Sunday, 29 January 2017

Μαμά, τα άλλα παιδιά με κοροϊδεύουν!

Πολλά παιδιά βρίσκονται σε δύσκολη θέση, όταν τα άλλα παιδιά τα κοροϊδεύουν. 
Επειδή φοράει γυαλιά; 
Επειδή είναι παχουλό; 
Όπως και να έχει πρόκειται για μια δυσάρεστη κατάσταση κι εσύ ως γονιός πρέπει κάτι να κάνεις.

Είναι ένα σοβαρό πρόβλημα και μπορεί να δημιουργήσει στο παιδί αμφιβολίες για τον εαυτό του. 
Η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος, συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου σε συμβουλεύει πως μπορείς να βοηθήσεις το παιδί σου να το αντιμετωπίσει…

Γιατί συμβαίνει αυτό;
“Μπαμπά, ο Φώτης με κοροϊδεύει, μου λέει συνέχεια ότι είμαι γυαλάκιας, δε με θέλει στην παρέα…. Στενοχωριέμαι πολύ, δεν έχω με ποιον να παίξω.”
Οι αιτίες που βρίσκουν τα παιδιά για να αποκλείουν κάποιους συμμαθητές από την παρέα τους είναι πάρα πολλές. 
Μερικές από αυτές είναι όταν έχουν μαλώσει ή διαφωνήσει, όταν κάποιος είναι επιθετικός ή εριστικός, όταν βλέπουν ένα παιδί δειλό, εσωστρεφές, που δεν αντιδρά στα πειράγματα, ή όταν ένα παιδί έχει κάποια ιδιαιτερότητα, δηλαδή είναι παχουλό ή φορά γυαλιά ή έχει πεταχτά αυτιά κι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στα πειράγματα.
Συνήθως ένας είναι ο αρχηγός στα πειράγματα και οι άλλοι ακολουθούν. Τα παιδιά που δέχονται αυτά τα πειράγματα δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν την απόρριψη αυτή. Συχνά, θυμώνουν, κλαίνε ή αρχίζουν να έχουν αμφιβολίες για τον εαυτό τους.
Πώς μπορείτε να βοηθήσετε:
– Είναι καλύτερα να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει ευθέως την απογοήτευσή του.
– Προσπαθήστε να μάθετε γιατί έχει αποκλειστεί από τους φίλους του. Μάλιστα, ακόμη κι ΑΝ διαφωνείτε με αυτά που σας λέει, μάθετε να είστε υπομονετικός συνομιλητής, χωρίς να το κρίνετε.
– Βεβαιώστε το πώς, έστω κι αν δεν γίνεται δεκτό από την παρέα, είναι μια χαρά.
– Προτρέψτε το να αρχίσει να συναναστρέφεται και άλλα παιδιά.
– Αν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι λόγοι, για τους οποίους το αποφεύγουν κάποια παιδιά στο σχολείο, όπως η εμφάνισή του, η συμπεριφορά του και οι επιδόσεις του στο σχολείο, η κοινωνική ή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, βοηθήστε το να αποδεχθεί τις διαφορές αυτές και, αντίστοιχα, να εντοπίσει τα δυνατά του σημεία και να νιώθει γι’ αυτά χαρά και υπερηφάνεια.
– Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί σας στην κατεύθυνση αυτή, είναι να ανακαλέσετε μια δική σας παρόμοια εμπειρία απόρριψης από το παρελθόν. 
Εξηγήστε του τι κάνατε εσείς σ’ αυτή την περίπτωση. Πως αντιδράσατε, πως νιώσατε και πως διαχειριστήκατε τα αισθήματα απόρριψης.
– Βρείτε εναλλακτική λύση, όπως π.χ. να γραφτεί σε κάποιον αθλητικό σύλλογο ή να εξασκήσει κάποιο χόμπι.
– Να κάνει παρέα με παιδιά της γειτονιάς ή και με παιδιά δικών σας φίλων και συγγενών.
– Μην πιέζετε, πάντως, τις καταστάσεις. Μην παίρνετε το μέρος του, μην το κανακεύετε γιατί έτσι δεν το βοηθάτε. Αντίθετα, προτρέψτε το να αντιδράσει, να κάνει παρέα με κάποιο άλλο παιδί που σίγουρα υπάρχει.
– Τέλος, αν το παιδί συνεχίσει να έχει δυσκολίες, ζητήστε βοήθεια ψυχολόγου.

tropaio-news.gr

Τα παιδιά μας, ό,τι πολυτιμότερο έχουμε.

«Τα παιδιά είναι ευτυχία».
Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει και άλλες τόσες έχουμε πει αυτή την φράση; 
Κι όμως όσες φορές και αν την συναντήσουμε, δεν χορταίνουμε να συμφωνούμε, να γνέφουμε καταφατικά, να επαυξάνουμε.
Τα παιδιά μας….
Μια ανεξάντλητη πηγή ευτυχίας. Μόνο και μόνο η ύπαρξή τους. Μόνο και μόνο η παρουσία τους. Η απόλυτη αντικαταθλιπτική αγωγή. Δράση ασυναγώνιστη.

Τα παιδιά μας….
Μικρά, μεγάλα, πάντα είναι παιδιά μας. Δεν κουραζόμαστε να τα καμαρώνουμε, δεν σταματάμε να τα νοιαζόμαστε, δεν μπορούμε να μην τα σκεφτόμαστε. Μια σχέση μοναδική στα όρια της εξάρτησης. 
Ας μην κρυβόμαστε: χωρίς τα παιδιά μας δεν μπορούμε, παθαίνουμε στέρηση.

Τα παιδιά μας…
ένα χαμόγελό τους αρκεί να μας ξεκουράσει, ένα γέλιο τους να μας απογειώσει. 
Ο πόνος τους μας ισοπεδώνει, γίνεται αβάσταχτος, θέλουμε να πονέσουμε εμείς γι΄ αυτά. Όμως όχι. Αντέχουμε για το καλό τους: μαθαίνουμε να αντέχουμε τον πόνο τους για να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν, να μάθουν.

Τα παιδιά μας… ό,τι πολυτιμότερο έχουμε...
Ή μήπως σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;...

Γιάννης Ξηντάρας – Ψυχολόγος 

Saturday, 28 January 2017

Κάτω των πέντε ετών τα 27 παιδιά που πέθαναν από το κρύο στο Αφγανιστάν - Freezing weather kills 27 Afghan children

Τον θάνατο 27 παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών προκάλεσαν οι σφοδρές χιονοπτώσεις και το κρύο σε απομονωμένη περιοχή του βορείου Αφγανιστάν, σύμφωνα με ανακοίνωση των αρχών.
Freezing weather kills 27 Afghan children
Οι δρόμοι της περιοχής Νταρζάαμπ στην επαρχία Τζαουζτζάν έχουν αποκλειστεί από ένα στρώμα χιονιού ύψους 50 εκατοστών και οι κάτοικοι δεν έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, ενώ η θερμοκρασία έχει πέσει στους -10 βαθμούς Κελσίου.
«Δυστυχώς, 27 παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους από τις σφοδρές χιονοπτώσεις και το κρύο», δήλωσε ο κυβερνήτης της περιοχής Ραχματουλάχ Χασάρ, διευκρινίζοντας ότι τα παιδιά πέθαναν τις τελευταίες δύο με τρεις ημέρες.
Όλα τα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους ήταν κάτω των πέντε ετών, πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι καθώς εξακολουθούν να είναι αποκλεισμένοι οι δρόμοι ο απολογισμός μπορεί να αυξηθεί.
Ο Ρεζά Γαφούρι, εκπρόσωπος του κυβερνήτη της επαρχίας Τζαουζτζάν, επιβεβαίωσε τον θάνατο των μικρών παιδιών και σημείωσε ότι πρόκειται να αποσταλεί βοήθεια στην περιοχή.
Δεκάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από τις χιονοπτώσεις και τις χιονοστιβάδες κάθε χειμώνα στο Αφγανιστάν, καθώς η έλλειψη επαρκών υποδομών δυσχεραίνει τις επιχειρήσεις διάσωσης κατά τη διάρκεια φυσικών καταστροφών.


Ευτυχώς υπάρχουν τα παιδιά…!

Τα παιδιά είναι το μέλλον, διδάσκουν Πολιτισμό και έχουν την δύναμη να αψηφούν τις κακοτοπιές και τις δύσκολες καταστάσεις. 

Πριν λίγες ημέρες, παιδιά από το 35o Δημοτικό Αθηνών έσπασαν τους κουμπαράδες τους και πρόσφεραν 25 ευρώ στην Ένωση Μαζί για το Παιδί. 
 Στο γράμμα που έστειλαν έγραψαν: 
«Γεια σας, με λένε Ερνέστο και μαζί με την τάξη μου κάναμε ένα Χριστουγεννιάτικο παζάρι και αποφασίσαμε να σας στείλουμε 25 ευρώ για να τα δώσετε στα παιδιά με πολύ αγάπη».
Τελικά ο κόσμος είναι πιο μεγάλος και πιο όμορφος, 
όταν τα παιδιά ενώνουν τα χέρια τους.  

«Ξέχασες τη γιαγιά και τον παππού
που κοίμιζαν τους ξένους;»...

«Ξένος σε ευλογημένο τόπο.
Για αυτό σου λέω. Σταμάτα να γκρινιάζεις. Πάντα ήμασταν το χωνευτήρι των λαών. Το σταυροδρόμι της πορφύρας, του μεταξιού, του πάπυρου, του κέδρου, των θεών και του Έρωτα που έχεις ξεχάσει να πιστεύεις.
Πάντα ήμασταν το σταθερό «Ανάμεσα» των ανθρώπων, στο πελαγίσιο χάσιμό τους και ο σταθμός ανεφοδιασμού στα ταξίδια από τον έναν κόσμο στον άλλο.
Πάντα ήμασταν εκείνο το ιερό «Ανάμεσα» που πάντα ξαπόσταιναν και δροσίζονταν οι Άλλοι. Οι Ξένοι. Εκεί... κάτω από τις ελιές και τα αρμυρίκια και μέσα στο στήθος των εύρωστων γυναικών.
Γι αυτό και είμαστε όμορφοι.
Και ζωντανοί.

Και μας αρέσει ακόμα να ξαπλώνουμε πάνω στην άμμο και να κοιτάμε κατάματα τον ήλιο και να χορεύουμε μαζί με άλλους τις χαρές μας, και να πίνουμε, και να χορεύουμε, και να μπαίνουμε ο ένας μέσα στο σώμα του άλλου αχόρταγα.
Τα ξέχασες όλα αυτά;
Ξέχασες μήπως πως είμαστε από τους λίγους λαούς που ακόμα αγκαλιαζόμαστε στο πένθος μας.
Που δεν είναι ντροπή για τους άντρες να φιλιούνται από εκτίμηση και οι γυναίκες να αγκαλιάζουν έναν ξένο άντρα, όπως θα αγκάλιαζαν το παιδί τους για παρηγοριά;

Ξέχασες τη γιαγιά και τον παππού πως έκαναν πράξη το Θεό, για αυτό και έτρωγαν με τους φτωχούς, κοίμιζαν τους ξένους και έλουζαν με έλαιο και κρασί τις πληγές τους;
Πως μπόρεσες να ξεχάσεις την κληρονομιά σου;
Μη φοβάσαι όμως.
Γιατί έτσι ήταν πάντα η Ελλάδα.

Το πεπρωμένο της σφραγίστηκε για πάντα από τη μουσική, τα καρυκεύματα και τα χρώματα των ανθρώπων που πέρασαν και την αγάπησαν.
Αφέσου στην Ομορφιά ….
Ή γίνε ένας ξένος σε αυτό τον ευλογημένο τόπο».

Πηγή.
Διαδώστε την "Ιδεοπηγή"

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki