Ένα τραγουδάκι για την Ελλάδα και ο Εθνικός Ύμνος, από ένα κοριτσάκι δυόμιση χρονών!!

Χρόνια Πολλά

και πάντα Ελεύθερα!!

https://www.youtube.com/watch?v=VQKJIFUZHok

Το Χαμομηλάκι

Πώς οι άνθρωποι με δύσκολη παιδική ηλικία καταφέρνουν να ευτυχήσουν

Πόσο άσχημη χρειάζεται να είναι η παιδική μας ηλικία για να μπορούμε να πούμε πως πιθανότατα θα έχουμε μια προβληματική και δυστυχισμένη ενήλικη ζωή; 

Οι επιστήμονες μελετούν ακριβώς αυτή τη σύνδεση. Τόσοι πολλοί μάλιστα που αυτή η ερώτηση έχει απαντηθεί ξανά και ξανά με διαφορετικούς τρόπους.

Έτσι, οι ερευνητές “εφηύραν” ένα ορισμό για το πόσο άσχημη ακριβώς χρειάζεται να είναι η παιδική μας ηλικία για να καταστρέψει το υπόλοιπο της ζωής μας. 

Προσδιόρισαν 10 σοβαρούς παράγοντες κινδύνου, όπως το διαζύγιο, ένας αλκοολικός γονιός, ένας χρήστης ουσιών στην οικογένεια, σεξουαλική κακοποίηση, βία στο σπίτι, αλλά και ψυχική ασθένεια σε ένα οικογενειακό μέλος – και ύστερα παρατήρησαν χιλιάδες παιδιά για να δουν ποια θα ήταν η επίδραση αυτών των παραγόντων κινδύνου.

Βρήκαν ότι αν ένα παιδί αντιμετωπίζει τέσσερις ή περισσότερους παράγοντες κινδύνου, οι πιθανότητες μιας ευτυχισμένης ζωής είναι ελάχιστες και οι πιθανότητες δυστυχισμένης ζωής υψηλές. 

Πρόκειται βέβαια μόνο για αριθμούς, στατιστικές, πιθανότητες, αλλά αυτό που οι αριθμοί αποκαλύπτουν είναι ότι αν οι παράγοντες κινδύνου είναι πολλοί, οι πιθανότητες ευτυχίας είναι ξεκάθαρα εναντίον του.

Φυσικά, οι πιθανότητες είναι απλά πιθανότητες, και οι έρευνες αυτές δεν έχουν αξιολογήσει άλλες πιθανές θετικές συνθήκες. 

Αν κάποιος είναι τυχερός, μπορεί να αποχωρήσει νωρίς από το σπίτι, για να βρει την τύχη του κάπου αλλού. Σε αυτό το «τεστ» λοιπόν, εγώ είχα το χειρότερο σκορ, είχα 8 παράγοντες κινδύνου.

Οι πιθανότητες ευτυχίας ήταν ξεκάθαρα εναντίον μου και σύμφωνα με τις έρευνες, δεν θα κατάφερνα πολλά στη ζωή μου. 

Θα έπρεπε να είχα ήδη γίνει αλκοολικός, να υπέφερα από μείζονα κατάθλιψη, να μην μπορούσα να πετύχω επαγγελματικά ή να μεγαλώσω μια οικογένεια και πιθανότατα να πέθαινα νωρίς, είτε από αυτοκτονία, είτε από αλκοολισμό ή χρήση ναρκωτικών ουσιών.

Είχα έναν ψυχωτικό πατέρα και έναν κακοποιητικό, αλκοολικό πατριό. Η μητέρα μου έγινε αλκοολική και χώρισε δύο φορές. Είδα τη μητέρα μου κακοποιημένη. Φρόντιζα μόνος τον εαυτό μου, όσο οι γονείς μου έπιναν. Παρουσίαζα μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠΥ και δυσλεξία.

Τώρα είμαι 68 ετών και είμαι παντρεμένος με μια καταπληκτική γυναίκα από το 1998. 

Έχουμε τρία επιτυχημένα παιδιά, εγώ είμαι ψυχίατρος παιδιών και εφήβων και ειδικεύομαι στις μαθησιακές δυσκολίες. 

Είμαι συγγραφέας 20 βιβλίων που έχουν πουλήσει 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Κάνω διαλέξεις, βλέπω ασθενείς καθημερινά στο γραφείο μου και αυτό τον καιρό προσπαθώ να ανοίξω και σε άλλες πόλεις. Και δεν έχω κανένα σκοπό να σταματήσω.

Ποτέ δεν σκέφτηκα πόσο κόντρα πήγα στην «τύχη» και στις πιθανότητές μου. Αλλά τώρα πια που έχω μεγαλώσει και συλλογίζομαι την παιδική μου ηλικία, πρέπει να αναγνωρίσω τον ελέφαντα στο δωμάτιο. 

Πώς τα κατάφερα; Τι είχε συμβεί; Πώς πήγα κόντρα στις πιθανότητες; 

Αυτό που, κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, με έσωσε συμπυκνώνεται σε μια λέξη. Η λέξη είναι: αγάπη – η αγάπη στα πολλά διαφορετικά πρόσωπα και μέρη, τυχαία αγάπη, αγάπη με σκοπό, μακροχρόνια αγάπη, σύντομη αγάπη, αγάπη που ντρεπόμουν ακόμα και να παραδεχτώ, σπασμένη αγάπη που επιδιορθώθηκε – κάθε είδους αγάπη που μπορείτε να φανταστείτε.

Και φυσικά είναι αποδεδειγμένο ότι η αγάπη κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά για όσους υποφέρουν. 

Και ευτυχώς είναι δωρεάν και άπειρη. Είναι λυπηρό, ωστόσο, το πόσο δύσκολο είναι ορισμένες φορές το να τη βρούμε και πόσο τη φοβόμαστε.

Προσκαλώ κι εσάς να σκεφτείτε τι είναι αυτό που έκανε για εσάς τη διαφορά, ποιοι κανόνες και ποια εργαλεία σας έχουν βοηθήσει περισσότερο. 

Εκτός από την αγάπη, υπάρχουν και κάποιες άλλες πιθανές απαντήσεις: 

είχα φίλους, έμαθα πώς να συγχωρώ, είχα ένα αγαπημένο κατοικίδιο, εργαζόμουν πολύ, είχα υψηλούς στόχους και όνειρα, έκανα ψυχοθεραπεία. Αυτή η ιστορία και χιλιάδες άλλες μας αποκαλύπτουν κάτι ακόμα: πόσο μυστηριώδης, ανεξήγητη, απροσδόκητη και μαγική μπορεί να είναι η ζωή.

Edward Hallowell, ψυχίατρος παιδιών και ενηλίκων
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι γονείς που μεγαλώνουν «καλά» παιδιά κάνουν ορισμένα πράγματα

Σύμφωνα με ψυχολόγους του Harvard

Η προσοχή των παιδιών στις μέρες μας αποσπάται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν και η τεχνολογία είναι αναμφισβήτητα ο κύριος ένοχος σε αυτή την ατυχή εκδοχή της πραγματικότητας. 

Επιπροσθέτως, η νέα γενιά παιδιών τείνει να είναι πιο απομονωμένη ως αποτέλεσμα της σύγχρονης τεχνολογίας και έτσι χρειάζονται μεγαλύτερη βοήθεια από τους γονείς σε ό,τι έχει σχέση με τη μάθηση τρόπων, την υγιή ανάπτυξη δεσμών και την αποτελεσματική επικοινωνία. 

Οι επιστήμονες του Harvard μας παρέχουν τις πληροφορίες και τις γνώσεις που χρειαζόμαστε για να μεγαλώσουμε επιτυχημένα παιδιά. Παρακάτω δίνεται ένας οδηγός των 5 βασικών στόχων μας ως γονείς.

Μυστικά για την ανατροφή καλών παιδιών

1. Ποιοτικός χρόνος
Όταν μιλάμε για ποιοτικό χρόνο, δεν αναφερόμαστε σε δραστηριότητες όπως τα ψώνια, η τηλεόραση ή τα βιντεοπαιχνίδια. Αντιθέτως, χρειάζεται να περνάμε το χρόνο μας μαζί τους με τρόπο που θα μας δέσει περισσότερο συναισθηματικά, θα εγκαθιδρύσει μια πιο ανοιχτή επικοινωνία και θα γεννήσει λύσεις για προβλήματα ή απαντήσεις σε ερωτήματα.

