Monday, 10 July 2017

55χρονος παιδοβιαστής - επιχειρηματίας έκανε "διακοπές"
με 14χρονη, με τη συναίνεση της μητέρας της

Γνωστός επιχειρηματίας του Βόλου συνελήφθη σε ξενοδοχείο της Κέρκυρας, όπου έκανε "διακοπές" με 14χρονο κορίτσι, σε βάρος του οποίου ασελγούσε για δύο ολόκληρα χρόνια.

Η Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Κέρκυρας συνέλαβε το βράδυ του Σαββάτου τον κατηγορούμενο παιδοβιαστή την ώρα που επιχειρούσε να βιάσει το κορίτσι μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. 
Στο σημείο βρέθηκαν αίματα του παιδιού από την πάλη με τον 55χρονο επιχειρηματία. Η 14χρονη αντιστάθηκε και άρχισε να φωνάζει. Οι αστυνομικοί που τον παρακολουθούσαν επενέβησαν και του πέρασαν χειροπέδες.
Αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι ο 55χρονος ασελγούσε σε βάρος του παιδιού τα τελευταία δύο χρόνια, ενώ στο παρελθόν το ίδιο έκανε και με τη 16χρονη αδερφή του θύματος, η οποία σήμερα είναι 18 ετών. 
Ο δράστης είναι εύπορος επιχειρηματίας του Βόλου, είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί.
Το 14χρονο κορίτσι είχε πάει μαζί του διακοπές στην Κέρκυρα. Στο νησί έφτασαν την περασμένη Παρασκευή. 
Προέρχεται από μία φτωχή πενταμελή οικογένεια. Το τραγικό είναι ότι , σύμφωνα με πληροφορίες, όλα γινόντουσαν με τη συναίνεση της μητέρας του κοριτσιού, η οποία επίσης συνελήφθη για κατάχρηση ανηλίκου σε ασέλγεια. 
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο επιχειρηματίας έδινε δώρα στη μητέρα της 14χρονης (κινητά τηλέφωνα, καταβολή μετρητών για την πληρωμή ενοικίου και άλλα δώρα) με αντάλλαγμα να έχει τη συναίνεσή της να παίρνει μαζί του για πολλές ημέρες το παιδί.
Σε βάρος του επιχειρηματία και της μητέρας σχηματίστηκαν δικογραφίες, ενώ η 14χρονη παρακολουθείται πλέον από παιδοψυχολόγους.

Ποτέ μην μαλώνεις το παιδί για τη συμπεριφορά του,
γιατί η συμπεριφορά του είσαι εσύ.

Το βλέπουμε συνεχώς να συμβαίνει δίπλα μας. Στο σχολείο, στην παιδική χαρά, στα παιδικά πάρτι, στην παραλία και όπου αλλού συναντάμε γονείς με παιδιά. Το βλέπουμε και μέσα στο σπίτι μας και στον ίδιο τον καθρέφτη. 
Οι μεγάλοι μαλώνουν τους μικρούς γιατί δεν συμπεριφέρονται σωστά 
ή γιατί δεν συμπεριφέρονται όπως θα ήθελαν εκείνοι.
Το κάνω κι εγώ συνέχεια. Ανεβάζω την ένταση της φωνής μου, σμίγω τα φρύδια, κοιτάζω έντονα και ρωτάω: 
Είναι σωστή συμπεριφορά αυτή; 
Σε ποιόν μιλάς με αυτό το ύφος; 
και μετά ηρεμώ γιατί νομίζω ότι κέρδισα και το νήπιο κατάλαβε τη διαφορά ανάμεσα στη σωστή και τη λάθος συμπεριφορά.
Ποτέ μην μαλώνεις, όμως, το παιδί για τη συμπεριφορά του, γιατί η συμπεριφορά του είσαι εσύ. 
Εσύ είσαι υπεύθυνος για το ύφος και τις λέξεις που επιλέγει για να εκφράσει αυτό που νιώθει. Εσύ είσαι ο χάρτης που δείχνει τη διαδρομή που θα ακολουθήσει στο μέλλον. Εσύ είσαι η παλέτα με τα χρώματα.

