Ποτέ μην μαλώνεις το παιδί για τη συμπεριφορά του, γιατί η συμπεριφορά του είσαι εσύ.

Το βλέπουμε συνεχώς να συμβαίνει δίπλα μας. Στο σχολείο, στην παιδική χαρά, στα παιδικά πάρτι, στην παραλία και όπου αλλού συναντάμε γονείς με παιδιά. Το βλέπουμε και μέσα στο σπίτι μας και στον ίδιο τον καθρέφτη. 

Οι μεγάλοι μαλώνουν τους μικρούς γιατί δεν συμπεριφέρονται σωστά 

ή γιατί δεν συμπεριφέρονται όπως θα ήθελαν εκείνοι.
Το κάνω κι εγώ συνέχεια. Ανεβάζω την ένταση της φωνής μου, σμίγω τα φρύδια, κοιτάζω έντονα και ρωτάω: 

Είναι σωστή συμπεριφορά αυτή; 

Σε ποιόν μιλάς με αυτό το ύφος; 

και μετά ηρεμώ γιατί νομίζω ότι κέρδισα και το νήπιο κατάλαβε τη διαφορά ανάμεσα στη σωστή και τη λάθος συμπεριφορά.

Ποτέ μην μαλώνεις, όμως, το παιδί για τη συμπεριφορά του, γιατί η συμπεριφορά του είσαι εσύ. 

Εσύ είσαι υπεύθυνος για το ύφος και τις λέξεις που επιλέγει για να εκφράσει αυτό που νιώθει. Εσύ είσαι ο χάρτης που δείχνει τη διαδρομή που θα ακολουθήσει στο μέλλον. Εσύ είσαι η παλέτα με τα χρώματα.

Πως περιμένεις να είναι ένα παιδί ευγενικό, όταν εσύ δεν του είπες μία φορά Ευχαριστώ ή πως περιμένεις να κάτσει στο τραπέζι να φάει, σαν ενήλικας, όταν εσύ παίζεις με το κινητό σου την ώρα του φαγητού. Το ξέρω ότι έχεις δουλειά και απλά κοιτάς τα μηνύματα σου. Και το παιδί το ξέρει και σε δικαιολογεί. Το ερώτημα είναι γιατί δεν το δικαιολογείς εσύ όταν δεν θέλει να καθίσει στο εστιατόριο να φάει μαζί με τους μεγάλους;

Ποτέ μην μαλώνεις ένα παιδί για τη συμπεριφορά του. Προσπάθησε να γίνεις η συμπεριφορά του. 

Είναι υποχρέωση του γονιού να γεμίσει το μυαλό του παιδιού με αξίες και ιδέες. Είναι μέρος της δουλειάς του, να του εξηγήσει τη σημασία της συμπεριφοράς για τη μετέπειτα πορεία του. Ο πατέρας μου έλεγε ότι είμαστε αυτό που θα θυμούνται από εμάς όταν θα φύγουμε. Δηλαδή, είμαστε η συμπεριφορά μας.

Όλοι θυμούνται ένα γλυκό καλοπροαίρετο άνθρωπο ή μια αναπάντεχη καλημέρα από έναν άγνωστο. 

 Όλοι θυμούνται αυτόν που έτρεξε πρώτος να βοηθήσει κάποιον που έπεσε ή αυτόν που σηκώθηκε στο τρένο για να κάτσει ένα παιδάκι με τη μαμά του. 

Ενώ κανένας δεν θέλει να θυμάται τον αγενή, τον αγέλαστο και τον συνοφρυωμένο. Κανένας δεν θέλει να κάνει παρέα με αυτόν που συνέχεια τσακώνεται στο φανάρι ή που μιλάει άσχημα στο σερβιτόρο σε ένα εστιατόριο. Κανένας δεν αναζητά τον οδηγό που ανοίγει το παράθυρο και αδειάζει το τασάκι του στο μοναδικό πράσινο σημείο της πόλης και κανένας δεν κάθεται στο παγκάκι δίπλα σε αυτόν που διώχνει τα ζώα από το πάρκο.

Την συμπεριφορά μας την κουβαλάμε στην πλάτη μας και την φορτώνουμε στις πλάτες των παιδιών μας. 

Συνεπώς οι ευθύνες κι οι υποχρεώσεις μας απέναντι τους αλλά και απέναντι στην κοινωνία, είναι μεγάλες . 

Εμείς δημιουργούμε τις συμπεριφορές που στη συνέχεια μας ενοχλούν και επιπλήττουμε τα παιδιά μας γι’ αυτές. 
Εμείς είμαστε αυτό που δεν μας αρέσει. Τα παιδιά δεν φέρουν καμία ευθύνη και γι’ αυτό άλλωστε δεν μπορούν με μια επίπληξη να κατανοήσουν το λάθος που πιθανώς τους χρεώνουμε.
Ποτέ μην μαλώνεις ένα παιδί για τη συμπεριφορά του, εάν δεν είσαι έτοιμος να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να κάνεις το ίδιο. Εμείς φυτεύουμε το σπόρο για να ανθίσουν τα παιδιά μας. Είναι στο χέρι μας.

Πηγή

Προβλήματα στη συμπεριφορά των παιδιών, που δεν πρέπει να αγνοήσετε

Στα μάτια των γονέων, το παιδί τους είναι το καλύτερο που υπάρχει στον κόσμο, όμως υπάρχουν στιγμές που παρατηρείτε ορισμένα προβλήματα στη συμπεριφορά του, τόσο μικρά που τις περισσότερες φορές τα προσπερνάτε χωρίς να δώσετε την πρέπουσα σημασία. 

Όσο ασήμαντα κι αν είναι αυτά τα προβλήματα δεν πρέπει για κανένα λόγο να τα αγνοήσετε, καθώς θα δώσετε το μήνυμα στο παιδί ότι μπορεί να τα επαναλάβει χωρίς κανένα κόστος. 

Παρακάτω θα δείτε τα 6 πιο συνηθισμένα προβλήματα 

στη συμπεριφορά των παιδιών:

Σας διακόπτει όταν μιλάτε
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Το παιδί σας μπορεί να είναι απίστευτα ενθουσιασμένο επειδή έχει κάτι να σας πει ή να σας κάνει μια ερώτηση, αλλά επιτρέποντάς του να εμπλακεί στις συζητήσεις σας, δεν του διδάσκετε πώς να είναι προσεκτικό απέναντι στους άλλους ή πώς να μάθει να περιμένει όταν είστε απασχολημένοι. 

Ως αποτέλεσμα, θα θεωρήσει ότι δικαιούται την προσοχή των άλλων ανθρώπων και δεν θα είναι σε θέση να ανεχθεί την απογοήτευση, υποστηρίζει ο ψυχολόγος Jerry Wyckoff, Ph.D.

Παίζει πολύ επιθετικά
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Δεν πρέπει να αγνοήσετε τις επιθετικές πράξεις του παιδιού σας κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, όταν για παράδειγμα σπρώχνει τον αδελφό του ή ενοχλεί κάποιο φίλο του. 

Αν δεν το σταματήσετε, η σκληρή συμπεριφορά του μπορεί να γίνει συνήθεια από την ηλικία των 8 ετών. 

Επιπλέον, με αυτό τον τρόπο στέλνετε στο παιδί το μήνυμα ότι είναι αποδεκτό να πληγώνει τους ανθρώπους, αναφέρει η σύμβουλος γονέων Michele Borba, Ed.D.

Κάνει ότι δεν σας ακούει
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Όταν λέτε στο παιδί σας δύο, τρεις, ακόμα και τέσσερις φορές να κάνει κάτι που δεν θέλει, όπως να μπει στο αυτοκίνητο ή να μαζέψει τα παιχνίδια του, στέλνετε το μήνυμα ότι είναι εντάξει να σας αγνοήσει και ότι εκείνο έχει το πάνω χέρι στη σχέση σας. 

Υπενθυμίζοντας στο παιδί να κάνει κάτι ξανά και ξανά, απλά το εκπαιδεύετε να περιμένει μέχρι την επόμενη υπενθύμιση αντί να σας δώσει προσοχή την πρώτη φορά που θα του πείτε κάτι, τονίζει ο ψυχολόγος Kevin Leman, Ph.D.

Παίρνει πρωτοβουλίες μόνο του
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Αφήνοντας το παιδί να έχει τον έλεγχο των δραστηριοτήτων που εσείς πρέπει να ρυθμίσετε, δεν του διδάσκετε ότι πρέπει να ακολουθήσει τους κανόνες. 

Μπορεί να είναι χαριτωμένο όταν το 2 ετών παιδάκι σας προσπαθεί να φτάσει τον πάγκο της κουζίνας για να βγάλει τα μπισκότα από το ντουλάπι, αλλά περιμένετε μέχρι να γίνει 8 ετών και να πηγαίνει στο σπίτι του φίλου του τρία στένα παρακάτω χωρίς να σας ζητά την άδεια.

Αρχίζει να αυθαδιάζει
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Μπορεί να μη σκέφτεστε ότι το παιδί σας θα αρχίσει να αυθαδιάζει προτού μπει στην εφηβεία, αλλά αυτή η συμπεριφορά αρχίζει συχνά όταν τα παιδιά προσχολικής ηλικίας μιμούνται τα μεγαλύτερα παιδιά για να ελέγξουν την αντίδραση των γονιών τους. 

Κάποιοι γονείς το αγνοούν επειδή πιστεύουν ότι είναι μια φάση που θα περάσει, αλλά αν δεν το αντιμετωπίσετε, μπορεί να βρεθείτε με έναν έφηβο που δεν σέβεται τους άλλους και δυσκολεύεται να κάνει φιλίες.

Λέει ψέματα
Γιατί δεν πρέπει να το αγνοήσετε: 

Μπορεί να μην φαίνεται μεγάλο πρόβλημα αν το παιδί σας λέει ότι έστρωσε το κρεβάτι του ενώ δεν το έκανε ή αν υπερηφανεύεται σε ένα φίλο του ότι πήγε στη Walt Disney World ενώ δεν έχει μπει ποτέ σε αεροπλάνο, αλλά είναι σημαντικό να αντιμετωπίσετε κάθε είδους ανειλικρίνεια. 

Το ψέμα μπορεί να γίνει συνήθεια αν το παιδί σας μάθει ότι είναι ένας εύκολος τρόπος να διορθώσει τα πράγματα, να αποφύγει να κάνει κάτι που δεν θέλει ή να γλιτώσει την τιμωρία για κάτι που έχει ήδη κάνει.

infokids

Πότε οι αθώες συμπεριφορές του παιδιού πρέπει να μας ανησυχήσουν;

Ποιες συμπεριφορές του παιδιού που μοιάζουν αθώες είναι τελικά ανησυχητικές;

Μπορεί να προσπερνάμε κάποιες συνήθειες των παιδιών γιατί θεωρούμε πως είναι αθώες ή να τις συγχωρούμε με τη λογική ότι «παιδιά είναι», όμως αν αυτές επαναλαμβάνονται τότε είναι πιθανό να διογκωθούν, δημιουργώντας προβλήματα στο παιδί και στις συναναστροφές του ακόμα και στην ενήλικη ζωή του. 

Ας δούμε μερικές από αυτές:

Λέει μικρά ψεματάκια, 

όπως για παράδειγμα όταν θέλει να κρύψει μια ζημιά που έκανε. 
Για να τα σταματήσει φροντίστε να διατηρείτε την ψυχραιμία σας καθώς πιθανόν να το κάνει επειδή φοβάται την τιμωρία ή τον θυμό σας.

Προσπαθεί με τη γκρίνια να προσελκύσει την προσοχή σας. 

Αφενός ελέγξτε αν πράγματι δεν του αφιερώνετε αρκετό χρόνο, αφετέρου διδάξτε του πώς να έχει υπομονή και να περιμένει για να ικανοποιηθούν όσα ζητάει.

Ζηλεύει πολύ το αδερφάκι του. 

Δύσκολο το πρωτότοκο δεν θα ζηλέψει το καινούργιο μέλος της οικογένειας. Ωστόσο η ζήλια θα πρέπει να αρχίσει να μετριάζεται καθώς τα δύο παιδιά περνούν χρόνο μαζί. 
Αν αυτό δεν συμβεί, σημαίνει πως είτε το πρωτότοκο δεν έχει προετοιμαστεί σωστά είτε δεν μοιράζετε σωστά τον χρόνο σας και στα δύο.

Τα περιμένει όλα έτοιμα.

Αντί να πιέζετε το μικρό σας να σας βοηθήσει, δοκιμάστε να το συμπεριλάβετε στις δουλειές του σπιτιού κάνοντας την ενασχόλησή του να μοιάζει με παιχνίδι. 
Το να τα έχει όλα έτοιμα χωρίς καμία προσπάθεια, είναι βέβαιο πως θα του δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον.

Δεν βοηθάει άλλα παιδιά όταν το έχουν ανάγκη, 

όπως για παράδειγμα ένα παιδί – θύμα ενδοσχολικής βίας. 
Είναι σημαντικό, όμως να καλλιεργήσετε από νωρίς στο παιδί σας την εν-συναίσθηση και το αίσθημα αλληλεγγύης ειδικά προς τους πιο αδύναμους.

altsantiri

Το παιδί που παραφέρεται εκπέμπει SOS!

Μήπως το παιδί παραφέρεται ανεξήγητα; 

Το τρίχρονο χτυπάει το μωρό αδερφάκι του, ή το πεντάχρονο σου πετάει ξαφνικά ένα παιχνίδι με δύναμη ή το επτάχρονό σου χτυπάει δυνατά την πόρτα καθώς την κλείνει. 

Τι κάνεις; 

Σίγουρα, μπορείς να ανταποκριθείς με τιμωρία, αφού οι συμπεριφορές αυτές είναι ξεκάθαρα απαράδεκτες. 

Με τον τρόπο αυτό όμως δεν θα μάθεις ποτέ ποιο είναι το συναίσθημα αυτό, που το παιδί σου βρίσκει τόσο αβάσταχτο, ώστε φτάνει στο σημείο να το εκδραματίσει. Δηλαδή, θα χάσεις το σήμα SOS που εκπέμπει το παιδί.

Μήπως πρέπει να παραβλέψεις την κακή συμπεριφορά; 

Όχι βέβαια! Εννοείται ότι πρέπει να παρέμβεις για να παραμείνουν όλοι ασφαλείς. 

(Σε έναν «τέλειο» κόσμο, φυσικά, η όποια παρέμβαση θα γινόταν πριν το παιδί φτάσει στο σημείο να εκπέμψει SOS με τέτοιο τρόπο. Οι οικογένειες όμως αποτελούνται από ανθρώπους, που εξ ορισμού, δεν είμαστε τέλειοι... Και αυτό είναι εντάξει. Η αγάπη μας εξυπηρετεί καλύτερα από το «τέλειο» κάθε φορά).

Καθώς λοιπόν θα θέτεις τα όρια –ήρεμα και ευγενικά- θύμισε στον εαυτό σου ότι υπάρχει κάποιος λόγος για τη συμπεριφορά του παιδιού. Μπορεί να μην είναι κάτι που θα θεωρούσες καλό λόγο, αλλά... είναι ο δικός του λόγος.

Έπειτα, αναγνώρισε την ανάγκη ή το συναίσθημα που κινητοποιεί αυτή τη συμπεριφορά του παιδιού. Αυτό θα δώσει στο παιδί τη βοήθεια που χρειάζεται για να συνεργαστεί μαζί σου. Εάν δεν αναγνωρίσεις την ανάγκη, δεν θα φτάσεις στην πηγή της κακής συμπεριφοράς.

Ας δούμε μερικά παραδείγματα αποκωδικοποίησης μίας συμπεριφοράς SOS:

Παιδιά που είναι μονίμως δύστροπα και μη συνεργάσιμα συνήθως χρειάζονται περισσότερο ύπνο, περισσότερη σύνδεση, να αντιμετωπιστεί μία άσχημη σωματική αίσθηση (π.χ πόνος) ή απλώς μία ασφαλή ευκαιρία να κλάψουν στην αγκαλιά του γονιού.

Παιδιά που ανταγωνίζονται τα αδέρφια τους συχνά χρειάζονται να αισθανθούν πιο συνδεδεμένα με τους γονείς τους, πιο «ορατά» και ότι εκτιμώνται περισσότερο γι’ αυτό που είναι. 

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αδέρφια ξεκινάει από τον αγώνα για «σπάνιους πόρους» –την αγάπη, την προσοχή, την τρυφερότητα των γονιών. Το κάθε παιδί χρειάζεται να αισθάνεται ότι ποτέ δε θα μπορούσες να αγαπήσεις κάποιον περισσότερο.

Παιδιά που «δεν ακούνε» συνήθως έχουν εκπαιδευτεί να μην παίρνουν στα σοβαρά τον γονιό, εάν δεν ξεφωνίσει. 

Ουσιαστικά ζητούν από το γονιό να ηρεμήσει και να συνδεθεί.

Παιδιά που ξεσπούν επιθετικά αισθάνονται μέσα τους αβάσταχτο φόβο. Χρειάζονται να γελούν (όταν δεν είναι θυμωμένα), ώστε ν’ αρχίσουν να λιώνουν το φόβο και έπειτα, όταν αισθανθούν αρκετά ασφαλή, να βιώσουν αυτόν τον φόβο με την παρουσία του γονέα. Η στιγμή αυτή μπορεί να μοιάζει με ξέσπασμα παράφορης οργής, αλλά στη συνέχεια θα ακολουθήσουν δάκρυα και έπειτα τρυφερότητα και συνεργασία.

Παιδιά που επαναστατούν συνεχώς συνήθως χρειάζονται να αισθανθούν πιο ισχυρά, ικανά, επαρκή και ότι τους δίνεται σεβασμός. Χρειάζονται να τα ακούμε και να τους δείχνουμε ότι τα ακούμε, ακόμα και όταν δεν συμφωνούμε μαζί τους.

Παιδιά που μας δείχνουν ασέβεια, δίνουν το μήνυμα ότι δεν αισθάνονται αρκετή σύνδεση, ζεστασιά και σεβασμό από εμάς. Συχνά, η ασέβεια του παιδιού είναι αποτέλεσμα ενός γονιού που φωνάζει και έχει ο ίδιος ξεσπάσματα.

Παιδιά που λένε ψέματα, αισθάνονται φόβο. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να αναλογιστούμε, τι είναι αυτό στη δική μας ανταπόκριση, που κάνει το παιδί να αισθάνεται τόση ανασφάλεια, που να χρειάζεται να μας πει ψέματα;

Παιδιά που συνεχώς πιέζουν τα όρια συνήθως χρειάζονται να ξέρουν ότι ο γονιός είναι υπεύθυνος, έχει τον έλεγχο και θα τα κρατήσει ασφαλή – ενώ θα τα αγαπάει ακόμα. Αυτό το δείχνουμε στο παιδί θέτοντας όρια ξεκάθαρα και σταθερά, αλλά με ενσυναίσθηση και κατανόηση. 

Για παράδειγμα 

«Ήθελες Χ και συμπεριφέρθηκες με τον Ψ τρόπο. Καταλαβαίνω. Όμως η Ψ συμπεριφορά δεν είναι εντάξει, γιατί στεναχωρεί/ πονάει/ πληγώνει/ σπάει τον τάδε (άνθρωπο ή αντικείμενο). Μπορείς αντί γι αυτό να κάνεις το Ζ».

Θα μπορέσει το παιδί να εξηγήσει τις ανάγκες του εάν το ρωτήσεις; Όχι, γι’ αυτό εκδραματίζει τα αρνητικά συναισθήματα με τέτοιο τρόπο.

Υπάρχουν όμως οι ακόλουθες ερωτήσεις που μπορείς ως γονιός να κάνεις στον εαυτό σου, οι οποίες θα σε βοηθήσουν να αποκωδικοποιήσεις την ανάγκη, να ανταποκριθείς σε αυτή και να αλλάξεις την άσχημη συμπεριφορά:

1. Ποια είναι η συμπεριφορά που σε ενοχλεί περισσότερο στο παιδί σου; 

Αυτή η συμπεριφορά είναι ένα μήνυμα SOS.

2. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό σχετικά με το τι βρίσκεται πίσω από αυτό το SOS του παιδιού; (Ποιά ανάγκη ή συναίσθημα εκδραματίζει το παιδί; Σύνδεση; Αυτονομία; Ύπνο; Λιγότερη επίκριση ή έλεγχο από τον μπαμπά; Περισσότερο χρόνο μόνο του μαζί με τη μαμά;)

3. Με ποιες πράξεις μπορείς να ανταποκριθείς στο SOS του παιδιού; 

Κάνε μία λίστα.

4. Παρατήρησε πως ο δικός σου φόβος σε εμποδίζει να ανταποκριθείς στην ανάγκη του παιδιού σου (για παράδειγμα, εάν ξαφνικά αρχίσει να μιλάει και πάλι «μωρουδίστικα», αισθάνεσαι την ανάγκη να το διορθώσεις ή μπορείς να αποδεχθείς την προσωρινή του ανάγκη να φροντιστεί σαν μωρό;). 

Ανάπνευσε μέσα σε αυτόν τον δικό σου φόβο και άφησέ τον να φύγει. 

Μόλις ικανοποιήσουμε την ανάγκη του παιδιού, το παιδί μπορεί να προχωρήσει. Όταν αρνούμαστε μία ανάγκη του, το παιδί μένει παγιδευμένο.

5. Κάνε ένα σχέδιο, για να πραγματοποιείς τουλάχιστον μία από τις πράξεις που έχεις στη λίστα σου κάθε μέρα για μία εβδομάδα (μπορεί να είναι και οι ίδιες δράσεις ξανά και ξανά).

6. Παρατήρησε πως αλλάζει η συμπεριφορά του παιδιού. 

Τι έμαθες σχετικά με τις ανάγκες του;

7. Τι θα κάνεις διαφορετικά στο εξής;

sofokleousin

Και τι δεν κάνουν τα παιδιά για να τραβήξουν την προσοχή της μαμάς!

Πολλές μητέρες ρωτούν γιατί το παιδί τους αλλάζει συμπεριφορά,

όταν τις βλέπουν.

Γιατί ξαφνικά γίνονται απείθαρχα, σκαρφαλώνουν σε καναπέδες, μιλάνε άσχημα, γίνονται προκλητικά ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι όλα αυτά αποτελούν μία ανάρμοστη συμπεριφορά, την οποία δεν την έχουν όταν η μητέρα δεν είναι παρούσα.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής εξηγεί ότι υπάρχουν διάφορες απόψεις για το θέμα αυτό, οι επικρατέστερες αιτίες όμως είναι οι εξής:

• Το παιδί αντιδρά με αυτό τον τρόπο γιατί αισθάνεται την έλλειψη της μητέρας

Είναι γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις, η μητέρα αναγκάζεται λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων να απουσιάζει πολλές ώρες από το σπίτι. Όταν επιστρέφει πρέπει να κάνει τις καθημερινές δουλειές του σπιτιού, μαγείρεμα, δουλειές κλπ. έτσι μειώνεται ο χρόνος που περνά αποκλειστικά με το παιδί της. Το παιδί νιώθει ότι η μητέρα βάζει προτεραιότητα τις δουλειές του σπιτιού.

Για να τραβήξει, λοιπόν, το ενδιαφέρον της μητέρας αντιδρά με:

• Γκρίνια: θέλω να φάω στο πορτοκαλί πιάτο και όχι στο μπλε
• Ανυπακοή και άρνηση: κλείσε την τηλεόραση και έλα να φας «όχι θέλω λίγο ακόμη»
• Έχει παράλογες απαιτήσεις: δεν θέλω να πιω γάλα το πρωί, θέλω αναψυκτικό κλπ.
• Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να κλιμακωθεί και να φτάσει στην επιθετικότητα, να δαγκώνει, να βρίζει να χτυπά
• Ένας άλλος λόγος που αρκετοί ψυχολόγοι θεωρούν ότι ευθύνεται για μια τέτοια συμπεριφορά είναι το συναίσθημα ασφάλειας που δημιουργείται στο παιδί
• Η μαμά είναι το πρόσωπο εκείνο που μπορεί να του λύσει όλα του τα προβλήματα, το πρόσωπο στο οποίο έχει όλη την άνεση να συμπεριφερθεί όπως νιώθει, ακόμα και άσχημα
• Το παιδί καθημερινά καλείται να υπακούει σε όρια και κανόνες, είτε είναι στο σχολικό περιβάλλον, είτε ακόμα και στην παιδική χαρά, «θα περιμένεις τη σειρά σου», «δεν περπατάμε στον δρόμο», « δεν τρέχουμε», «δεν σκαρφαλώνουμε»
• Έτσι μόλις συναντά τη μαμά του, χαλαρώνει από αυτό το πρόγραμμα και κάνει μία συναισθηματική παλινδρόμηση , μπεμπεκίζει, η οποία εκδηλώνεται με άτακτες ή προκλητικές συμπεριφορές.

Μια λιγότερο συχνή αιτιολογία είναι η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, ο χαρακτήρας του.

• Είναι παιδιά δύσκολα, από την φύση υπάρχουν παιδιά που γεννιούνται και είναι ιδιόρρυθμα στην συμπεριφορά τους
• Μεγαλώνοντας είναι σκληρά, ανυποχώρητα και εξαιρετικά απείθαρχα και ανυπάκουα
• Το αντιφατικό είναι ότι τις περισσότερες φορές οι γονείς αυτών των παιδιών είναι πολύ ήρεμοι, συμπονετικοί και είναι εντυπωσιακή η ηρεμία και η υπομονή με την οποία τα χειρίζονται
• Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να εμφανίζεται μόνο μπροστά στους γονείς και συνήθως εξαλείφεται μέχρι την εφηβεία

Πώς πρέπει οι γονείς να αντιδράσουν σε αυτές τις συμπεριφορές;

• Όταν μιλάμε για ένα παιδί 3-4 ετών, προσπαθούμε να ενθαρρύνουμε την καλή συμπεριφορά και να μην επικρίνουμε την άσχημη. Όταν παίζει όμορφα και ήρεμα του λέμε: μπράβο, τι καλό παιδί που είσαι κλπ.
• Αγνοείστε την άσχημη συμπεριφορά του επιλέγοντας να κάνετε κάτι άλλο
• Αγνοείστε το, ασχοληθείτε με κάτι άλλο διαβάστε ένα βιβλίο, ή ποτίστε τα λουλούδια. Όταν σταματήσει την συμπεριφορά αυτή, τότε ασχοληθείτε πάλι μαζί του ενεργητικά

Σε παιδιά σχολικής ηλικίας καλό είναι να αποφεύγετε σαρκαστικά σχόλια

• Υποτιμητικά «κάνεις σαν μωρό» ή να του μιλάτε εχθρικά «θα σε τσακίσω»
• Μην το απορρίπτετε «σε βαρέθηκα, θα φύγω»
• Μην το απειλείτε «δεν θα σου ξαναπάρω τίποτα»
• Μιλήστε του ήρεμα και αποφασιστικά
• Χαμηλώστε στο ύψος των ματιών του κρατήστε το από τα δυο του χέρια κάντε βλεματικη επαφή και πες τε του «δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις» με τρόπο που να δείχνει πως περιμένετε από το παιδί να υπακούσει, πως δεν έχει άλλη επιλογή
• Πείτε αυτό που θέλετε και μην περιμένετε ανταπάντηση, επαναλάβετε αυτή την διαδικασία κάθε φορά που θα κάνει παλαβομάρες
• Στην αρχή μπορεί να χρειαστεί να το κάνετε συχνά, μπορεί να πρέπει συνδυαστικά να τον βάλετε σε μια καρέκλα για λίγο να σκεφτεί αυτό του έκανε
• Δώστε του να καταλάβει ότι θα είναι υπεύθυνος των επιλογών του
• Ότι είναι δικαίωμα του να παίζει όπως θέλει, με όποιο τρόπο θέλει να εκφραστεί, αρκεί να είναι ασφαλές αυτό που κάνει και να σέβεται τους άλλους, να μην τους ενοχλεί

Συμβουλή Ειδικού:
Τα παιδιά καθημερινά δοκιμάζουν τα όρια και τις αντοχές των γονιών τους. Είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο, μας διεκδικούν ειδικά όταν ο χρόνος που περνούν μαζί μας είναι λιγοστός. 

Ας τους μιλήσουμε όταν είναι ήρεμα τα πράγματα, να ανταλλάξουμε απόψεις και να καταλήξουμε σε αποφάσεις. Έτσι σιγά σιγά το παιδί αντιλαμβάνεται τις συνθήκες και συνεργάζεται καλύτερα.

boro

Δεν ενθαρρύνουμε την κακή συμπεριφορά των παιδιών μας

Όσο το παιδί είναι μικρό, απορροφά σαν σφουγγάρι τα πάντα, έτσι εάν μάθει από μικρό τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, θα έχουμε λιγότερα προβλήματα μαζί του στο μέλλον. 

Η επανεκπαίδευση ενός παιδιού αργότερα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.

************

Το παιδί δεν υπακούει πάντα στους γονείς του. 

Αυτό βέβαια δεν είναι ο κανόνας. 

Κάποιες φορές όμως οι γονείς δυστυχώς χωρίς να το καταλαβαίνουν χειροτερεύουν την κατάσταση με την δική τους συμπεριφορά.

Στο άρθρο που ακολουθεί εξηγούνται κάποιες πρακτικές ανατροφής των παιδιών και ποιες αντιδράσεις των γονέων δεν ενθαρρύνουν τα παιδιά στο να συμπεριφέρονται σωστά.

Ασυνέπεια
Λέτε στο παιδί σας ότι δεν επιτρέπεται να φάει άλλη καραμέλα σήμερα. Το παιδί ξεσπά σε κλάματα και εσείς του δίνετε να φάει άλλη μια. Εάν συμπεριφέρεστε με αυτόν τον τρόπο, θα καλλιεργείστε στο παιδί την ιδέα ότι κάθε φορά που αρχίζει να διαμαρτύρεται, παίρνει ό, τι θέλει.

Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της τιμωρίας
Όλοι μας έχουμε τουλάχιστον μια φορά συναντήσει εκείνους τους γονείς που απειλούν και προειδοποιούν ότι : ‘Αν το κάνεις αυτό πάλι, δεν θα δεις τηλεόραση’ ή ‘εγώ δεν πρόκειται ποτέ να σε πάρω στο παιχνίδι μαζί μου αν συμπεριφέρεσαι έτσι,ή δεν έχει παγωτό για σένα …’ και ούτω καθεξής … και στη συνέχεια αφήνουν τα πράγματα να παίρνουν την δική τους πορεία και ξεχνάνε τις υποσχέσεις τους. Φυσικά, τα παιδιά κάνουν τα πράγματα που τους είπαν να μην τα κάνουν, ξανά. Γιατί όχι; Δεν θα αντιμετωπίσουν καμιά συνέπεια.

Δικαιολογίες
‘Είναι κουρασμένο.’ ‘Είναι απλώς ένα παιδί’. ‘Είναι πεινασμένο’. 

Φυσικά δεν απαιτούμε από τα παιδιά να είναι τέλεια όλη την ώρα. Τα παιδιά πράγματι μπορεί να είναι πεινασμένα ή κουρασμένα ή σε κακή διάθεση. Ιδιαίτερα όταν είναι σε μικρή ηλικία και δεν μπορούν να εκφράσουν καθαρά τα συναισθήματά τους. Ακόμη και τα μεγαλύτερα μπορεί να είναι πεισματάρικα. Αλλά δεν πρέπει να δικαιολογείτε το παιδί σας πάρα πολύ συχνά. Αυτό δεν είναι καλό.

Απειλές
Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, ο εκφοβισμός είναι το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας γονιός. θα μπορούσε ακόμη να είναι κάτι μοιραίο. Μία ομάδα επιστημόνων σε πειράματα που έκαναν έδειξαν ότι τα παιδιά που τους είπαν οι γονείς ότι θα τιμωρηθούν αυστηρά σε περίπτωση που πουν ψέματα, στην πραγματικότητα ήταν πιο επιρρεπείς στα ψέματα.

Φωνές
Το γεγονός ότι υψώνετε την φωνή σας, δεν σημαίνει ότι το παιδί σας θα σας ακούσει και θα κάνει αυτό που λέτε, αλλά ακόμη και εάν υπακούσει, θα είναι για λίγο. Με αυτήν την μέθοδο, θα χαλάσετε την σχέση σας μαζί του.

Η σωματική τιμωρία
Σύμφωνα με διάφορες μελέτες, αν ένα παιδί βιώνει σωματική τιμωρία πάρα πολύ συχνά, τότε μπορεί να γίνει πιο επιθετικό και απόμακρο και ελαττώνεται η αυτοεκτίμηση του. Αυτά τα παιδιά πιθανότατα θα μάθουν πώς να αποφύγουν τον πόνο αντί να μάθουν τι πρέπει να κάνουν για να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους.

Χαμογελώντας και επιβραβεύοντας ανάρμοστη συμπεριφορά
Μπορεί να σας φαίνεται ότι το παιδί σας είναι χαριτωμένο όταν γέρνει πίσω στην καρέκλα σε μια καφετέρια και τραγουδά το αγαπημένο του τραγούδι, ή όταν αρχίζει να τρώει με τα δάχτυλά του. Αλλά οι άνθρωποι γύρω σας δεν θα το εκτιμήσουν καθόλου. Τα παιδιά σας θα συνεχίσουν να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που θέλουν, αν δεν τους υπενθυμίσετε πώς πρέπει να συμπεριφέρονται σε δημόσιους χώρους και γύρω από τους άλλους.

Όσο το παιδί είναι μικρό, απορροφά σαν σφουγγάρι τα πάντα, έτσι εάν μάθει από μικρό τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, θα έχουμε λιγότερα προβλήματα μαζί του στο μέλλον. Η επανεκπαίδευση ενός παιδιού αργότερα είναι πολύ πιο δύσκολο πράγμα.

tilestwra