2. Ηθικό πρότυπο μίμησης
Τα παιδιά μας λειτουργούν σαν σφουγγάρια και μιμούνται- ταυτίζονται εύκολα- γι’ αυτό να επιλέγετε τις λέξεις και τις πράξεις σας σοφά. 

Ρίξτε το βάρος στους τρόπους, στη μετριοφροσύνη, τη δικαιοσύνη, την ειλικρίνεια και τη θετικότητα. 

Αν κερδίσετε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των παιδιών σας, τότε το πιο πιθανό είναι και εκείνα να σέβονται τον εαυτό τους, αλλά να γίνουν και έμπιστοι ενήλικες.

3. Ενσυναίσθηση και ηθικές αξίες
Βεβαιωθείτε ότι παρέχετε στα παιδιά σας το περιβάλλον που χρειάζονται για να κοινωνικοποιηθούν και να δεθούν σωστά με τους συνομηλίκους τους. 

Επιπλέον, δείξτε ότι δεν είστε εγωιστές και τα παιδιά θα δείτε πως θα υιοθετήσουν την ίδια στάση στη ζωή τους. 

Σύμφωνα με τις έρευνες του Harvard, «είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να ακούνε από τους γονείς και φροντιστές τους ότι το ενδιαφέρον και η φροντίδα προς τους άλλους είναι μια από τις κύριες προτεραιότητες στη ζωή και είναι τόσο σημαντικό για τους άλλους, όσο και για τη δική τους ευτυχία. 

Παρόλο που οι περισσότεροι γονείς λένε ότι είναι δική τους προτεραιότητα, τα παιδιά συχνά δεν παίρνουν το μήνυμα, επειδή δεν βλέπουν πράξεις».

4. Εκτίμηση και ευγνωμοσύνη
Χρειάζεται να αποφύγετε να κακομαθαίνετε τα παιδιά σας, ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια να αναγνωρίσουν τους ρόλους των άλλων με υγιείς τρόπους· πρέπει να εκτιμήσουν τα άτομα που συνεισφέρουν στην ευτυχία τους και αυτό δεν θα το καταφέρουν, αν είναι υπερβολικά κακομαθημένα. 

Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά πιθανότατα να καταλήξουν να είναι πιο υγιή, πιο χαρούμενα και πιο φροντιστικά, αν μάθουν να εκτιμούν τους άλλους και την ίδια την ύπαρξη της ευτυχίας. 

Σύμφωνα με την έρευνα του Harvard, «τα παιδιά είναι καλό να βοηθούν τακτικά, για παράδειγμα, στις δουλειές του σπιτιού και να επαινούνται για μη συνηθισμένες πράξεις καλοσύνης. 

Όταν αυτές οι πράξεις της καθημερινότητας απλά αναμένονται και δεν επιβραβεύονται συνεχώς σαν κάτι περίεργο, είναι πιο πιθανό να ενσωματωθούν και στην υπόλοιπη ζωή των παιδιών».

5. Ευρύτερη οπτική
Για να το θέσουμε αλλιώς, χρειάζεται να διδάξετε τα παιδιά σας πώς να βλέπουν την ευρύτερη εικόνα- και πώς να αξιολογούν τη σημασία της. 

Πιο συγκεκριμένα, τα περισσότερα παιδιά χρειάζονται βοήθεια στο να επεκτείνουν τον κύκλο των φίλων και γνωριμιών τους, ώστε να αναπτύξουν πλήρως την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους. 

Οι ερευνητές του Harvard υποστηρίζουν ότι είναι σημαντικό τα παιδιά να μάθουν να εστιάζουν, να ακούνε προσεκτικά και να διατηρούν τον άμεσο κύκλο τους, αλλά είναι εξίσου σημαντικό να βλέπουν και την μεγάλη εικόνα, να υπολογίζουν και τα άτομα με τα οποία αλληλεπιδρούν κάθε μέρα».