Πως περιμένεις να είναι ένα παιδί ευγενικό, όταν εσύ δεν του είπες μία φορά Ευχαριστώ ή πως περιμένεις να κάτσει στο τραπέζι να φάει, σαν ενήλικας, όταν εσύ παίζεις με το κινητό σου την ώρα του φαγητού. Το ξέρω ότι έχεις δουλειά και απλά κοιτάς τα μηνύματα σου. Και το παιδί το ξέρει και σε δικαιολογεί. Το ερώτημα είναι γιατί δεν το δικαιολογείς εσύ όταν δεν θέλει να καθίσει στο εστιατόριο να φάει μαζί με τους μεγάλους;

Ποτέ μην μαλώνεις ένα παιδί για τη συμπεριφορά του. Προσπάθησε να γίνεις η συμπεριφορά του. 
Είναι υποχρέωση του γονιού να γεμίσει το μυαλό του παιδιού με αξίες και ιδέες. Είναι μέρος της δουλειάς του, να του εξηγήσει τη σημασία της συμπεριφοράς για τη μετέπειτα πορεία του. Ο πατέρας μου έλεγε ότι είμαστε αυτό που θα θυμούνται από εμάς όταν θα φύγουμε. Δηλαδή, είμαστε η συμπεριφορά μας.

Όλοι θυμούνται ένα γλυκό καλοπροαίρετο άνθρωπο ή μια αναπάντεχη καλημέρα από έναν άγνωστο. 
 Όλοι θυμούνται αυτόν που έτρεξε πρώτος να βοηθήσει κάποιον που έπεσε ή αυτόν που σηκώθηκε στο τρένο για να κάτσει ένα παιδάκι με τη μαμά του. 

Ενώ κανένας δεν θέλει να θυμάται τον αγενή, τον αγέλαστο και τον συνοφρυωμένο. Κανένας δεν θέλει να κάνει παρέα με αυτόν που συνέχεια τσακώνεται στο φανάρι ή που μιλάει άσχημα στο σερβιτόρο σε ένα εστιατόριο. Κανένας δεν αναζητά τον οδηγό που ανοίγει το παράθυρο και αδειάζει το τασάκι του στο μοναδικό πράσινο σημείο της πόλης και κανένας δεν κάθεται στο παγκάκι δίπλα σε αυτόν που διώχνει τα ζώα από το πάρκο.

Την συμπεριφορά μας την κουβαλάμε στην πλάτη μας και την φορτώνουμε στις πλάτες των παιδιών μας. 
Συνεπώς οι ευθύνες κι οι υποχρεώσεις μας απέναντι τους αλλά και απέναντι στην κοινωνία, είναι μεγάλες . 
Εμείς δημιουργούμε τις συμπεριφορές που στη συνέχεια μας ενοχλούν και επιπλήττουμε τα παιδιά μας γι’ αυτές. 
Εμείς είμαστε αυτό που δεν μας αρέσει. Τα παιδιά δεν φέρουν καμία ευθύνη και γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούν με μια επίπληξη να κατανοήσουν το λάθος που πιθανώς τους χρεώνουμε.
Ποτέ μην μαλώνεις ένα παιδί για τη συμπεριφορά του, εάν δεν είσαι έτοιμος να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να κάνεις το ίδιο. Εμείς φυτεύουμε το σπόρο για να ανθίσουν τα παιδιά μας. Είναι στο χέρι μας.


Πηγή

Mohamed Bzeek: Ο ανάδοχος γονιός εγκαταλειμμένων ετοιμοθάνατων παιδιών - 'I know they are going to die.'

'I know they are going to die.' This foster father takes in only terminally ill children

Την ιστορία του Μοχάμεντ Μπζικ διηγούνται βίντεο των LA Times, αλλά και της ιστοσελίδας GoFundMe.
Η τελευταία σελίδα καλεί μάλιστα τον κόσμο να τον στηρίξει οικονομικά για το έργο που επιτελεί.
Ο άνδρας ζει στο Λος Άντζελες και είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που δέχονται να γίνουν ανάδοχοι γονείς ετοιμοθάνατων παιδιών.
Τα παιδιά αυτά συχνά εγκαταλείπονται στα Νοσοκομεία από τους γονείς τους, μόλις μαθαίνουν πως πάσχουν από μια θανατηφόρα, ανίατη ασθένεια, και πεθαίνουν δίχως κάποιον άνθρωπο στο πλευρό τους.
Ο Μοχάμεντ Μπζικ έρχεται να επιτελέσει το έργο του γονέα για αυτά τα παιδιά. Τα «λούζει» με αγάπη και τα φροντίζει μέχρι το τέλος, ώστε να μην πεθάνουν μόνα τους σε ένα ψυχρό δωμάτιο Νοσοκομείου.
Η ιδέα του άνδρα γεννήθηκε όταν, στην ηλικία των 62, ήρθε αντιμέτωπος με τον καρκίνο. Η σύζυγός του είχε ήδη πεθάνει και ο γιος του έχει ένα είδος αναπηρίας. Αυτό σήμαινε ότι δεν είχε κανέναν άνθρωπο μαζί του στις θεραπείες. 
Μόλις ξεπέρασε το πρόβλημά του, αποφάσισε να αφιερώσει τον χρόνο του στα εγκαταλειμμένα ετοιμοθάνατα παιδιά που συχνά δεν έχουν δεχτεί ποτέ μια αγκαλιά.
από την αγαπημένη μας Ιδεοπηγή

