Τα παιδιά που δεν δείχνουν ενδιαφέρον για το σχολείο και δεν έχουν καλές σχέσεις με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιάσουν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης, να μην καταφέρουν να αποφοιτήσουν αργότερα από το Λύκειο ή ακόμα και να έχουν λιγότερες και περισσότερο επιφανειακές σχέσεις, στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.

Αντίθετα, μία θετική σχολική εμπειρία αποτελεί προστατευτικό παράγοντα για τη σωματική και πνευματική υγεία του παιδιού αποτρέποντας το από συμπεριφορές κινδύνου όπως τη χρήση εξαρτησιογόνων ή άλλων ανθυγιεινών ουσιών, την πρώιμη έναρξη σεξουαλικής ζωής και τη βίωση χαμηλής ποιότητας ενήλικης ζωής.

Το σχολείο συνεπώς αποτελεί σημαντικό παράγοντα δημιουργίας χαρακτήρα για το παιδί. Ως παράγοντας είναι τόσο σημαντικός, όσο και το σπίτι του ίδιου του μαθητή. Το αναπτυσσόμενο πρόσωπο δέχεται επιδράσεις από όλα τα υποσυστήματα στα οποία ανήκει, οι οποίες διαφέρουν ως προς την ένταση και τη σημασία τους. 

Μεγαλύτερη επίδραση, όπως είναι φυσικό, ασκεί η οικογένεια, το σχολείο και η ομάδα των συνομηλίκων του. Η επίδραση μειώνεται όσο απομακρύνεται το παιδί από το υποσύστημα επιρροής, αλλά ποτέ δεν εξαλείφεται. Η οικογένεια, το σχολείο κι η κοινωνία διαθέτουν χωριστούς μηχανισμούς δημιουργίας χαρούμενων και επιτυχημένων μαθητών, αλλά μπορούν από κοινού να υιοθετήσουν τρόπους και μεθόδους, ώστε να δώσουν στα παιδιά τα απαραίτητα κίνητρα για να εργαστούν αποδοτικά κι επίμονα προκειμένου να πετύχουν στη ζωή τους.
Τα κίνητρα είναι αποτελεσματικότερα όταν είναι εσωτερικά. Επιτυχής δημιουργία κινήτρων στους μαθητές εξασφαλίζεται με την ύπαρξη θετικής ενίσχυσης από τους δασκάλους τους εκπαιδευτικούς, ενώ συνδράμει θετικά κι η γονεϊκή εμπλοκή. 
Η παροχή κινήτρων και η δημιουργία θετικής ατμόσφαιρας για την εκπαιδευτική διαδικασία, είναι ακόμα ένας ισχυρός τρόπος να δημιουργηθεί ένα ασφαλές και φιλόξενο σχολικό περιβάλλον. Οι μαθητές οι οποίοι έχουν αναπτύξει υγιή κίνητρα θεωρούν το σχολείο και τη διαδικασία μάθησης οικεία τους υπόθεση. 
Κι ο καλύτερος τρόπος για να μεταφέρουμε στα παιδιά αποδεκτές από εμάς συμπεριφορές, είναι να είμαστε εμείς το παράδειγμα, ως γονείς κι ως εκπαιδευτικοί. 

Οφείλουμε να συμμετέχουμε ενεργά στη εκπαίδευση των παιδιών μας, να τα βοηθάμε με τις εργασίες τους, να πηγαίνουμε στις σχολικές εκδηλώσεις και να συζητάμε με ενθουσιασμό για το χρόνο που περνούν στο σχολείο. Να επιβραβεύουμε λεκτικά την επιτυχία τους.

Οφείλουμε δε να λάβουμε σοβαρά υπόψη τις προσδοκίες των παιδιών και μαθητών μας. Να μην συγχέουμε την έλλειψη κινήτρου σε έναν μαθητή με την έλλειψη δυνατοτήτων. Ένας μαθητής μπορεί να αποτύχει σε ένα γνωστικό αντικείμενο επειδή απλώς δυσκολεύεται να το κατανοήσει, ενώ με ελάχιστη προσπάθεια να μπορεί να επιτύχει όχι μόνον την κατανόηση, αλλά και τη διεύρυνση του γνωστικού ορίζοντα του.
Ο προσανατολισμός της εκπαιδευτικής πολιτικής στην ενθάρρυνση, ενίσχυση και διευκόλυνση της ουσιαστικής συνεργασίας κι αποτελεσματικής επικοινωνίας σπιτιού και σχολείου, του άλλου του σπιτιού, είναι προς όφελος όλων των εμπλεκομένων μερών και κυρίως της κοινωνίας.

Βιβλιογραφία

- Σύγχρονα θέματα παιδοψυχιατρικής. Τσιάντης Ι., Μανωλόπουλος Σ. Καστανιώτης, 1986.
- Ψυχική υγεία του παιδιού και της οικογένειας. Τσιάντης Ι. Καστανιώτης, 1988.
boro.gr