Πηγές
enallaktikidrasi.com
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης: Ο βίος και το μαρτύριό του

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη κατά τους χρόνους της βασιλείας του μεγάλου διώκτου των Χριστιανών Διοκλητιανού και Μαξιμιανού Ερκούλιου (284-305 μ.Χ). 

Καίσαρας της Μακεδονίας τοποθετήθηκε ο Μαξιμιανός Γαλέριος, ο οποίος εξαπέλυσε αληθινό πόλεμο εναντίον των Χριστιανών.

Ο Άγιος Δημήτριος ήταν εκλεκτό μέλος της εκκλησίας των Θεσσαλονικέων και προερχόταν από ευσεβείς και επιφανείς γονείς. Είχε δε προικισθεί από τον θεό με πολλά αγαθά και με πλήθος σωματικών και πνευματικών χαρισμάτων. 

Η φήμη του έφθασε μέχρι το βασιλιά Γαλέριο, ο οποίος εκτιμώντας τις αρετές του τον έκανε μέλος της Συγκλήτου της πόλεως και τον διόρισε στρατηγό όλης της Θεσσαλίας και ανθύπατο και αφέντη όλης της Ελλάδας.
Ο Άγιος Δημήτριος, ως χριστιανός, κατηχούσε και δίδασκε με ιεραποστολικό ζήλο και με τη φωτεινή παρουσία του τους Θεσσαλονικείς, που τους κατέκλυσε η ειδωλολατρία, οδηγώντας τους προς τον Χριστό και την αλήθεια Του. 

Όταν πληροφορήθηκε ο Μαξιμιανός τη δραστηριότητα αυτή του Αγίου, διέταξε και τον έφεραν ενώπιόν του. 

Ο Άγιος ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον Χριστό με συνέπεια να τον οδηγήσουν στη φυλακή, σ ‘ένα παλαιό δημόσιο λουτρό δίπλα στο στάδιο, όπου υπέστη πολλές κακουχίες και βασανιστήρια.

Κατά τη διάρκεια αγωνισμάτων στο στάδιο, που διοργάνωναν οι βασιλείς για να διασκεδάζουν με τις θυσίες στα είδωλα, τις αιματοχυσίες και τους φόνους των ανθρώπων, ένας μαθητής του Αγίου Δημητρίου, ο Νέστορας, θέλοντας να δείξει τη δύναμη του αληθινού θεού πήγε στο λουτρό που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος, πήρε την ευλογία και την ευχή του Αγίου, βγήκε στο στάδιο και με την επίκληση «Θεέ Δημητρίου βοήθει μοι!» νίκησε τον γιγαντόσωμο και ανίκητο Λυαίο

Το γεγονός αυτό προκάλεσε οργή στο βασιλιά, ο οποίος πρόσταξε τους στρατιώτες να πάνε εκεί που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος και να τον φονεύσουν. Οι στρατιώτες τον ελόγχευσαν σε όλο του το σώμα μέχρι θανάτου. 

Κάποιοι ευλαβείς Χριστιανοί ήλθαν κρυφά στο λουτρό εκείνο και ενταφίασαν το λείψανο στο μέρος στο οποίο μαρτύρησε. Αργότερα στο σημείο αυτό κτίσθηκε ναΐσκος ο οποίος περιλαμβάνει και τον ιαματοφόρο τάφο του Αγίου.

Ο μαθητής του Αγίου Λούπος, με το δαχτυλίδι και τον μανδύα που πήρε από τον Άγιο κατά την ώρα του μαρτυρίου, ενεργούσε θαύματα πολλά, ώσπου στο τέλος, όταν το έμαθε ο βασιλιάς, τον αποκεφάλισαν και αυτόν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ετελειώθη ο Πανένδοξος Μεγαλομάρτυς, ο Πολιούχος, το μέγα της οικουμένης θαύμα, της Εκκλησίας το ωράισμα, ο πολύς τα πάντα, και θαυματουργός και Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος.

Ένα από τα γνωστότερα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, από το οποίο είναι εμπνευσμένη και η εικόνα του ως καβαλάρη πάνω σε κόκκινο άλογο, έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1207 έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης. 