Sunday, 9 July 2017

Γεμάτος μέδουσες ο Κορινθιακός - «Μέδουσες»

Σε ανακοίνωση του ο Όμιλος Αυτοδυτών Λουτρακίου ενημερώνει τους λουόμενους στις παραλίες του Κορινθιακού κόλπου, σχετικά με τα μέτρα προφύλαξης από τις τσούχτρες και μέδουσες.
«Πελάγια» τσούχτρα (pelagia nuctiluca)

Όπως αναφέρουν, "λόγω των ευνοϊκών κλιματολογικών συνθηκών (αυξημένη θερμοκρασία θάλασσας, πρώιμη άνοιξη, μείωση των φυσικών εχθρών βλέπε δελφίνια, τόνοι, σκουμπρί, φάλαινες, θαλάσσιες χελώνες, κλπ) υπάρχει μια αυξημένη παρουσία από μέδουσες στις Ελληνικές θάλασσες.
Τα δυο είδη που συναντάμε στις θάλασσες του δήμου μας είναι η μέδουσα «Πελάγια» (pelagia nuctiluca) και η μέδουσα «Κοτυλόριζα» (cotylorhiza turberculata).
«Κοτυλόριζα» (cotylorhiza turberculata)

Από τα δυο είδη μόνο το πρώτο χαρακτηρίζεται ως τσούχτρα (τα πλοκάμια της φτάνουν και τα 5 μέτρα) και το τσίμπημα της είναι επώδυνο για τον άνθρωπο.

ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ

.........

Μέδουσες ...
«Μέδουσες κατακλύζουν τις θάλασσες. Η υπερθέρμανση του πλανήτη προκάλεσε τη μαζική τους εισβολή στη Μεσόγειο»
(σημερινό φύλλο (09/08/2006) της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ)

Σιγά την είδηση!!! Που να ψάξεις τώρα να τη βρεις,
κάπου στη 57 σελίδα...
κάνει και ζέστη....
Αύγουστος βλέπεις, ο μήνας των διακοπών.
Ο μήνας που τα πάντα διακόπτουμε,
ακόμα και τη διαδικασία της υποτυπώδους σκέψης.
Μέδουσες ... η φυσαλία και η μοβ, που προκαλούν ...
- ποιος νοιάζεται τώρα τι προκαλούν;
κάπου εκεί το είδα, στην 57 σελίδα ...

Μέδουσες και στο πρωτοσέλιδο.
Άλλου είδους αυτές, του χειρίστου,
λες και τις ξέρασε η υπερθερμασμένη καρδιά της κόλασης.

«Θα βομβαρδίζουμε ό,τι κινείται» (!!!)

Καλοσύνη τους!!!

Οι 37 ψυχούλες τις προάλλες
δεν κινούνταν στο καταφύγιο της απελπισίας.
Σφιχταγκαλιασμένες από τον «λυσιμελή» τρόμο ...
δεν κινούνταν ....

Έχει πανσέληνο απόψε.
Πάρτι στις παραλίες, φωτιές ...
Και γύρω τους καρδιές, ερωτευμένες και μη ...
Πλήθος οι αγωνιούντες να καμακώσουν
καμιά ξέμπαρκη βορειοευρωπαία ....
Καυτός ο Αύγουστος
Βουλιάζουν τα νησιά

Ποιος νοιάζεται για Μέδουσες;
Ποιος; Ποιος; Κανένας.
Η αηδιαστική, γλοιώδης ζελατίνα, κάθε χρώματος
σαν να ταιριάζει με το όλο κλίμα ...
Δίπλα, παραδίπλα και ολόγυρα
στα trendy μπαράκια,
μπιτάκια συνοδεύουν άλλες έγνοιες ...
Άραγε θα σερβιριστεί η chimay σωστά
και στο σωστό ποτήρι;;(!!)

Εεεεεε σεις!!!
37 ψυχούλες έφυγαν από το δάγκωμα
της Μητέρας όλων των Μεδουσών...
Πόσα ακόμα;;
πόσα;;
Το μάτι της ατομικής μας μέδουσας
κολλημένο στις moet,
στα vino spumante, στα frozen daiquiris
και στις χαριτωμένες φραουλίτσες τους!!!
Αυτά εκεί θα είναι ... και θα είναι.
Δε φεύγουν.

Εεε σείς, σηκωθείτε,
πριν η Μέδουσά σας
σάς παραλύσει εντελώς και σας αφομοιώσει ...

Μη θεωρείτε γραφικά τα λόγια αυτά.
Τα γράφει κάποια που την τρελλαίνει η τόση ομαδική απάθεια.
Που την κουράζουν τα χιλιάδες πλοκάμια των μεδουσών.
Που είναι έτοιμη να κατεβεί σε μια μοναχική πορεία διαμαρτυρίας.

Κάντε τη σωστή κίνηση μέσα στην Αυγουστιάτικη αποχαύνωση.
Απολυμάνετε το μυαλό από τα τοξικά.
Στρογγυλέψτε τις γωνιές της καρδιάς
για να χωρέσει λίγη Αγάπη ...
Δεν είναι πυροτεχνήματα προς τέρψιν των λουομένων
οι πύραυλοι και οι οβίδες.
Δεν είναι τα εφέ των διακοπών σας
οι εκρήξεις που διαμελίζουν την αθωότητα ....
Με την ανοχή μας γίνονται όλα
Με την ανοχή των μουδιασμένων,
άχρηστων μυαλών μας
από το άγγιγμα της ΜΕΔΟΥΣΑΣ.
Β. Π. Δ.

(Το βράδυ της Αυγουστιάτικης πανσελήνου του 2006, γράφτηκαν οι παραπάνω σκέψεις, στις 09/08.
Δυστυχώς οι ίδιες ακριβώς ισχύουν και σήμερα, 11 χρόνια μετά, μέχρι κεραίας ...)

Τί ομορφιά θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε έργο μας, αν δεν είχε κίνητρο την αγάπη;

«Πώς θα ζεσταθεί με μια σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;» 
Ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
π. Δημητρίου Μπόκου 

Πώς θα ήταν ο κόσμος αύριο, αν σταματούσε σήμερα να ανατέλλει ο ήλιος; Δεν θα γινόταν μόνο σκοτεινός, αλλά θα έχανε σιγά-σιγά και κάθε ζωή. Φυτά και ζώα θα γίνονταν αναιμικά, θα ζούσαν για λίγο μια σκιώδη ζωή, φάντασμα της προηγούμενης ζωντάνιας τους και τελικά θα έσβηναν στην παγωνιά ενός ανήλιαγου κόσμου. Αν πάλι κάποιος ζούσε διαρκώς όχι στο φως και στον αέρα, αλλά στο σκοτεινό κελί μιας φυλακής, για ποια ποιότητα ζωής θα μπορούσε να καυχηθεί; Πηγή ζωής είναι το φως, η ζωογόνα ζεστασιά του ήλιου. 
Μα απουσία ζωής και παγωνιά δεν φέρνει μόνο η σκοτεινή φυλακή, η μόνιμη έκλειψη του ήλιου η το σκοτάδι της νύχτας. 
💔💔💔💔💔💔💔
Γράφει ο Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ

«Το βράδυ ήρθε η Μαρί και με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε. Της είπα ότι το ίδιο μού έκανε κι ότι θα μπορούσαμε να παντρευτούμε αν το ήθελε. Τότε ζήτησε να μάθει αν την αγαπούσα. Απάντησα, όπως το ’χα κάνει κιόλας μια φορά, ότι αυτό δε σήμαινε τίποτα, μα ότι σίγουρα δεν την αγαπούσα. “Τότε λοιπόν γιατί να με παντρευτείς;” είπε. Της εξήγησα πως αυτό δεν είχε καμιά σημασία και πως, αν το επιθυμούσε πολύ, μπορούσαμε να παντρευτούμε. Άλλωστε, εκείνη το ζητούσε κι εμένα μου αρκούσε να πω το ναι. 
Παρατήρησε τότε πως ο γάμος ήταν κάτι σοβαρό. 
Αποκρίθηκα: “Όχι”
Σώπασε για λίγο και με κοίταξε σιωπηλή. Ύστερα μίλησε. Ήθελε απλώς να ξέρει αν θα αποδεχόμουν την ίδια πρόταση από μια άλλη γυναίκα που θα είχα μαζί της παρόμοιο δεσμό. Είπα: “Φυσικά”. Τότε αναρωτήθηκε αν μ' αγαπούσε, κι εγώ δεν είχα καμιά γνώμη πάνω σ' αυτό. Μετά από μια καινούργια σιωπή, μουρμούρισε ότι ήμουν παράξενος, ότι σίγουρα μ' αγαπούσε ακριβώς γι' αυτό, μα ότι ίσως μια μέρα να με σιχαινόταν για τον ίδιο λόγο. Καθώς σιωπούσα, μια και δεν είχα τίποτα να προσθέσω, μου ’πιασε χαμογελώντας το χέρι και δήλωσε ότι ήθελε να με παντρευτεί. Απάντησα ότι θα παντρευόμασταν όποτε ήθελε» 
Αλμπέρ Καμύ, Ο ξένος
💔💔💔💔💔💔💔
Να, λοιπόν, μια σχέση, όπου η αγάπη δεν έχει καμιά σημασία, δεν έχει να διαδραματίσει σ’ αυτήν κανένα απολύτως ρόλο. Δεν είναι ζοφερό και αποτρόπαιο αυτό; Ένα σύγκρυο μάς διατρέχει στην τρομακτική αίσθηση, ότι μπορεί να μας τυλίξει κάποτε η παγωνιά μιας τέτοιας προοπτικής. Όπου οι άνθρωποι θα περιέλθουν σε μια σχέση τελείως μηχανιστική, πέτρινη, χωρίς συναίσθημα, σαν τα ρομπότ. 
Σε τί θα διέφερε η χωρίς αγάπη ζωή από έναν κόσμο δίχως ήλιο; 
Πόση δυστυχία θα σωρευόταν σ’ έναν κόσμο ψυχρών μόνο σχέσεων, όπου η αγάπη δεν θα σήμαινε τίποτα; 
Τί κόλαση μοναξιάς θα εισορμούσε μέσα μας; 
Τί ομορφιά θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε έργο μας, αν δεν είχε κίνητρο την αγάπη; 
✙✙✙✙✙✙✙
Πώς όμως γίνεται να μη χαθεί ποτέ ο ήλιος αυτός, η αγάπη που ζεσταίνει, φωτίζει και νοστιμίζει τη ζωή; Μα γι’ αυτό ακριβώς υπάρχει ο Χριστός, «ο νοητός ήλιος της δικαιοσύνης», «το φως του κόσμου», «η εξ ύψους ανατολή». Αυτός ανέτειλε στη ζωή μας ως αγάπη

Ό,τι έκαμε, ήταν για να μας διδάξει ότι η αγάπη είναι το παν. Και ότι, χωρίς αυτήν, η ζωή μας είναι ένας κόσμος γεμάτος σκοτάδι. Ο Χριστός θυσιάσθηκε, προσφέρθηκε σε μας από αγάπη, μας τίμησε κάνοντάς μας φίλους του αγαπητούς. 

Έδειξε τον τρόπο της αληθινής αγάπης, διδάσκοντάς μας με το τέλειο παράδειγμά του πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη, απ’ το να ζεις και να πεθαίνεις για τον άλλο. 
Αυτή και μόνο η αγάπη αποτελεί την ανυπέρβλητη καταξίωσή μας. Διότι «πλήρης ων της αγάπης» ο άνθρωπος, αγγίζει την τελειότητα, γίνεται όμοιος με τον Πατέρα του τον «εν τοις ουρανοίς» (Λουκ. 6, 36). 
Και βαθιά μέσα μας, στη δική μας καρδιά, αυτός ο Θεός έ­βα­λε την α­γά­πη, Αυ­τός την τρο­φο­δο­τεί, Αυτός την αναζωπυρώνει αδιάκοπα, αρκεί εμείς να ζούμε κατά τις εντολές του (Ιω. 14, 21· 15, 13-15). 

Καιρός να πλησιάσουμε αυτή τη θεϊκή φωτιά της αγάπης του, πριν η δική μας καταντήσει μια μικρή, αδύναμη σπίθα, έτοιμη να σβήσει απ’ την παγωνιά του κακού. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, «πώς θα ζεσταθεί με μια σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;» (Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς). 

ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 396, Ιούλ. 2016 

Αντιύλη

Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα 
Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504 

© Το χαμομηλάκι | To hamomilaki