Ο τσάρος των Βουλγάρων Ιωαννίτζης που οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν Σκυλογιάννη, φονεύτηκε κατά την παράδοση από τον Άγιο Δημήτριο, όταν εκείνος πολιορκούσε την Θεσσαλονίκη. 

Στο πρόσωπο του Αγίου Δημητρίου η Θεσσαλονίκη βλέπει πάντοτε τον προστάτη της, το στήριγμά της. (Η απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους το 1912 συνέπεσε με την ημέρα της γιορτής του αγίου μας).

Δίκαια ο Άγιος Δημήτριος αποκαλείται από τον υμνωδό της Εκκλησίας «ὁ μέγας φρουρός τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ ρύστης ἐν τοῖς κινδύνοις ὁ ἐξαίρετος, πρόμαχος ὁ κράτιστος» (Κανών δεύτερος). Σ’ έναν άλλο Κανόνα, που συνέθεσε ο Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Δημήτριος φέρεται να λέει στην προστατευόμενή του πατρίδα Θεσσαλονίκη: 

«…μη φοβοῦ οὖν πατρίς μου, ἐμέ κατέχουσα∙ τους ἐχθρούς σου γάρ πάντας πατάξω ἐν Χριστῷ και φυλάξω σε τήν τιμῶσάν με». 

Δίκαια παρατηρήθηκε, πως από όλες τις εικόνες του Αγίου Δημητρίου, η εικόνα του εφίππου άγιου αγαπήθηκε περισσότερο, γιατί ενσαρκώνει τα ελληνικά ιδεώδη της παλληκαριάς και της λεβεντιάς. 

Στη συνείδηση των πιστών ο Άγιος Δημήτριος δεν είναι μόνο, κατά τον υμνωδό, «κρηπίς ἀκατάβλητος καί θεμέλιος ἄρρηκτος καί πολιοῦχος, οἰκιστής καί ὑπέρμαχος» της πόλεως της Θεσσαλονίκης και «ἐν πολλοῖς καί πολλάκις κινδύνοις χαλεποῖς τῶν Θεσσαλονικέων προϊστάμενος», αλλά και ο μέγας υπέρμαχος της οικουμένης. 

Για τούτο ψάλλει η Εκκλησία μας: 

«Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις, σε ὑπέρμαχον ἡ οἰκουμένη, ἀθλοφόρε τά ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τήν δύναμιν, ἐν τῷ σταδίω θαρρύνας τόν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος» 

dogma.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Τι κάνουμε όταν ένας φίλος μας βιώνει μπροστά μας μία κρίση πανικού;

Κάνοντας μαθήματα Πρώτων Βοηθειών για την Ψυχική Υγεία
Γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε όταν δούμε το φίλο μας να χτυπά το πόδι του και να αιμορραγεί. 

Τι κάνουμε όμως όταν βιώνει μπροστά μας μία κρίση πανικού;

Σκεφτείτε την ακόλουθη σκηνή: 

περπατάτε στο δρόμο με έναν φίλο σας όταν εκείνος πέφτει, χτυπάει το πόδι του και αρχίζει και αιμορραγεί. Αμέσως καταλαβαίνετε ότι πρόκειται να χρειαστούν ράμματα. 

Τι κάνετε;

Δεν είναι κάτι που χρειάζεται πολύ σκέψη. Ίσως να προσπαθούσατε να προσφέρετε κάποιου είδους πρώτες βοήθειες μέχρι να σταματούσε η αιμορραγία ή μέχρι να μπορούσε ο φίλος σας να δεχθεί ιατρική βοήθεια. Ίσως τύχαινε να έχετε ένα τσιρότο πάνω σας ή ένα χαρτομάντιλο για να τον βοηθήσετε να καθαρίσει την πληγή ή ένα μπουκάλι νερό που μπορεί να χρησιμοποιήσετε για να ξεπλύνετε την πληγή. Ίσως να τον σηκώσετε και να τον βοηθήσετε να περπατήσει προς κάποιο μεταφορικό μέσο ή να τον πάτε όπου πρέπει να πάει.
Ας δούμε όμως κάτι πιο δύσκολο: Τι θα συμβεί αν, αντί για ένα τραυματισμένο πόδι, ο ίδιος ο φίλος σας παθαίνει μια κρίση πανικού;

Ίσως να γνωρίζετε πώς να τον βοηθήσετε, όμως ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο για να βοηθήσει σε αυτές τις περιπτώσεις. Αυτό είναι ένα ανησυχητικό κενό στη συλλογική μας γνώση, καθώς περίπου 1 στους 5 ανθρώπους θα διαγνωσθεί με κάποια μορφή ψυχικής ασθένειας μια φορά στη ζωή του.

Και η άγνοια, όπως γνωρίζουν καλά πολλοί άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες, εκτρέφει το στίγμα. Εδώ και αρκετά χρόνια γίνονται πολλές προσπάθειες για την καταπολέμηση του στίγματος μέσω ενός προγράμματος στις ΗΠΑ που ονομάζεται «Πρώτες Βοήθειες για την Ψυχική Υγεία», το οποίο διδάσκει τους συμμετέχοντες πώς να αναγνωρίζουν πότε κάποιος έχει μια κρίση ψυχικής υγείας και πώς να τους βοηθήσουν να την ξεπεράσουν.

Πρόσφατα, ανακάλυψα το πρόγραμμα «Πρώτες Βοήθειες Ψυχικής Υγείας», ενώ ξεφύλλιζα τις εκδηλώσεις της κοινότητας ενός τοπικού περιοδικού. Η διαφήμιση που ήταν ανάμεσα σε καταχωρήσεις για ένα μάθημα γιόγκα και την πώληση εκκλησιαστικών ειδών, υποσχόταν να διδάξει ακόμη και σε ανθρώπους που είχαν ακόμη και πλήρη άγνοια για τα βασικά θέματα της ψυχικής ασθένειας, πώς να αναγνωρίζουν τα σημάδια μιας κρίσης. Η περιέργειά μου με έκανε να πάρω μέρος.

Έτσι, ένα Σάββατο πρωί, λίγες εβδομάδες αργότερα, βρέθηκα μαζί με μία ομάδα ανθρώπων στο υπόγειο μιας δημόσιας βιβλιοθήκης, χωρίς να είμαστε σίγουροι για το τι να περιμένουμε από την εκπαίδευση των οκτώ ωρών. Δεν είχα κανένα υπόβαθρο για το θέμα: Άλλο πράγμα είναι να ακούτε με προσοχή ένα φίλο σας, κάτι που έχω κάνει πολλές φορές και άλλο πράγμα εντελώς να ξέρετε πώς να χειριστείτε μια πιο σοβαρή κατάσταση.

Ένας από τους πρωταρχικούς στόχους των «Πρώτων Βοηθειών Ψυχικής Υγείας», ένα πρόγραμμα που δημιουργήθηκε στην Αυστραλία από τη νοσοκόμα Better Kitchener, είναι να κάνει τους ανθρώπους σαν εμένα λιγότερο φοβισμένους από περιπτώσεις σαν αυτές. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε αγροτικές ή φτωχότερες περιοχές όπου η επαγγελματική μεταχείριση της ψυχικής υγείας δεν είναι άμεσα διαθέσιμη, σύμφωνα με τους υπευθύνους του προγράμματος.

«Η εκπαίδευση Πρώτων Βοηθειών για την Ψυχική Υγεία έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι η ψυχική ασθένεια είναι μία πραγματικότητα, ότι μπορούν να βρούν θεραπεία και ότι τα άτομα με ψυχική ασθένεια μπορούν να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή», υποστηρίζουν οι υπεύθυνοι του προγράμματος.

Η εκπαίδευση ξεκίνησε με την παρουσίαση μερικών από τις πιο κοινές ψυχικές διαταραχές: κατάθλιψη και διαταραχές της διάθεσης, διαταραχές άγχους, τραύμα, ψύχωση και διαταραχές χρήσης ουσιών. Μας καθοδήγησαν επίσης μέσα από ένα σχέδιο δράσης για τη βοήθεια κάποιου που βιώνει μια κρίση πανικού, αυτοκτονικές σκέψεις, ψύχωση, αυτο-τραυματισμό ή κατάχρηση ουσιών. 

Το πρόγραμμα υπογράμμιζε τα σημαντικότερα βήματα για εκείνους που είναι οι πρώτοι που βρίσκονται δίπλα σε ένα άτομο που βιώνει ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας:
Εκτιμήστε τον κίνδυνο αυτοκτονίας ή βλάβης˙
Ακούστε χωρίς να κρίνετε˙
Καθησυχάστε και δώστε πληροφορίες˙
Ενθαρρύνετε να δεχθεί κατάλληλη επαγγελματική βοήθεια˙
Ενθαρρύνετε την αυτοβοήθεια και άλλες στρατηγικές στήριξης

Δεν μπορεί να εφαρμοστεί το κάθε βήμα σε κάθε κατάσταση, αλλά το πρόγραμμα προορίζεται ως ένα πιο γενικό εργαλείο, ένας οδικός χάρτης για να βοηθήσει όσους βρεθούν δίπλα σε έναν άνθρωπο που βιώνει τα παραπάνω, να αξιολογήσει ένα πρόβλημα και να διακρίνει αν χρειάζεται επαγγελματική παρέμβαση.

Οι διοργανωτές του προγράμματος τονίζουν ότι οι «Πρώτες Βοήθειες Ψυχικής Υγείας» δεν μπορούν να προετοιμάσουν κάποιον για τη διάγνωση και τη θεραπεία μιας ψυχικής ασθένειας, όπως συμβαίνει στην περίπτωση που δεν μπορεί να κάνεις κάποιος ράμματα σε μία ανοιχτή πληγή.

«Δεν διδάσκουμε τους ανθρώπους να κάνουν τη διάγνωση ή να λένε στους ανθρώπους τι είναι σωστό», προσθέτουν οι ψυχολόγοι του προγράμματος. 

«Όμως είστε εκεί να δώσετε πρώτοι βοήθεια και είναι καλό να ξέρετε τι να κάνετε και να δείτε τα σημάδια αν κάποιος βιώνει μια ψυχική κρίση».

Είναι αρκετά απλό να πει κανείς τι πρώτες βοήθειες χρειάζονται για μία σωματική πληγή, αλλά κάθε κατάσταση της ψυχικής υγείας είναι διαφορετική, διότι το μυαλό του κάθε ατόμου λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο. Οι εκπαιδευτές στην τάξη μου, μοιράστηκαν αρκετές από τις δικές τους εμπειρίες, μαζί με μερικά παράδειγμα καταστάσεων που έπρεπε να εκτιμήσουμε ως τάξη, αλλά προφανώς δεν θα μπορούσαν να καλύψουν όλα όσα θα μπορούσαν ενδεχομένως να συμβούν στην καθημερινή ζωή. Έμαθα πολλά εκείνη την ημέρα και έφυγα από την εκπαίδευση συγκλονισμένος από όλα τα πράγματα που δεν ήξερα.

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, αυτή είναι μια κοινή αντίδραση. 

«Η εκπαίδευση, μας τονίζει ότι δεν είναι απαραίτητο να πάμε πραγματικά σε βάθος για να βοηθήσουμε κάποιον που την έχει ανάγκη», λέει. 

Αντί αυτού, οι εκπαιδευόμενοι μαθαίνουν αρκετά για να διαχειριστούν μια οξεία κατάσταση ως ότου κάποιος με τον κατάλληλο επαγγελματικό υπόβαθρο μπορεί να παρέμβει.

Δεν έχω βρεθεί ακόμα σε μια κατάσταση όπου έπρεπε να χρησιμοποιήσω τις νέες γνώσεις μου, αλλά από την άλλη πλευρά της εκπαίδευσης, νιώθω πιο έτοιμος αν ποτέ χρειαστεί. Τουλάχιστον, ξέρω ότι δεν θα πρέπει να φοβάμαι αν βρεθώ με κάποιον που βιώνει μια ξαφνική ψυχική κρίση και μπορεί ακόμη και να έχω μια καλύτερη κατανόηση του τι περνούν. Αυτό από μόνο του κάνει την εκπαίδευση να αξίζει τον κόπο.

Πηγή: theatlantic.com
psychologynow.gr
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι